გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა
¹ბს-413-396(კ-06) 6 დეკემბერი, 2006
ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა: მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე),
ნ. ქადაგიძე (მომხსენებელი),
ნ. სხირტლაძე
დავის საგანი: მიწის მიღება-ჩაბარების აქტში უზუსტობის გასწორება.
აღწერილობითი ნაწილი:
2004წ. 4 მაისს ნ. კ-მ სარჩელით მიმართა ზესტაფონის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ზესტაფონის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს მიმართ და მოითხოვა მიწის მიღება-ჩაბარების აქტში უზუსტობის გასწორება.
მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ იგი მიეკუთვნებოდა მიწის მიმღებთა პირველ კატეგორიას და მიღება-ჩაბარების აქტით, ნაცვლად 0.75 ჰა მიწის ნაკვეთისა მიეზომა 7 000 მ2. რეფორმამდე ფაქტობრივად ფლობდა 0.26 ჰა-ს, როგორც ერთ მთლიან ნაკვეთს, ხოლო აქტში აღნიშნული ფართობის სიდიდე შეადგენდა 0.29 ჰა-ს და სამ ნაკვეთად იყო დაყოფილი, რაც 0.04ჰა-ის სხვაობას იძლეოდა.
მოსარჩელის მითითებით, მას, როგორც მიწის მიმღებთა პირველ კატეგორიას, უნდა მიეღო დამატებით 0,44 მ2, ფაქტობრივად, მიღებული აქვს 0,44 ჰა, მაგრამ აქტში შეცდომითაა აღნიშნული 0,41 ჰა. მითითებული ფართობის საზღვრები (3 მეტრი) აღნიშნულია მის მოსაზღვრე გ-ის საკარმიდამოში არსებულ ნაკვეთში, რომელიც გ-ს, დ. კ-სა და დ. კ-ს გზად აქვთ გამოყენებული. ეს ნაკვეთი შედის მის საკუთრებაში არსებულ‚ 7004 მ2 მიწის ნაკვეთში. მოსარჩელის განმარტებით, აქტში დაშვებულია შეცდომა, რადგან მასში მითითებული ნაკვეთების ზომების თანახმად, მიწის საერთო ფართობი შეადგენს 7133 მ2-ს.
მოსარჩელემ მოითხოვა აქტში მითითებული ნაკვეთების ზომებისა და განლაგების შესწორება ისე, როგორც ეს იყო აღნიშნული 2005წ. 7 ივლისის საინჟინრო - ტექნიკური ესქპერტიზის დასკვნაში, კერძოდ: ეზო სახლით, ბოსტნით _ 939 მ2-ით. წინა მხრიდან ესაზღვრება გზა, მარცხენა მხარეს - ზ. კ-ე, მარჯვნივ - ი. ტეე, ხოლო უკანა მხრეს აქვს 1548 მ2 ვენახი, რომელსაც წინა მხრიდან ესაზღვრება ნ. კ-ის ეზო სახლით და ბოსტნით და დ. ტალახაძე, მარცხენა მხრიდან – ზ. კ-ე, მარჯვნიდან – ბ. კ-ე, უკანა მხრიდან საძოვარი, 4517 მ2ყანა, წინა მხრიდან ესაზღვრება გზა, მარცხენა მხრიდან _ ვ. გ-ე, მარჯვენა მხრიდან _ დ. კ-ე, უკანა მხრიდან _ ვ. ლ-ე.
ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 13 მაისის განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად საქმეში მესამე პირებად ჩართულ იქნენ შ. გ-ე, დ. კ-ე და ვ. ლ-ე.
ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2005წ. 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ნ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა _ ნ. კ-ის სახელზე გაცემული მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების ¹488 სახელმწიფო აქტში მითითებული ნაკვეთების ზომები და მოსაზღვრე ნაკვეთები შესწორდა შემდეგნაირად: ეზო-სახლით, ბოსტნით _ 939 მ2, წინა მხრიდან ესაზღვრება გზა, მარცხენა მხრიდან _ ზ. კ-ე, მარჯვნივ _ ი. ტ-ე, უკანა მხრიდან _ 1548მ2 ვენახი, წინა მხრიდან ესაზღვრება ნ. კ-ის ეზო სახლით, ბოსტნით და დ. ტ-ე, მარცხენა მხრიდან _ ზ. კ-, მარჯვენა მხრიდან _ ბ. კ-ე, უკანა მხრიდან _ საძოვარი, ყანა 4517 მ2, წინა მხრიდან ესაზღვრება გზა, მარცხენა მხრიდან _ ვ. გ-ე, მარჯვენა მხრიდან _ დ. კ-ე, უკანა მხრიდან _ ვ. ლ-ე.
საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზესტაფონის სარეგისტრაციო სამსახურს დაევალა სათანადო ცვლილებების რეგისტრაციის განახორციელება ნ. კ-ის მიწის მიღება-ჩაბარების სახელმწიფო აქტში.
აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა ვ. ლ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება იმ მოტივით, რომ ნ. კ-ის მიღება-ჩაბარების ¹488 აქტში შეტანილი ცვლილებები გამოიწვევს საერთო სარგებლობის გზის გაუქმებას, რომლითაც უკვე ათეული წელია სარგებლობს რამდენიმე კომლი. 2002წ. 20 ნოემბერს გამოყოფილ იქნა კომისია, რომელმაც დაადგინა მიღება-ჩაბარების აქტისა და სარეგისტრაციო პირობების შესაბამისობა და გაირკვა, რომ სადავო ფართი (გზა), რომელიც გადაკეტა ნ. კ-ის ოჯახმა, ყველა მეზობლის მიწის საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობაშია აღნიშნული როგორც საერთო სარგებლობის გზა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 28 მარტის განჩინებით ვ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2005წ. 29 სექტემბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. კ-ე ეკუთვნის მიწის მიმღებთა პირველ კატეგორიას. მას მიღება-ჩაბარების აქტით მიზომილი აქვს 7004 მ2.
ვ. ლ-ე მიეკუთვნება პირველ კატეგორიას, ფლობს 6984 მ2-ს.
შ. გ-ე _ არის მიწის მიმღებთა მეორე კატეგორია და ფლობს 7040 მ2-ს.
დ. კ-ე მიეკუთვნება პირველ კატეგორიას, მიღება-ჩაბარების აქტით ფლობს 7103 კვ.მ-ს.
ნ. ლ-ე საკადასტრო რუკით ფლობს 5412,4 მ2-ს.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ «საქართველოს რესპუბლიკაში მიწის რეფორმის პირველი ეტაპის განხორციელების ღონისძიებათა და საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. 18 იანვრის ¹48 და 6 თებერვლის ¹128 დადგენილებებში რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. 10 მარტის ¹290 დადგენილების მე-6 მუხლის მიხედვით, სოფლად მუდმივად მცხოვრები და სოფლის მეურნეობაში დასაქმებული მოქალაქეებისათვის და სოფლად მუდმივად მცხოვრები სოფლის მეურნეობის სპეციალისტებისათვის ბარისა და ზეგნის რაიონებში დაწესდა 1 ჰა-მდე ზღვრული ნორმა ადგილობრივი პირობებისა და შესაძლებლობების გათვალისწინებით, სოფ. არგვეთაში მიწის პირველი კატეგორიისათვის ზღვრული ნორმად დაწესებული იყო 0,7 ჰა.
საქართველოს რესპუბლიკაში მოქალაქეთათვის გადაცემულ ნაკვეთებზე დოკუმენტაციის გაფორმების რეგულირების შესახებ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993წ. 28 ივნისის ¹503 დადგენილების მე-2 პუნქტის მიხედვით, მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი წარმოადგენს მიწათსარგებლობის უფლების დამადასტურებელი სახელმწიფო აქტის გაცემისა და საცხოვრებელი სახლის დაპროექტება-მშენებლობის ერთადერთ საფუძველს. სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, მოსახლეობისათვის მიწის ნაკვეთების მიღება-ჩაბარების აქტების გაცემის შესახებ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993წ. 20 ოქტომბრის ¹750 დადგენილების მე-2 პუნქტის მიხედვით, საქართველოს რესპუბლიკის რაიონების (ქალაქების) გამგეობებმა, ადმინისტრაციული ორგანოების ხელმძღვანელებმა, საქართველოს რესპუბლიკის მიწის რესურსებისა და მიწის კადასტრის დეპარტამენტის რაიონულმა (საქალაქო) განყოფილებებმა უნდა უზრუნველყონ მიწის მიღება-ჩაბარების აქტების მონაცემების სრული შესაბამისობა გაცემული მიწის ფართობის პარამეტრებთან და ამ აქტების რეგისტრაცია.
სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, ნ. კ-ის მიწის მიღება-ჩაბარების აქტის კანონიერება სადავო არ გამხდარა. იგი ხელმოწერილია სარეფორმო კომისიის წევრების მიერ, ბეჭედი დასმულია და გატარებულია რეგისტრაციაში. დასახელებული დადგენილებებიდან გამომდინარე, მიღება-ჩაბარების აქტზე თანდართული ნახაზი არ შეესაბამება მიღება-ჩაბარების აქტში მითითებული ნაკვეთის პარამეტრებს. აღნიშნული შეცდომა, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, დაადასტურა სარეგისტრაციო სამსახურის უფროსმა გ. მ-მ, რომელმაც განმარტა, რომ განმსაზღვრელია მიღება-ჩაბარების აქტი და ნახაზში შეცდომა არის დაშვებული.
სარჩელის საგანი სწორედ ამ შეცდომის გასწორებაა, რომ იგი შეესაბამებოდეს მიღება-ჩაბარების აქტს, ხოლო, რაც შეეხება სააპელაციო საჩივრით სადავოდ გამხდარ ნაკვეთს (გზას), სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ამ საკითხზე არ არსებობს შეგებებული სარჩელი.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ვ. ლ-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
კასატორი მიუთითებდა, რომ «მიწის რეგისტრაციის შესახებ" საქართველოს 1996წ. 14 ნოემბრის კანონი «უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ" საქართველოს კანონის ამოქმედებისთანავე ძალადაკარგულია (ამოქმედდა 2005წ. 20 მარტიდან), მაგრამ «უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ" კანონის 33-ე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად: საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ ამ კანონით დადგენილი სარეგისტრაციო ფორმების, წესებისა და ინსტრუქციების დამტკიცებამდე სარეგისტრაციო წარმოება და საინფორმაციო მომსახურება უზრუნველყოს მოქმედი წესის შესაბამისად. ამავე მუხლის მე-4 პუნქტით კი «მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის შესაბამისად, ყოფილი მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ზონის რეგისტრატურაში რეგისტრირებული უფლებები მიიჩნევა საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულად.
ამრიგად, სააპელაციო პალატამ, კასატორის მითითებით, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ: «უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-6, მე-9, მე-11 და 33-ე მუხლები". აგრეთვე, არ გამოიყენა «სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ" საქართველოს კანონი, რადგან აღნიშნული კანონის თანახმად: მოქალაქეებს საკუთრებაში მხოლოდ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთები გადაეცემათ. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელის მიღება-ჩაბარების აქტში სადავო ნაკვეთი ვერ მოხვდებოდა, რადგან სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწას არ წარმოადგენდა.
«სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთად ითვლება საჯარო რეესტრში სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთად რეგისტრირებული მიწა, რომელიც გამოიყენება მცენარეული და ცხოველური პროდუქციის წარმოებისათვის, მასზე არსებული სამეურნეო და დამხმარე ნაგებობებით ან მათ გარეშე. აღნიშნული მიწის ნაკვეთი, კასატორის მითითებით, საჯარო რეესტრში ასეთად რეგისტრირებული არ ყოფილა, იგი რეგისტრირებული იყო როგორც საერთო სარგებლობის გზა.
კასატორი ასევე აღნიშნავდა, რომ მოსარჩელეს სადავო მიწის ნაკვეთის საკუთრების ან სარგებლობის დამადასტურებელი რაიმე დოკუმენტი არ გააჩნდა. სადავო მიწის ნაკვეთი დღემდე სახელმწიფოს საკუთრებაშია და სოფლის საერთო სარგებლობის გზას წარმოადგენს და იგი მოსარჩელის საკარმიდამო მიწის ნაკვეთში არ შედის, მისი მიკუთვნება მოსარჩელისათვის არღვევს სოფ. ქვემო საქარის საკუთრების უფლებას, რაც შეეხება იმას, რომ ნ. კ-ს აკლია მიწის ნაკვეთი, მისი შევსება უნდა მოხდეს სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთით.
