¹ბს-313-310(კ-11) 30 ივნისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) _ შპს “...”

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხეები): 1. სსიპ შემოსავლების სამსახური; 2. სსიპ შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტი; 3. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტი; 4. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭო

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 დეკემბრის განჩინება

სარჩელის საგანი _ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 24 თებერვალს შპს “...” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიმართ.

მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹203 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

2010 წლის 22 მარტს შპს “...” დაზუსტებული სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

მოსარჩელემ სასარჩელო განცხადებაში მიუთითა, რომ ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის გეგმური შემოწმების მთავარი სამმართველოს თანამშრომლების მიერ განხორციელდა შპს ,,...’’ საქმიანობის გეგმური საგადასახადო შემოწმება, რის შემდეგაც შედგა 2009 წლის 5 ნოემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტი. შემოწმების აქტის საფუძველზე, 2009 წლის 27 ნოემბერს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ გამოსცა ¹203 “საგადასახადო მოთხოვნა”, რომლითაც მოსარჩელეს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით გადასახდელად 607 646.07 ლარის გადახდის ვალდებულება დაეკისრა. აღნიშნული “საგადასახადო მოთხოვნა” მოსარჩელემ გაასაჩივრა ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში, რაც არ დაკმაყოფილდა შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 30 დეკემბერის ¹5379 ბრძანებითა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილებით.

მოსარჩელის განმარტებით, საგადასახადო შემოწმების შედეგად, საწარმოს ჩასათვლელი დღგ-ს ბაზიდან ამოღებულ იქნა მიმწოდებლის მიერ გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურებით ჩასათვლელი დღგ-ს თანხები (სულ 475,793.27 ლარი: საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა სერია ბბ-01 ¹459194 დღგ-ს თანხით 33.32 ლარი, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა სერია ბბ-05 ¹226659 დღგ-ს თანხით 8,117.35 ლარი, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა სერია ბბ-05 ¹752507 დღგ-ს თანხით 10,282.50 ლარი, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა სერია ბბ-05 ¹754956 დღგ-ს თანხით 21,920.49 ლარი, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა სერია ბბ-04 ¹520152 დღგ-ს თანხით 390,383.24 ლარი, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა სერია ბბ-05 ¹887952 დღგ-ს თანხით 29,208.51 ლარი, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა სერია ბბ-05 ¹904286 დღგ-ს თანხით 15,858.18 ლარი).

მოსარჩელის მითითებით, საგადასახადო ორგანოს მიერ აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურების არ ჩათვლის მიზეზი მდგომარეობდა შემდეგში: შესამოწმებელ პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც გადახდილია ან გადასახდელია ამ კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით დასაბეგრ ოპერაციებზე, ხოლო იმავე კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრირებული პირი ვალდებულია საქონლის/მომსახურების მიმღების მოთხოვნისას, გარდა საგადასახადო კოდექსის 238-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებში აღნიშნული საქონლის მიწოდებისა, დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არაუგვიანეს მეორე დღისა გამოწეროს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარუდგინოს იგი მიმღებს, მიუხედავად იმისა, არის თუ არა ეს უკანასკნელი გადასახადის გადამხდელი. ამასთან, 248-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, დაუშვებელია საქონლის/მომსახურების მიმწოდებლის მიერ არასწორად შევსებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა. ასეთი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა შესაბამისი თვის დღგ-ის დეკლარაციასთან ერთად წარედგინება საგადასახადო ორგანოს მისი გაუქმების მიზნით. მოსარჩელის განმარტებით, სწორედ აღნიშნული გარემოება გახდა შპს “...” დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების საფუძველი.

მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ მითითებული ანგარიშ-ფაქტურები გამოწერილია კანონის სრული დაცვით, კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, რაც ამ კუთხით სრულად იცავს კანონის მოთხოვნებს. აქედან გამომდინარე, არ უნდა მომხდარიყო მოსარჩელისათვის დღგ-ს ჩათვლების გაუქმება. დღგ-ს ბიუჯეტში გადახდა და მათი ჩათვლაც თავის დროზე განხორციელდა ოპერაციის შესაბამის საანგარიშო პერიოდში, რითაც ბიუჯეტს არანაირი ზარალი არ მისდგომია.

