¹ბს-637-604(კს-06) 13 დეკემბერი, 2006 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ნინო ქადაგიძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კერძო საჩივრის ავტორი _ ნ. და ა. ნ-ეებისა და მ. მ-ის (მოსარჩელეები) წარმომადგენელი ზ. ი-ი
მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხეები): 1. ქ. თბილისის მერია;2. ქ. თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის გამგეობა
მესამე პირი _ შპს «თ-ი»
დავის საგანი _ ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 თებერვლის განჩინება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2005 წლის 6 ივლისს ნ. და ა. ნ-ეებისა და მ. მ-ის წარმომადგენელმა ზ. ი-მა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატას და ამავე პალატის 2003 წლის 17 აპრილის ¹3/ბ-166-03 განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება მოითხოვა. აღნიშნული განჩინებით ნ. ნ-ის, ა. ნ-ისა და მ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილება (რომლითაც არ დაკმაყოფილდა სარჩელი) და ნ. ნ-ის, ა. ნ-ისა და მ. მ-ის აღიარებითი სარჩელი ქ. თბილისის მერიისა და თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონის გამგეობის მიმართ, მესამე პირი _ შპს «თ-ი», მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად.
განმცხადებელმა ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მიიჩნია საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს 1993 წლის ¹04/307 წერილი, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ 1923-1928 წლების რეპრესიების გამომწვევი აქტების გამოყენებით, მოუვლელობის ბრალდებით, უსასყიდლოდ ჩამორთმეული სახლების (ე.წ. მუნიციპალიზებული სახლების) დაბრუნების საკითხი, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკის შესაბამისად, სასამართლო განხილვის საგანი არ იყო და აღნიშნულს არც მოქმედი კანონმდებლობა ითვალისწინებდა. განმცხადებლის განმარტებით, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღნიშნული წერილი ადასტურებდა, რომ 1921-1993 წლებში ხსენებულ საკითხთან დაკავშირებით უფლებების აღდგენა და კანონიერი ინტერესების დაცვა შეუძლებელი იყო მაშინ, როდესაც განმცხადებლის მარწმუნებლები სასამართლოსაგან მოითხოვდნენ იმის აღიარებას, რომ მათი მამკვიდრებლების ქონების მოპასუხისა და მესამე პირის ბალანსზე აღრიცხვა მოხდა სამოქალაქო კოდექსის 1343-ე მუხლით გათვალისწინებული, უმკვიდრო ქონების ხაზინაზე გადასვლის სამართლებრივი ფორმით, ხოლო ზემოაღნიშნული ახლად აღმოჩენილი გარემოება ადასტურებდა, რომ განცხადების ავტორის მარწმუნებლები 1993 წლამდე ვერ შესძლებდნენ თავიანთი შესაბამისი კანონიერი ინტერესების დაცვას, ხსენებული ინტერესების დაცვის შესაძლებლობის წარმოშობის შემდეგ კი, მათი მამკვიდრებლების ქონება მოპასუხისა და მესამე პირის მიერ უკვე რეალიზებული იყო.
განმცხადებელმა მეორე ახლად აღმოჩენილ გარემოებად საქართველოს პარლამენტის 2005 წლის 6 ივნისის ¹1507-3 წერილი მიიჩნია, რომელიც მიუთითებდა, რომ «საქართველოს მოქალაქეთა პოლიტიკური რეპრესიების მსხვერპლად აღიარებისა და რეპრესირებულთა სოციალური დაცვის შესახებ» კანონის უკუძალის მქონე მე-8 მუხლის მე-3 პუნქტს დაბრკოლება არ უნდა შეექმნა და აქედან გამომდინარე, მის მარწმუნებლებს ყოველთვის ჰქონდათ უფლება, 2000 წლიდან სასამართლო წესით ინდივიდუალურად დაებრუნებინათ თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დადგენილი, იძულების წესით ჩამორთმეული საცხოვრებელი სახლი, რომლის მესაკუთრეთა მემკვიდრეებად ხსენებული გადაწყვეტილებით განმცხადებლების მარწმუნებლები იქნენ ცნობილი, ხოლო საქართველოს პარლამენტმა არაორაზროვნად მიუთითა, რომ ხსენებული მარწმუნებლების იძულებამდე მათი საცხოვრებელი სახლი მესამე პირების ხელში იყო გადასული, რაც დამატებით ადასტურებდა აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილების აუცილებლობას და აღნიშნული სარჩელი დაკმაყოფილდებოდა, ზემოაღნიშნული მტკიცებულებები სასამართლო განხილვის დროს რომ ყოფილიყო ცნობილი განმცხადებლისათვის.
