ბს-1517-1479(კს-10) 21 დეკემბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, პაატა სილაგაძე

განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორები (განმცხადებლები) _ ნ. დ-ძე, ი. ღ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ. თბილისის მერია

დავის საგანი _ გადაწყვეტილებაში უსწორობის გასწორება, სააღსრულებო ფურცლის გაცემა

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ოქტომბრის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2010 წლის 14 ივლისს ი. რ-ძემ და ნ. დ-ძემ განცხადებით მიმართეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას და მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 11 მარტის გადაწყვეტილებაში ტექნიკური შეცდომის გასწორება და შეწორებული გადაწყვეტილების შესაბამისად სააღსრულებო ფურლცის გაცემა შემიდეგი საფუძვლით:

განმცხადებლებმა მოითხოვეს გადაწყვეტილებაში მითითებული გვარის _ მ-შვილის ნაცვლად დ-ძის, ხოლო ი. რ-ძის სახელად ი. მითითება, რამდენადაც სასამართლოს მიერ დაშვებული იყო უსწორობა. საქმის განხილვის დროს საქმეში წარდგენილი იყო განმცხადებელთა პირადობის მოწმობები, შესაბამისად, სასამართლოსათვის ცნობილი იყო განმცხადებელთა სახელი და გვარი (იხ. ს.ფ. 2-3; ტ.IV).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ოქტომბრის განჩინებით ნ. დ-ძისა და ი. რ-ძის განცხადება არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა გადაწყვეტილებაში ასახული გარემოებების შეუსაბამობა საქმის მასალებთან, რამდენადაც საქმის განხილვის სამივე ინსტანციაში საკუთარი პიროვნების მაიდენტიფიცირებლად ნ. დ-ძეს მითითებული აქვს გვარი მათეშვილი, ხოლო ი. რ-ძეს სახელი _ I . შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი 2009 წლის 11 მარტის გადაწყვეტილებაში განცხადებლის სხვა სახელი მიეთითებინა (იხ. ს.ფ. 35-38; ტ.IV).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრეს ი. რ-ძემ და ნ. დ-ძემ, რომლებმაც მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ოქტომბრის განჩინების გაუქმება შემდეგი მოტივით:

კერძო საჩივრის ავტორების მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, არასწორად განმარტა იგი, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, რამაც საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა გამოიწვია.

კერძო საჩივრის ავტორებმა არ გაიზიარეს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ადგილი არ ჰქონდა გადაწყვეტილებაში მითითებულ სახელისა და გვარის შეუსაბამობას საქმის მასალებთან.

კერძო საჩივრის ავტორთა მითითებით, ჯერ კიდევ საქმის განხილვის დროს საქმის მასალებში წარდგენილი იყო განმცხადებელთა პირადობის მოწმობების ასლები, ასევე სხვა დოკუმენტები, რომლებითაც დგინდებოდა, რომ აპელანტები იყვნენ ი. რ-ძე და ნ. დ-ძე.

კერძო საჩივრის ავტორებმა არ გაიზიარეს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ საქმის განხილვის სამივე ინსტანციაში განმცხადებლებს პიროვნების მაიდენტიფიცირებლად მითითებული ჰქონდათ სახელი “ი” და გვარი “მ-შვილი”. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი 2009 წლის 11 მარტის გადაწყვეტილებაში განმცხადებლის სხვა სახელი მიეთითებინა. აღნიშნული განმარტება უსაფუძვლოდ მიიჩნიეს კერძო საჩივრის ავტორებმა. სსსკ-ის 260-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლოს შეუძლია ორი საფუძვლით შეასწოროს გადაწყვეტილებაში დაშვებული უსწორობა, მხარეთა თხოვნით ან თავისი ინიციატივით. ამდენად, სასამართლო უფლებამოსილია გადაწყვეტილებაში დაშვებული ტექნიკური უსწორობა გაასწოროს თავისი ინიციატივითაც. მოცემული მუხლის კომენტარში მითითებულია თუ რა სახის შესწორების შეტანა არის დასაშვები. ასეთად მიჩნეულია მაგალითად, მხარეთა გვარი, სახელი, მამის სახელი.

ამდენად, კერძო საჩივრის ავტორთა მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სსსკ-სი 260-ე მუხლი და არ გაითვალისწინა უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 8 ივნისის განჩინება (იხ. ს.ფ. 45-48; ტ.IV).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, კერძო საჩივრის მოტივების გაცნობისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ნ. დ-ძისა და ი. რ-ძის კერძო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, შესაბამისად, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ოქტომბრის განჩინება და გადაწყვეტილებაში დაშვებული უსწორობის გასწორებისა და სააღსრულებო ფურცლის გაცემის მიზნით საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა; არასწორად განმარტა კანონი; არასწორი შეფასება მისცა საქმის მასალებს, რის შედეგადაც მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობის შეუსაბამოდ საქმეზე არასწორი განჩინება დაადგინა.