გარდა ამისა, მოსარჩელემ განმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის ,,ა,ბ,გ,დ,ე’’ პუნქტების მიხედვით ცალსახად არის განსაზღვრული, თუ რა ოპერაციებზე არ წარმოებს დღგ-ის ჩათვლა, სადაც მოცემული შემთხვევა არ არის მითითებული. შესაბამისად, მოსარჩელეს არ დაურღვევია საგადასახადო კოდექსის არცერთი მოთხოვნა დღგ-ს ჩათვლის ნაწილში და ჩათვლების გაუქმება არაკანონიერია.

საგადასახადო ორგანოდან ანგარიშ-ფაქტურების დაგვიანებით გამოტანასთან დაკავშირებით, მოსარჩელემ განმარტება, რომ აღნიშნული არ მიუთითებს თვით საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის არასწორად გამოწერაზე. კანონმდებლობაში არსად არის მითითებული, რომ საგადასახადო ორგანოდან საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოტანის შემდეგ, მისი გამოტანის თარიღამდე პერიოდით გამოწერა წარმოადგენს რაიმე კანონდარღვევას, თუნდაც ტექნიკურს, რომელიც შეიძლება ექვემდებარებოდეს რაიმე სახის ჯარიმასა თუ სანქციას. ამასთან, ანგარიშ-ფაქტურები გამოწერა მიმწოდებელმა და შესაბამისად, თანმდევი პასუხისმგებლობა, თუ კი ასეთი დადგება, ეკისრება ანგარიშ-ფაქტურების გამომწერს და არა მათ მიმღებს.

მოსარჩელემ ასევე მიუთითა, რომ საწარმო საგადასახადო კოდექსის 227-ე მუხლის შესაბამისად დღგ-ით დასაბეგრი საქონლის მიწოდებისას ახდენდა როგორც ლიზინგის საგნის ძირითადი ღირებულების და მასზე დარიცხული პროცენტის, ასევე, საურავისა და ჯარიმის თანხების დღგ-ით დაბეგვრას და ანგარიშ-ფაქტურებიც შესაბამისად გამოწერილი ჰქონდა მთლიან თანხაზე, რომელშიც ჩართული იყო საურავისა და ჯარიმის თანხები. თუმცა, მოგვიანებით გავრცელებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2007 წლით დათარიღებული ცირკულარული წერილით, 2005 წლის 1 იანვრიდან მიმწოდებლისაგან მიღებული საურავები და ჯარიმები არ წარმოადგენს საქონლის მიწოდებით/მომსახურებით მიღებული კომპენსაციის თანხას და შესაბამისად, არ ექვემდებარება დღგ-ით დაბეგვრას. ანუ, მოცემულ თარიღამდე, 2005 წლიდან მოყოლებული, საგადასახადო ორგანოები თვლიდნენ, რომ იბეგრებოდა საურავის თანხებიც, შესაბამისად, ჩაბარებულ დღგ-ის დეკლარაციებში ეს ნათლად აისახებოდა. მოსარჩელის განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის 52-ე მუხლის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოებს პირდაპირ ევალებათ, რომ გააკონტროლონ გადასახადების გაანგარიშების სისწორე, სისრულე და გადახდა. მოცემული ქმედებების ნაცვლად, მათ მიერ არ მომხდარა გადასახადის გადამხდელის ინფორმირება ყოველთვიურად წარმოდგენილ ანგარიშ-ფაქტურებსა და დეკლარაციებზე დაყრდნობით და მხოლოდ შემოწმების პერიოდში იქნა ამ საკითხზე ყურადღება გამახვილებული, რასაც მოსარჩელე არასწორად მიიჩნევს. შპს “...” ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნევს მის დაჯარიმებას საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე. მოსარჩელის განმარტებით, აღნიშნული მუხლის თანახმად, პირის მიერ დღგ-ის საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შევსების დადგენილი წესის დარღვევა, რამაც გამოიწვია დღგ-ის თანხის შემცირება ან ჩასათვლელი თანხის გაზრდა, იწვევს პირის დაჯარიმებას შემცირებული ან ჩასათვლელად გაზრდილი დღგ-ის თანხის 100%-ის ოდენობით. მოსარჩელის მოსაზრებით, ანგარიშ-ფაქტურები საწარმოს არ აქვს ,,შევსების წესის დაღვევით’’ გამოწერილი. აღნიშნული წესი მოცემულია საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 14 თებერვლის ,,საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის (მათ შორის კორექტირების) გამოწერისა და წარდგენის შესახებ’’ ინსტრუქციით, რომლის არც ერთი პუნქტი კომპანიის მიერ არ დარღვეულა. ამასთან, სწორედ ამ ინსტრუქციაში მოცემული წესების დარღვევაზე აპელირებს საგადასახადო ორგანო, რაც მოსარჩელის მოსაზრებით არასწორია, ვინაიდან ეს ინსტრუქცია უპირველესად განსაზღვრავს დასაბეგრ ოპერაციებზე გამოსაწერი ანგარიშ-ფაქტურის შევსების წესს და არანაირად არ ეხება დაბეგვრის პოლიტიკას, თუ რომელი ოპერაცია განიხილება დასაბეგრად ან დაუბეგრავად. მიდგომა, რომ კომპანიას დღგ-ის დაბეგვრის სხვა მექანიზმი აქვს გამოყენებული, არ მიუთითებს მისი შევსების წესის დარღვევაზე. რეალურად, საგადასახადო ორგანოში არ ყოფილა წარდგენილი არასწორი მონაცემების შემცველი ინფორმაცია. იმის გამო, რომ ეს ოპერაცია საგადასახადო ორგანომ განიხილა დაუბეგრავ ბრუნვად და შესაბამისად, ამ ოპერაციებზე არ უნდა ყოფილიყო გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, არ ნიშნავს, რომ ანგარიშ-ფაქტურა არასწორად იქნა გამოწერილი ინსტრუქციაში მოცემული რომელიმე წესის დარღვევით. მოსარჩელის მითითებით, ზემოაღნიშნული ინსტრუქციის მე-3 მუხლის 27-ე მუხლში აღნიშნულია, რომ დაუშვებელია საქონლის (მომსახურების) მიმწოდებლის მიერ არასწორად შევსებული (არასწორად შეტანილი რეკვიზიტებით) საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა მყიდველისათვის. ამდენად, ცალსახად განმარტებულია, რომ არასწორად შევსებული მოიცავს ანგარიშ-ფაქტურაში არასწორი რეკვიზიტების შეტანას, რაც საწარმოს სწორად აქვს განხორციელებული. მოსარჩელის მოსაზრებით, ის ფაქტი, რომ აღნიშნული ოპერაცია დასაბეგრ ოპერაციად არ უნდა იქნეს აღიარებული და შესაბამისად, ექვემდებარება მიმღებთან ჩათვლების გაუქმებას, არ ნიშნავს, რომ კომპანიას დარღვეული აქვს თვით ანგარიშ-ფაქტურის შევსების წესი, რაც არ უნდა იწვევდეს საწარმოს დაჯარიმებას საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლით.

