ბს-374-358(კ-06) 6 დეკემბერი, 2006 წ.,

ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნ. ქადაგიძე (მომხსენებელი),

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2004წ. 11 აგვისტოს ნ. კ-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ქ. ქუთაისის მერიის მიმართ, საიჯარო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო, მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 1998 წელს მონაწილეობა მიიღო ქუთაისის მიწის მართვის სამმართველოს მიერ მოწყობილ აუქციონში ქ. ქუთაისში, სამხედრო ტექნიკური მომზადების სკოლის ტერიტორიის მიმდებარედ არსებულ მიწის ნაკვეთზე იჯარის უფლების მოსაპოვებლად, ავტოსადგომის მოწყობისა და სამშენებლო მასალების რეალიზაციის მიზნით. აუქციონის შედეგები დამტკიცდა 1998წ. 18 სექტემბრის ¹3 ოქმით. მოსარჩელის მითითებით, მან გადაიხადა აუქციონში მონაწილეობისა და საიჯარო თანხა _ 3520 ლარი, მაგრამ იჯარის ხელშეკრულება არ გაფორმებულა, თუმცა უფლება მიეცა, განეხორციელებინა გარკვეული სამუშაოები ტერიტორიის მოსაწყობად, რაზეც მოსარჩელის მიერ გაწეულმა ხარჯმა შეადგინა 3500 ლარი. იჯარის ხელშეკრულება დაიდო 2004წ. 27 თებერვალს 20 წლის ვადით, მაგრამ მოსარჩელემ სათბობ-ენერგეტიკის სამინისტროს ენერგოზედამხედველობის სათბობის ხარისხის დეპარტამენტის იმერეთის სამმართველოს შპს “.. ..” იმერეთის ფილიალის სამსახურიდან მიიღო გაფრთხილება იმის თაობაზე, რომ არ განეხორციელებინა სამეწარმეო საქმიანობა, რადგან იჯარით გადაცემული ტერიტორია განთავსებული იყო მაღალი ძაბვის საჰაერო ხაზების დაცვის, ასევე, სანიტარული დაცვის ზონაში, რის გამოც მოქმედი კანონმდებლობით აკრძალული იყო მისი იმ დანიშნულებით გაცემა, რა დანიშნულებითაც იგი მოსარჩელეს ჰქონდა აღებული.

მოსარჩელის მოსაზრებით, დაირღვა მისი უფლებები, ვინაიდან მას არ მიეცა შესაძლებლობა, ესარგებლა მიწაზე იჯარის უფლებით, რითაც მან განიცადა მატერიალური ზიანი მიუღებელი შემოსავლის სახით, 93000 ლარის ოდენობით.

ამდენად, მოსარჩელეს მიაჩნდა, რომ მერიამ აუქციონზე გამოიტანა ნივთობრივად ნაკლის მქონე ნივთი, რითაც დაარღვია ნაკისრი ვალდებულებები და მოსარჩელეს მიადგა ზიანი.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა, მოპასუხეს მის სასარგებლოდ დაკისრებოდა საიჯარო ქირისა და მიუღებელი შემოსავლის სახით 3500 ლარის, რამაც ხუთ წელიწადში შეადგინა 9300 ლარი, ე.ი. სულ _ 131500 ლარის ანაზღაურება.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2004წ. 18 ნოემბრის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაერთო საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახური.