საქმის მასალების მიხედვით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 11 მარტის გადაწყვეტილებით თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი. რ-ძის, ლ. გ-შვილის, მ. ვ-ნის, თ. ლ-ურის, ნ. მ-შვილისა და მ. ტ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილსისი მერიის 2005 წლის 16 მაისის ¹156 განკარგულება მოსარჩელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების ნაწილში. ი. რ-ძეს, ლ. გ-შვილს, მ. ვ-იანს, თ. ლ-ურს, ნ. მ-შვილსა და მ. ტ-ძეს აუნაზღაურდათ სამსახურიდან გათავისუფლების დღიდან 2005 წლის 5 სექტემბრამდე, იძულებითი არყოფნის პერიოდის ხელფასი, გათავისუფლების მომენტისათვის მათი თანამდებობრივი სარგოს ოდენობით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 იანვრის განჩინებით ქ. თბილისის მერიისა და თ. ლ-ურის, მ. ვ-იანის, ნ. მ-შვილის, ლ. გ-შვილის, ი. რ-ძის, მ. ტ-ძის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად; უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 11 მარტის გადაწყვეტილება.

საკასაციო სასამართლო სსსკ-ის 260.1. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ სასამართლოს შეუძლია მხარეთა თხოვნით ან თავისი ინიციატივით გაასწოროს გადაწყვეტილებაში დაშვებული უსწორობანი ან აშკარა არითმეტიკული შეცდომები.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სასამართლო აღნიშნული მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას _ შეასწოროს გადაწყვეტილებაში დაშვებული შეცდომა, იყენებს იმ შემთხვევაში, თუ გადაწყვეტილებაში დაშვებულია უსწორობა ან აშკარა არითმეტიკული შეცდომები. აღნიშნული ნორმით დადგენილი უფლებამოსილების გამოყენება დასაშვებია გადაწყვეტილებაში დაშვებული უსწორობების მიმართ, როდესაც ამგვარი შესწორება არ გამოიწვევს გადაწყვეტილების, მისი შინაარსის არსებითად შეცვლას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ ვიწრო განმარტება მოახდინა სსსკ-ის 260-ე მუხლით სასამართლოსათვის მინიჭებული უფლებამოსილებისა და იგი დაიყვანა მხოლოდ საქმის მასალებში ერთმნიშვნელოვნად და უპირობოდ ასახული მონაცემების გადაწყვეტილებაში გადატანისას დაშვებულ მექანიკურ შეუსაბამობამდე, რაც არ შეესაბამება კანონმდებლის ნებას და მით უფრო არ გამომდინარეობს საქმის მასალებიდან.

საქმის მასალების თანახმად, სასარჩელო განცხადებაში განმცხადებელთა – ი. რ-ძისა და ნ. დ-ძის მაიდენტიფიცირებელ მონაცემებად მოსარჩელეები უთითებდნენ სახელს “ი.” და გვარს “მ-შვილს”, რაც აისახა მოცემულ საქმეზე მიღებულ არაერთ სასამართლო აქტში. თუმცა სარჩელზე დართული იყო მოსარჩელეთა პირადობის მოწმობები, რომლებშიც მითითებული პიროვნებების სახელი და გვარი აღნიშნული იყო იმ სახით, როგორც ამას განმცხადებლები უთითებენ შესწორების შესახებ განცხადებაში. პირისათვის სამოქალაქო კანონმდებლობით, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის მე-17 მუხლით მინიჭებული სახელის უფლება, რაც მოიცავს სახელსა და გვარს, პირის ნების შესაბამისად სრულყოფილი სახით აისახება სათანადო უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემულ დოკუმენტში. შესაბამისად, სასამართლოებს შესაძლებლობა ჰქონდათ დაეზუსტებინათ საქმის განხილვის ეტაპზე მხარეთა ზუსტი მონაცემები და ისე აესახათ გადაწყვეტილებებში, რამდენადაც სარჩელზე წარდგენილი იყო პირადობის მოწმობების ასლები. აღნიშნული უზუსტობა, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, წარმოადგენს იმგვარ უსწორობას, რაც სსსკ-ის 260-ე მუხლის შესაბამისად ექვემდებარება შესწორებას, რამდენადაც არ გამოიწვევს გადაწყვეტილების შინაარსისა და მის არსებითად შეცვლას. მით უფრო, რომ საქმის მასალებში ასევე წარმოდგენილია ნ. დ-ძის ქორწინების მოწმობა, რომლითაც დასტურდება, რომ “დ-ძე” არის მისი ქორწინების შემდგომ მიკუთვნებული გვარი (იხ. ს.ფ. 10; ტ.IV), ხოლო “მ-შვილი” _ ქორწინებამდელი გვარი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ კანონის ნორმის არასწორი განმარტების შედეგად არასწორად უთხრა უარი განმცხადებლებს გადაწყვეტილებაში უსწორობის გასწორებაზე, რითაც ხელი ეშლება კანონიერ ძალაში შესული, მხარის სასარგებლოდ მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულებას ტექნიკური ხასიათის ხარვეზის არსებობის გამო, რაც ექვემდებარება შესწორებას სსსკ-ის 260-ე მუხლის შესაბამისად.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ი. რ-ძისა და ნ. დ-ძის კერძო საჩივარი შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას გასაჩივრებული განჩინების კანონშეუსაბამობის შესახებ, შესაბამისად, წარმოდგენილი კერძო უნდა დაკმაყოფილდეს, რამდენადაც სახეზეა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების პროცესუალური წინაპირობები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2; სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 396-ე, 419-420 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1.ი. ღ-ძისა და ნ. დ-ძის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2.გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ოქტომბრის განჩინება და გადაწყვეტილებაში დაშვებული უსწორობის გასწორებისა და სააღსრულებო ფურცლის გაცემის მიზნით საქმე განსახილველად დაუბურნდეს იმავე სასამართლოს;

3.საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.