ბს-797-771(კ-10) 22 დეკემბერი, 2010 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მურუსიძე, ნინო ქადაგიძე

სხდომის მდივანი – ნიკოლოზ მარგველაშვილი

კასატორი (მოპასუხე) – სსიპ შემოსავლების სამსახური

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – ი/მ “ზ. ტ-ძე”

დავის საგანი – ზედმეტად დარიცხული თანხების ჩამოწერა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 23.12.09წ. განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ზ. ტ-ძემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა სასამართლოს მოპასუხე ახალციხის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ. მოსარჩელემ 14.12.07წ. დაზუსტებული სარჩელით ი/მ “ზ. ტ-ძეზე” ხე-ტყის ღირებულების 2380 ლარის, ჯარიმის 3000 ლარის, სოც. დაზღვევის გადასახადის 262 ლარის და საშემოსავლო გადასახადის 330 ლარის დაკისრების ნაწილში მოპასუხის 28.09.07წ. რევიზიის აქტის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2004 წლიდან დარეგისტრირებულია ინდ. მეწარმე “ზ. ტ-ძედ” და ეწევა სამეწარმეო საქმიანობას. 28.09.07წ. ახალციხის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა 2004-2007 წლების დოკუმენტალური რევიზია. 2005-2006 წლებში, როგორც ფიზიკურმა პირმა, შეიძინა 52 კუბ.მ საშეშე და 6 კუბ.მ. სამასალე მერქანი. მას აქვს ორი ოჯახი და შეშა მოიხმარა საწვავად, ხოლო სამასალე მერქნით ააშენა ავტოფარეხი. საგადასახადო ინსპექციამ ჩათვალა, რომ მან აღნიშნული ხე-ტყე მოიხმარა სამეწარმეო საქმიანობისათვის და დამალული შემოსავლებისათვის დაარიცხა ჯარიმა 3000 ლარის ოდენობით, ხე-ტყის საბაზრო ღირებულება და სანქცია-საურავები. მოსარჩელის განმარტებით, აღნიშნულ ნაწილში აქტი უკანონოა, რადგანაც 52 კუბ.მ. საშეშე მერქანი და 6 კუბ.მ. მზა მასალა შეიძინა როგორც ფიზიკურმა პირმა ოჯახის საჭიროებისათვის, გამოიყენა ორი წლის მანძილზე ზამთრის საწვავად და ააშენა ავტოფარეხი. მას როგორც ინდ. მეწარმეს აღნიშნული შეშა არ შეუძენია და არ გამოუყენებია, ამიტომ არ უნდა მომხდარიყო საგადასახადო დარიცხვები.

საქმე არაერთგზის განხილულ იქნა პირველი და სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოების მიერ და ბოლოს ახალციხის რაიონული სასამართლოს 30.09.09წ. გადაწყვეტილებით ზ. ტ-ძის მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი ახალციხის საგადასახადო ინსპექციის 28.09.07წ. რევიზიის აქტი ი/მ “ზ. ტ-ძეზე” საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის III ნაწილით განსაზღვრული ჯარიმის 2380 ლარის დარიცხვის და წლიური საშემოსავლო გადასახადის დარიცხვის ნაწილში მთლიანად, ხოლო წლიური სოციალური გადასახადის დარიცხვის ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი 262 ლარის დარიცხვის ფარგლებში, მოსარჩელეს უარი ეთქვა რევიზიის აქტის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლის III ნაწილით დარიცხული ჯარიმის ბათილად ცნობის ნაწილში.