ამდენად, მოსარჩელის განმარტებით, შპს “...” დღგ-ს ჩათვლები მიღებული ჰქონდა საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით და არ არსებობდა მათი გაუქმების საფუძველი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹203 “საგადასახადო მოთხოვნის”, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 30 დეკემბრის ¹5379 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისათვის სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 5000 ლარის შპს “...” ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 27 აპრილის საოქმო განჩინებით საქმეში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის უფლებამონაცვლედ ჩაება სსიპ შემოსავლების სამსახური, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ სსიპ შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტი დადგინდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 17 მაისის საოქმო განჩინებით საქმეში მოპასუხე მხარედ ჩაება სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს “...” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსათა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის გეგმური შემოწმების მთავარი სამმართველოს დასავლეთის სამმართველოს მიერ ჩატარდა შპს ,,...’’ საქმიანობის გეგმური გასვლითი საგადასახადო შემოწმება, რაზეც 2009 წლის 5 ნოემბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი. შემოწმებით დადგინდა, რომ მოსარჩელეს დღგ-ს ჩათვლები მიღებული ჰქონდა კონტრაქტორი ფირმებისაგან საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლით დადგენილი ვადის დარღვევით გამოწერილი დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე, რის გამოც გაუქმდა დღგ-ს ჩათვლები და მოსარჩელეს დაერიცხა გადასახადი. შემოწმების აქტის მიხედვით, ადგილი ჰქონდა მოსარჩელის მიერ დღგ-ის ჩათვლების მიღებას ისეთი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე, რომლებიც გამოწერილია უფრო წინა თარიღით, ვიდრე გატანილია საგადასახადო ორგანოდან. საქალაქო სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული გარემოება მხარეების მიერ სადავოდ არ გამხდარა. კერძოდ, საწარმოს მიღებული აქვს 33,32 ლარის ჩათვლა 2004 წლის 31 დეკემბერს გამოწერილი სერია ბბ-01 ¹459194 ანგარიშ-ფაქტურით, რომელიც გამომწერს საგადასახადო ორგანოდან მიღებული აქვს 2005 წლის 6 იანვარს. საწარმოს ასევე მიღებული აქვს დღგ-ის ჩათვლა 8117 ლარის ოდენობით 2005 წლის 28 სექტემბერს გამოწერილი სერია ბბ-05 ¹226659 ანგარიშ-ფაქტურით, რომელიც გამომწერს საგადასახადო ორგანოდან გამოტანილი აქვს 2005 წლის 30 სექტემებრს. 10282,5 ლარის დღგ-ის ჩათვლა მიღებული აქვს 2007 წლის 2 აპრილს გამოწერილი სერია ბბ-05 ¹752507 ანგარიშ-ფაქტურით, რომელიც გამომწერს საგადასახადო ორგანოდან გამოტანილი აქვს 2007 წლის 11 მაისს. 21920,49 ლარის დღგ-ს ჩათვლა მიღებულია 2007 წლის 27 აპრილს გამოწერილი სერია ბბ-05 ¹754956 ანგარიშ-ფაქტურით, რომელიც გამომწერს გატანილი აქვს 2007 წლის 14 მაისს. 390383 ლარის დღგ-ს ჩათვლა მიღებულია 2007 წლის 8 მაისს გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურით, რომელიც მოსარჩელეს საგადასახადო ორგანოდან გატანილი აქვს 20 სექტემბერს. შემოწმებით ასევე დადგინდა, რომ მოსარჩელე 2008 წლის 1 დეკემბრამდე დღგ-ით დასაბეგრი საგნის ლიზინგით მიწოდებისას ახდენდა როგორც ლიზინგის საგნის ძირითადი ღირებულების და მასზე დარიცხული პროცენტების, ისე საურავისა და ჯარიმის თანხების დღგ-ით დაბეგვრას. ამის გამო ჩაითვალა, რომ მოსარჩელის მხრიდან ადგილი ჰქონდა დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შევსების წესის დარღვევას, რის გამოც შპს “...” საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ჯარიმა დაერიცხა.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი უსაფუძვლო იყო და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, ვინაიდან მოსარჩელის მხრიდან ადგილი ჰქონდა საგადასახადო კოდექსის 247-ე და 248-ე მუხლების მოთხოვნათა დარღვევით გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე დღგ-ს ჩათვლების განხორციელებას, რის გამოც მას კანონიერად გაუუქმდა ჩათვლები. გარდა ამისა, მოსარჩელე 2008 წლის 1 დეკემბრამდე დღგ-ით დასაბეგრი საგნის ლიზინგით მიწოდებისას ახდენდა როგორც ლიზინგის საგნის ძირითადი ღირებულების და მასზე დარიცხული პროცენტების, ისე საურავისა და ჯარიმის თანხებისა დღგ-ით დაბეგვრას, რითაც იგი არღვევდა დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შევსების წესს და ამის გამო საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე კანონიერად დაერიცხა ჯარიმის თანხა.