ბს-818-792 (კ-10) 8 დეკემბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი _ ნ. მარგველაშვილი

კასატორი (მოპასუხე) _ ქ. თბილისის მერია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ გ. გ-ძე

თავდაპირველი მოპასუხე_ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 აპრილის გადაწყვტილება;

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

2009 წლის 23 ოქტომბერს გ. გ-ძემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების _ ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობისა და თბილისის მერიის მიმართ, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებით ითხოვდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2009 წლის 16 ივნისის განკარგულების, თბილისის მერიის 2009 წლის 1 სექტემბრის განკარგულების ბათილად ცნობასა და თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის დავალდებულებას, გამოეცა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მისთვის საცხოვრებელი ფართის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილებით გ. გ-ძის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები და მიუთითა შემდეგ სამართლებრივ დასკვნებზე: საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1998 წლის 20 ნოემბრის ბრძანებით საქართველოს გეოლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის ბალანსზე რიცხული ლაბორატორიულ-კამერალური შენობა გადაეცა ქ. თბილისის მერიას მუნიციპალურ დაქვემდებარებაში. ოქმით საქართველოს გეოლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის და დარგობრივ მუშაკთა რესპუბლიკური პროფკავშირის ცენტრალური საბინაო-საყოფაცხოვრებო კომისიის მიერ, მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება ლაბორატორიულ-კამერალურ შენობაში დროებით შესახლებულ თანამშრომელთა სიის ხელახალი განხილვის და მათთვის გამოყოფილი ბინების მუდმივ საცხოვრებლად გადაცემის შესახებ. მითითებული ოქმის თანახმად, გ. გ-ძის ოჯახს გამოეყო სამოთახიანი ბინა, პირველ სართულზე საერთო ფართით 80 კვ.მ. 1999 წლის 16 ივნისს, ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის გადაწყვეტილებით მიღებულ იქნა საბინაო საკითხთა კომისიის წინადადება და ქ. თბილისის საბინაო მეურნეობის სამმართველოს 1999 წლის 1 ივნისის წერილისა და ქონების მართვის სამინისტროს 1998 წლის 20 ნოემბრის ბრძანების საფუძველზე, ვაშლიჯვარის დასახლება, გოძიაშვილის ქუჩაზე არსებული ფართობის სამსართულიანი შენობა ჩარიცხული იქნა კომუნალურ საცხოვრებელ ფონდში.

1999 წლის 6 ივლისს, შპს “...”ის უფროსის წერილის თანახმად, საქართველოს გეოლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის ადმინისტრაციისა და პროფკავშირის საერთო სხდომის საოქმო გადაწყვეტილების შესაბამისად, ორდერების გაწერა განხორციელდებოდა მხოლოდ იმ ოჯახებზე, რომელთა ბინებიც იმ დროისათვის გამონთავისუფლებული იყო, ხოლო დანარჩენ ოჯახებზე ორდერების გაწერა განხორციელდებოდა თვითნებურად დაკავებული ბინების გამოთავისუფლების შემდეგ.

Pპირველი ინსტანციის სასამართლომ, მხარის ახსნა-განმარტებითა და საქმის მასალებში წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე, დადასტურებულად მიიჩნია, რომ გ. გ-ძეზე ორდერის გაწერა არ განხორციელებულა.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2009 წლის 16 ივნისის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით გ. გ-ძეს უარი ეთქვა განცხადების დაკმაყოფილებაზე იმ მოტივით, რომ განმცხადებლის მიერ წარდგენილი დოკუმენტები არ ადასტურებდა არაპრივატიზებული საცხოვრებელი ფართით კანონიერი სარგებლობის უფლების ფაქტს, რომელიც ძალაში იქნა დატოვებული ქ. თბილისის მერიის 2009 წლის 1 სექტემბრის განკარგულებით.

სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული “კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის” მე-2 მუხლის “ე” ქვეპუნქტის თანახმად, კანონიერი მოსარგებლე არის ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის საფუძველზე, კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობით, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, მისი მემკვიდრე. მითითებული ნორმის დეფინიციიდან გამომდინარე, უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემულ დოკუმენტში მოიაზრება ინდივიდუალურ –ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი ან საბინაო წიგნი, აგრეთვე სხვა დოკუმენტიც, რომლითაც შესაძლებელია საცხოვრებელი ან არასაცხოვრებელი ფართის კანონიერად სარგებლობის დადასტურება. Kკონკრეტულ შემთხვევაში, სასამართლომ მიიჩნია, რომ 1998 წლის 27 ნოემბერს ოქმით საქართველო გეოლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის და დარგობრივ მუშაკთა რესპუბლიკური პროფკავშირის ცენტრალური საბინაო-საყოფაცხოვრებო კომისიის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, არ წარმოადგენს უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გაცემულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, რომლითაც შესაძლებელი იქნებოდა არაპრივატიზებული საცხოვრებელი ფართით კანონიერი სარგებლობის უფლების დადასტურება, რამდენადაც ორდერის გაწერა გ. გ-ძის მიმართ რეალურად არ განხორციელებულა. Oორდერი კი წარმოადგენს დოკუმენტს, რომელიც საცხოვრებელ ბინაში შესახლების ერთადერთი საფუძველია და თავის მხრივ ორდერის გაცემა ცალსახად უკავშირდება მხარეთა შორის, კერძოდ, ფიზიკურ პირსა და სახელმწიფოს შორის სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობას.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლოს მოსაზრებით, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულების შესაბამისად, ფიზიკური პირისათვის საცხოვრებელი ფართის უსასყიდლოდ გადაცემა შესაძლებელია მხოლოდ ამ წესით განსაზღვრულ შემთხვევაში, რასაც მოსარჩელე არ აკმაყოფილებს.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. გ-ძემ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო განცხადების სრულად დაკმაყოფილებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 აპრილის გადაწყვეტილებით გ. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2009 წლის 16 ივნისის განკარგულება და თბილისის მერიის 2009 წლის 1 სექტემბრის განკარგულება; ვაკე-საბურთალოს გამგეობას დაევალა ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის გამოცემა-მოსარჩელე გ. გ-ძის მიმართ სამოთახიანი ბინის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებაში მითითებულ ჩამონათვალში კონკრეტულად დასახელებული დოკუმენტი მოსარჩელის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი, მაგრამ ზემოხსენებულ ბრძანებულებაში დოკუმენტების ჩამონათვალი არ არის ამომწურავი, რის გამოც სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, კონკრეტული პირის მიერ არაპრივატიზებული ფართით მართზომიერი მფლობელობა შეიძლება დადასტურდეს სხვა დოკუმენტითაც.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს გეოლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის და დარგობრივ მუშაკთა რესპუბლიკური პროფკავშირის ცენტრალური საბინაო—საყოფაცხოვრებო კომისიის მიერ მიღებული საოქმო გადაწყვეტილებით გ. გ-ძე მოიხსნა რა ბინის მიღების აღრიცხვიდან, მისთვის სახელმწიფოს სხვა ბინა არ გამოუყვია. აღნიშნული გარემოების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ სადავო ბინაზე დადგენილი იყო რა გ. გ-ძის უფლება, სახელმწიფოს აღარ გააჩნდა სხვა ბინის გამოყოფის ვალდებულება, ხოლო გ. გ-ძეს ამ უკანასკნელის მიმართ მოთხოვნის უფლება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა “თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ” კანონის მე-7 მუხლზე, რომლის შესაბამისად, ჩათვალა, რომ ქონების თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში გადაცემისას დასახელებული ნორმის შესაბამისად მასზევე გადავიდა ამ ქონებასთან დაკავშირებით სახელმწიფოს ვალდებულება უზრუნველეყო მოსარჩელე საცხოვრებელი ბინით, რაც ფაქტობრივად ბინის საკუთრებაში გადაცემის პროცედურების დასრულებაში გამოიხატებოდა.