სასამართლომ დადგენილად მიაჩნია, რომ ზ. ტ-ძე რეგისტრირებულია ინდივიდუალურ მეწარმედ 2004 წლიდან (ს.ნ 122726265) და სხვა საქმიანობასთან ერთად აწარმოებდა ხე-მასალის შეძენა-რეალიზაციას. მოსარჩელემ ადიგენის სატყეო მეურნეობიდან 2005 წელს ნაღდი ანგარიშსწორებით შეიძინა 52 კუბ.მ. საშეშე მერქანი და 6 კუბ.მ. სამასალე მორით მეტი, ვიდრე ნაჩვენები ჰქონდა შემოსავლებისა და ხარჯების გამარტივებულ აღრიცხვის წიგნში, ხოლო 2006 წელს 10 კუბ.მ.-ით მეტი, ვიდრე ნაჩვენები ჰქონდა ამავე წიგნში. ასევე დადგენილია, რომ კანონიერად დამზადების დამადასტურებელი დოკუმენტების მიხედვით საშეშე და სამასალე მერქანი შეძენილია ფიზიკური პირის და არა ინდ. მეწარმის მიერ, ისევე როგორც ზემოთაღნიშნულ წიგნში ნაჩვენები სამეწარმეო საქმიანობისათვის გამოყენებული სხვა დანარჩენი ხე-ტყე. 2005 წელს ი/მ “ზ. ტ-ძეს” ერთობლივი შემოსავალი დეკლარაციაში ნაჩვენები ჰქონდა 23 600 ლარი, ხოლო შემოსავლის მიღებასთან გაწეული ხარჯი 18 847 ლარის ოდენობით. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ინდ. მეწარმე “ზ. ტ-ძეს” საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლის მე-3 ნაწილით ჯარიმა 3 000 (სამი ათასი) ლარი დაერიცხა შემოსავლებისა და ხარჯების, ასევე გადასახადით დასაბეგრი სხვა ობიექტების აღრიცხვის წესის დარღვევისათვის. 28.09.07წ. შემოწმების აქტისა და საგადასახადო ორგანოს უფროსის 12.10.07წ. ¹2412 ბრძანების საფუძველზე ი/მ “ზ. ტ-ძეს” დამატებით გადასახდელად პირად ბარათზე დაერიცხა სოციალური გადასახდელის სახით 521 ლარი (2004-2005-2006 წლების, შესაბამისად 100, 365 და 56 ლარის ჯამი), საშემოსავლო გადასახადში 248 ლარი (2004-2005-2006 წლების, შესაბამისად 59, 176 და 13 ლარის ჯამი), შესაბამისად, დარიცხული იქნა საშემოსავლო და სოციალურ გადასახადებზე ჯარიმა და საურავი. რაზეც საგადასახადო ორგანოს მიერ წარდგენილი იქნა შესაბამისი საგადასახადო მოთხოვნა. გამოკვლეულ მტკიცებულებათა ერთობლიობაში შეფასებით სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზ. ტ-ძეს ახალციხის საგადასახდო ინსპექციის მიერ 28.09.07წ. შემოწმების აქტით არ უნდა დარიცხვოდა გადასახდელად საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-3 ნაწილით ჯარიმა (საშეშე და სამასალე) მერქნის ღირებულება 2380 ლარის ოდენობით, ასევე 2005-2006 წლებში აღურიცხავი შემოსავლისათვის სოც. დაზღვევის და საშემოსავლო გადასახადები, ხოლო საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დარიცხული ჯარიმა 3000 (სამი ათასი) ლარის ოდენობით დარჩა უცვლელი. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხე მხარეს არ წარუდგენია არანაირი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა ზ. ტ-ძის საწარმოს მიერ აღურიცხავ ხე-ტყის სამეწარმეო საქმიანობისათვის გამოყენების და მისგან შემოსავლის მიღების ფაქტს, შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზ. ტ-ძეს სადავო ხე-მასალის შესყიდვის შემდეგ ეკონომიკური საქმიანობა არ უწარმოებია, შემოსავალი არ მიუღია და შესაბამისად საგადასახადო ვალდებულება არ წარმოშობია, ამიტომაც იგი არ წარმოადგენდა დაბეგვრის სუბიექტს. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე არ უნდა დაბეგრილიყო სოციალური გადასახადით, რადგანაც საგადასახადო კოდექსის 266-ე მუხლის თანახმად, საშემოსავლო გადასახადის გადამხდელია: ა) დამქირავებელი, ბ) საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც საქართველოში გაწეულ მომსახურებას უნაზღაურებს საგადასახადო ორგანოში გადამხდელად არარეგისტრირებულ ფიზიკურ პირებს; გ) მეწარმე ფიზიკური პირები, ამხანაგობის წევრი ფიზიკური პირები (ამ კოდექსის 206-ე მუხლის შესაბამისად), რომლებიც საქართველოში ეწევიან ეკონომიკურ საქმიანობას. შესაბამისად არ უნდა მომხდარიყო საურავის დარიცხვაც საგადასახადო კოდექსის 129-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად: ვინაიდან საურავი ერიცხება მხოლოდ გადასახადის გადამხდელს, რომელმაც გადასახადი არ გადაიხადა კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში. სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული ჯარიმის დარიცხვა მოხდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით. მოსარჩელეს საგადასახადო ორგანოში არ ჰქონდა წარდგენილი 2004 წლის სოციალური და საშემოსავლო დეკლარაციები, რისი ვალდებულებაც გააჩნდა საგადასახადო კოდექსის 93-ე მუხლის I ნაწილის შესაბამისად. ასევე, საწარმოში არ აღმოჩნდა მეწარმის მიერ გატანილი ¹ბბ 000674 სასაქონლო ზედნადები, რის გამოც ვერ დადგინდა, გახარჯული იქნა თუ არა იგი.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 30.09.09წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ახალციხის რეგიონალური ცენტრის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 23.12.09წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 30.09.09წ. გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 23.12.09წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების და საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ახალციხის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 17.09.07წ. ¹2196 ბრძანების საფუძველზე შემოწმდა ი/მ “ზ. ტ-ძე”, შემოწმება შეეხო 2004 წლის ივლისიდან (რეგისტრაციის დღიდან) 2007 წლის 1 სექტემბრამდე მეწარმის ეკონომიკური საქმიანობის განვლილ პერიოდს. გეგმური გასვლითი საგადასახადო შემოწმების შედეგად გამოცემული 28.09.07წ. შემოწმების აქტის თანახმად, ი/მ “ზ. ტ-ძეს” ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაერიცხა 7645 ლარი და შეუმცირდა 69 ლარი.

“ახალციხის საგადასახადო ინსპექციის გადამხდელთა საგადასახადო აუდიტის (შემოწმებების) სამმართველოს შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების გადამხდელის პირად ბარათზე დარიცხვის შესახებ” ახალციხის საგადასახადო ინსპექციის 12.10.07წ. ¹2412 ბრძანებით ი/მ “ზ. ტ-ძეს” 28.09.07წ. შემოწმების აქტის საფუძველზე ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით გადასახდელად პირად ბარათზე დაერიცხა 7645 ლარი (ძირითადი გადასახადი - 769 ლარი, ჯარიმა – 6472 ლარი, საურავი – 336 ლარი, მიმდინარე გადასახდელები – 68 ლარი, შეუმცირდა – 69 ლარი).

16.10.07წ. ¹1827 და 17.10.07წ. ¹1828 საგადასახადო მოთხოვნებით ი/მ “ზ. ტ-ძეს” ეცნობა, რომ 17.10.07წ. მდგომარეობით ბიუჯეტის მიმართ ერიცხება დავალიანება 8064.14 ლარის ოდენობით.