კასატორის აღნიშვნით, ნ. კ-ის სარჩელი ხანდაზმულია და მის დაკმაყოფილებას უარი უნდა ეთქვას ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო, კერძოდ, «სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების უფლების პირველადი რეგისტრაციის გადაუდებელ ღონისძიებათა და საქართველოს მოქალაქეთათვის სარეგისტრაციო მოწმობების გაცემის შესახებ" საქართველოს პრეზიდენტის 1999წ. 16 მაისის ¹327 ბრძანებულების მე-4 პუნქტის «ა" ქვეპუნქტის თანახმად‚ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწებზე საკუთრების უფლების პირველადი რეგისტრაციის დაჩქარების მიზნით” რეგისტრატორმა უნდა მიიღოს მიწის საკუთრების გაფორმების მსურველის განცხადება და გამოიყენოს ქვემოთ ჩამოთვლილი დოკუმენტიდან ერთ-ერთი, მათ შორის _ მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტი. ნ. კ-მ ისარგებლა რა აღნიშნული უფლებით, 1999წ. 22 მაისს მიწის მართვის სამმართველოს მიმართა განცხადებით და მოითხოვა მიწის (უძრავი ქონების) სარეგისტრაციო მოწმობა. მას მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტი და თანდართული ნახაზი სადავოდ არ გაუხდია, კერძოდ, მას მიწის მართვის სამმართველოსათვის არ განუმარტავს, რომ მის აქტში დაშვებულია უზუსტობა, ის, რომ აქტი სადავოდ არ გაუხდია მხარეს. ეს დადგენილია გასაჩივრებული გადაწყვეტილებითაც. რაც შეეხება ნახაზს, იგი წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტის განუყოფელ ნაწილს და მისი გასაჩივრება უნდა მოხდეს აქტთან ერთად და აქტის გასაჩივრებისათვის დადგენილი წესების მიხედვით. მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების სახელმწიფო აქტის, როგორც ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, გასაჩივრება არ მომხდარა კანონით დადგენილ ვადაში და ნ. კ-ის სარჩელი ხანდაზმულია, აქტის გამოცემიდან გასულია 7 წელზე მეტი, ე.ი. სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მოთხოვნები ხანდაზმულობის ვადების შესახებ, რაც გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.
კასატორი ასევე მიუთითებდა, რომმიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების ¹48 სახელმწიფო აქტი ნ. კ-ზე არ გაუცია ზესტაფონის სარეგისტრაციო სამსახურს (მიწის მმართვის სამმართველოს) და, შესაბამისად, მან სარჩელზე პასუხი არ უნდა აგოს და ქვემო საქარის საკრებულო უნდა მონაწილეობდეს საქმეში, რომელმაც გასცა მიღება-ჩაბარების აქტი.
სკ-ის 312-ე მუხლის თანახმად, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. «რეესტრის მონაცემები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა". საჯარო რეესტრის მონაცემების მიხედვით სადავო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენს საერთო სარგებლობის გზას და მისი მესაკუთრეა ქვემო საქარის თემის საკრებულო. ამდენად, ზესტაფონის სარეგისტრაციო სამსახური სათანადო მოპასუხე არ არის, რადგან სადავო მიწის ნაკვეთი საერთო სარგებლობის გზაა და მისი საკუთრება არ არის, გასაჩივრებული არ არის მის მიერ გამოცემული აქტი, შესაბამისად, კასატორის აღნიშვნით, სააპელაციო სასამართლოს საქმეში არასათანადო მოპასუხე ზესტაფონის სარეგისტრაციო სამსახური უნდა შეეცვალა სათანადო მოპასუხით _ ქვემო საქარის თემის საკრებულოთი, რაც არ განახორციელა.
კასატორის აზრით, სასამართლომ არ გამოიყენა სკ-ის 312-ე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი, მე-14, სსკ-ის 85-ე მუხლები, რაც განჩინების გაუქმების საფუძველია.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი ექვემდებარება ნაწილობრივ დაკმაყოფილებას შემდეგ გარემოებათა გამო:
როგორც საქმის მასალებით დასტურდება, მოსარჩელე (მოწინააღმდეგე მხარის) ნ. კ-ის მოთხოვნას წარმოადგენს მის სახელზე გაცემულ ¹488 აქტში ცვლილებების განხორციელება იმ მოტივით, რომ აქტში მითითებული ნაკვეთის ზომები და მოსაზღვრე მხარეები არ შეესაბამება ფაქტობრივად არსებულ მდგომარეობას.
საკასაციო სასამართლო ადასტურებს სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან «მოსახლეობისათვის მიწის ნაკვეთების მიღება-ჩაბარების აქტების გაცემის შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993წ. 20 ოქტომბრის ¹750 დადგენილებაზე მითითების მართებულებას და აღნიშნავს, რომ მოცემული დადგენილების მე-2 პუნქტის შესაბამისად, საქართველოს რესპუბლიკის რაიონების (ქალაქების) გამგეობებს, ადმინისტრაციული ორგანოების ხელმძღვანელებს, საქართველოს რესპუბლიკის მიწის რესურსებისა და მიწის კადასტრის დეპარტამენტის რაიონულ (საქალაქო) განყოფილებებს ევალებოდათ მიწის მიღება-ჩაბარების აქტების მონაცემების შესაბამისობის უზრუნველყოფა გაცემული მიწის ფართობის პარამეტრებთან და ამ აქტების რეგისტრაცია.