მოპასუხე ქუთაისის მერიამ ნ. კ-ის სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის გამო.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2004წ. 8 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნ. კ-ის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. კ-მ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა საქალაქო სასამართლოს 2004წ. 8 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მის სასარგებლოდ ქუთაისის მერიისათვის მატერიალური ზიანის სახით 131520 ლარის, ასევე, მორალური ზიანის ასანაზღაურებლად 60000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის დაკისრებას.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 24 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2004წ. 8 დეკემბრის გადაწყვეტილება; ნ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, 2004წ. 27 თებერვლის ¹14 ხელშეკრულებიდან გასვლის ნაწილში, ხოლო მორალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში ეთქვა უარი.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1998წ. 18 სექტემბერს შპს “ქ...ის” მიერ ჩატარებულ აუქციონში გამარჯვებულად გამოცხადდა ნ. კ-ე. აუქციონის თანახმად, ამ უკანასკნელს იმერეთის ხაზინაში უნდა გადაეხადა 3520 ლარი, რის შემდეგაც მასთან უნდა გაფორმებულიყო საიჯარო ხელშეკრულება. 1998წ. 29 სექტემბერს ქუთაისის მერმა გამოსცა ¹629 ბრძანება, რომლის 1.1 პუნქტის თანახმად, სამხედრო-ტექნიკური მომზადების სკოლის ტერიტორიის მიმდებარედ, ... გამზირის ჩრდილოეთ მხარეზე, ავტოსადგომის მოსაწყობად ნ. კ-ს დროებით სარგებლობის უფლებით გამოეყო 5000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, აქედან 2000 კვ.მ _ ქალაქის ფონდის მიშენებისაგან თავისუფალი ტერიტორიიდან, ხოლო 3000 კვ.მ _ აღნიშნულ ტერიტორიაზე გამავალი მაღალი ძაბვის ელგადამცემი ხაზის გასხვისების ზონიდან. მე-6 პუნქტის მიხედვით, ბრძანება ძალაში უნდა შესულიყო მიწის მართვის სამმართველოს მიერ მიწაზე საიჯარო ხელშეკრულებისა და ნაკვეთის დამაგრების აქტის გაფორმების შემდეგ. სააპელაციო პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. კ-მ მიწის გამოყოფისათვის დაწესებული ერთჯერადი გადასახადი 3520 ლარი გადაიხადა და 1999წ. 22 აპრილს დაუმაგრდა ავტოსადგომის მოსაწყობად 5000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, მაგრამ საიჯარო ხელშეკრულება გაფორმდა მხოლოდ 2004წ. 27 თებერვალს. ხელშეკრულების გაფორმებას წინ უსწრებდა ქუთაისის მერის 2004წ. 24 თებერვლის ¹90 განკარგულება, რომლითაც ძალადაკარგულად ჩაითვალა 1998წ. 18 სექტემბრის ¹628 ბრძანება. სააპელაციო პალატის მითითებით, ¹90 განკარგულებით დასტურდება, რომ ნ. კ-ე მთავრობაში შეტანილი განცხადებით ითხოვდა აუქციონზე შეტანილი თანხის დაბრუნებას და ზარალის ანაზღაურებას 16000 ლარის ოდენობით ან მიწის ნაკვეთის შემცირებას 3000 კვ.მ-მდე, იმ ვარაუდით, რომ ელექტროგადამცემი ხაზის ქვეშ აღმოჩენილიყო 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, იჯარის ხელშეკრულების ვადა კი განსაზღვრულიყო 20 წლით და შეცვლილიყო ფუნქცია, კერძოდ, იგი გამოყენებული ყოფილიყო დიდგაბარიტიანი სატრანსპორტო საშუალებების დგომისა და სამშენებლო მასალების სარეალიზაციოდ. აღნიშნულზე თანხმობა განაცხადა ქუთაისის არქიტექტურისა და ქალაქგეგმარების სამსახურმა იმ პირობით, რომ მდინარე რიონის კალაპოტიდან დაცილება განსაზღვრულიყო არანაკლებ 35 მეტრით და ტერიტორიაზე არ უნდა განხორციელებულიყო კაპიტალური მშენებლობა. ქუთაისის მერის განკარგულებით, აღნიშნული პირობებით დამტკიცდა მიწის მართვისა და განკარგვის საკონკურსო კომისიის 2004წ. 30 იანვრის ¹4 ოქმი და ნ. კ-ს გამოეყო 3000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი 20 წლის ვადით, აქედან 2000 კვ.მ _ ქალაქის ფონდის მიშენებისაგან თავისუფალი ტერიტორიიდან და 1000 კვ.მ _ ტერიტორიაზე გამავალი ძაბვის ელგადამცემი ხაზის გასხვისების ზოლიდან მოვლა-პატრონობის უფლებით. 2004წ. 27 თებერვალს გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულების 3.4 პუნქტის თანახმად, 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, ფაქტობრივად, გაიცა მოვლა-პატრონობის უფლებით.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2004წ. 27 თებერვლამდე, საიჯარო ხელშეკრულების გაფორმებამდე, მხარეთა შორის ურთიერთვალდებულებითი ურთიერთობა არ არსებობდა, რაც მოსარჩელეს მისცემდა სამართლებრივ საფუძველს, მოეთხოვა ზიანის ანაზღაურება, ხოლო ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ ნ. კ-ისათვის ნაკლული ნივთის გადაცემა საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. კ-ისათვის ცნობილი იყო ის გარემოება, რომ მაღალი ძაბვის ელგადამცემი ხაზის გასხვისების ზოლიდან 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი გადაცემული ჰქონდა მოვლა-პატრონობის უფლებით და მას მიწის ნაკვეთზე არ უნდა ეწარმოებინა სამეწარმეო საქმიანობა. ნ. კ-მ კი საშენი მასალების დროებითი სარეალიზაციო ჯიხურები განათავსა საჰაერო ელექტროგადამცემი ხაზების დაცვის ზონაში. იმერეთის რეგიონალური არქმშენინსპექციის უფროსის 2004წ. 25 მარტის ¹85 წერილით დადგენილია, რომ ნ. კ-ისათვის იჯარით გამოყოფილი საჰაერო მაღალი ძაბვის ელგადამცემი ხაზის ზონაში დადგმული იყო კონტეინერები და მიმდინარეობდა სატვირთო ავტომანქანებიდან ვაჭრობა.

