ბს-882-844(კ-09) 25 თებერვალი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _შპს “...”

მესამე პირი _ წალკის მუნიციპალიტეტი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 დეკემბრის განჩინება

სარჩელის საგანი _ დარიცხული მიწის გადასახადის გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 27 აპრილს შპს “...” სარჩელით მიმართა წალკის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხეების _ წალკის რაიონული საგადასახადო ინსპექციისა და წალკის მიწის მართვის სამმართველოს მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 1997 წლის 12 მარტს შპს “...” და წალკის რაიონის გამგეობას შორის გაფორმდა სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულება, რომლის რეგისტრაცია 1998 წლის 2 თებერვალს განხორციელდა. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე, შპს “...” გადაეცა 206,5 ჰა _ მეორე კატეგორიის სახნავი მიწა, 85,5 ჰა _ მესამე კატეგორიის სახნავი მიწა, 11,8 ჰა _ სათიბი და 6,4 ჰა _ საძოვარი, საერთო ჯამში 310,5 ჰა მიწა. იჯარის წლიური თანხა განისაზღვრა 4578 ლარით. რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციისადმი წალკის რაიონული საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 29 მარტის წერილის თანახმად, შპს “...” 1997-2000 წლების ჩათვლით დაერიცხა მიწის გადასახადი, 1997 წლის _ 4585 ლარი, 1998 წლის _ 7811 ლარი, 1999 წლის _ 8710 ლარი, 2000 წლის _ 8710 ლარი, საერთო ჯამში _ 24 866 ლარის ოდენობით.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 1997 წლის 12 მარტის იჯარის ხელშეკრულების პირველი მუხლის მე-3 პუნქტის საფუძველზე იჯარით აღებული მიწის ფართობი, მოსარჩელეს უნდა გადასცემოდა ამ ხელშეკრულების რეგისტრაციიდან ხუთი დღის ვადაში. რეგისტრაცია განხორციელდა მიწის მართვის სამმართველოში 1998 წლის 2 თებერვალს, ამიტომ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული გადასახადის გადახდა მას 1998 წლიდან უნდა დაკისრებოდა. მოსარჩელის მოსაზრებით, 1997 წელს შპს “...” მიწის გადასახადი არ ეკისრებოდა, რადგან საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის 13 ივნისის რედაქცია) მე-6 კარი მიწის გადასახადის შესახებ ამოქმედდა 1998 წლიდან. ამავე დროს მოქმედი საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 18 დეკემბრის ¹398 ბრძანებულების “საქართველოს რესპუბლიკაში სასოფლო-სამეურნეო მიწებით სარგებლობისათვის გადასახადის შესახებ” მე-3 პუნქტში კი მითითებული იყო, რომ ფიზიკური და იურიდიული პირები, რომლებსაც იჯარით ან ქვეიჯარით ჰქონდათ აღებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთები, მიწის გადასახადს არ იხდიდნენ.

მოსარჩელის განმარტებით, ასევე არასწორად იყო მითითებული 1998 წლის მიწის გადასახადის ოდენობა _ 7 311 ლარი. იჯარის ხელშეკრულებით განსაზღვრული საიჯარო თანხის _ 4 578 ლარის შეცვლა მხოლოდ კანონის ან ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძლებოდა. მოცემულ შემთხვევაში კი, გადასახადის შეცვლა მოხდა მოსარჩელესთან შეთანხმების გარეშე, რაც ეწინააღმდეგებოდა ხელშეკრულების მე-2 მუხლის მე-5 პუნქტით გათვალისწინებულ პირობებს.

მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ 1999 წელს შპს “...” რიცხული საიჯარო ფართობიდან 292,0 ჰა სახნავი მიწის ფართობი ეროზიის შედეგად გადაყვანილ იქნა სათიბ კატეგორიაში, შესაბამისად, მიწის გადასახადი 7 476 ლარით ნაკლები, ანუ 1 234 ლარი უნდა დარიცხვოდა. მოსარჩელის განმარტებით, იქიდან გამომდინარე, რომ წალკის რაიონულმა სასამართლომ 2000 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით გააუქმა იჯარის ხელშეკრულება, შპს “...” 2000 წელს 8 710 ლარის ნაცვლად 617 ლარი უნდა დარიცხვოდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ დარიცხული მიწის გადასახადის _ 24 866 ლარის 1 979 ლარამდე შემცირება მოითხოვა.