იმის გათვალისწინებით, რომ მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი წარმოადგენს მიწათსარგებლობის უფლების დამადასტურებელი სახელმწიფო აქტის გაცემის საფუძველს, ხოლო ნ. კ-ის მიღება-ჩაბარების აქტში მითითებული პარამეტრები არ შეესაბამება მიღება-ჩაბარების აქტზე თანდართულ ნახაზს, უდავოა, რომ მოსარჩელის მიმართ დარღვეულია ზემოაღნიშნული დადგენილების მოთხოვნები, მაგრამ, იმავდროულად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ შეგებებული სარჩელის არარსებობის გამო, გზის მონაკვეთი არ წარმოადგენს დავის საგანს.
საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს ყურადღებას მიაქცევს საქმეში წარმოდგენილ‚ ზესტაფონის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს უარს მიღება-ჩაბარების აქტში ცვლილების განხორციელებაზე, რომელშიც უარის თქმის ერთადერთ საფუძვლად მითითებულია ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან გზის მონაკვეთის შემცირების დაუშვებლობა.
ამდენად, სახეზეა ადმინისტრაციული ორგანოს უარი, შესაბამისად, სარჩელი წარმოდგენილია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 23-ე მუხლის საფუძველზე. უდავოა, რომ ნ. კ-ს მიღება-ჩაბარების აქტის მიმართ გააჩნია როგორც უფლება, ისე ინტერესი, მაგრამ ამ შემთხვევაში სასამართლოს ვალდებულება არ შემოიფარგლება მხოლოდ პირის უფლება-ინტერესის დადგენით, სასამართლო ვალდებულია, დაადგინოს ამ უფლების კანონიერება.
მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო არ გამორიცხავს მიღება-ჩაბარების აქტში შესაბამისი ცვლილებების განხორციელების შესაძლებლობას, მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან უარის თქმის ერთადერთ საფუძვლად მითითებულია საერთო სარგებლობის გზის შემცირების დაუშვებლობა, სავალდებულოდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლომ იმსჯელოს უარის თქმის საფუძვლების კანონიერებაზე.
საკასაციო სასამართლო განმარტავს: მიწის რეფორმის შესახებ საქართველოს კანონმდებლობა ითვალისწინებდა 1992წ. 1 იანვრის მდგომარეობით რიცხულ კომლებზე სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრებაში გადაცემას, საკარმიდამო ნაკვეთის სახით. რაც შეეხება გზებისა და გასასვლელების საკარმიდამო ნაკვეთებად კერძო საკუთრებაში გადაცემას, აღნიშნულს მითითებული კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა, ხოლო «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ” კანონის მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის «ა” ქვეპუნქტი, შესაბამისად, მხოლოდ საქართველოს მთავრობის ნებართვით არის შესაძლებელი სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შემდეგი მიწის ნაკვეთების განკარგვა: საზოგადოებრივი სარგებლობის მიწის ნაკვეთები (მოედნები, ქუჩები, გასასვლელები, გზები, სანაპიროები და დასასვენებელი ადგილები)
ამდენად, ქუჩები, გზები, გასასვლელები წარმოადგენს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ საზოგადოებრივი სარგებლობის მიწის ნაკვეთებს, რომელთა საკარმიდამო მიწის ნაკვეთებად გაცემა დაუშვებელია.
საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს მითითებული კატეგორიის მიწების განკარგვის დაუშვებლობაზე და მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლო შემოიფარგლა მხოლოდ იმ მოსაზრებით, რომ საქმეში არ არსებობდა შეგებებული სარჩელი გზის მონაკვეთთან მიმართებაში, თუმცა არ უმსჯელია და არ გამოუკვლევია, სადავო მონაკვეთი მიეკუთვნებოდა თუ არა საერთო სარგებლობის გზას, რას წარმოადგენდა სადავო მიწის ნაკვეთის ფართი და არის თუ არა ამ ნაწილში მოსარჩელის ინტერესი კანონიერი.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე და იმის გათვალისწინებთ, რომ საკასაციო სასამართლო საქმის განხილვის მოცემულ ეტაპზე მოკლებულია საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა-გამოკვლევის პროცესუალურ უფლებამოსილებას, თვლის, რომ საქმე ხელახალი გამოკვლევის მიზნით უნდა დაუბრუნდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს.
სარეზოლუციო ნაწილი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ვ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 28 მარტის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
3. მხარეთათვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;
4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
