ბს-504-478(კ-05) 13 დეკემბერი, 2006 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოწინააღმდეგე მხარე) _ საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელეები) _ ლ. ს-ლი, ქ. ა-ლი, თ. ნ-ლი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 26 აპრილს ლ. ს-მა, ქ. ა-მა, თ. ნ-მა და მ. ნ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართეს სიღნაღის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის მიმართ და მიუთითეს შემდეგზე:

ისინი მოპასუხე ორგანიზაციაში სხვადასხვა თანამდებობაზე მუშაობდნენ. 2004 წლის 1 აპრილს, ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო, მოსარჩელეები საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის ¹-- ბრძანების საფუძველზე გათავისუფლდნენ სამუშაოდან. მათი თქმით, ბრძანება უკანონო იყო, ვინაიდან მოპასუხეს არ ჰქონდა უფლება საკონტრაქტო ვალდებულებანი მუდმივ მუშაკებზე გამოეყენებინა. ამასთან, საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის ---მა მათზე შური იძია იმის გამო, რომ იგი სამსახურებრივ დანაშაულში ამხილეს. მოსარჩელეები დამატებით მიუთითებდნენ, რომ მათ გათავისუფლების შესახებ ბრძანებების თაობაზე ეცნობათ ზეპირსიტყვიერად, თ. ნ-ლს ბრძანება ჩაჰბარდა 7 მაისს, ლ. ს-ლს _ 9 მაისს, ხოლო ქ. ა-ლს ბრძანება საერთოდ არ მიუღია.

მოსარჩელეებმა სამუშაოზე აღდგენა და სამუშაოზე აღდგენის დროისათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება მოითხოვეს.

სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 10 ივნისის განჩინებით ქ. ა-ის, თ. ნ-ის, მ. ნ-სა და ლ. ს-ის საქმე ა. და ც. ს-ების ადმინისტრაციულ საქმესთან ერთად ერთ წარმოებად გაერთიანდა.

სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნა დაკამაყოფილდა ნაწილობრივ: თ. ნ-ლი, დ. ს-ლი, მ. ნ-ლი, ქ. ა-ლი, ა. და ც. ს-ები აღდგენილ იქნენ დაკავებულ თანამდებობებზე და მათ აუნაზღაურდათ სამი თვის განაცდური ხელფასი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის ---მა ლ. ბ-მა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2005 წლის 23 თებერვლის განჩინებით უცვლელად დარჩა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება.

საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის საკასაციო საჩივრის საფუძველზე, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 5 მაისის განჩინებით გაუქმდა საოლქო სასამართლოს 2005 წლის 23 თებერვლის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საქმის სააპელაციო სასამართლოში განხილვისას მოსარჩელეებმა: მ. ნ-მა, ც. და ა. ს-ებმა უარი განაცხადეს სარჩელზე, რის შედეგადაც თბილისის საოლქო სასამართლოს 2005 წლის 14 სექტემბრისა და 28 ნოემბრის განჩინებებით საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის სააპელაციო საჩივარი სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილებაზე მ. ნ-ის, ც. და ა. ს-ების სარჩელის ნაწილში დაკმაყოფილდა, გაუქმდა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება ამ პირების ნაწილში და, შესაბამისად, მათ მიმართ საქმის წარმოება შეწყდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანი იყო სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილება ლ. ს-ის, ქ. ა-სა და თ. ნ-ის სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ. 2005 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ლ. ს-ის, თ. ნ-სა და ქ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის 2004 წლის 1 აპრილის ¹-- ბრძანება ლ. ს-ის, თ. ნ-სა და ქ. ა-ის სამუშაოდან გათავისუფლების ნაწილში და მათ აუნაზღაურდათ იძულებით განაცდური ხელფასი გათავისუფლების დღიდან გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე. ამავე გადაწყვეტილებით ლ. ს-ლს, თ. ნ-სა და ქ. ა-ლს სამუშაოზე აღდგენაზე უარი ეთქვათ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2005 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონულმა ცენტრმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა.