წალკის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; შპს “...” დარიცხული მიწის გადასახადი 24 866 ლარი შემცირდა 19 543 ლარით და გადასახდელად დაერიცხა 5 323 ლარი; შპს “...” სასარჩელო მოთხოვნას დანარჩენ ნაწილში უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე.

წალკის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა წალკის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმე განსახილველად გადაეცა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 24 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “...”, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსთვის დაბრუნება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 19 ივნისის განჩინებით შპს “...” საკასაციო საჩივარი დაუშვებლობის გამო დარჩა განუხილველი.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 14 თებერვლის განჩინებით

მოცემულ საქმეში მესამე პირად წალკის რაიონის გამგეობა იქნა ჩამბული.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 11 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა; შპს “...” დარიცხული მიწის გადასახადი 24 866 ლარი შემცირდა 19 543 ლარით და გადასახდელად დაერიცხა 5 323 ლარი; შპს “...” სასარჩელო მოთხოვნა დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

რუსთავის საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1997 წლის 12 მარტს შპს “...” და წალკის რაიონის გამგეობას შორის დაიდო სასოფლო_სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა 326,93 ჰა სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გადაცემა. ხელშეკრულების პირველი მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება დაიდო 10 წლის ვადით და ძალაში შევიდა მიწის რესურსებისა და მიწის კადასტრის სამსახურში რეგისტრაციის მომენტიდან. ხელშეკრულების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, იჯარით აღებული მიწის ნაკვეთებით სარგებლობისათვის ქირის ყოველწლიური თანხა შეადგენდა 4578 ლარს. საქალაქო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “...” 1997 წელს გადაიხადა მიწის გადასახადი 4450 ლარის ოდენობით, ხოლო წალკის მიწის მართვის სამმართველოს მიერ გაცემული ცნობის საფუძველზე შპს “...” დაერიცხა მიწის გადასახადი 24 866 ლარის ოდენობით.

საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულება წარმოადგენდა ადმინისტრაციულ ხელშეკრულებას, რომლის ერთი მხარე იყო წალკის რაიონის გამგეობა, რომელიც “სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის შესახებ” საქართველოს კანონის (1996 წლის 28 ივნისის რედაქცია) მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, უფლებამოსილი იყო წალკის რაიონის გამგებლობის ტერიტორიის ფარგლებში იჯარით გაეცა სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთი.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა “სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის შესახებ” საქართველოს კანონის (1996 წლის 28 ივნისის რედაქცია) მე-4 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, მოიჯარე მიწათსარგებლობის უფლებას მოიპოვებდა ხელშეკრულების საფუძველზე. იჯარის ხელშეკრულება იყო მეიჯარისა და მოიჯარის საიჯარო ურთიერთობათა განმსაზღვრელი დოკუმენტი, რომელიც იდებოდა განსაზღვრული ვადით ნებაყოფლობისა და მხარეთა თანხმობის საფუძველზე, წერილობითი ფორმით, ამ კანონისა და საქართველოს სხვა ნორმატიული აქტების შესაბამისად. საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ შპს “...” მიწის გადასახადი უნდა დარიცხვოდა 1997 წლიდან და 1997 წელს გადახდილი თანხის ჩათვლა 1998 წლის გადასახადში ხანდაზმული იყო.