სააპელაციო პალატამ ასევე დადასტურებულად ცნო, რომ თავად ნ. კ-მ არ დაიცვა საიჯარო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობები, რამაც საფუძველი შეუქმნა სათბობ-ენერგეტიკის სამინისტროს ენერგოზედამხედ-ველობისა და სათბობის ხარისხის დეპარტამენტის იმერეთის სამმართველოს ადმინისტრაციას, მიემართა პროკურატურისათვის და ამ უკანასკნელის მიერ მოკვლევის შედეგად დაესვა საკითხი ქუთაისის მერის 2004წ. 24 თებერვლის ¹390 განკარგულების გაუქმების მიზანშეწონილობის თაობაზე. ამდენად, სააპელაციო პალატის აზრით, სამართლებრივ საფუძველსაა მოკლებული აპელანტის მოსაზრება მისი უფლებების დარღვევისა და მისთვის მატერიალური და მორალური ზიანის მიყენების შესახებ.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ნ. კ-ის მოთხოვნა ხელშეკრულებიდან გასვლის შესახებ საფუძვლიანია, რადგან იგი ეწინააღმდეგებოდა სკ-ის 355-ე მუხლის მოთხოვნებს. აპელანტმა ხელშეკრულებიდან გასვლის შესახებ განაცხადა სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, რაზეც მოწინააღმდეგე მხარე წინააღმდეგი არ იყო. ამდენად, სააპელაციო პალატის აზრით, ხელშეკრულებიდან გასვლის ნება ნამდვილი გახდა იმ მომენტიდან, რაც იგი ცნობილი გახდა ხელშეკრულების მეორე მხარისათვის და ეს უკანასკნელიც დაეთანხმა.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი, ხოლო ახალი გადაწყვეტილების მიღება განაპირობა მოსარჩელის მიერ სასარჩელო მოთხოვნის გაზრდამ.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. კ-მ და მოითხოვა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 24 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მის სასარგებლოდ ქუთაისის მთავრობისთვის 131500 ლარის გადახდის დაკისრება.

კასატორმა არ გაიზიარა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მიუთითა, რომ მან მონაწილეობა მიიღო არა შპს “ქ...ის” მიერ ჩატარებულ აუქციონში, არამედ ქუთაისის მერიის 1998წ. 17 აგვისტოს ¹967 ბრძანებით გამოცხადებულ კონკურსში. ქუთაისის მერიის 1998წ. 29 დეკემბრის ¹228 ბრძანების საფუძველზე დამტკიცდა აუქციონის შედეგები, ბრძანება ძალაში შევიდოდა იჯარის ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ და მას უნდა მიეღო მიწის ნაკვეთის დამაგრების აქტი. აქტის მიხედვით, მიწის ნაკვეთი გადაეცემოდა ნ. კ-ს, ხოლო ხელშეკრულება, კანონში შეტანილი ცვლილებების გამო, უნდა გაფორმებულიყო არა მიწის მართვის სამმართველოსთან, არამედ მერიასთან, თუმცა კასატორისთვის უცნობია, რატომ არ გაფორმდა ხელშეკრულება ექვსიწ. მანძილზე. კასატორის განმარტებით, მთავრობისათვის ცნობილი იყო იმის შესახებ, რომ მიწა ნაკლის მქონე იყო, რამაც განაპირობა ხელშეკრულების გაფორმების გაჭიანურება.

ამდენად, კასატორის აზრით, დარღვეულია მისი უფლებები და სკ-ის რიგი ნორმები. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა სკ-ის 992-ე, 997-ე და 1005-ე მუხლები, რის გამოც მას უფლება აქვს, მოითხოვოს ზიანისა და მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურება, რამაც შეადგინა 3500 ლარი, საიჯარო ქირა 34000 ლარი, ტერიტორიის მოწყობის ხარჯები, მიუღებელი შემოსავალი დღეში 50 ლარის ოდენობით 93000 ლარი, სულ 131500 ლარი.

საქართველოს უზენესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005წ. 6 ოქტომბრის განჩინებით ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 24 მარტის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 16 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2004წ. 8 დეკემბრის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით ნ. კ-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; დაკმაყოფილდა ნ. კ-ის მოთხოვნა 2004წ. 27 თებერვლის ¹14 ხელშეკრულებიდან გასვლის თაობაზე. ქუთაისის მთავრობას ნ. კ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 38500 ლარის ანაზღაურება, ხოლო დანარჩენ ნაწილში ნ. კ-ის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ 1998წ. 18 სექტემბრის ¹3 ოქმის თანახმად, აუქციონის შედეგები გაუქმდება და მყიდველს ბეს თანხა არ დაუბრუნდება, თუ მყიდველი უარს იტყვის ობიექტის მშენებლობის უფლებაზე ან აუქციონზე დასახელებული საბოლოო თანხის აღნიშნულ ვადებში დაფარვაზე, ან მიწაზე საიჯარო ხელშეკრულების გაფორმებაზე. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება ნ. კ-ის მიერ რომელიმე პირობის დარღვევის შესახებ. პირიქით, საქმეში არის სათბობ-ენერგეტიკის სამინიტროს ენერგოზედამხედველობისა და სათბობის ხარისხის დეპარტამენტის იმერეთის სამმართველოსა და იმერეთის რეგიონალური არქმშენინსპექციის არაერთი წერილი და პრეტენზია, სადაც მითითებულია, რომ ნ. კ-ისთვის გამოყოფილი ტერიტორიის ერთი ნაწილი მდებარეობს საჰაერო მაღალი ძაბვის ელექტროგადამცემი ხაზების დაცვის ზონაში, რაც მოქმედი ნორმების უხეში დარღვევაა, ხოლო მეორე ნაწილი სანიტარული დაცვის ზონაშია, რაც გამორიცხავს მოსარჩელე ნ. კ-ისათვის იჯარით გაცემულ მიწის ნაკვეთზე შენობებისა და ნაგებობების, ყველა სახის ავტოტრანსპორტის სადგომისა და მომსახურების საწარმოების განლაგებას, ე.ი. ნ. კ-ისთვის, ფაქტობრივად, საიჯაროდ გატანილი მიწის ფართობის დანიშნულებით გამოყენების აკრძალვას. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სკ-ის 533-ე მუხლის შესაბამისად, გამქირავებელმა, ამ შემთხვევაში ქუთაისის მთავრობამ, უნდა გადასცეს დამქირავებელს უფლებრივად და ნივთობრივად უნაკლო ნივთი.

