ბს-1227-1193 (კს-10) 29 დეკემბერი, 2010 წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქმის განხილვის ფორმა – მხარეთა დასწრების გარეშე;
კერძო საჩივრის ავტორი – ნ. ა-ძე
გასაჩივრებული განჩინება - ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 აპრილის განჩინება;
დავის საგანი – ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2009 წლის 9 სექტემბერს ნ. ა-ძემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების ნ. დ-ძის, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ.
მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებით ითხოვდა ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ გაცემული ¹9722 საკუთრების უფლების მოწმობისა და მისი საფუძვლის საოქმო გადაწყვეტილების (ნ. დ-ძის ნაწილში) ბათილად ცნობას; საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურის დავალდებულებას “უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ” კანონის 23-ე მუხლის შესაბამისად, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ გაცემული ¹9722 საკუთრების უფლების მოწმობისა და მის საფუძველზე გაცემული საოქმო გადაწყვეტილების (ნათელა დუმბაძის ნაწილში) შედეგად წარმოებული ჩანაწერის ნ. დ-ძის ნაწილში გაუქმებას.
ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ა-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2009 წლის 4 მაისის საკუთრების უფლების მოწმობა ¹9722 გაცემული ნ. დ-ის სახელზე, ასევე მისი გაცემის საფუძვლად არსებული საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის გადაწყვეტილება ნ. დ-ძის ნაწილში. ძალადაკარგულად გამოცხადდა ნ. დ-ძის საკუთრების უფლების შესახებ ¹9722 საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე განხორციელებული სარეგისტრაციო ჩანაწერი საჯარო რეესტრის ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურში.
რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. დ-ძემ.
საქმის სააპელაციო წესით განხილვისას შუამდგომლობის დაყენებისა და განხილვის სტადიაზე აპელანტმა და მისმა წარმომადგენელმა განაცხადეს შუამდგომლობა ნ. ა-ძის სარჩელის დაუშვებლობის გამო საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 აპრილის განჩინებით ნ. დ-ძისა და მისი წარმომადგენლის შუამდგომლობა დაუშვებლობის მოტივით საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილება და სარჩელის დაუშვებლობის გამო საქმის წარმოება შეწყდა.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ნ. დ-ძისა და მისი წარმომადგენლის შუამდგომლობის განხილვისას გაირკვა, რომ ნ. და გ. ა-ძეები იმყოფებიან რეგისტრირებულ ქორწინებაში, რომლებსაც თანაცხოვრებით ჰყავთ სამი შვილი-რ., რ. და ლ. ა-ძეები. გ. და ნ. შ-თან: რ., რ. და ლ. ა-ძეებთან 1995 წლიდან ერთ ოჯახად აღარ ცხოვრობენ. 1996 წლიდან გ. ა-ძე არარეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფება ნ. დ-ძესთან, რომელთანაც ჰყავს 2 არასრულწლოვანი შვილი-რ. და ლ. ა-ძეები. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. ა-ძესთან ერთად, ხოლო ბოლო 4-5 წლის მანძილზე სადავო მიწის ნაკვეთს მარტო ამუშავებს ნ. დ-ძე, რომელმაც ჩადგა საქონლისათვის ბოსელი და ერთ ოთახიანი საცხოვრებელი სახლი, რომელიც ჯერ კიდევ დაუმთავრებელ მდგომარეობაშია.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ ნ. ა-ძეს ამ მიწის ნაკვეთთან რაიმე სამართლებრივი კავშირი ჰქონდა. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ასევე ის გარემოებაც, რომ მას სადავო მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლების აღიარებასთან დაკავშირებით განცხადებით ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისათვის არ მიუმართავს.
სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ის გარემოება, რომ მას უნდოდა სადავო მიწის ნაკვეთზე, როგორც მართლზომიერ მფლობელს, განცხადება შეეტანა კომისიაში საკუთრების უფლების აღიარებაზე, მაგრამ ის უკვე სხვაზე იყო გაცემული, არ ნიშნავს იმას, რომ მას არ უნდა განეხორციელებინა თავისი ინტერესების დაცვა მიწის ნაკვეთების აღიარებაზე უფლებამოსილ ადმინისტრაციულ ორგანოში (კომისიაში), ვინაიდან საქართველოს ასკ-ის მე-2 მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, იმის გათვალისწინებით, რომ ნ. ა-ძეს არ მიუმართავს აღიარების კომისიისათვის და არ განხილულა მისი არც მართლზომიერი და არც თვითნებურად დამკავებლის უფლების საკითხი სადავო მიწის ნაკვეთზე “ფიზიკური და კერძო სმართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” საქართველოს კანონისა და საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის ¹525 ბრძანებულებით დამტკიცებული “ფიზიკური და კერძო სმართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესის” შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მისი კანონიერი ინტერესი ამ დავის საგანთან მიმართებაში არ დგინდება, არც პროცედურული და არც მატერიალური კანონმდებლობის თვალსაზრისით.
მითითებული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა ნ. ა-ძემ.
კერძო საჩივარში აღნიშნულია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა საპროცესო ნორმების დარღვევით, კერძოდ, იგი კანონით დადგენილი წესით არ ყოფილა მიწვეული საქმის განხილვაში. კერძო საჩივრის ავტორი თვლის, რომ განჩინებაში მოყვანილი მოტივი საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე უკანონოა, ვინაიდან იგი გ. ა-ძესთან ამჟამად იმყოფება რეგისტრირებულ ქორწინებაში, მათ ჰყავთ სამი შვილი, ასევე რეგისტრირებულია ხელვაჩაურის რაიონის სოფ. ..., სადავო მიწის ნაკვეთს ფლობდა და ამუშავებდა საიჯარო ხელშეკრულების საფუძველზე წლების განმავლობაში. აღნიშნულ მიწის ნაკვეთში ედგა პატარა ფარდული, სადაც სახლის აშენებას აპირებდა.
კერძო საჩივრის ავტორი მიუთითებს, რომ მან “ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” საქართველოს კანონის საფუძველზე განცხადებით მიმართა ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას, რათა საკუთრებაში გაეფორმებინა მის სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთი, რა დროსაც მისთვის ცნობილი გახდა, რომ აღნიშნული მიწის ნაკვეთი საკუთრებაში გაუფორმებია ხელვაჩაურის რაიონში, სოფ. ... მცხოვრებ ნ. დ-ძეს, რომელსაც კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებით, აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე სამართლებრივი უფლება არ გააჩნდა.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, კერძო საჩივრის ავტორი კერძო საჩივრით ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 აპრილის განჩინების გაუქმებასა და ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილების ძალაში დატოვებას.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, კერძო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ა-ძის კერძო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში აღძრული სარჩელი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ დასაშვებობის პირობებს. ხსენებული ნორმის მოთხოვნიდან გამომდინარე, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნით აღძრული სარჩელის დასაშვებობის პირობას წარმოადგენს მოსარჩელის უფლებისათვის, ინტერესისათვის ზიანის მიყენება ან რაიმე უფლების უკანონო შეზღუდვა. მხოლოდ აღნიშნული პირობების არსებობის შემთხვევაში შეუძლია მოსარჩელეს მოითხოვოს საქმის განხილვა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნით აღძრულ სარჩელზე შეზღუდული ან სადავოდ ქცეული უფლების ან კანონიერი ინტერესის დაცვის მიზნით. ამდენად, სასამართლოსადმი მიმართვა უკავშირდება მხოლოდ პირის უფლების ან კანონიერი ინტერესის დაცვის რეალურ საჭიროებას. ინტერესის არსებობის საკითხს წყვეტს სასამართლო, სასამართლო ამ საკითხთან დაკავშირებით ვერ დაეყრდნობა მარტოოდენ მოსარჩელის მოსაზრებას და ვარაუდს. სარჩელის აღძვრა თავისთავად არ ადასტურებს პირის ინტერესის არსებობას, სარჩელი შეიძლება აღიძრას რეალურად დაინტერესებული პირის სახელით. დაინტერესებული მხარე არის ნებისმიერი ფიზიკური ან იურიდიული პირი, ადმინისტრაციული ორგანო, რომლებთან დაკავშირებითაც გამოცემულია ან უნდა გამოიცეს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, აგრეთვე რომლის კანონიერ ინტერესებზე პირდაპირ და უშუალო გავლენას ახდენს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან რეალაქტი (სზაკ-ის 2.1 მუხ “ბ” ქვეპუნქტი).