საქალაქო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა ხელშეკრულების პირველი მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნაზე, რომლის მიხედვითაც, წინამდებარე ხელშეკრულება დადებული იყო 10 წლის ვადით და ძალაში შედიოდა წალკის რაიონის მიწის რესურსებისა და მიწის კადასტრის სამსახურში რეგისტრაციის მომენტიდან. საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს 1996 წლის 6 აგვისტოს “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარის შესახებ” საქართველოს კანონის ამოქმედების ღონისძიებათა თაობაზე ¹2-202 ბრძანების თანახმად, იჯარის ხელშეკრულების რეგისტრაცია ევალებოდა მიწის რესურსებისა და მიწის კადასტრის შესაბამის რაიონულ სამსახურებს. მოცემულ შემთხვევაში ხელშეკრულება წალკის რაიონის მიწის რესურსებისა და მიწის კადასტრის სამსახურის რეგისტრაციაში 1998 წლის 2 თებერვალს გატარდა. საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1997 წლის 26 ივნისის რედაქცია) 328-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ კანონით ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის დადგენილი იყო განსაზღვრული ფორმა, ან მხარეებმა ხელშეკრულებისათვის გაითვალისწინეს ასეთი ფორმა, მაშინ ხელშეკრულება ძალაში შედიოდა მხოლოდ ამ ფორმის შესახებ მოთხოვნის დასრულების შემდეგ. საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, აღნიშნული ნორმის შესაბამისად შპს “...” საიჯარო ქირა უნდა გადაეხადა 1998 წლის 2 თებერვლიდან. საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ შპს “...” 1997 წლიდან ფაქტობრივად ფლობდა და სარგებლობდა საიჯარო მიწის ნაკვეთით, რადგან აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულებები მხარის მიერ არ იქნა წარმოდგენილი.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 18 დეკემბრის ¹398 ბრძანებულების მე-3 პუნქტზე, რომლის საფუძველზეც ფიზიკური ან იურიდული პირები, რომლებსაც იჯარით ან ქვეიჯარით ჰქონდათ აღებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთები, მიწის გადასახადს არ იხდიდნენ და ამ ნაკვეთებზე მიწის გადასახადის გადახდა ეკისრებოდათ მეიჯარე-ფიზიკურ პირებს და მიწის იჯარით გაცემისათვის სახელმწიფოსგან უფლებამოსილ პირებს. ამდენად, საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მიწის გადასახადის გადახდა ეკისრებოდა წალკის რაიონის გამგეობას და არა შპს “...”.

საქალაქო სასამართლომ 1998-1999 წლებში შპს “...” გაზრდილი ქირის Dდარიცხვასთან დაკავშირებით მიუთითა “სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის შესახებ” საქართველოს კანონის (1996 წლის 28 ივნისის რედაქცია) მე-5 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, იჯარით აღებული მიწით და სხვა ქონებით სარგებლობისათვის მოიჯარე მეიჯარის სასარგებლოდ იხდიდა სასოფლო-სამეურნეო იჯარის ქირას. ამავე მუხლის მე-4 და მე-5 ნაწილების თანახმად, იჯარის ქირის ოდენობა განისაზღვრებოდა იჯარის ხელშეკრულებით, ამასთან სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარის ყოველწიურ ქირად ითვლებოდა ამავე მიწით სარგებლობისათვის მოქმედი წესით დადგენილი გადასახადი. სასოფლო-სამეურნეო იჯარის ქირა შეიძლებოდა შეცვლილიყო მხარეთა შეთანხმებით. საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში ხელშეკრულების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მხარეთა მიერ საიჯარო ქირა განისაზღვრა ყოველწიურად 4578 ლარის ოდენობით. ხელშეკრულების მე-2 მუხლის მე-5 პუნქტი ითვალისწინებდა მიწის იჯარის ქირის შეცვლას საქართველოს კანონმდებლობით და ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ შემთხვევებში, მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ საიჯარო ქირის ოდენობა მოცემული ხელშეკრულების ერთ-ერთ არსებით პირობას წარმოადგენდა. საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლებოდა, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდებოდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში საიჯარო ქირის გაზრდა უნდა მომხდარიყო მხარეთა შეთანხმებით, საიჯარო ხელშეკრულებაში შესაბამისი ცვლილებების შეტანის გზით და არა ცალმხრივი წესით.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მსჯელობა იმ საკითხთან დაკავშირებით, რომ საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ შპს ,,...” რიცხული იჯარით არსებული ფართობიდან 292,0 ჰა გადაყვანილ იქნა სათიბ კატეგორიაში და შესაბამისად, ამ წელს საიჯარო ქირის გადასახადი 1234 ლარის ოდენობით უნდა დარიცხვოდა, რადგან მიწის დაბალი ხარისხის კატეგორიაში გადაყვანა მეიჯარის მონაწილეობის გარეშე მოხდა და შესაბამისი ცვლილებების შეტანა მხარეთა შორის გაფორმებულ ხელშეკრულებაში არ განხორციელებულა.