სკ-ის 534-ე მუხლის თანახმად, გაქირავებული ნივთი უნაკლოა, თუU მესამე პირს არ შეუძლია წაუყენოს დამქირავებელს მოთხოვნები ამ ნივთის გამო. ამავე კოდექსის 535-ე მუხლის მიხედვით კი, გაქირავებული ნივთი ნივთობრივად უნაკლოა, თუ მას აქვს დათქმული თვისებები. თუ ეს თვისებები არ არის დათქმული, მაშინ გაქირავებული ნივთი მიიჩნევა უნაკლოდ და თუ იგი ვარგისია ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საქმიანობისათვის ან ჩვეულებრივი გამოყენებისათვის. ენერგოზედამხედველობისა და სათბობის ხარისხის დეპარტამენტის იმერეთის სამმართველოს პრეტენზიიდან გამომდინარე, გაქირავებული ნივთი ნაკლის მქონე აღმოჩნდა. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით არ დასტურდება ნ. კ-ის მიერ ნაკისრი ვალდებულების რომელიმე პირობის შეუსრულებლობა. მაშასადამე, ნაკლის მქონე ნივთის გადაცემაში ბრალი მიუძღვის მოპასუხეს.

სკ-ის 537-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით კი, თუ ნაკლი, რომელიც ნივთის ვარგისიანობას ამცირებს, ხელშეკრულების დადების მომენტისათვის არსებობს ან შემდგომში აღმოჩნდება იმ გარემოებათა გამო, რაზეც გამქირავებელი პასუხს აგებს, ან თუ გამქირავებელი ნაკლის გამოსწორებას დააყოვნებს, დამქირავებელს შეუძლია მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება ისე, რომ არ ეკარგება ქირის შემცირების მოთხოვნის უფლება.

ქუთაისის მერიის 1998წ. 29 ნოემბრის ¹628 ბრძანებაში მითითებულია, რომ ნ. კ-ს გადახდილი აქვს ერთჯერადი გადასახადი 3520 ლარი, ასევე, აუქციონზე დასახელებული თანხა _ 3520 ლარი.

მეიჯარეს წარმოადგენს არა მიწის სამმართველო, არამედ ქუთაისის მერია. ამიტომ მიწის მართვის სამმართველოს კომპეტენციაში არ შედიოდა ზემოთ აღნიშნული უფლების მინიჭება მოიჯარისათვის, ე.ი. ნ. კ-ისათვის, რამდენადაც იჯარის ხელშეკრულების 6.4. მუხლის “ა” პუნქტის მიხედვით, მოიჯარეს უფლება აქვს, არსებული ნორმების დაცვით დაამონტაჟოს საიჯარო მიწის ნაკვეთზე ყველა აუცილებელი ტექნიკური და სხვაგვარი მოწყობილობა, რაც მის საქმიანობასთან არის დაკავშირებული.

სკ-ის 545-ე მუხლის მიხედვით, გამქირავებელი ვალდებულია, დამქირავებელს აუნაზღაუროს ნივთზე გაწეული აუცილებელი ხარჯები.

სკ-ის 411-ე მუხლის მიხედვით, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისათვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც ის მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო. ამავე კოდექსის 412-ე მუხლის მიხედვით კი ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს.

რამდენადაც ენერგოზედამხედველობისა და სათბობის ხარისხის დეპარტამენტის იმერეთის სამმართველოს პრეტენზიით იჯარით აღებული ფართის გამოყენება შეუძლებელია, ამდენად ნ. კ-ე ამ ფართზე ვერ იფუნქციონირებს, შესაბამისად, მის მიერ მოთხოვნილი შემოსავალი სამართლებრივ საფუძველსაა მოკლებული. ნ. კ-ის შემდეგი მოთხოვნა მორალური ზიანის ანაზღაურებაა. სკ-ის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევებში გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით. იჯარის ხელშეკრულების პირობების შეუსრულებლობა არ ითვალისწინებს მორალური ზიანის ანაზღაურებას.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სკ-ის 352-ე და 355-ე მუხლებიდან გამომდინარე, უნდა დაკმაყოფილდეს ნ. კ-ის მოთხოვნა ხელშეკრულებიდან გასვლის შესახებ.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. კ-მ და ქ. ქუთაისის მთავრობამ.