სააპელაციო პალატამ დასახელებული გარემოებების გათვალისწინებით, არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება და ჩათვალა, რომ საქართველოს გეოლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის და დარგობრივ მუშაკთა რესპუბლიკური პროფკავშირის ცენტრალური საბინაო-საყოფაცხოვრებო კომისიის საოქმო გადაწყვეტილება მიუთითებს იმაზე, რომ მოსარჩელე არის ბინის კანონიერი მოსარგებლე, შესაბამისად, იგი წარმოადგენს საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული წესით დადგენილი უფლებებისა და მოვალეობების სუბიექტს.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის მერიამ.

საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით ცალსახადაა დადგენილი, რომ არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის საკუთრებაში გადასაცემად მოსარგებლემ ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს უნდა წარუდგინოს ფართის კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი, ხოლო ასეთ დოკუმენტად განიხილება ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტი, გამოცემული უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ, ასევე ბინის ორდერი ან საბინაო წიგნი. კასატორს მიაჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ ადმინისტრაციულ ორგანოში ვერ იქნა წარდგენილი კანონით გათვალისწინებული სარგებლობის უფლების დამდგენი ვერც ერთი დოკუმენტი.

Kკასატორმა საკასაციო საჩივარში მიუთითა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1505-ე მუხლით 1997 წლის 25 ნოემბრიდან ძალადაკარგულად ჩაითვალა “საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს სსრ 1983 წლის 4 ივნისის კანონი, რომელიც ითვალისწინებს საბინაო ფონდის შექმნისა და განკარგვის წესებს. მის საფუძველზე იყო მიღებული საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1985 წლის 30 აგვისტოს ¹574 დადგენილება “საქართველოს სსრ რესპუბლიკაში საერთო საცხოვრებლის დებულების დამტკიცების შესახებ”, რომელსაც “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის 50-ე მუხლის მე-5 პუნქტის შესაბამისად, 1997 წლის 25 ნოემბრიდან არ გააჩნია იურიდიული ძალა. Kკასატორის აზრით, სწორედ აღნიშნული დადგენილების მე-5 პუნქტი აძლევდა საერთო საცხოვრებლის მფლობელი საწარმოს ადმინისტრაციას, პროფკავშირის კომიტეტსა და კომკავშირის კომიტეტთან ერთად, უფლებას-მიეცა ფართობი მუშისთვის, სტუდენტისათვის და სხვა მოქალაქეებისათვის საერთო საცხოვრებელში. Aმის შემდგომ 1997-2000 წლების პერიოდში აღარ არსებობდა ამ სფეროს მომწესრიგებელი არც ერთი ნორმატიული აქტი, რომელიც უფლებას მისცემდა საწარმოს ადმინისტრაციას-გაეწერა ორდერები თუნდაც საკუთარ ბალანსზე არსებული საერთო საცხოვრებლის ბინებზე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მოსაზრებით, 1998 წლის 27 ნოემბრის საქართველოს გეოლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის და დარგობრივ მუშაკთა რესპუბლიკური პროფკავშირის ცენტრალური საბინაო-საყოფაცხოვრებო კომისიის სხდომის ოქმი არ უნდა იქნეს მიჩნეული გ. გ-ძის კანონიერი მოსარგებლეობის დამადასტურებელ დოკუმენტად, ვინაიდან ის გაცემულია არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერ.

Kკასატორის მოსაზრებით, გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი- თბილისის მერის განკარგულება მომზადებული და გამოცემულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოთხოვნათა სრული დაცვით და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ბრძანებით საქართველოს გეოლოგიის სახელმწიფო დეპარტემენტის ბალანსზე რიცხული ლაბორატორიულ-კამერალური შენობა გადაეცა ქ. თბილისის მერიას მუნიციპალურ დაქვემდებარებაში, მისი შემდგომში საბინაო ფონდში აყვანის მიზნით.

1998 წლის 27 ნოემბრის ოქმით, საქართველოს გეოლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის და დარგობრივ მუშაკთა რესპუბლიკური პროფკავშირის ცენტრალური საბინაო-საყოფაცხოვრებო კომისიის მიერ მიღებული იქნა გადაწყვეტილება ლაბორატორიულ შენობაში დროებით შესახლებულ თანამშრომელთა სიის ხელახალი განხილვის და მათთვის გამოყოფილი ბინების მუდმივ საცხოვრებლად გადაცემის შესახებ. მითითებული ოქმის მიხედვით, გ. გ-ძის ოჯახს გამოეყო ბინა და მოიხსნა ბინების მიღების აღრიცხვიდან. დადგენილია, რომ გ. გ-ძეს სხვა ბინა არ გამოჰყოფია.

ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის გადაწყვეტილებით მიღებულ იქნა საბინაო საკითხთა კომისიის წინადადება და ქ. თბილისის საბინაო მეურნეობის სამმართველოს წერილისა და ქონების მართვის სამინისტროს ბრძანების საფუძველზე სამსართულიანი შენობა ჩაირიცხა კომუნალურ საცხოვრებელ ფონდში.

საქმეში დაცული შპს ,, ...”ის უფროსის წერილით დგინდება, რომ საქართველოს გეოლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის ადმინისტრაციასა და პროფკავშირის საერთო სხდომის საოქმო გადაწყვეტილების შესაბამისად, ორდერების გაწერა განისაზღვრა მხოლოდ იმ ოჯახებზე, რომელთა ბინებიც იმ დროისათვის გამოთავისუფლებული იყო, ხოლო დანარჩენ ოჯახებზე ორდერის გაწერა განხორციელდებოდა თვითნებურად დაკავებული ბინების გამოთავისუფლების შემდგომ. გ. გ-ძეზე ორდერი არ გაწერილა.

ზემოაღნიშნული დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი ანალიზი საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს, არ გაიზიაროს კასატორის ქ. თბილისის მერიის პოზიცია სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან კანონის არასწორი გამოყენების თაობაზე და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიუთითა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებაზე, როგორც სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის მარეგულირებელ ნორმაზე.

საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის” მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, არაპრივატიზირებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართის საკუთრებაში გადაცემის განხილვის საფუძველია კანონიერი მოსარგებლის განცხადება შესაბამის ადგილობრივ თვითმმართველობის ადგილობრივ ორგანოში, ხოლო მე-3 პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტის თანახმად, განცხადებას უნდა დაერთოს ,,არაპრივატიზირებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირეული) ფართობის კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი (ინდივიდუალურ ადმინისტრაცოილ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა); კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში აგრეთვე მემკვიდრეობის დამადასტურებელი შესაბამისი დოკუმენტი.

როგორც ზემოაღნიშნული ნორმების შინაარსი ცხადყოფს, პირის კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევისათვის საჭიროა ორი პირობის არსებობა: 1. უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის არსებობა და 2. ფიზიკური პირის მხრიდან არაპრივატიზირებული საცხოვრებელი (არასაცხოვრებელი) ფართის ფლობისა და სარგებლობის ფაქტი.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტაციას განსახილველ შემთხვევაში არცერთი ზემოაღნიშნული პირობის არარსებობის თაობაზე და თვლის, რომ საქართველოს გეოლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის და დარგობრივ მუშაკთა რესპუბლიკური პროფკავშირის ცენტრალური საბინაო-საყოფაცხოვრებო კომისიის სხდომის საოქმო გადაწყვეტილება წარმოადგენს უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემულ შესაბამის სამართლებრივ დოკუმენტს.

საკასაციო სასამართლო არ უარყოფს ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 50-ე მუხლთან მიმართებაში კასატორის მხრიდან წარმოდგენილი პოზიციის მართებულობას და აღნიშნავს, ამ თვალსაზრისით ცალსახაა კანონმდებლის მიდგომა ძალადაკარგულად გამოცხადებული აქტის საფუძველზე მიღებული კანონქვემდებარე აქტის იურიდიული ძალის თაობაზე, თუმცა, აქვე აღნიშნავს, ის გარემოება, რომ ,,საბინაო პირობაგასაუმჯობესებელ მოქალაქეთა აღრიცხვისა და საცხოვრებელი სადგომის მიცემის წესის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს მინისტრთა საბჭოს ¹577 დადგენილება მიღებულია საბინაო კოდექსის საფუძველზე და სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედების მომენტიდან დაკარგა იურიდიული ძალა, არ იძლევა იმის მტკიცების საკმარის საფუძველს, რომ საქართველოს გეოლოგიის დეპარტამენტი, პროფკავშირთან შეთანხმებით, არ იყო უფლებამოსილი განეკარგა მის ბალანსზე რიცხული საცხოვრებელი ფართი.