განმცხადებლის განმარტებით, ზემოხსენებული მტკიცებულებები სასამართლოსათვის გადაწყვეტილების მიღებისას რომ ყოფილიყო ცნობილი, სასამართლო ამ საქმის აღიარებითი სარჩელის სახით განხილვას დასაშვებად მიიჩნევდა და დააკმაყოფილებდა მას.
ნ. და ა. ნ-ეებისა და მ. მ-ის წარმომადგენელმა ზ. ი-მა საბოლოოდ, მისი აღიარებითი სარჩელის დაუშვებლად ცნობის ნაწილში, თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003 წლის 17 აპრილის განჩინების გაუქმება, ამ ნაწილში საქმის წარმოების განახლება და აღიარებითი სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 თებერვლის განჩინებით ზ. ი-ის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განუხილველად იქნა დატოვებული იმ მოტივით, რომ განმცხადებელს ზუსტად ანალოგიური შინაარსის განცხადებით მრავალჯერ, კერძოდ, სულ მცირე სამჯერ ჰქონდა სასამართლოსათვის მიმართული, ხოლო ზემოაღნიშნული განცხადება იყო მეოთხე, ამასთან, განმცხადებელმა ნებსით თუ უნებლიედ არასწორად მიუთითა პირველი ინსტანციის სასამართლოში განხილული საქმის ნომერი, რის გამოც მისი საქალაქო სასამართლოდან გამოთხოვა ვერ მოხერხდა (იმ განცხადებაში, რომელიც განსახილველად ჰქონდა მოსამართლე ჯ. რ-ს, განმცხადებელმა სწორად მიუთითა საქმის ნომერი, რის გამოც საქმე დროულად იქნა გამოთხოვილი და მიღებული საქალაქო სასამართლოდან). სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ აღნიშნული გარემოება საფუძველს იძლეოდა კანონის ანალოგიით გამოყენებული ყოფილიყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 186-ე მუხლის პირველი ნაწილის «გ» ქვეპუნქტი და 275-ე მუხლის «ე» ქვეპუნქტი და, შესაბამისად, ხსენებული განცხადება, აღნიშნული ნორმების თანახმად, განუხილველად დარჩენილიყო.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 თებერვლის განჩინება ნ. და ა. ნ-ეებისა და მ. მ-ის წარმომადგენელმა ზ. ი-მა კერძო საჩივრით გაასაჩივრა და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება მოითხოვა.
კერძო საჩივარი საქმის მასალებთან ერთად საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატას გადაეგზავნა და საქმე რიგითობის წესების დაცვით, კანცელარიის მიერ მოსამართლე მაია ვაჩაძეს გადაეცა. 2006 წლის 25 სექტემბერს კერძო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში და მისი განხილვა დაინიშნა 2006 წლის 29 ნოემბერს მხარეთა დასწრების გარეშე.
კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ, თითქოს საქმის მასალებით დასტურდებოდა, რომ ზ. ი-მა ზუსტად ანალოგიური განცხადებით სულ მცირე, სამჯერ მაინც მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს, ამასთან, გასაჩივრებულ განჩინებაში სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მისი 2004 წლის 25 აგვისტოს განცხადება სხვა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა (მტკიცებულებათა) გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ 2005 წლის 21 ოქტომბერს განიხილა მოსამართლე ირმა მახათაძემ. კერძო საჩივრის ავტორის მტკიცებით, მისი აღნიშნული განცხადება რომც არ დაკმაყოფილებულიყო 2005 წლის 21 ოქტომბრის განჩინებით, ხსენებული გარემოება არ შეიძლებოდა გამხდარიყო მისი 2005 წლის 6 ივლისის განცხადების განუხილველად დატოვების საფუძველი, რადგან აღნიშნული განცხადება ეხებოდა სულ სხვა საქმეზე მიღებულ გადაწყვეტილებას.