კასატორი _ ქ. ქუთაისის მთავრობა საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სკ-ის 533-ე მუხლის მიხედვით, დამქირავებელს, მოცემულ შემთხვევაში ქუთაისის მთავრობას, დამქირავებლისათვის უნდა გადაეცა უფლებრივად და ნივთობრივად უნაკლო ნივთი. ენერგოზედამხედველობისა და სათბობის ხარისხის დეპარტამენტის იმერეთის სამმართველოს პრეტენზიიდან გამომდინარე, გაქირავებული ნივთი ნაკლის მქონე აღმოჩნდა და მერიამ ნ. კ-ს ნაკლიანი ნივთი გადასცა იჯარით. სასამართლომ არასწორად განმარტა სკ-ის 533-ე მუხლი, რამეთუ სასამართლოს მსჯელობა არ გამომდინარეობდა საქმის მასალებიდან. ნ. კ-ს იჯარით გადაეცა 3000 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, აქედან 2000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი _ ქალაქის ფონდის მიშენებისაგან თავისუფალი ტერიტორიიდან, ხოლო 100 კვ.მ _ ტერიტორიაზე გამავალი მაღალი ძაბვის ელგადამცემი ხაზის გასხვისების ზონიდან მოვლა-პატრონობის უფლებით. აღნიშნულ ხელშეკრულებას ხელს აწერს მოსარჩელე ნ. კ-ე, რომლისთვისაც ხელმოწერის დროს ცნობილი იყო ის გარემოება, რომ მაღალი ძაბვის ელგადამცემი ხაზის გასხვისების ზოლიდან 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მოვლა-პატრონობის უფლებით ჰქონდა გადაცემული და მას ამ მონაკვეთში არ უნდა ეწარმოებინა სამეწარმეო საქმიანობა. აღნიშნული გარემოება გახდა საქართველოს სათბობ-ენერგეტიკის სამინისტროს ენერგოზედამხედველობისა და სათბობის ხარისხის დეპარტამენტის იმერეთის სამმართველოს ადმინისტრაციის 2004წ. 17 მარტის ¹56 წერილის საფუძველი იმერეთის საქალაქო პროკურორის სახელზე, რის შემდეგაც ფაქტზე ჩატარებული მოკვლევით დადასტურდა, რომ ნ. კ-მ საშენი მასალების დროებითი სარეალიზაციო ჯიხურები განათავსა საჰაერო ელექტროგადამცემი ხაზების დაცვის ზონაში, ანუ ნ. კ-მ დაარღვია და არ შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება, რომელიც გათვალისწინებული იყო ხელშეკრულებაში. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს განმარტება იმ საკითხებთან დაკავშირებით, რომ საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულებები ნ. კ-ის მიერ რომელიმე პირობის დარღვევის შესახებ _ სამართლებრივ საფუძველსაა მოკლებული და დაუსაბუთებელია. ნ. კ-ს თავად არ დაუცავს საიჯარო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობა, როცა ტერიტორიაზე გამავალი მაღალი ძაბვის ელგადამცემი ხაზის გასხვისების ზონაში 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე აწარმოვა სამეწარმეო საქმიანობა, რამაც შემდგომში საფუძველი შეუქმნა სათბობ-ენერგეტიკის სამინისტროს ენერგოზედამხედველობისა და სათბობის ხარისხის დეპარტამენტის იმერეთის სამმართველოს ადმინისტრაციას, მიემართა პროკურატურისათვის.

ამდენად, კასატორის განმარტებით, ყოველივე ზემოთქმულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ქუთაისის მერიამ ბრალეული ქმედებით დაარღვია ნ. კ-ის უფლებები, სამართლებრივ საფუძვლებსაა მოკლებული, ვინაიდან ხელშეკრულების გაფორმებისას მისთვის ნივთის გადაცემის დროს დაცული იყო სკ-ის 533-ე, 535-ე მუხლების მოთხოვნები, კერძოდ, 535-ე მუხლის თანახმად, გაქირავებული ნივთი ნივთობრივად უნაკლოა, თუ მას აქვს დათქმული თვისებები, ასეთი დათქმა კი მოცემული ხელშეკრულების დროს არსებობდა. სკ-ის 545-ე მუხლით, დამქირავებელს არ აქვს უფლება, მოითხოვოს გაწეული ხარჯების ანაზღაურება თუ მის მიერ სამუშაოს შესრულება ეწინააღმდეგება დამქირავებლის ნებას ან არ შეესაბამება მის ინტერესებს. ყოველივე ზემომითითებულ ფაქტებს კი სააპელაციო სასამართლომ სრული იგნორირება გაუკეთა. მოსარჩელის მიერ გაწეული ხარჯები, რამაც სასამართლოს განმარტებით, 34249 ლარი შეადგინა, ხარჯთაღრიცხვიდან გამომდინარე, არ ყოფილა შეთანხმებული ადგილობრივ თვითმმართველობასთან და შესაბამისად, ადგილობრივი თვითმმართველობა, როგორც გამქირავებელი, მოცემულ შემთხვევაში არ არის ვალდებული, აანაზღაუროს გაწეული ხარჯები.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 16 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმებას იმ ნაწილში, რომლითაც ქუთაისის მთავრობას ნ. კ-ის სასარგებლოდ 38500 ლარის გადახდა დაეკისრა.

მეორე კასატორი _ ნ. კ-ე საკასაციო საჩივარში აღნიშნავდა, რომ სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სკ-ის 417-ე მუხლზე, რომ ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისათვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლებისათვისაც, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც ის მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო. ამავე კოდექსის 412-ე მუხლით კი ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების შედეგს.

