ბს-548-519(კ-06) 5 დეკემბერი, 2006

ქ.თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა შემდეგი შემადგენლობით: ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლ. ლაზარაშვილი,

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: თანხის ჩათვლა.

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

შპს «ც-მა” სარჩელი აღძრა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში მოპასუხის _ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა ზედმეტად გადახდილი თანხის ჩათვლა მომავალ საგადასახადო ვალდებულების ანგარიშში.

სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

2004წ. სექტემბერში ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ შპს «ც-ის” საბანკო ანგარიშიდან საინკასიო დავალებით სოცანარიცხებისა და გადასახადის სახით მოიხსნა 16169 ლარი – ძირითადი თანხა 8248 ლარი და საურავი _ 7881 ლარი. 2004წ. ივლისში შპს «ც-ის” ბუღალტერიის შიდა აუდიტური შემოწმებისას აღმოჩნდა, რომ 2003წ. აგვისტოს, სექტემბრის, ოქტომბრის, ნოემბრის, დეკემბრისა და 2004წ. იანვრის დეკლარაციებში არასწორად იქნა დაანგარიშებული სოციალური გადასახადები, რის გამოც დაწესებულებამ სოციალურ გადასახადებში გადაიხადა 8248 ლარით ნაკლები. აღნიშნულის გამო, 2004წ. 8 აგვისტოს მოსარჩელემ საგადასახადო ინსპექციას წარუდგინა დაზუსტებული დეკლარაცია. საგადასახადო ინსპექციამ დეკლარაციის წარდგენისას მოსარჩელეს დააკისრა საურავი 7881 ლარის ოდენობით. მოსარჩელემ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციას მიმართა წერილით, რომლითაც განმარტა, რომ სახელმწიფო ფონდებიდან უნდა დაფინანსებულიყო 417754 ლარით და, მას არ უნდა დარიცხოდა საურავი.

სარჩელის სამართლებრივი საფუძვლები:

საგადასახადო ვალდებულების დადგომისას მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 47-ე ნაწილის თანახმად: «სამედიცინო დაწესებულებებს, რომლებსაც სახელმწიფო ბიუჯეტიდან და ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო (მუნიციპალური) პროგრამების დაფინანსებით მიღებული არა აქვთ სახსრები და მათ ერიცხებათ ამ კოდექსის 252-ე მუხლით გათვალისწინებული საგადასახადო სანქციები და საურავები, უჩერდებათ (ბიუჯეტიდან მიუღებელი თანხების მოცულობაზე) ამ საურავების დარიცხვა ბიუჯეტიდან აღნიშნული დავალიანების დაფარვამდე”. შესაბამისად, მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ უკანონოდ დაერიცხა საურავი. ამავე კოდექსის 71-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ა” პუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანო ზედმეტად გადახდილ თანხას გადასახადის გადამხდელს მისი თანხმობის შემთხვევაში ჩაუთვლის მომავალ საგადასახადო ვალდებულების ანგარიშში. შესაბამისად, მოსარჩელემ მოითხოვა ზედმეტად გადახდილი თანხის ჩათვლა მომავალ საგადასახადო ვალდებულების ანგარიშში.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხემ _ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ არ ცნო სარჩელი და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა უსაფუძვლობის გამო. მოპასუხემ განმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 47-ე ნაწილი სრულად არ უნდა გავრცელდეს სოციალურ გადასახადებზე, რადგან სოციალური გადასახადების გადახდა იწყება ხელფასის გაცემისას, ხელფასის გაცემა კი მიმდინარეობს საწარმოში გარკვეული თანხების მოძრაობისას და, შესაბამისად, გულისხმობს შეღავათების მხოლოდ ნაწილობრივ (პროპორციულად) გავრცელებას. საქმეში არსებული დოკუმენტებით დასტურდება ხელფასის გაცემა და ამდენად, არ არსებობდა საგადასახადო ვალდებულების გაუქმების საფუძველი.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2005წ. 1 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს «ც-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა: მოპასუხეს დაევალა საურავის სახით ზედმეტად გადახდილი თანხის, 7881 ლარის, ჩათვლა მომავალ საგადასახადო ვალდებულების ანგარიშში, რაც რაიონულმა სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ მოსარჩელის მიერ საგადასახადო ვალდებულების არასწორად შესრულების გამო, დაარიცხა საურავი 7881 ლარი და 2004წ. 29 სექტემბრის ¹2-110 საინკასო დავალებით ჩამოაჭრა ძირითადი და საურავი თანხა საბანკო ანგარიშიდან. სასამართლომ განმარტა, რომ 2005წ. 1 იანვრამდე არსებული საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 47-ე ნაწილის თანახმად, სამედიცინო დაწესებულებებს, რომლებსაც სახელმწიფო (მუნიციპალური) პროგრამების დაფინანსებით მიღებული არა აქვთ სახსრები და ერიცხებათ ამავე კოდექსის 252-ე მუხლით გათვალისწინებული საგადასახადო სანქციები და საურავები, უჩერდებათ (ბიუჯეტიდან მიუღებელი თანხების მოცულობაზე) საურავების დარიცხვა ბიუჯეტიდან აღნიშნული დავალიანების დაფარვამდე. ასევე, ამავე მუხლის 49-ე ნაწილის თანახმად, სახელმწიფო ბიუჯეტით გათვალისწინებული თანხების საფუძველზე «სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ კანონის დაცვით მიწოდებული სამუშაოების, მომსახურებისა და საქონლის ღირებულების ანაზღაურების გამო წარმოქმნილ საბიუჯეტო ვალდებულებებზე, მათ ფაქტობრივ დაფინანსებამდე ჩერდება ჯარიმებისა და საურავების დარიცხვა. შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ არასწორად იქნა დარიცხული საურავი და საგადასახადო კოდექსის 71-ე მუხლის «ა” პუნქტის საფუძველზე მოპასუხეს დაევალა ზედმეტად გადახდილი თანხის ჩათვლა მომავალი საგადასახადო ვალდებულების ანგარიშში.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი მოტივით:

საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 47-ე ნაწილი არ შეიძლება გავრცელდეს სოციალურ გადასახადებზე, რადგან, ამავე კოდექსის 189-ე მუხლის თანახმად, სოციალური გადასახადის გადახდა ხდება ხელფასის გაცემისას, ხელფასის გაცემა კი მიმდინარეობს საწარმოში თანხების მოძრაობისას და, შესაბამისად, გულისხმობს მის დაფინანსებას, ხოლო მისი დაუფინანსებლობის შემთხვევაში სოციალურ გადასახადში დავალიანება არ წარმოიშობა და, ამდენად, საურავიც არ დაერიცხება. ასევე, საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 47-ე ნაწილის მოთხოვნები არ შეიძლება გავრცელდეს ორგანიზაციის მიერ სხვა შემოსავლებით გაწეული ხელფასების შედეგად წარმოშობილ დავალიანებაზე დარიცხულ საურავზე.

მოწინააღმდეგე მხარემ – შპს «ც-მა” არ ცნო სააპელაციო საჩივარი და მოითხოვა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2005წ. 1 დეკემბრის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ 2006წ. 15 მაისის განჩინებით არ დააკმაყოფილა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი, შესაბამისად, უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2005წ. 1 დეკემბრის გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ 2004წ. სექტემბერში შპს «ც-ის» ანგარიშიდან საინკასო დავალებით სოცანარიცხების გადასახადიდან მოხსნა 16169 ლარი, მათ შორის _ ძირითადი თანხა 8248 და საურავი _ 7881 ლარი. 2004წ. ივლისში დაწესებულების ბუღალტერიაში ჩატარდა შიდა აუდიტური შემოწმება, რა დროსაც აღმოჩნდა, რომ 2003წ. აგვისტოს, სექტემბრის, ოქტომბრის, ნოემბრის, დეკემბრისა და 2004წ. იანვრის დეკლარაციებში არასწორად იყო დაანგარიშებული სოციალური გადასახადები.აღნიშნული შემოწმების შემდეგ, 2004წ. 8 აგვისტოს, შპს «ც-ის» ადმინისტრაციამ საგადასახადო ინსპექციას წარუდგინა დაზუსტებული დეკლარაციები, რომლის მიხედვითაც მათ სოციალურ გადასახადებში უნდა გადაეხადათ 8248 ლარით მეტი. დეკლარაციის წარდგენის შემდეგ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ დაწესებულების მიერ აღიარებულ სოციალურ გადასახადზე საურავი 7881 ლარი, რაც საინკასო დავალებით მოხსნა ანგარიშიდან. შპს «ც-ი» 2005წ. იანვრამდე სხვადასხვა სახელმწიფო ფონდიდან უნდა დაფინანსებულიყო 417757 ლარით.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 47-ეპუნქტის თანახმად, «სამედიცინო დაწესებულებებს, რომლებსაც სახელმწიფო ბიუჯეტიდან და ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო (მუნიციპალური) პროგრამების დაფინანსებით მიღებული არა აქვთ სახსრები და მათ ერიცხებათ ამ კოდექსის 252-ე მუხლით გათვალისწინებული საგადასახადო სანქციები და საურავები, უჩერდებათ (ბიუჯეტიდან მიუღებელი თანხების მოცულობაზე) ამ საურავების დარიცხვა ბიუჯეტიდან აღნიშნულიდავალიანების დაფარვამდე».