საქმის მასალების თანახმად, ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” საქართველოს კანონის საფუძველზე- სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით_ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2009 წლის 24 აპრილის ¹13 ოქმისა და ამავე კომისიის მიერ გაცემული ¹9722 საკუთრების უფლების მოწმობის თანახმად, აღიარებულ იქნა ნ. დ-ძის საკუთრების უფლება სოფელ ... მდებარე 2944 კვ.მ. სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთსა და 52,52 კვ.მ. საცხოვრებელ სახლზე. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ დავის საგნის მიმართ მოსარჩელის კანონიერი ინტერესი დაფუძნებულია აღნიშნულ კანონსა და საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის ¹525 ბრძანებულებით დამტკიცებულ “ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესზე”, რომელთა საფუძველზეც მოსარჩელე სარჩელში აღნიშნავს, რომ იგი აპირებდა სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების აღიარების მოთხოვნით მიემართა საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისათვის. საგულისხმოა, რომ მოცემული კანონის რეგულაცია შეეხება ორი სახის ურთიერთობას, კერძოდ ურთიერთობას, რომელიც გამომდინარეობს მიწის მართლზომიერი მფლობელობიდან და მიწის თვითნებურად დაკავებიდან. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ორივე ზემოაღნიშნული ტერმინის საერთო მახასიათებელ ძირითად ელემენტს წარმოადგენს ფლობის ფაქტი, იმ განსხვავებით, რომ ერთ შემთხვევაში საუბარია მართლზომიერ მფლობელობაზე, ხოლო მეორე შემთხვევაში არამართლზომიერ მფლობელობაზე.
კერძო საჩივრის ავტორი კანონიერი ინტერესის შელახვად მიიჩნევს იმას, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტების გამოცემამდე სადავო მიწის ნაკვეთს ფლობდა და ამუშავებდა საიჯარო ხელშეკრულების საფუძველზე, ხოლო მითითებულ მიწის ნაკვეთში ჩადგმული ფარდული მას ეკუთვნის. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ აღნიშნული მოტივი არ ადასტურებს სადავო აქტების ბათილად ცნობისადმი კანონიერი ინტერესის არსებობას, ვინაიდან კერძო საჩივრის ავტორის მიერ ამის დამადასტურებელი ვერცერთი მტკიცებულება სასამართლოში ვერ იქნა წარმოდგენილი. ნ. ა-ძე ასევე ვერ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ მან საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას მიმართა და შესაბამისად, მისი, როგორც მართლზომიერი ან თვითნებურად დამკავებლის უფლების საკითხი სადავო მიწის ნაკვეთზე ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად, იქნა განხილული. უფრო მეტიც, მოსარჩელე წინამდებარე სარჩელის საფუძველზე არ ითხოვს სადავო მიწის ნაკვეთის მის საკუთრებაში აღიარებას.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ არ დასტურდება სადავო ადმინისტრაციულ-სამარლებრივი აქტებით სასკ-ის 22.2 მუხლით გათვალისწინებული პირდაპირი და უშუალო ზიანის მიყენება მოსარჩელის უფლებისა და კანონიერი ინტერესისათვის ან უფლების უკანონო შეზღუდვა. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 262 მუხლის მე-5 ნაწილით, რომლის თანახმად საქმის სააპელაციო წესით განხილვისას დაუშვებლობის მოტივით საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძვლების გამოვლენისას სასამართლო იღებს საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ განჩინებას.
საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებას იმ საკითხთან დაკავშირებით, რომ სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივარი განიხილა ისე, რომ მისთვის საქმის განხილვის შესახებ არ უცნობებიათ კანონით დადგენილი წესით. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას არ დარღვეულა საპროცესო სამართლის ნორმები.
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 71-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, რომლის თანახმადაც, სასამართლო უწყება ადრესატს ბარდება მხარის მიერ მითითებული ძირითადი მისამართის (ფაქტობრივი ადგილსამყოფლის), ალტერნატიული მისამართის, სამუშაო ადგილის ან სასამართლოსათვის ცნობილი სხვა მისამართის მიხედვით.