საქალაქო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება, შპს “...” 2000 წლის მიწის გადასახადის 8 710 ლარის ოდენობით დაკისრებასთან დაკავშირებით, რადგან წალკის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით მხარეთა შორის 1997 წლის 12 მარტს გაფორმებული ხელშეკრულება გაუქმდა, შესაბამისად, 2000 წელს შპს “...” საიჯარო ქირის გადასახადი 617 ლარის ოდენობით უნდა დაკისრებოდა.

ამდენად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს “...” დარიცხული მიწის გადასახადი 24 866 ლარი უნდა შემცირებულიყო 19 543 ლარით და შპს “...” გადასახდელად უნდა დაკისრებოდა 5 323 ლარი.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 11 სექტემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 15 ივლისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია); წალკის გამგეობის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა წალკის მუნიციპალიტეტი (მუნიციპალიტეტის გამგეობა და მუნიციპალიტეტის საკრებულო).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 11 სექტემბრის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში.

სააპელაციო სასამართლო საქართველოს სამოქალაქო საპორცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დაეთანხმა და გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის 13 ივნისის რედაქცია) 237-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს შეეძლო დაერიცხა და გადაესინჯა გადასახადის დარიცხული თანხის დარიცხვა და გადასინჯვა საგადასახადო პერიოდის დამთავრებიდან 6 წლის განმავლობაში. ამ მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი უფლებამოსილი იყო საგადასახადო პერიოდის დამთავრებიდან 6 წლის განმავლობაში მოეთხოვა ზედმეტად გადახდილი გადასახადის დაბრუნება ან ჩათვლა. ამავე კოდექსის 256-ე მუხლის მე-9 ნაწილის თანახმად კი, ამ კოდექსის 237-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, გადამხდელს უფლება ჰქონდა გაესაჩივრებინა დარიცხული გადასახადის თანხა ან საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება გადასახადის დარიცხვის ან სხვა გადაწყვეტილების შესახებ შეტყობინების მიღებიდან 6 წლის განმავლობაში. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძლობის გამო ვერ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება სარჩელის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სასამართლოში წარმოდგენილი იყო 2008 წლის 11 ნოემბრის პერიოდისათვის შედგენილი შედარების აქტი, რომლის თანახმადაც, შპს “...” (ს/ნ ...; თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი) 1999 წლის 1 იანვრიდან 2004 წლის 1 იანვრამდე პერიოდში მიწის გადასახადი არ ერიცხებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ დავა არსებითად სწორად გადაწყვიტა, შესაბამისად, არ არსებობდა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების და სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძვლები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექციამ), რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

Kკასატორმა აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ნორმები და არასწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები. კასატორმა ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ შპს “...” სარჩელი აღძრა 2004 წლის 27 აპრილს. იმ დროს მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის პირველი მუხლის თანახმად, კოდექსი არეგულირებდა საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის პასუხისმგებლობას, საგადასახადო ორგანოებისა და მათი თანამდებობის პირების არამართლზომიერ ქმედებათა გასაჩივრების წესსა და პირობებს. ამავე კოდექსმა იმპერატიულად განსაზღვრა საგადასახადო ორგანოების მიერ დარიცხული გადასახადების გასაჩივრების ვადები, კერძოდ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 256-ე მუხლის მე-9 ნაწილის თანახმად, გადამხდელს უფლება ჰქონდა გაესაჩივრებინა დარიცხული გადასახადის თანხა ან საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება გადასახადის დარიცხვის ან სხვა გადაწყვეტილების შესახებ შეტყობინების მიღებიდან 6 წლის განმავლობაში. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არ გამოიყენა სპეციალური კანონი და არასწორად იმსჯელა შპს “...”-ზე 1997-1998 წლებში დარიცხული მიწის გადასახადის კანონიერებაზე მისი გადასინჯვის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო.