კერძო საჩივრის ავტორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 425-ე მუხლი, ასევე _ აღნიშნული კოდექსის 186-ე მუხლის პირველი ნაწილის «გ» ქვეპუნქტი და 257-ე მუხლის «ე» ქვეპუნქტი. სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისიწინა ის გარემოება, რომ ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებაზე სასამართლო წარმოება თავისი სამართლებრივი ბუნებით სპეციალური სამართალწარმოებაა _ იგი დარეგულირებულია ხსენებული კოდექსის მე-11 კარში მოცემული სპეციალური წესებით, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე და 422-ე მუხლები ითვალისწინებს იმ გამონაკლისს, რაზეც მითითებულია ამავე კოდექსის 425-ე მუხლში და ამ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს მიერ საერთო წესების გამოყენება იყო დაუშვებელი. ამასთან, სხვადასხვა დროს მოპოვებულ, ახლად აღმოჩენილი გარემოებების დამადასტურებელ მტკიცებულებებს კერძო საჩივრის ავტორი ვერ წარუდგენდა სასამართლოს ერთი განცხადებით. ხსენებული კოდექსის 427-ე მუხლით დადგენილია ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების შინაარსი, რის გამოც დაუშვებელი იყო მისი დადგენა საერთო წესების საფუძველზე. გარდა ამისა, კერძო საჩივრის ავტორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დასაშვებობის შემოწმებისა და წარმოებაში მიღებისთვის დადგენილი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 183-ე მუხლით დადგენილი 5-დღიანი ვადა, რაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების უცილო საფუძველია. ხსენებული კოდექსის 430-ე მუხლი ასევე გამორიცხავს ამავე კოდექსის 425-ე მუხლის საფუძველზე საერთო წესების გამოყენებას.
კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 186-ე მუხლის პირველი ნაწილის «გ» ქვეპუნქტი და 275-ე მუხლის «ე» ქვეპუნქტი. კერძო საჩივრის ავტორის მტკიცებით, მის მიერ სასამართლოებში წარდგენილი ყველა ახლად აღმოჩენილი გარემოება მოპოვებულია სხვადასხვა დროს, სხვადასხვა ორგანოდან, სხვადასხვა სამართლებრივი გარემოება და საფუძველია და ამასთან, სასამართლოებში წარდგენილია ერთთვიანი ვადის დაცვით. კერძო საჩივრის ავტორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლო არ გასცნობია ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ მის მიერ წარდგენილ განცხადებებს, მხოლოდ ფორმის მიხედვით შეაფასა ისინი და დაადგინა მათი მსგავსება, მაშინ, როდესაც ფორმათა მსგავსება განსაზღვრავდა მხოლოდ ვიზუალურ და არა სამართლებრივი საფუძვლების კუთხით მათ იდენტურობას. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მხოლოდ ვიზუალური მსგავსებით დაადგინა ზემოხსენებული განცხადებების სამართლებრივი შინაარსისა და მათზე დართული მტკიცებულებების იდენტურობა და არ შეუმოწმებია მათ შორის განსხვავების დამადასტურებელი, მათზე დართული მტკიცებულებების ნუსხები. კერძო საჩივრის ავტორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს კონსტიტუციის მე-14 მუხლითა და 41-ე მუხლის პირველი პუნქტით გარანტირებული მისი მარწმუნებლების უფლება, მიემართათ სასამართლოსათვის თავიანთი უფლებების დასაცავად.
კერძო საჩივრის ავტორი მიუთითებს, რომ მის მიერ 2005 წლის 6 ივლისს სააპელაციო სასამართლოში წარდგენილ ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებაზე დართული, ახლად აღმოჩენილი გარემოება-მტკიცებულების დამადასტურებელი «საქართველოს მოქალაქეთა პოლიტიკური რეპრესიების მსხვერპლად აღიარებისა და რეპრესირებულთა სოციალური დაცვის შესახებ» კანონპროექტის განმარტებითი ბარათის თაობაზე ცნობილი რომ ყოფილიყო სააპელაციო სასამართლოსთვის 2003 წლის 17 აპრილის განჩინების მიღებისას, იგი სრულად დააკმაყოფილებდა მის სარჩელს.
კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებულ განჩინებაში მიუთითა, რომ 2004 წლის 25 აგვისტოს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ ზ. ი-ის განცხადება განსახილველად გადაეცა მოსამართლე მ. ღ-ეს, ხოლო აღნიშნული განცხადება სააპელაციო სასამართლოს 2005 წლის 21 ოქტომბრის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა. ამასთან, კერძო საჩივრის ავტორის მტკიცებით, ხსენებული განცხადება წარდგენილი იყო სულ სხვა დავის შესახებ საქმეზე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა კერძო საჩივრისა და გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი საფუძვლები, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ ნ. და ა. ნ-ეებისა და მ. მ-ის წარმომადგენელ ზ. ი-ის კერძო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, როგორც კერძო საჩივრის ავტორი მიუთითებს, მის მიერ სასამართლოებში წარდგენილი ყველა ახლად აღმოჩენილი გარემოება მოპოვებულია სხვადასხვა დროს, სხვადასხვა ორგანოდან, სხვადასხვა სამართლებრივი გარემოება და საფუძველია, ხოლო სააპელაციო სასამართლო არ გასცნობია ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ მის მიერ წარდგენილ განცხადებებს, მხოლოდ ფორმის მიხედვით შეაფასა ისინი და დაადგინა მათი მსგავსება, მაშინ, როდესაც ფორმათა მსგავსება განსაზღვრავდა მხოლოდ ვიზუალურ და არა სამართლებრივი საფუძვლების კუთხით მათ იდენტურობას, სხვადასხვა დროს მოპოვებულ, ახლად აღმოჩენილი გარემოებების დამადასტურებელ მტკიცებულებებს კი ზ. ი-ი ვერ წარუდგენდა სასამართლოს ერთი განცხადებით.
საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ ისე იმსჯელა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ ნ. და ა. ნ-ეებისა და მ. მ-ის წარმომადგენელ ზ. ი-ის განცხადებაზე, რომ არ გამოუთხოვია წარმოდგენილი კერძო საჩივრით გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებული ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ ზ. ი-ის განცხადებები, კერძოდ, საქმის მასალებით არ დასტურდება მათი გამოთხოვის ფაქტი. შესაბამისად, მოცემულ საქმეში საერთოდ არ არის წარმოდგენილი დასახელებული განცხადებები.
გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მხოლოდ ზოგადად აღნიშნა ზ. ი-ის მიერ 2005 წლის 6 ივლისს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ წარდგენილი განცხადებისა და მის მიერვე სააპელაციო სასამართლოში ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ მანამდე წარდგენილი განცხადებების ზუსტად ანალოგიურობაზე და არ დაუკონკრეტებია, თუ რაში მდგომარეობდა მათი ზუსტი ანალოგიურობა, ანუ კონკრეტულად არ მიუთითებია იმ გარემოებებსა და არგუმენტებზე, რის გამოც იგი მივიდა ასეთ დასკვნამდე.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ნ. და ა. ნ-ეებისა და მ. მ-ის წარმომადგენელ ზ. ი-ის კერძო საჩივარში მითითებულია, რომ კერძო საჩივრის ავტორმა ხსენებულ საჩივარს დაურთო დანართი 24 ფურცლად, თუმცა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში ისე შევიდა აღნიშნულ კერძო საჩივართან დაკავშირებული ადმინისტრაციული საქმე, რომ ხსენებულ საქმეში ჩაკერებული იყო მხოლოდ აღნიშნული კერძო საჩივარი, ხოლო მას დანართი საერთოდ არ ერთვოდა.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ზემოაღნიშნული გარემოებების გამო, იგი ვერ იმსჯელებს კერძო საჩივრისა და გასაჩივრებული განჩინების საფუძვლიანობაზე.
საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7 მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ არ არსებობს სამოქალაქო საპროცესო ნორმა, რომელიც არეგულირებს სასამართლო წარმოების დროს წარმოშობილ ურთიერთობას, სასამართლო იყენებს საპროცესო სამართლის იმ ნორმას, რომელიც აწესრიგებს მსგავს ურთიერთობას (კანონის ანალოგია). ხსენებული კოდექსის 394-ე მუხლის «ე1» ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე1» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევა _ გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.
ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, კანონის ანალოგიით უნდა იქნეს გამოყენებული აღნიშნული კოდექსის 394-ე მუხლის «ე1» ქვეპუნქტი და ამავე კოდექსის 412-ე მუხლი.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ნ. და ა. ნ-ეებისა და მ. მ-ის წარმომადგენელ ზ. ი-ის კერძო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ ზ. ი-ის განცხადება შესაბამისი საპროცესო მოქმედებების შესასრულებლად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 419-ე, 420-ე მუხლებით, მე-7 მუხლის მე-2 ნაწილით, 394-ე მუხლის «ე1» ქვეპუნქტით, 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ნ. და ა. ნ-ეებისა და მ. მ-ის წარმომადგენელ ზ. ი-ის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 თებერვლის განჩინება და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ ზ. ი-ის განცხადება შესაბამისი საპროცესო მოქმედებების შესასრულებლად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