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული ნორმის საფუძველზე ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ არასწორად მოახდინა საურავის დარიცხვა წარდგენილი დეკლარაციით აღიარებულ სოციალური გადასახადისძირითად თანხაზე. ასევე, სასამართლომ განმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლით გათვალისწინებული საურავები შეიძლება შეეხებოდეს ამ კოდექსით დაწესებულ ნებისმიერი სახის გადასახადს, მათ შორის _ სოციალურ გადასახადსაც, 273-ე მუხლის 47-ე ნაწილი კი აჩერებს 252-ე მუხლის საფუძველზე გათვალისწინებულ საგადასახადო სანქციებსა და საურავებს. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მოპასუხეს დაავალა საგადასახადო კოდექსის 71-ე მუხლის «ა” პუნქტის საფუძველზე ზედმეტად დარიცხული თანხის ჩათვლა საგადასახადო ვალდებულების ანგარიშში.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ, რომლითაც მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს 2006წ. 15 მაისის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასაციის მოტივები:

საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 47-ე ნაწილი ვერ გავრცელდება სოციალურ გადასახადებზე, რადგან ამავე კოდექსის 189-ე მუხლის შესაბამისად, სოციალური გადასახადის გადახდა იწყება ხელფასის გაცემისას, ხელფასის გაცემა კი მიმდინარეობს საწარმოში გარკვეული თანხების მოძრაობისას და, შესაბამისად, გულისხმობს მის დაფინანსებას, ხოლო მისი დაუფინანსებლობის შემთხვევაში სოციალურ გადასახადში დავალიანება არ წარმოიშობა და, ამდენად, საურავიც არ დაერიცხება.

საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 47-ე ნაწილის მოთხოვნები არ შეიძლება ასევე გავრცელდეს ორგანიზაციის მიერ სხვა შემოსავლებით გაცემული ხელფასების შედეგად წარმოშობილ სოციალურ დავალიანებაზე, საურავის დარიცხვაზე, ვინაიდან აღნიშნული მუხლი ცალსახად ადგენს, რომ: «სამედიცინო დაწესებულებებს, რომლებსაც სახელმწიფო ბიუჯეტიდან და ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო (მუნიციპალური) პროგრამების დაფინანსებით მიღებული არ აქვთ სახსრებიდა მათ ერიცხებათ ამ კოდექსის 252-ე მუხლით გათვალისწინებული საგადასახადო სანქციები და საურავები, უჩერდებათ (ბიუჯეტიდან მიუღებელი თანხების მოცულობაზე) ამ საურავების დარიცხვა ბიუჯეტიდან აღნიშნული დავალიანების დაფარვამდე”.

კასატორის მოსაზრებით, ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი საქმეში მესამე პირად უნდა ყოფილიყო ჩაბმული, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2. მუხლის საფუძველზე, რამდენადაც ის უზრუნვეყოფდა საქართველოს ტერიტორიაზე საგადასახადო კანონმდებლობის დაცვასა და კონტროლს. ამასთან, საქმეში არსებობს საგადასახადო დეპარტამენტის წერილობითი მითითებები საგადასახადო კოდექსის 273.47 მუხლის გამოყენებასთან დაკავშირებით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2006წ. 31 ოქტომბრის განჩინებით ქუთაისის საგადასახადო კოდექსის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 «ა» პუნქტის შესაბამისად /აბსოლუტური კასაცია/.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა-კანონიერების შემოწმებისა და საქმის სასამართლო სხდომაზე განხილვის შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შესაბამისად, უცვლელად უნდა დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას დარღვეული არ არის სსკ-ის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორად განმარტა კანონი, საპროცესო ნორმები არ დარღვეულა, სწორი შეფასება მისცა საქმის მასალებს და დავა გადაწყვიტა მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად.