კანონის მატერიალური ნორმები, მართალია, სასამართლომ მიუთითა, მაგრამ მათი უარყოფა ფაქტობრივი გარემოებებით ვერ შეძლო. გადაწყვეტილებაში ფაქტობრივი გარემოებების გამოკვლევით ერთმნიშვნელოვნად არის დადგენილი, რომ მიწა, რომელიც იჯარის უფლებით მას აუქციონის წესით გადაეცა, თვისობრივად და ნივთობრივად ნაკლიანი ნივთი იყო. აუქციონზე მიწის ნაკვეთის უფლების გადაცემის დროს მთავრობისათვის წინასწარ იყო ცნობილი, რომ თვისობრივად ნაკლიანი ნივთი გადაეცა მფლობელობაში. კასატორის განმარტებით, ქუთაისის მთავრობას კანონი ავალდებულებდა, რომ მოეპოვებინა თანხმობები იმ პირებისაგან, რომლებიც ახლა ედავებიან.

საქმეში არსებობს სათბობ-ენერგეტიკის სამინისტროს ენერგოზედამხედ-ველობისა და სათბობის ხარისხის დეპარტამენტის იმერეთის სამმართველოსა და იმერეთის რეგიონალური არქმშენინსპექციის არაერთი წერილი და პრეტენზია: “რომ ნ. კ-ისათვის გამოყოფილი ტერიტორიის ერთი ნაწილი მდებარეობს საჰაერო მაღალი ძაბვის ელგადამცემი ხაზების დაცვის ზონაში, ხოლო დანარჩენი ნაწილი -სანიტარული დაცვის ზონაში”, რაც გამორიცხავს მისთვის გამოყოფილ მიწის ნაკვეთზე შენობებისა და ნაგებობების, ყველა სახის ავტოტრანსპორტის, სადგომებისა და მომსახურების საწარმოების განლაგებას. ამდენად, მას ეკრძალებოდა აღნიშნული მიწის ნაკვეთის იმ დანიშნულებით გამოყენება, რაც აუქციონზე მიწის ნაკვეთის გატანის პირობა იყო. ამ შემთხვევაში სკ-ის 412-ე მუხლის მოთხოვნა და სასამართლოების მიერ დადგენილი პრაქტიკა, რომ ზიანი ანაზღაურდება არა მარტო რეალური ზიანისთვის, არამედ იმ მიუღებელი შემოსავლებისათვისაც, რომლებსაც მხარე მიიღებდა, ხელშეკრულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო. სასამართლო ამ ფაქტობრივ გარემოებებს ვერ უარყოფს და ადასტურებს, რომ ქუთაისის მთავრობამ დაარღვია სკ-ის 533-ე მუხლის მოთხოვნა, ვინაიდან მას არ გადაეცა უფლებრივად და ნივთობრივად უნაკლო ნივთი.

კასატორის მითითებით, ქუთაისის მთავრობა მოქმედებდა ბრალეულად, ვინაიდან მას არ ჰქონდა სათანადო ორგანიზაციების თანხმობა მიწის ნაკვეთის აუქციონზე განსაზღვრული დანიშნულებით გატანის შესაძლებლობაზე, სანიტარული დასუფთავების ზოლი მკაცრად არის განსაზღვრული და გაუგებარია, რატომ გადასცეს მიწის ნაკვეთი მფლობელობაში და თანაც სერიოზული დროით. მათმა ბრალეულმა ქმედებამ გამოიწვია ის, რომ მან ვერ მიიღო ის შემოსავალი, რასაც მიიღებდა ფართის ფუნქციონირების დროს. აუდიტორული გათვლების შესაბამისად, დღეში სუფთა მოგების სახით მიიღებდა 50 ლარს, ამ შვიდიწ. განმავლობაში თანხამ კი 126000 ლარი შეადგინა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა მიუღებელი შემოსავლების მოთხოვნის და მორალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს 2006წ. 16 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ამ ნაწილში მისი სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებას, კერძოდ, მოპასუხეს მის სასარგებლოდ დაკისრებოდა მიუღებელი შემოსავალი 126000 ლარისა და მორალური ზიანისათვის _ 60000 ევროს ანაზღაურება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. ქუთაისის მერიისა და ნ. კ-ის საკასაციო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

ქუთაისის მერიის 1998წ. 29 ნოემბრის ¹628 ბრძანების საფუძველზე ქ. ქუთაისის მიწის მართვის სამმართველოში 1998წ. 18 სექტემბერს ჩატარებული აუქციონის შედეგების მიხედვით, სამხედრო-ტექნიკური მომზადების სკოლის ტერიტორიის მიმდებარედ, ... პროსპექტის ჩრდილოეთ მხარეზე, ავტოსადგომის მოსაწყობად მოქალაქე ნ. კ-ს დროებითი სარგებლობის უფლებით გამოეყო მიწის ნაკვეთი 5000 კვ/მ-ის ოდენობით. აქედან 2000 კვ/მ _ ქალაქის ფონდის მიშენებისაგან თავისუფალი ტერიტორიიდან, ხოლო 3000 კვ/მ -ტერიტორიაზე გამავალი მაღალი ძაბვის ელგადამცემი ხაზის გასხვისების ზოლიდან.

1999წ. 22 აპრილის ¹239 აქტით, ნ. კ-ს ქ. ქუთაისის მიწის მართვის სამმართველომ ადგილზე დაუმაგრა ზემოაღნიშნული მიწის ფართი 5000 კვ/მ-ის ოდენობით.