კასატორმა აღნიშნა, რომ სასამართლომ სადავო გადაწყვეტილებაში მიუთითა საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 18 დეკემბრის ¹398-ე ბრძანებულების მე-3 პუნქტზე, რომლის საფუძველზეც ფიზიკური და იურიდული პირები, რომლებსაც იჯარით ჰქონდათ აღებული სასოფლო-სამეურნეო მიწები, მიწის გადასახადს არ იხდიდნენ და ამ ნაკვეთებზე მიწის გადასახადის გადახდა ეკისრებოდა მეიჯარე ფიზიკურ პირებსა და სახელმწიფოსაგან უფლებამოსილ პირებს, კონკრეტულ შემთხვევაში _ წალკის რაიონულ გამგეობას. კასატორის მოსაზრებით, გასათვალისწინებელია 1996 წლის 11 თებერვალს აღნიშნულ ბრძანებულებაში შესული ცვლილებების (საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება ¹166) მე-6 პუნქტი, რომლის თანახმადაც, სასოფლო რაიონის ტერიტორიას მიკუთვნებული სასოფლო-სამეურნეო სარგებლობისათვის გადასახადს იხდიდა მოსარგებლე და აღნიშნული მიწებით სარგებლობისათვის გადასახადი ჩაირიცხებოდა იმ რაიონის სპეციალურ საბიუჯეტო ანგარიშზე, რომლის ადმინისტრაციულ საზღვრებშიც იყო მოქცეული ეს მიწები. კასატორმა აღნიშნა, რომ გადასახადის გადამხდელს წარმოადგენს მოსარგებლე და როგორც წარმოდგენილი ინფორმაციით დასტურდება, 1997 წლიდან აღნიშნული მიწის მოსარგებლეს სწორედ შპს “...” წარმოადგენდა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაზიარებით მიუთითა იმ მტკიცებულებების არარსებობის შესახებ, რომელიც 1997 წლიდან შპს “...”-ს მიწის ფაქტობრივ მფლობელობას დაადასტურებდა. კასატორმა მიიჩნია, რომ სასამართლომ საქმის მასალები სრულად არ გამოიკვლია, რადგან მიწის ფაქტობრივი მფლობელობა (სარგებლობა) დასტურდებოდა მხარის მიერ წარმოდგენილი 1997 წლის წალკის რაიონის მიწის მოსარგებლეთა სიის მიხედვით, სადაც აღნიშნული იყო თუ რა რაოდენობისა და ხარისხის მიწას ფლობდა შპს “...” 1997 წელს.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არასწორად შეაფასა 1998-1999 წლებში შპს “...” გაზრდილი მიწის გადასახადების დაკისრების კანონიერება, რადგან აღნიშნული უფლების გამოყენება ფორმულირებულია მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულებისა და “სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის შესახებ” საქართველოს კანონის 56-ე მუხლის მე-5 პუნქტით, რომლის თანახმადაც, იჯარის ქირის გაზრდა დასაშვებია რეგულირებადი სახელმწიფო ფასებისა და ტარიფების შეცვლისას, აგრეთვე საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში. კასატორმა აღნიშნა, რომ საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში” მოიაზრებოდა 1997 წლის 13 ივნისს მიღებული საგადასახადო კოდექსი, ვინაიდან ახალმა საგადასახადო კოდექსმა განსაზღვრა მიწის გადასახადის ახალი განაკვეთები, შესაბამისად, გაიზარდა მიწის იჯარის ქირა, ე.ი. მოქმედი წესით მიწით სარგებლობისათვის დადგენილი გადასახადი.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, არასწორად განმარტა კანონი და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, შესაბამისად, მიიღო უკანონო და დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: 1997 წლის 12 მარტს შპს “...” და წალკის რაიონის გამგეობას (უფლებამონაცვლე _ წალკის მუნიციპალიტეტი) შორის გაფორმდა სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულება 10 წლის ვადით (ს.ფ. 5). აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე, შპს “...” გადაეცა 206,5 ჰა _ მეორე კატეგორიის სახნავი მიწა, 85,5 ჰა _ მესამე კატეგორიის სახნავი მიწა, 11,8 ჰა _ სათიბი და 6,4 ჰა _ საძოვარი, საერთო ჯამში _ 310,5 ჰა მიწა (ს.ფ. 15). იჯარის წლიური თანხა განისაზღვრა 4578 ლარით (ს.ფ. 6).