საკასაციო სასამართლო, საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნევს, რომ აპელანტ – ნ. ა-ძეს 2010 წლის 14 აპრილს დანიშნული საქმის განხილვის თაობაზე სასამართლო უწყება გაეგზავნა მის მიერ მითითებულ მისამართზე (ქ. ბათუმი, ... ქ. ¹6), სასამართლო უწყება ასევე გაეგზავნა აპელანტის წარმომადგენელს ი. A-ძეს მის მიერ მითითებულ მისამართზე (დ. ..., .... ქ. 52, ბ. 25), რომელიც 2010 წლის 18 მარტს ჩაჰბარდა პირადად, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი გზავნილების შესახებ შეტყობინების ბარათით (სფ.168), ასკ-ის 13.2 მუხლის თანახმად წარმომადგენლისათვის გაგზავნილი დოკუმენტი ჩაითვლება მხარისათვის გაგზავნილად, ხოლო მხარისათვის გაგზავნილი წარმომადგენლისათვის გაგზავნილად. ამასთან, საქმის მასალებში წარმოდგენილია ნ. Aა-ძის განცხადება, რომლითაც იგი ნათესავის გარდაცვალების გამო ითხოვდა საქმის განხილვის სხვა დროისათვის გადადებას, რაც უდავო დასტურია იმისა, რომ ნ. Aა-ძისათვის ცნობილი იყო სხდომის დანიშვნის თარიღი. სააპელაციო სასამართლომ საქმის განხილვის გადადების თაობაზე აღძრული შუამდგომლობა უსაფუძვლობის გამო არ დააკმაყოფილა. საგულისხმოა, რომ საქმის განხილვის არცერთ ეტაპზე წარმოდგენილი არ არის მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა შუამდგომლობის საფუძვლიანობას. სააპელაციო სასამართლომ 2010 წლის 14 აპრილის საოქმო განჩინებით დაადგინა, რომ სხდომა გაგრძელდებოდა 2010 წლის 21 აპრილს 15:30 საათზე, ხოლო 2010 წლის 21 აპრილის საოქმო განჩინებით საქმის წარმოების შეწყვეტის შუამდგომლობაზე განჩინების გამოცხადება გადაიდო 2010 წლის 28 აპრილს 10:25 სთ-ზე. სფ.201-ზე წარმოდგენილი “ტელეფონით სასამართლოში დაბარების შესახებ” აქტით ირკვევა, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლის თანაშემწე შეეცადა დაკავშირებოდა მოსარჩელე ნ. Aა-ძეს მის მიერ მითითებულ ტელეფონის ნომერზე (მობ. 858 59 28 52), წარმოდგენილი სატელეფონო შეტყობინების აქტის თანახმად, ნ. Aა-ძის რძალმა ნ. დ-ძემ თანაშემწეს აცნობა, რომ ნ. ა-ძე მოცემულ პერიოდში იმყოფებოდა თურქეთში.
საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 73-ე მუხლზე, რომლის თანახმად სასამართლო უწყება იგზავნება ამ კოდექსის 70-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული ტექნიკური საშუალებით, ფოსტით ან კურიერის მეშვეობით. სასამართლო თვითონ იღებს გადაწყვეტილებას, უწყების გაგზავნის რომელი ფორმა გამოიყენოს. ამავე კოდექსის 70-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, მხარეები, მათი წარმომადგენლები, აგრეთვე მოწმეები, ექსპერტები, სპეციალისტები და თარჯიმნები შეიძლება დაიბარონ ტელეფონით, დეპეშით, ელექტრონული ფოსტით, ფაქსით ან სხვა ტექნიკური საშუალებით.
ამდენად, მოცემული ნორმის დანაწესით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში ნ. ა-ძე სააპელაციო სასამართლოში საქმის ზეპირ განხილვაზე დაბარებულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დადგენილი წესით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება გამოტანილია საპროცესო კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, რის გამოც არ არსებობს ნ. ა-ძის კერძო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, 262 მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 419-ე, 420-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ნ. ა-ძის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 აპრილის განჩინება;
3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