ქ. ქუთაისის მერიის 2004წ. 24 თებერვლის ¹90 განკარგულებით, ნ. კ-ის განცხადების საფუძველზე, რომლითაც ეს უკანასკნელი ითხოვდა შეტანილი თანხისა და მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას ან მიწის ნაკვეთის შემცირებას იმ ვარაუდით, რომ ელგადამცემი ხაზების ქვეშ აღმოჩნდებოდა მხოლოდ 1000 კვ/მ, მიზანშეწონილათ ჩათვალა იჯარით გასაცემი ფართი შემცირებულიყო იმდაგვარად, რომ იჯარით გასაცემი 3000 კვ/მ-დან 2000 კვ/მ იქნებოდა ქალაქის ფონდის მიშენებისაგან თავისუფალი ტერიტორიიდან, ხოლო 1000 კვ/მ_ტერიტორიაზე გამავალი მაღალი ძაბვის ელგადამცემი ხაზის გასხვისების ზოლიდან, რომელიც გაიცემოდა მოვლა-პატრონობის უფლებით.

ზემოაღნიშნულის საფუძველზე 2004წ. 27 თებერვალს ქ. ქუთაისის მერიასა და ნ. კ-ს შორის დაიდო სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის იჯარის შესახებ ხელშეკრულება, რომლის 3.1 პუნქტის შესაბამისად, საიჯარო ფართმა შეადგინა 3000 კვ/მ, აქედან 2000 კვ/მ -ქალაქის ფონდის მიშენებისაგან თავისუფალი ტერიტორიიდან, ხოლო 1000 კვ/მ _ ტერიტორიაზე გამავალი მაღალი ძაბვის ელგადაცემის ხაზის გასხვისების ზოლიდან, ეს უკანასკნელი, იმავე ხელშეკრულების 3.4 პუნქტის თანახმად, გაიცა მოვლა-პატრონობის უფლებით.

სააპელაციო სასამართლომ სათბობ-ენერგეტიკის სამინისტროს ენერგოზედამხედველობისა და სათბობის ხარისხის დეპარტამენტის იმერეთის სამმართველოსა და იმერეთის რეგიონალური არქმშენინსპექციის წერილების საფუძველზე, რომლებიც ეხებოდა იჯარით გაცემულ ტერიტორიაზე შენობა-ნაგებობებისა და ყველა სახის ავტოტრანსპორტის სადგომისა და მომსახურების საწარმოების განლაგების დაუშვებლობას, დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. კ-ს აეკრძალა იჯარით გამოყოფილი მიწის ნაკვეთის დანიშნულებით გამოყენება, რაც მიჩნეულ იქნა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად.

კასატორი _ ქ. ქუთაისის მერია არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებას და მიაჩნია, რომ სასამართლოს მხრიდან მხედველობაში არ იქნა მიღებული ხელშეკრულების პირობები, რომელთა საფუძველზეც 1000 კვ/მ მიწას გაიცა მხოლოდ მოვლა-პატრონობის მიზნით, რაც იმთავითვე ცნობილი იყო ნ. კ-ისათვის და რის თაობაზეც, ხელშეკრულების დადების მომენტში, მითითებულ პირს პრეტენზია არ გამოუთქვამს.

საკასაციო სასამართლოს მხრიდან კასატორის _ ქ. ქუთაისის მერიის საკასაციო პრეტენზიის საფუძველზე, შემოწმდა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება ტერიტორიის სრულად გამოყენების შეუძლებლობის ნაწილში, რის საფუძველზეც საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორის პრეტენზია უსაფუძვლოა და არ ემყარება საქმეში დაცულ მტკიცებულებებს.

საქმეში წარმოდგენილია ენერგოზედამხედველობისა და სათბობის ხარისხის დეპარტამენტის იმერეთის სამმართველოს მიმართვა იმერეთის სამხარეო პროკურორისადმი, რომლითაც სამმართველო ითხოვს გადამჭრელი ზომების მიღებას, რათა შეწყდეს ტერიტორიის გამოყენება.

იმავე საქმეში წარმოდგენილია ქ. ქუთაისის პროკურორის მიმართვა ქ. ქუთაისის მერის მოვალეობის შემსრულებლისადმი, რომელშიც, იმ მოტივით, რომ იჯარით გაცემულ ტერიტორიაზე დაუშვებელია ყველა სახის ავტოტრანსპორტის სადგომის მოედნებისა და გაჩერებების, ავტოსატრანსპორტო მომსახურების საწარმოების, ნაგებობებისა და ნავთობპროდუქტების საწყობების განლაგება, ითხოვს განხილულ იქნეს ქ. ქუთაისის მერიის 2004წ. 24 თებერვლის ¹90 განკარგულების გაუქმების მიზანშეწონილობის საკითხი.

საქმეში ასევე წარმოდგენილია სპეციალისტის ცნობა, რომლითაც დასტურდება, რომ გამოყოფილი ტერიტორია მდებარეობს ხაზების დაცვისა და სანიტარული დაცვის ზონაში.