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს შპს “...” და წალკის რაიონის გამგეობას (უფლებამონაცვლე _ წალკის მუნიციპალიტეტი) შორის 1997 წლის 12 მარტს გაფორმებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულების მე-2 მუხლის პირველ და მე-3 პუნქტებზე, რომელთა თანახმად, იჯარით აღებული მიწის ნაკვეთებით სარგებლობისათვის ქირის ყოველწლიური თანხა შეადგენდა 4578 ლარს. მიწის იჯარის ყოველწლიური ქირის 50% შეიტანებოდა მეიჯარის ანგარიშზე შესაბამისი წლის 1 აგვისტომდე, დანარჩენი ნაწილი კი _ იმავე წლის 1 ნოემბრამდე (ს.ფ. 6). წალკის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით 1997 წლის 12 მარტს შპს “...” და წალკის რაიონის გამგეობას შორის დადებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულება გაუქმდა (ს.ფ. 14)

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ იმ გარემოებაზეც, რომ რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის უფროსისადმი წალკის რაიონული საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 29 მარტის წერილის თანახმად, შპს “...” 1997-2000 წლების ჩათვლით დაერიცხა მიწის გადასახადი, 1997 წლის _ 4585 ლარი, 1998 წლის _ 7811 ლარი, 1999 წლის _ 8710 ლარი, 2000 წლის _ 8710 ლარი, საერთო ჯამში _ 24 866 ლარის ოდენობით (ს.ფ. 333).