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელის მიმართ გადასახადების დარიცხვის ერთ-ერთ საფუძველს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ მან დღგ-ს ჩათვლები მიიღო იმ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე, რომლთა გამოწერის თარიღი წინ უსწრებს მათი საგადასახადო ორგანოდან გამოტანის თარიღს, რაც მოსარჩელე მხარეს სადავოდ არ გაუხდია. აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით საქალაქო სასამართლომ გაიზიარა მოპასუხეების მსჯელობა და განმარტა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 246-ე მუხლის თანახმად, დასაბეგრი ბრუნვიდან ბიუჯეტში შესატანი დღგ-ის თანხა განისაზღვრება, როგორც სხვაობა დასაბეგრ ბრუნვაზე დარიცხული დღგ-ის თანხისა და ჩასათვლელი დღგ-ის თანხებს შორის. ამდენად, ჩასათვლელი თანხის შემცირება იწვევს გადასახდელი გადასახადის ოდენობის ზრდას და პირიქით. სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ჩასათვლელი დღგ-ის თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც გადახდილია ან გადასახდელია ამ კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების ან/და საბაჟო დეკლარაციების მიხედვით დასაბეგრ ოპერაციებზე ან/და დასაბეგრ იმპორტზე, თუ საქონელი/ მომსახურება გამოიყენება ან გამოყენებული იქნება გადასახადის გადამხდელის ეკონომიკური საქმიანობისათვის. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ მართებულად მიიჩნია მოპასუხეთა მსჯელობა იმის შესახებ, რომ დღგ-ის ჩათვლის საფუძველი ვერ გახდებოდა დღგ-ის ანგარიშ-ფაქტურა, თუ იგი არ იყო გამოწერილი საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად. საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილი კი მიუთითებს, რომ დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი ვალდებულია საქონლის/მომსახურების მიმღების მოთხოვნისას, გარდა ამ კოდექსის 238-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებში აღნიშნული საქონლის მიწოდებისა, დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მე-2 დღისა გამოწეროს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარუდგინოს იგი მიმღებს, მიუხედავად იმისა, არის თუ არა ეს უკანასკნელი გადასახადის გადამხდელი, ხოლო ამ კოდექსის 238-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებში აღნიშნულ შემთხვევებში – საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა და მიმღებისათვის წარდგენა უზრუნველყოს არა უგვიანეს საანგარიშო წლის მომდევნო თვის 12 რიცხვისა. ამდენად, საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლი ადგენს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერის კონკრეტულ ვადებს, კერძოდ, მიუთითებს, რომ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა და მიმღებისათვის მისი წარდგენა უნდა მოხდეს დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მე-2 დღისა. შესაბამისად, თუ დაცული არ იქნება საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერისა და წარდგენის აღნიშნული ვადა, მაშინ ანგარიშ-ფაქტურა ჩაითვლება კანონის მოთხოვნათა დარღვევით გამოწერილად და იგი ვერ გახდება ჩათვლის უფლების მიღების საფუძველი. ამასთან, საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის მე-3 ნაწილი პირდაპირ მიუთითებს, რომ დაუშვებელია საქონლის/მომსახურების მიმწოდებლის მიერ, არასწორად შევსებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა. ასეთი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა შესაბამისი თვის დღგ-ს დეკლარაციასთან ერთად წარედგინება საგადასახადო ორგანოს მისი გაუქმების მიზნით. საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, განსახილველ შემთხვევაში დგინდება, რომ კონტრაქტორი ფირმებისაგან მიღებული ანგარიშ-ფაქტურები გამოწერილი იყო საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლით დადგენილი ვადის დარღვევით, რის გამოც შემოწმების შედეგად შემცირდა დღგ-ის ჩასათვლელი თანხა და საწარმოს დამატებით დაერიცხა გადასახადი. კერძოდ, ადგილი ჰქონდა დღგ-ის ჩათვლების მიღებას, როდესაც ანგარიშ-ფაქტურები გამოწერილია უფრო ადრინდელი თარიღით, ვიდრე გატანილია საგადასახადო ორგანოდან.