ი/მ “ზ. ტ-ძემ” სასარჩელო განცხადებით მიმართა სასამართლოს, რომლითაც 28.09.07წ. საგადასახადო შემოწმების აქტის ნაწილობრივ, კერძოდ ხე-ტყის ღირებულების 2380 ლარის, ჯარიმის – 3000 ლარის, სოციალური დაზღვევის გადასახადის – 262 ლარის და საშემოსავლო გადასახადის – 330 ლარის დაკისრების ნაწილში ბათილად ცნობა მოითხოვა. საგადასახადო შემოწმების აქტის რეკვიზიტებს განსაზღვრავს საგადასახადო კოდექსის 120-ე მუხლი, რომელიც ადასტურებს, რომ შემოწმების აქტი წარმოადგენს გადასახადის გადამხდელის შემოწმებისას გამოვლენილი გარემოებების ფიქსაციის საშუალებას. შემოწმების აქტს არ აქვს სამართლებრივი რეგულირების დანიშნულება, იგი საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი გადაწყვეტილებისა და “საგადასახადო მოთხოვნისგან” დამოუკიდებლად არ განსაზღვრავს პირის საგადასახადო ვალდებულებას, არ წარმოშობს პირის უფლება-მოვალეობებს. შემოწმების აქტი ფორმალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არ შეიცავს სზაკ-ის მე-2 მუხლის “ა” ქვეპუნქტით განსაზღვრული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის დეფინიციის ნიშნებს. საგადასახადო კოდექსის 21.1 მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფროსი/მოადგილე იღებს გადაწყვეტილებას საგადასახადო შემოწმების მასალების განხილვის შედეგებზე ან/და საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმებზე გადასახადების ან/და საგადასახადო სანქციების თანხის დარიცხვის ან არდარიცხვის შესახებ. ამდენად, საგადასახადო შემოწმების აქტის შედგენით საგადასახადო ვალდებულება არ არის ამოქმედებული გადასახადის გადამხდელის მიმართ. შემოწმების აქტი შესაძლოა გახდეს თანხის დაკისრების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი, გადასახადის გადამხდელის პირად ბარათზე თანხის დარიცხვა ხდება იმ შემთხვევაში, თუ საგადასახადო შემოწმების აქტში ასახული გარემოებების საფუძველზე საგადასახადო ორგანო მიიღებს შესაბამის გადაწყვეტილებას, გამოტანილი გადაწყვეტილების საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს ეგზავნება “საგადასახადო მოთხოვნა” გადასახადის ვადაგადაცილებული დავალიანების, საგადასახადო სანქციების თანხის გადახდისა და გამოვლენილი დარღვევის აღმოფხვრის შესახებ (121.2 მუხ.). პირისათვის წარდგენილი საგადასახადო მოთხოვნა უშუალოდ სამართლებრივი შედეგის დადგომისკენ არის მიმართული და იწვევს მასში ასახული მოთხოვნის შესრულების ვალდებულებას.

ამასთანავე, შემოწმების აქტში, განსხვავებით 12.10.07წ. ¹2412 ბრძანებისა და 16.10.07წ. ¹1827 და 17.10.07წ. ¹1828 საგადასახადო მოთხოვნებისა, არ არის მითითებული მისი გასაჩივრების შესაძლებლობა და გასაჩივრების წესი, რაც სზაკ-ის 52-ე მუხლის თანახმად ადმინისტრაციული აქტის სავალდებულო რეკვიზიტია. საგადასახადო შემოწმების აქტი წარმოადგენს შუალედურ აქტს, რომელიც ცალკე გასაჩივრებას არ ექვემდებარება. შუალედური აქტი ცალკე გასაჩივრებას შეიძლება დაექვემდებაროს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს პირდაპირ არის გათვალისწინებული კანონით ან შესაბამისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისაგან დამოუკიდებლად არღვევს პირის უფლებას ან კანონიერ ინტერესს. 22.12.04წ. საგადასახადო კოდექსი შემოწმების აქტის დამოუკიდელად გასაჩივრების შესაძლებლობას არ ითვალისწინებს. საგადასახადო კანონმდებლობის მიხედვით შემოწმების აქტი არ წარმოადგენს საგადასახადო დავის დაწყების საფუძველს. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ 22.12.04წ. საგადასახადო კოდექსის 145-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ბ” და “გ” ქვეპუნქტების თანახმად, საგადასახადო დავის დაწყების ფორმალური საფუძველია საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელისათვის/საგადასახადო აგენტისათვის ან სხვა ვალდებული პირისათვის “საგადასახადო მოთხოვნის” ან/და ამ კოდექსის საფუძველზე გამოცემული ინდივიდუალერი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის (გარდა იმ აქტებისა, რომლებიც ცალკე გასაჩივრებას არ ექვემდებარება) წარდგენა. ამასთანავე, საგადასახადო კოდექსის 146.6 მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრება ნიშნავს მის საფუძველზე გამოცემული “საგადასახადო მოთხოვნის” გასაჩივრებას და პირიქით. ამდენად, აღნიშნული მუხლების შესაბამისად, სადავო შემთხვევაში, საგადასახადო დავის დაწყების საფუძველს წარმოადგენს 12.10.07წ. ¹2412 ბრძანებისა და 16.10.07წ. ¹1827 და 17.10.07წ. ¹1828 “საგადასახადო მოთხოვნების” სათანადო წესით გასაჩივრება, ხოლო ერთ-ერთის გასაჩივრება ავტომატურად იწვევს მეორის გასაჩივრებას. ვინაიდან, შემოწმების აქტი არ არის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და საგადასახადო კოდექსი არ ითვალისწინებს მისი ცალკე გასაჩივრების შესაძლებლობას, იგი არ წარმოადგენს საგადასახადო დავის დაწყების საფუძველს. შესაბამისად, ი/მ “ზ. ტ-ძის” მიერ შემოწმების აქტის გასაჩივრება ავტომატურად არ იწვევს მის საფუძველზე გამოცემული საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილებისა და “საგადასახადო მოთხოვნის” გასაჩივრებას. სასკ-ის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, სასამართლოში ადმინისტრაციული დავის საგანი შეიძლება იყოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შესაბამისობა საქართველოს კანონმდებლობასთან. მიუხედავად იმისა, რომ შემოწმების აქტი არ წარმოადგენს ადმინისტრაციული დავის საგანს, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა იმსჯელეს მხოლოდ შემოწმების აქტის კანონიერებაზე. მოცემულ შემთხვევაში, ი/მ “ზ. ტ-ძის” მიზანია დარიცხული თანხების ჩამოწერა, რომელიც მოსარჩელეს პირად ბარათზე დაერიცხა საგადასახადო ორგანოს ბრძანებით და რომელთა გადახდის ვალდებულებაც ეცნობა მას “საგადასახადო მოთხოვნით”. შესაბამისად, გადასახადის გადამხდელის ვალდებულების წარმოშობის საფუძველია საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება ბიუჯეტის სასარგებლოდ ი/მ “ზ. ტ-ძის” პირად ბარათზე თანხის დარიცხვის შესახებ და მის საფუძველზე წარდგენილი “საგადასახადო მოთხოვნა”. მიუხედავად იმისა, რომ სარჩელს თან ერთვოდა “საგადასახადო მოთხოვნა”, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა იმსჯელეს საგადასახადო შემოწმების აქტის კანონიერებაზე და ნაწილობრივ ბათილად ცნეს შემოწმების აქტი. შემოწმების აქტის ბათილად ცნობა გავლენას არ ახდენს მოსარჩელის საგადასახადო ვალდებულებაზე, ვინაიდან, ძალაშია შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 28¹-ე მუხლის თანახმად, სასამართლო არ არის უფლებამოსილი გასცდეს სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს, თუმცა არ არის შეზღუდული მოთხოვნის ფორმულირებით და შეუძლია დაეხმაროს მხარეს მოთხოვნის ტრანსფორმირებაში. აღნიშნულის საფუძველზე, სასარჩელო მოთხოვნის შინაარსისა