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს და არც მხარეები ხდიან სადავოდ მოცემულ საქმეზე დადგენილ იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ 1997 წელს შპს “...” გადაიხადა მიწის გადასახადი 4450 ლარის ოდენობით.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, იმ საკითხთან დაკავშირებით, რომ შპს ,,...” 1997 წელს მიწის გადასახადის გადახდა არ ეკისრებოდა. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს, ხელშეკრულების პირველი მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნაზე, რომლის მიხედვითაც, წინამდებარე ხელშეკრულება დაიდო 10 წლის ვადით და ძალაში შედიოდა წალკის რაიონის მიწის რესურსებისა და მიწის კადასტრის სამსახურში რეგისტრაციის მომენტიდან (ს.ფ. 5). საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს 1996 წლის 6 აგვისტოს “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარის შესახებ” საქართველოს კანონის ამოქმედების ღონისძიებათა თაობაზე ¹2-202 ბრძანების თანახმად, იჯარის ხელშეკრულების რეგისტრაცია ევალებოდა მიწის რესურსებისა და მიწის კადასტრის შესაბამის რაიონულ სამსახურებს. დადგენილია და არც მხარეები ხდიან სადავოდ, რომ ხელშეკრულება წალკის რაიონის მიწის რესურსებისა და მიწის კადასტრის სამსახურის რეგისტრაციაში 1998 წლის 2 თებერვალს გატარდა. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1997 წლის 26 ივნისის რედაქცია) 328-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ კანონით ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის დადგენილია განსაზღვრული ფორმა, ან მხარეებმა ხელშეკრულებისათვის გაითვალისწინეს ასეთი ფორმა, მაშინ ხელშეკრულება ძალაში შედის მხოლოდ ამ ფორმის შესახებ მოთხოვნის დასრულების შემდეგ. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ იჯარის ხელშეკრულების რეგისტრაცია, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1997 წლის 26 ივნისის) 328-ე მუხლის შესაბამისად, მხარის მიერ ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის დადგენილ განსაზღვრულ ფორმას წარმოადგენდა, რომლის შესრულებაც ხელშეკრულების ძალაში შესვლის სავალდებულო პირობა იყო.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს “...” მიწის გადასახადის გადახდა, ხელშეკრულების წალკის რაიონის მიწის რესურსებისა და მიწის კადასტრის სამსახურში რეგისტრაციის მომენტიდან ანუ 1998 წლის 2 თებერვლიდან ეკისრებოდა. საკასაციო სასამართლო აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით დამატებით განმარტავს, რომ საქალაქო სასამართლომ, რომელსაც შემდგომ დაეთანხმა სააპელაციო სასამართლო, საკითხის გადაწყვეტისას არასწორად მიუთითა საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 18 დეკემბრის ¹398 ბრძანებულების მე-3 პუნქტზე, რადგან 1996 წლის 11 თებერვალს (საქართველოს პრეზიდენტის ¹166 ბრძანებულება მე-6 პუნქტი) აღნიშნულ ბრძანებულებაში შევიდა ცვლილება, რომლის საფუძველზეც განისაზღრა, რომ სასოფლო რაიონის ტერიტორიას მიკუთვნებული სასოფლო-სამეურნეო სარგებლობისათვის გადასახადს იხდის მოსარგებლე და აღნიშნული მიწებით სარგებლობისათვის გადასახადი ჩაირიცხება იმ რაიონის სპეციალურ საბიუჯეტო ანგარიშზე, რომლის ადმინისტრაციულ საზღვრებშიც არის მოქცეული ეს მიწები. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ დავის გადაწყვეტისას გამოიყენება სადავო პერიოდში მოქმედი მატერიალური სამართლებრივი ნორმები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის განხილვისას უნდა გამოყენებინა არა სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 18 დეკემბრის ¹398 ბრძანებულების მე-3 პუნქტი, არამედ სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს პრეზიდენტის ¹166 ბრძანებულების მე-6 პუნქტი.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, იმ საკითხთან დაკავშირებით, რომ შპს “...” 1997 წლიდან ფაქტიურად ფლობდა და სარგებლობდა საიჯარო მიწის ნაკვეთით, რადგან მხარის მიერ წარმოდგენილი 1997 წლის წალკის რაიონის მიწის მოსარგებლეთა სიის (ს.ფ. 15) მიხედვით ვერ დასტურდება 1997 წელს შპს ,,...” მიერ მიწის ფაქტობრივი მფლობელობის (სარგებლობის) ფაქტი, ხოლო აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი სხვა მტკიცებულებები მხარის მიერ არ იქნა წარმოდგენილი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ დაადგინა და არ შეაფასა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ გაუმიჯნავს ერთმანეთისაგან მიწის გადასახადი, როგორც გადასახადის ერთ-ერთი სახე და საიჯარო ქირის გადასახადი, როგორც შპს “...” და წალკის რაიონის გამგეობას (უფლებამონაცვლე _ წალკის მუნიციპალიტეტი) შორის 1997 წლის 12 მარტს გაფორმებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტით კონკრეტულად განსაზღვრული, მოიჯარის მიერ მეიჯარისათვის გადასახდელი მიწის ნაკვეთის სარგებლობის ყოველწლიური ქირა, რაც შეადგენდა 4578 ლარს. შესაბამისად, მოცემული საქმის მასალებიდან არ ირკვევა, გადახდილი აქვს თუ არა მოსარჩელეს იჯარის ქირის გადასახადი, ანუ გადაიხადა თუ არა მან იგი საერთოდ და თუ გადაიხადა, როდის, ხოლო, თუ შპს “...” არ გააჩნდა საიჯარო ქირის დავალიანება, მაშინ მის მიერ 1997 წელს გადახდილი თანხა წარმოადგენდა მიწის გადასახადს თუ საიჯარო ქირის გადასახადს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მიწის გადასახადი და იჯარის ქირა არ წარმოადგენს იდენტურ ცნებებს, რადგან გადასახადი არის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მიხედვით ბიუჯეტსა და სპეციალურ სახელმწიფო ფონდებში სავალდებულო შენატანი, რომელსაც იხდის გადასახადის გადამხდელი, გადასახადის აუცილებელი, არაეკვივალენტური და უსასყიდლო ხასიათიდან გამომდინარე, ხოლო იჯარის ქირა წარმოადგენს სასყიდლიან, ეკვივალენტურ, მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრულ თანხას, რომელსაც მოიჯარე უხდის მეიჯარეს ხელშეკრულებით განსაზღვრულ დროსა და ადგილას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების გარკვევას არსებითი და გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს მხარეთა შორის არსებული დავის სამართლებრივი რეგულირებისათვის.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლზე, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული საქმის განხილვისას მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, ამასთან სასამართლო უფლებამოსილია თავისი ინიციატივით მიიღოს გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულებების წარმოსადგენად. ამავე კოდექსის მე-19 მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების თანახმად საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების გარდა, სასამართლო უფლებამოსილია საკუთარი ინიციატივით შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არათუ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილება, არამედ მიუთითა ისეთ მტკიცებულებაზე, რომელიც საქმეში საერთოდ არ არის წარმოდგენილი. სააპელაციო სასამართლომ სამოტივაციო ნაწილში მიუთითა საქმის ფურცელ 317-ზე წარმოდგენილ 2008 წლის 11 ნოემბრის პერიოდისათვის შედგენილ შედარების აქტზე (ს.ფ. 341), თუმცა აღნიშნულ საქმის ფურცელზე წარმოდგენილია არა 2008 წლის 11 ნოემბრის პერიოდისათვის შედგენილი შედარების აქტი, არამედ გადამხდელის დარიცხვის დროებითი ბარათი (ს/ნ ...) (ს.ფ. 317).