საკასაციო სასამართლო სსკ-ის 407.2 მუხლის საფუძველზე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ 2004წ. სექტემბერში შპს «ც-ის» ანგარიშიდან საინკასო დავალებით სოცანარიცხების გადასახადიდან მოხსნა 16169 ლარი, მათ შორის _ ძირითადი თანხა 8248 და საურავი _ 7881 ლარი. 2004წ. ივლისში დაწესებულების ბუღალტერიაში ჩატარდა შიდააუდიტორული შემოწმება, რა დროსაც აღმოჩნდა,რომ 2003წ. აგვისტოს, სექტემბრის, ოქტომბრის, ნოემბრის, დეკემბრისა და 2004წ. იანვრის დეკლარაციებში არასწორად იყო დაანგარიშებული სოციალური გადასახადები. აღნიშნული შემოწმების შემდეგ, 2004წ. 8 აგვისტოს, შპს «ც-ის» ადმინისტრაციამ საგადასახადო ინსპექციას წარუდგინა დაზუსტებული დეკლარაციები, რომლის მიხედვითაც მათ სოციალურ გადასახადებში უნდა გადაეხადათ 8248 ლარით მეტი, ანუ მოსარჩელემ აღიარა სოციალურ გადასახადში მითითებული თანხის გადახდის ვალდებულება. დეკლარაციის წარდგენის შემდეგ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ დაწესებულების მიერ აღიარებულ სოციალურ გადასახადზე მოსარჩელეს დაარიცხა საურავი 7881 ლარის ოდენობით, რაც საინკასო დავალებით მოხსნა ორგანიზაციის ანგარიშიდან. შპს «ც-ს» 2005წ. იანვრამდე სხვადასხვა სახელმწიფო ფონდიდან მისაღები ჰქონდა დაფინანსება 417757 ლარი, რაც კასატორს _ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციას სადავოდ არ გაუხდია.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ წარმოდგენილი არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასაციის მოტივს, რომ საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 47-ე ნაწილი ვერ გავრცელდება სოციალურ გადასახადებზე, რამდენადაც ამავე კოდექსის 189-ე მუხლის შესაბამისად, სოციალური გადასახადის გადახდა იწყება ხელფასის გაცემისას, ხელფასის გაცემა კი მიმდინარეობს საწარმოში გარკვეული თანხების მოძრაობისას და, შესაბამისად, გულისხმობს მის დაფინანსებას, ხოლო მისი დაუფინანსებლობის შემთხვევაში სოციალურ გადასახადში დავალიანება არ წარმოიშობა და, ამდენად, საურავიც არ დაერიცხება.

საკასაციო სასამართლო საგადასახადო კოდექსის /1997წ. რედაქცია/ საფუძველზე განმარტავს, რომ სამედიცინო დაწესებულებებს, რომლებსაც სახელმწიფო ბიუჯეტიდანდა ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო (მუნიციპალური) პროგრამების დაფინანსებით მიღებული არა აქვთ სახსრები და მათ ერიცხებათ ამ კოდექსის 252-ე მუხლით გათვალისწინებული საგადასახადო სანქციები და საურავები, უჩერდებათ (ბიუჯეტიდან მიუღებელი თანხების მოცულობაზე) ამ საურავის დარიცხვა ბიუჯეტიდან აღნიშნული დავალიანების დაფარვამდე.

ზემოაღნიშნული ნორმის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ იმ პირობებში, როცა შპს «ც-ი,» სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაფინანსებულიყო 417757 ლარით, რა ფაქტობრივ გარემოებასაც კასატორი სადავოდ არ ხდის, საგადასახადო კანონმდებლობით ბიუჯეტიდან მიუღებელი თანხის ფარგლებში მას უნდა შეჩერებოდა სოციალური გადასახადის გადაუხდელობის გამო საურავის დარიცხვა წარდგენილი დეკლარაციით აღიარებული სოციალური გადასახადის თანხაზე, ბიუჯეტიდან მიუღებელი თანხების ფარგლებში, ამ თანხის დაფარვამდე.

აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასაციის მოტივს, რომ საგადასახადო კოდექსის 189-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო კოდექსის 273.47. მუხლის მოქმედება იმ პირობებში, როცა დაწესებულება გასცემდა ხელფას ვერ გავრცელდებოდა, რამდენადაც საგადასახადო კოდექსის 273.47 მუხლით არ არის გამიჯნული გადასახადის სახეები, რომელზედაც შესაძლებელია გავრცელდეს მითითებული ნორმით დადგენილი საგადასახადო შეღავათის მოქმედება, ანუ ცალსახაა, რომ მითითებული ნორმით არ არის დაკონკრეტებული გადასახადის სახეები, რომლებზეც საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლით დადგენილი საურავის დარიცხვა არ ვრცელდება, შესაბამისად, საურავის დარიცხვა ბიუჯეტის მიუღებელი დაფინანსების ფარგლებში ვრცელდება ყველა სახის გადასახადზე, მათ შორის სოციალურ გადასახადზეც, რის გამოც, საგადასახადო კოდექსის 189-ე მუხლის მოქმედება, რომელიც ადგენს გადასახადის გადახდის განსაზღვრის წესს და ითვალისწინებს გადასახადების გადახდას დაქირავებულისათვის ხელფასის ან შრომის სხვა ანაზღაურების გაცემისთანავე, არ გამორიცხავს საგადასახადო კოდექსის 274.47 მუხლის მოქმედების გავრცელებას სოციალურ გადასახადებზე.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასაციის მოტივს, რომ საგადასახადო დეპარტამენტი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2. მუხლის საფუძველზე საქმეში ჩართული უნდა ყოფილიყო მესამე პირად, რამდენადაც ის უზრუნველყოფდა საქართველოს ტერიტორიაზე საგადასახადო კანონმდებლობის დაცვასა და კონტროლს, ამასთან საქმეში არსებობს საგადასახადო დეპარტამენტის წერილობითი მითითებები საგადასახადო კოდექსის 273.47 მუხლის გამოყენებასთან დაკავშირებით.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2. მუხლი ადგენს საქმეში მესამე პირის სავალდებულო ჩაბმის საფუძველს, რომლის თანახმად, მესამე პირი აუცილებლად უნდა იქნეს ჩაბმული საქმეში მესამე პირად თუ ის იმ სამართალურთიერთობის მონაწილეა, რომლის თაობაზეც მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანაა შესაძლებელი. მოცემულ შემთხვევაში სადავოა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ მოსარჩელე «ც-თვის» ზედმეტად გადახდილი თანხის საურავის ჩათვლის დავალება, ანუ გასაჩივრებულია ქუთაისის საგადასახადო ინსპქეციის მოქმედება, რის გამოც საგადასახადო დეპარტამენტი, არ წარმოადგენს იმ საპროცესო სუბიექტს, რომლის მონაწილეობა მოცემულ სამართალწარმოებაში სავალდებულო იყო სასამართლოსათვის საერთო გადაყვეტილების გამოტანის მიზნით. მით უფრო, რომ საგადასახადო დეპარტამენტის მითითებები ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციისათვის საგადასახდო კოდექსის 273.47 მუხლის გამოყენებასთან დაკავშირებით არ ცვლის საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ ხასიათს.

საკასაციო სასამართლო საგადასახადო კოდექსის /2005წ. რედაქცია/ 71.1. «ა» ქვეპუნქტი საფუძველზე განმარტავს, რომ საგადასახადო ორგანო ზედმეტად გადახდილ თანხას გადასახადის გადამხდელს, საგადასახადო აგენტს, სხვა ვალდებულ პირს მისი თანხმობის შემთხვევაში ჩაუთვლის საგადასახადო ვალდებულების ანგარიშში, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ «ც-ს,» საურავის სახით ზედმეტად გადახდილი 7881 ლარი სწორად ჩაეთვალა მომავალ საგადასახადო ვალდებულების ანგარიშში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას გასაჩივრებული განჩინების კანონშეუსაბამობის თაობაზე, შესაბამისად, სსკ-ის 410-ე მუხლის თანახმად, არ არსებობს ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძვლები.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I, სსკ-ის 257-ე, 372-ე, 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 15 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.