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელე მხარის მსჯელობა იმის თაობაზე, თითქოს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილი ადგენს მხოლოდ დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერის კონკრეტულ ვადას, მაგრამ მიმღებისათვის ანგარიშ-ფაქტურის მიწოდების (გადაცემის) ვადა დადგენილი არ არის და მიმღებს შეუძლია ნებისმიერ დროს მიიღოს იგი. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე მხარე არასწორად განმარტავს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის შინაარსს. საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილი პირდაპირ მიუთითებს, რომ დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი ვალდებულია საქონლის/მომსახურების მიმღების მოთხოვნისას დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მე-2 დღისა გამოწეროს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარუდგინოს იგი მიმღებს. ამდენად, მითითებული ნორმა საქონლის/მომსახურების მიმწოდებელს ავალდებულებს, მიმღების მოთხოვნისას, დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მე-2 დღისა, არა მარტო გამოწეროს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, არამედ იმავე ვადაში წარუდგინოს იგი მიმღებს. სასამართლოს მოსაზრებით, მითითებული ნორმის შინაარსი გულისხმობს 2 დღის ვადაში როგორც საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერის, ასევე მათი წარდგენის ვალდებულებასაც. წინააღმდეგ შემთხვევაში ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა მისი წარდგენის გარეშე აზრს დაკარგავდა, მითუმეტეს მაშინ, როდესაც მისი გამოწერა ხდება მიმღების მოთხოვნისას. ამასთან, მითითებული ნორმა გულისხმობს, რომ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის როგორც გამოწერა, ასევე წარდგენა უნდა მოხდეს დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მე-2 დღისა. ამ ვადის დარღვევით გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა არ შეიძლება გახდეს დღგ-ს ჩათვლების მიღების საფუძველი და თუ მაინც მოხდება დღგ-ს ჩათვლების მიღება, იგი დაექვემდებარება გაუქმებას.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილით ცალსახად არის განსაზღვრული, თუ რა ოპერაციებზე არ წარმოებს დღგ-ის ჩათვლა, სადაც განსახილველი შემთხვევა მითითებული არ არის. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის არასწორად გამოწერა არ შეიძლება გახდეს დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების საფუძველი. ამასთან დაკავშირებით სასამართლომ განმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილი ნამდვილად მიუთითებს, თუ რა ოპერაციებზე არ წარმოებს დღგ-ის ჩათვლა. ამდენად, ამ მუხლში საუბარია მხოლოდ იმ ოპერაციებზე, რომლებზეც არ წარმოებს დღგ-ის ჩათვლა. რაც შეეხება სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 247-ე და 248-ე მუხლებს, ისინი მიუთითებდნენ, თუ რა წესით უნდა მომხდარიყო საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა, მიმწოდებლისათვის წარდგენა და შესაბამისად, დღგ-ს ჩათვლა. იმ შემთხვევაში, თუ დარღვეული იქნება საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერისა და დღგ-ს ჩათვლების წესი და ვადები, იგი უნდა დაექვემდებაროს გაუქმებას. ამდენად, საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილი მიუთითებს მხოლოდ იმ ოპერაციებზე, რომლებზეც არ წარმოებს დღგ-ის ჩათვლა, ხოლო სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 247-ე და 248-ე მუხლები მიუთითებდნენ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერისა და წარდგენის წესს, ვადებს. შესაბამისად, კანონის მოთხოვნათა დარღვევით გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლები ექვემდებარება გაუქმებას, რასაც კავშირი არ გააჩნია საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილით დადგენილ მოთხოვნასთან.