საკასაციო სასამართლო არსებით ყურადღებას მიაქცევს თავად კასატორის _ ქუთაისის მერიის მიერ დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის სახით წარმოდგენილ საქართველოს გაერთიანებული სადისტრიბუციო ენერგოკომპანია დასავლეთ საქართველოს ცენტრალური ფილიალის ცნობას, რომელშიც აღნიშნულია, რომ ქ. ქუთაისის სამხედრო-ტექნიკური მომზადების სკოლის ტერიტორიის მიმდებარე და ჭავჭავაძის პროსპექტის ჩრდილოეთით არსებულ 3000 კვ/მ მიწის ნაკვეთს კვეთს ორჯაჭვიანი 35 კვ მაღალი ძაბვის ელექტროგადამცემი ხაზი “სანაპირო” და ელექტროგადამცემი ხაზი “კახნიაური 1-2”, რის გამოც, აღნიშნული მიწის ნაკვეთი მთლიანად შეადგენს მაღალი ძაბვის ელექტროგადამცემი ხაზების დაცვის ზონას.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ აღნიშნული ცნობის საფუძველზე, ქ. ქუთაისის მერიამ თავადვე გააქარწყლა საკუთარი პრეტენზია ხელშეკრულებით გადაცემული 2000 კვ/მ მიწის ფართობის გამოყენების შესაძლებლობის თაობაზე, რაც საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს, კასაცია მითითებულ ნაწილში იმთავითვე მიიჩნიოს უსაფუძვლოდ.

ზემოაღნიშნულ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით საკასაციო სასამართლო მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან სკ-ის ნორმების გამოყენებას და აღნიშნავს: საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65.2 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებისას გამოიყენება ამ კოდექსის ნორმები და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული დამატებითი მოთხოვნები ხელშეკრულებათა შესახებ.

სკ-ის 533-ე მუხლის შესაბამისად, გამქირავებელმა უნდა გადასცეს დამქირავებელს უფლებრივად და ნივთობრივად უნაკლო ნივთი. ამავე კოდექსის 535-ე მუხლის თანახმად, გაქირავებული ნივთი ნივთობრივად უნაკლოა, თუ მას აქვს დათქმული თვისებები. თუ ეს თვისებები არ არის დათქმული, მაშინ გაქირავებული ნივთი მიიჩნევა უნაკლოდ, თუ იგი ვარგისია ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საქმიანობისათვის ან ჩვეულებრივი გამოყენებისათვის.

დადგენილია, რომ ნ. კ-ზე გაცემული მიწის ფართი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საქმიანობისათვის უვარგისია. ამდენად, სახეზეა ნივთობრივი ნაკლის მქონე ობიექტის იჯარით გადაცემის ფაქტი.

ზემოაღნიშნულ ნორმებსა და სკ-ის 537-ე მუხლზე დაყრდნობით, საკასაციო სასამართლო ადასტურებს ნ. კ-ის უფლებას, მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება, რა თვალსაზრისითაც სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთებას და თვლის, რომ არ არსებობს კასატორის _ ქუთაისის მერიის მიერ საკასაციო საჩივარში წარმოდგენილი მოტივებით გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნევს მეორე კასატორის _ ნ. კ-ის პრეტენზიას მიუღებელი შემოსავლისა და მორალური ზიანის აუნაზღაურებლობის ნაწილში და აღნიშნავს, მიუღებელი შემოსავლისათვის ზიანის ანაზღაურების შესაძლებლობას არეგულირებს სკ-ის 411-ე მუხლი, რომელიც განსაზღვრავს იმ ზიანის ანაზღაურების შესაძლებლობას, რომელიც ანაზღაურებადია სამოქალაქო პასუხისმგებლობის საერთო საფუძვლებიდან გამომდინარე. მართალია, მიუღებელი შემოსავალი თავისი ბუნებით წარმოადგენს სავარაუდო შემოსავალს, მაგრამ ამ შემთხვევაში არსებითი ყურადღება უნდა მიექცეს იმ საკითხს, თუ რამდენად იყო მოსალოდნელი მისი მიღება. საჭიროა, ყველა მნიშვნელოვანი გარემოების შეფასებიდან ჩანდეს მისი დადგომის შესაძლებლობა, რისი მტკიცების ტვირთიც, სსკ-ის მე-4 მუხლის საფუძველზე წარმოადგენს ნ. კ-ის ვალდებულებას, რისი რეალიზებაც მხარემ ვერ შესძლო და რის საფუძველზეც საკასაციო სასამართლო მართებულად მიიჩნევს ამ ნაწილში მისი მოთხოვნის დაუკმაყოფილებლობას.

რაც შეეხება მორალური ზიანის ანაზღაურებას, საკასაციო სასამართლო ამ ნაწილშიც სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და აღნიშნავს, რომ მორალური ზიანი გულისხმობს ფიზიკურ და ზნეობრივ ტანჯვას, რასაც სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილე განიცდის არამატერიალურ ფასეულობათა ხელყოფის გამო. ამასთან, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურების მოთხოვნის შესაძლებლობა დასაშვებია, მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევაში. ასეთი კანონმდებლობა გულისხმობს როგორც სამოქალაქო კოდექსს, ასევე, კერძო, საჯარო სამართლებრივი ხასიათის ნორმატიულ აქტებს, საყურადღებოა, რომ კასატორი ნ. კ-ე ვერ უთითებს ვერც ერთ იმ ნორმაზე, რომელიც შესაძლოა იქცეს ამ ნაწილში მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძვლად.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები უსაფუძვლოა და არ ექვემდებარება გაზიარებას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. ქუთაისის მერიისა და ნ. კ-ის საკასაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2006წ. 16 მარტის გადაწყვეტილება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.