კასატორმა სააპელაციო სასამართლოს ხსენებული გადაწყვეტილების გაუქმება მოითხოვა სადავო ბრძანების ბათილად ცნობისა და მოსარჩელეთათვის იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში. მისი თქმით, მოსარჩელეების მოთხოვნას წარმოადგენდა მხოლოდ 3 თვის განაცდურის ანაზღაურება და აღნიშნული მოთხოვნა სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელეებს არ გაუზრდიათ. სააპელაციო სასამართლომ ისე დაადგინა განაცდური ხელფასის ანაზღაურება გათავისუფლებიდან გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე პერიოდისათვის, რომ აღნიშნულზე საქმის განხილვისას მსჯელობა არ ყოფილა და ამის მოთხოვნა არც მოსარჩელეებს დაუყენებიათ. კასატორის განმარტებით, მოსარჩელეებს სიღნაღის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება საერთოდ არ გაუსაჩივრებიათ, მაშინ, როცა ამ გადაწყვეტილებით მათ მხოლოდ 3 თვის ხელფასი აუნაზღაურდათ.

საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის წარმომადგენლის თქმით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 381-ე მუხლი და ისე დაადგინა მთელი დროის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება, რომ აპელანტის მოსაზრება ამ საკითხზე არ მოუსმენია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 25 ივლისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, მოცემული განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2006 წლის 25 ოქტომბრამდე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 1 ნოემბრის განჩინებით საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის საკასაციო საჩივარი მოსარჩელეთათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტის შესაბამისად, მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და მისი განხილვა დაინიშნა 2006 წლის 13 დეკემბერს ზეპირი მოსმენის გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება_დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და თვლის, რომ საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება ლ. ს-ის, თ. ნ-სა და ქ. ა-სათვის გათავისუფლების დღიდან გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში უნდა დარჩეს უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2006 წლის 1 ნოემბრის განჩინებით საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა მიჩნეული მხოლოდ მოსარჩელეთათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს 2005 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. ამდენად, დღეისათვის საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს მხოლოდ მოსარჩელეთათვის ასანაზღაურებელი იძულებითი განაცდურის ოდენობა წარმოადგენს.

საქმის მასალებით იკვეთება შემდეგი:

მოსარჩელეებმა, მათ შორის: ლ. ს-მა, თ. ნ-მა და ქ. ა-მა, 2004 წლის 26 აპრილს სასამართლოს სარჩელით მიმართეს და სამუშაოზე აღდგენა და აღდგენის დროისათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება მოითხოვეს (ს.ფ. 2). ანალოგიურად, სასამართლოს გადაწყვეტილების დროისათვის იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურება მოითხოვეს მათ ვრცელი სასარჩელო განცხადებითაც (ს.ფ. 6-7). რაიონული სასამართლოს 6 ივლისის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელეებმა სამუშაოზე აღდგენასათან ერთად განაცდური ხელფასის ანაზღაურების მოთხოვნაც დააყენეს (ს.ფ. 65,66-67). სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა: ისინი აღდგენილ იქნენ პირვანდელ თანამდებობებზე და აუნაზღაურდათ 3 თვის იძულებითი განაცდური ხელფასი (ს.ფ. 68), მაშინ, როცა სასამართლომ გადაწყვეტილებაში მიუთითა, რომ მოსარჩელეები «ითხოვენ სამუშაოზე აღდგენასა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას.» (ს.ფ. 67), ამასთან, რაიონული სასამართლო გადაწყვეტილებაში არათუ არ ასაბუთებს, საერთოდ, არც აღნიშნავს, თუ რატომ დაეკისრა მოპასუხეს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ 3 თვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება, მაშინ, როცა კონკრეტული პერიოდი მოსარჩელეებს არც ერთ წერილობით დოკუმენტსა თუ ზეპირ ახსნა-განმარტებაში არ დაუკონკრეტებიათ. იძულებითი განაცდურის მთელი პერიოდისათვის ანაზღაურების მოთხოვნა მოსარჩელეებმა სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისასაც დააყენეს (ს.ფ. 324). თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2005 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეების მოთხოვნას წარმოადგენდა: ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება (ს.ფ. 329). ხსენებული გადაწყვეტილებით ლ. ს-ის, ქ. ა-სა და თ. ნ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და სადავო ბრძანების ბათილად ცნობასთან ერთად, მათ აუნაზღაურდათ იძულებითი განაცდური დროის ხელფასი გათავისუფლების დღიდან გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე (ს.ფ. 332).