და მასზე თანდართული დოკუმენტების გათვალისწინებით (სარჩელს თან ერთვოდა მოსარჩელისათვის წარდგენილი “საგადასახადო მოთხოვნა”), სასამართლოს ხსენებული მუხლის საფუძველზე უნდა მიეცა სასარჩელო მოთხოვნის ტრანსფორმირების წინადადება, დავის საგნის დაზუსტების შემთხვევაში, ემსჯელა საგადასახადო ორგანოს ბრძანების და “საგადასახადო მოთხოვნის” კანონიერებაზე და შემოწმების აქტში ასახული საგადასახადო ვალდებულების ფარგლებზე და მოცულობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინებით ძალაში დარჩა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტინება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი 28.09.07წ. აქტი ი/მ “ზ. ტ-ძეზე” საგადასახადო კოდექსის 143.3 მუხლით განსაზღვრული ჯარიმის – 2380 ლარის დარიცხვის და წლიური საშემოსავლო გადასახადის დარიცხვის ნაწილში მთლიანად, ხოლო წლიური სოციალური გადასახადის დარიცხვა ბათილად იქნა ცნობილი 262 ლარის დარიცხვის ფარგლებში. ამასთანავე, არც პირველი და არც სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს მსჯელობას საგადასახადო თანხებზე, სამოტივაციო ნაწილიდან არ ირკვევა მითითებული თანხების წარმომავლობა, აღნიშნული თანხები არ ემთხვევა შემოწმების აქტით განსაზღვრულ და ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების საფუძველზე მოსარჩელისათვის დარიცხულ თანხებს. ასე მაგ., სასამართლო სარეზოლუციო ნაწილში უთითებს წლიური სოციალური გადასახადის 262 ლარის დარიცხვის ფარგლებში აქტის ბათილად ცნობას მაშინ, როდესაც ხსენებული თანხა, ახალციხის საგადასახადო ინსპექციის 12.10.07წ. ¹2412 ბრძანების და 16.10.07წ. ¹1827 “საგადასახადო მოთხოვნის” თანახმად, არის არა სოციალური გადასახადის, არამედ საშემოსავლო გადასახადის ძირითად თანხაზე დარიცხული საჯარიმო თანხა. გაურკვეველია აგრეთვე თუ რა იგულისხმა სასამართლომ წლიური საშემოსავლო გადასახადის მთლიანი ოდენობის დარიცხვის ნაწილში აქტის ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით, სამოტივაციო ნაწილში აღნიშნულია, რომ გადაწყვეტილება მიღებულ უნდა იქნეს დაყენებული მოთხოვნის ფარგლებში, მოსარჩელე დაზუსტებული სარჩელით (ტ-1, სფ 58) მოითხოვდა საშემოსავლო გადასახადის 330 ლარის ნაწილში აქტის გაუქმებას, “საგადასახადო მოთხოვნის” მიხედვით საშემოსავლო გადასახადის ძირითად თანხას – 231 ლარი შეადგენს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება წინააღმდეგობრივი და დაუსაბუთებელია, დავის საგნის დაზუსტების შემდეგ სასამართლომ უნდა იქონიოს მსჯელობა იმ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების კანონიერებაზე, რომლებითაც მოსარჩელეს შემოწმების აქტის საფუძველზე დაეკისრა სადავო თანხების გადახდა. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს აგრეთვე იმ გარემოებაზე, რომ საქმის მასალებში დაცულია ორი “საგადასახადო მოთხოვნა” (16.10.07წ. ¹1827 და 17.10.07წ. ¹1828), სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს, თუ რომელი მათგანი მოიცავს სადავო თანხებს და იმსჯელოს შესაბამისი აქტების კანონიერებაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ არსებობს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების და სსკ-ის 412-ე მუხლის საფუძველზე საქმის ხელახლა განხილვისათვის დაბრუნების საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 23.12.09წ. განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.