როგორც საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებით დასტურდება, ქ. თბილისში, ...-ში არსებული 2571,74 კვ/მ კომუნალურ საცხოვრებელ ფართში ჩაირიცხა, ანუ ადმინისტრაციისა და პროფკავშირის ერთობლივი გადაწყვეტილების მიღების მომენტისათვის ფართი ირიცხებოდა გეოლოგიის დეპარტამენტის ბალანსზე.

,,საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის ¹107 დადგენილების მე-4 პუნქტის შესაბამისად, საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემა ხორციელდება ადგილობრივი მმართველობის ორგანოების, საწარმო-საწესებულებებისა და ორგანიზაციების მიერ, რომელთა ბალანსზეც ირიცხება საცხოვრებელი სახლი (ბინა).

იმავე დებულების მე-6 პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემის შესახებ ფორმდება ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს სახელით საბინაო-საექსპლუატაციო ორგანიზაციასა და მოქალაქეს შორის, რომელსაც ბინა უნდა გადაეცეს საკუთრებაში, ხოლო საწარმოს, დაწესებულებისა და ორგანიზაციის კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემისას ადმინისტრაციასა და მოქალაქეს შორის.

იმ საკანონმდებლო სივრცის პირობებში, როდესაც საწარმო-დაწესებულებებსა და ორგანიზაციებს მინიჭებული ჰქონდათ მათ ბალანსზე არსებული საცხოვრებელი ფართის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის უფლება, საკასაციო სასამართლო გამორიცხავს იმავე პირობებში სარგებლობაში გადაცემის უფლების შეზღუდვას.

რაც შეეხება მე-2 პირობის _ ბინათსარგებლობის ფაქტის არსებობის საკითხს, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამ ნაწილში მიიჩნევს არასაკმარისად დასაბუთებულად და ეთანხმება მოსაზრებას გადაწყვეტილების ამ მოტივით გაუქმების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო აფიქსირებს საკუთარ პოზიციას იმის შესახებ, რომ დაუშვებელია პირს შეეზღუდოს საკუთარი უფლებების რეალიზაციის შესაძლებლობა მხოლოდ იმ არგუმენტზე მითითებით, რომ ის საკუთარი ნების საწინააღმდეგოდ ვერ დაეუფლა ნივთს. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, თუ გ. გ-ძე სადავო ფართს ვერ ფლობს მე-3 პირის არამართლზომიერი, განგრძობადი მოქმედების გამო და უშუალოდ მისი ბრალით არ მომხდარა ფართის მფლობელობაში არ მიღება, აღნიშნული ვერ გახდება საქართველოს პრეზიდენტის 29.01.07 წლის ¹73 ბრძანებულების გამოუყენებლობის საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან სწორედ ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება საჭიროებს დამატებით გამოკვლევას. სააპელაციო სასამართლომ უნდა გამოიკვლიოს, გ. გ-ძისათვის გამოყოფილი ბინა დაკავებული აქვს თუ არა მე-3 პირს, რის საფუძველზე აქვს დაკავებული და ხომ არ გააჩნია ნივთით სარგებლობის უპირატესი უფლება. საყურადღებოა, რომ საქმის ზეპირი განხილვის პროცესში მხარეთა მიერ გაცხადებული იქნა, რომ ბინა დაკავებული აქვთ იძულებით გადაადგილებულ პირებს. ამ უკანასკნელთა განსაკუთრებული სამართლებრივი სტატუსიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მით უფრო მნიშვნელოვნად მიიჩნევს, ზემომითითებული გარემოებების გამოკვლევას, რა მიზნითაც საჭიროდ თვლის აღნიშნული პირების საქმეში მე-3 პირის სტატუსით მოწვევას.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლისა და ამავე კოდექსის მე-19 მუხლის პირველი ნაწილით მინიჭებული უფლებების გამოყენება სააპელაციო სასამართლოს მისცემს შესაძლებლობას მიიღოს არსებითად სწორი გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინიტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 აპრილის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.