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ სააპელაციო სასამართლო გასცდა სარჩელის ფარგლებს და მხარეს მიაკუთვნა ის, რაც მას არ მოუთხოვია. სასამართლოს მოსაზრებით, საქმის მასალების სრულყოფილად გამოკვლევისა და მათი შეფასების შედეგად, უდავოდ დასტურდება, რომ სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება მიიღო სარჩელის სრულ ფარგლებში და კასატორის მიერ მითითებულ საპროცესო დარღვევას ადგილი არ ჰქონია. მოსარჩელეებს, მათ შორის: ლ. ს-ის, ქ. ა-სა და თ. ნ-ის სასარჩელო მოთხოვნას თავიდანვე წარმოადგენდა მთელი იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება და მათ მხოლოდ კონკრეტული პერიოდის _ 3 თვის ხელფასის ანაზღაურება სასამართლოს არც ერთ ინსტანციაში არ მოუთხოვიათ. ხოლო, რაც შეეხება იმ გარემოებას, რომ სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში ჩაიწერა, რომ მოსარჩელეებს აუნაზღაურდეთ 3 თვის განაცდური ხელფასი, არ უნდა განიმარტოს, როგორც მოსარჩელეთათვის მოჭრილი _ 3 თვის განაცდურის ანაზღაურებად, ვინაიდან სასამართლო ნიშანდობლივად მიიჩნევს იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მოთხოვნის წარმოშობის, ანუ მოსარჩელეთა გათავისუფლების დღიდან _ 1 აპრილიდან გადაწყვეტილების მიღებამდე (ივლისამდე) ფაქტობრივად გასული იყო მხოლოდ 3 თვე და ვინაიდან სასარჩელო მოთხოვნაში მხარეები აყენებდნენ განაცდურის ანაზღაურებას მათი მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესახებ გადაწყვეტილების გამოტანის პერიოდისათვის, ამდენად, სასამართლომაც ამ პერიოდის განაცდური სრულად დააკისრა მოპასუხეს, თუმცა აღნიშნული არ გულისხმობს, რომ შემდგომში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლოებს არ შეეძლოთ გასაცემი განაცდური ახალი გადაწყვეტილების თარიღამდე გადაეანგარიშებინათ, რადგან სასარჩელო მოთხოვნა ამ მხრივ რაიმე ვადით შეზღუდული არ ყოფილა, რეალურად, მოსარჩელეთა მოთხოვნას ყოველთვის სამუშაოზე აღდგენამდე სრული დროის განაცდურის ანაზღაურება წარმოადგენდა.

ამასთან, გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ, ვინაიდან თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2005 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილებით გაუქმდა სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო, საპროცესო კანონმდებლობის თანახმად, ვალდებული იყო, ასანაზღაურებელი განაცდურის ოდენობა, სარჩელის ფარგლებში და მოთხოვნის შესაბამისად, მის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების დროისათვის თავად გადაეანგარიშებინა. ამრიგად, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ვინაიდან მოსარჩელეთა სამუშაოზე აღდგენა ობიექტური გარემოებების გამო, ვერ მოხერხდა, მაგრამ ახალი გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი მოსარჩელეთა გათავისუფლების ბრძანება, ანუ უკანონოდ იქნა მიჩნეული მათი სამუშაოდან დათხოვნა, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოსარჩელეთათვის იძულებითი განაცდურის გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე ანაზღაურებაც კანონიერად მოხდა.