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახალი განხილვისას უნდა გამოიყენოს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილება, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული საქმის განხილვისას მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, ამასთან სასამართლო უფლებამოსილია თავისი ინიციატივით მიიღოს გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულების წარმოსადგენად. ამავე კოდექსის მე-19 მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების თანახმად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების გარდა, სასამართლო უფლებამოსილია საკუთარი ინიციატივითაც შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები. მხარეს უფლება აქვს ამ ფაქტობრივი გარემოებების გამოყენებამდე და მტკიცებულებების შემოწმებამდე წარადგინოს საკუთარი მოსაზრება მათ თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, სასამართლომ უნდა მოიპოვოს შესაბამისი მტკიცებულებები და გამოიკვლიოს, შპს ,,...” ასრულებდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრულ საგადასახადო ვალდებულებას, თუ იხდიდა შესაბამისი საიჯარო ხელშეკრულებით განსაზღვრულ საიჯარო ქირას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მოცემული საქმის განხილვისას საერთოდ არ გამოუკვლევია ზემოაღნიშნული, ამ საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, რომელთა ყოველმხრივი და სრულყოფილი გამოკვლევა და ობიექტური სამართლებრივი შეფასება აუცილებელია წინამდებარე დავის სწორად გადაწყვეტისათვის.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ გასაჩივრებული განჩინება დაუსაბუთებელია. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორმა სწორად გააკეთა კასაციის განაცხადი და სრულიად საფუძვლიანად მოითხოვა საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსთვის დაბრუნება.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. ამავე კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას (განჩინებას) და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, გარდა აღნიშნული მუხლის “გ” და “ე” ქვეპუნქტებისა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტის თანახმად კი, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი _ სრულყოფილად არ გამოიკვლია საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები და შესაბამისად, არ მისცა მათ სწორი სამართლებრივი შეფასება, რის გამოც სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის აბსოლუტური საფუძველი, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო თვითონ ვერ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, რადგან არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ, ზემოხსენებულის გათვალისწინებით, ყოველმხრივ უნდა გამოიკვლიოს საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები, სრულყოფილად დაადგინოს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და მისცეს მათ სწორი სამართლებრივი შეფასება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 დეკემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.