საკასაციო სასამართლო, ამასთან, კასატორს განუმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 381-ე მუხლი არ დაურღვევია, კერძოდ, მოსარჩელეთა მიერ დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება სააპელაციო სასამართლოში არ მომხდარა. საქმის მასალებით უდავოდ იკვეთება, რომ მოსარჩელები თავიდანვე მთელი იძულებითი განაცდურის (და არა მხოლოდ 3 თვის) ანაზღაურებას ითხოვდნენ და აღნიშნული მოთხოვნა მათ არასდროს შეუცვლიათ ან შეუმცირებიათ. რაც შეეხება კასატორის მტკიცებას, რომ აღნიშნულზე სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას სხდომაზე მსჯელობა არ ყოფილა, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოცემულ მოთხოვნაზე დამატებითი მსჯელობა ვერც იქნებოდა იმ ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, რომ ეს მოთხოვნა თავიდანვე უცვლელი დარჩა და სააპელაციო სასამართლოში მისი ახლებურად ჩამოყალიბება, გაზრდა ან შეცვლა არ მომხდარა, შესაბამისად, მასზე დამატებითი მსჯელობის ან ახსნა-განმარტებების ჩამოყალიბების აუცილებლობაც არ დამდგარა.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მტკიცებას იმის თაობაზეც, რომ, ვინაიდან მოსარჩელეების მიერ სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა, აღნიშნულით მოსარჩელეები დაეთანხმნენ 3 თვის განაცდურის ანაზღაურებას და განმარტავს:

მართალია, მოსარჩელეებს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებიათ, მაგრამ მოცემული გადაწყვეტილებით მოსარჩელეებს, ფაქტობრივად, არა მხოლოდ 3 თვის იძულებითი განაცდური აუნაზღაურდათ, არამედ _ გათავისუფლების დღიდან, ანუ მოთხოვნის წარმოშობიდან გადაწყვეტილების გამოტანამდე, სარჩელის ფარგლებში და სასამართლოს მიერ «3 თვის» მითითებით გამოხატულ იქნა მოთხოვნის წარმოშობიდან მოთხოვნის დაკმაყოფილებასა და გადაწყვეტილების გამოტანამდე არსებული პერიოდი და არა სასარჩელო მოთხოვნის მოცულობა, რაც არ გულისხმობდა, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებისას არ შეეძლო განაცდურის ანაზღაურება შესაბამისად განესაზღვრა და, კანონით დადგენილი წესით, ახლებურად გაეანგარიშებინა იგი გადაწყვეტილების გამოტანის თარიღის გათვალისწინებით, მით უფრო, რომ სასარჩელო მოთხოვნას სწორედ იძულებითი განაცდურის გადაწყვეტილების გამოტანამდე პერიოდისათვის ანაზღაურება წარმოადგენდა და სარჩელის მოთხოვნა თავად რაიონული სასამართლოს მიერაც ასეთი სახით იყო ფორმულირებული.

საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის მოსაზრებას სააპელაციო სასამართლოს მიერ შრომის კანონთა კოდექსის 207-ე მუხლის არასწორად გამოყენების შესახებ და მიუთითებს შემდეგზე:

შრომის კანონთა კოდექსის 207-ე მუხლის პირველი ნაწილის თავდაპირველი რედაქცია ითვალისწინებდა, რომ სამუშაოდან უკანონოდ დათხოვნილ და წინანდელ სამუშაოზე აღდგენილ მუშას ან მოსამსახურეს სასამართლოს გადაწყვეტილებით აუნაზღაურდებოდა იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასი დათხოვნის დღიდან, მაგრამ არა უმეტეს ერთი წლისა, მაგრამ ხსენებულ მუხლში 2000 წლის 21 ნოემბრის ¹-- კანონით შეტანილ იქნა ცვლილება და კოდექსის 207-ე მუხლის პირველ, მე-2 და მე-3 ნაწილებიდან სიტყვები _ «მაგრამ არა უმეტეს ერთი წლისა» _ ამოღებულ იქნა. ამდენად, კანონის კასატორის მიერ მითითებული რედაქცია არათუ სააპელაციო სასამართლოს 2005 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილების გამოტანისას, არამედ მოსარჩელეთა მოთხოვნის წარმოშობისასაც კი აღარ არსებობდა, რის გამოც სააპელაციო სასამართლოს მიერ ამ ნორმის არასწორად გამოყენებაზე საუბარი ყოვლად უსაფუძვლო და აბსურდულია.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის საკასაციო საჩივარი იძულებითი განაცდურის ნაწილში უსაფუძვლოა და არ არსებობს მისი გაუქმების კანონისმიერი საფუძვლები, შესაბამისად, იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და ამ ნაწილში უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სიღნაღის რაიონული ცენტრის საკასაციო საჩივარი იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში არ დაკმაყოფილდეს და ამ ნაწილში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.