ამასთან, დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების საკითხთან დაკავშირებით სასამართლომ დამატებით განმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლის (გარდამავალი დებულებანი) 53-ე ნაწილის თანახმად, 2005 წლის 1 იანვრიდან 2009 წლის 1 იანვრამდე პერიოდის მიხედვით დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირის მიერ საქონლის/მომსახურების მიმღების მოთხოვნისას მასზე საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერისათვის დადგენილი ვადის (დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მეორე დღისა) დარღვევით გამოწერილი და წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით მიღებული დღგ-ის ჩათვლები 2010 წლის 1 იანვრიდან გაუქმებას არ ექვემდებარება. ამ ნაწილის მოქმედება არ ვრცელდება 2010 წლის 1 იანვრამდე გაუქმებულ დღგ-ის ჩათვლებზე, მათ შორის, ჩათვლებზე, რომლებზეც მიმდინარეობს საგადასახადო დავა. აღნიშნული საკანონმდებლო ცვლილება განხორციელებულია 2009 წლის 1 დეკემბრის კანონით. აქედან გამომდინარე, სასამართლოს მოსაზრებით, მითითებული ნორმა გულისხმობს, რომ 2005 წლის 1 იანვრიდან 2009 წლის 1 იანვრამდე პერიოდის მიხედვით კანონით დადგენილი ვადის დარღვევით გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით განხორციელებული ჩათვლების გაუქმება მართლზომიერია და ჩათვლები აღდგენას არ ექვემდებარება.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით დადგენილია და მხარეებსაც სადავოდ არ გაუხდიად ის გარემოება, რომ მოსარჩელე 2005 წლის 1 იანვრიდან დღგ-ით დასაბეგრი საქონლის მიწოდებისას ახდენდა როგორც ლიზინგის საგნის ძირითადი ღირებულების და მასზე დარიცხული პროცენტის, ასევე საურავისა და ჯარიმის თანხების დღგ-ით დაბეგვრას და შესაბამისად, ანგარიშ-ფაქტურებიც გამოწერილი ჰქონდა მთლიან თანხაზე, რომელშიც ჩართული იყო საურავისა და ჯარიმის თანხებიც. ამის გამო, საგადასახადო ორგანოს მიერ მოსარჩელეს შეუმცირდა დღგ-ის ძირითადი თანხები. მოსარჩელის მითითებით, მოგვიანებით გავრცელებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2007 წლით დათარიღებული ცირკულარული წერილით, 2005 წლის 1 იანვრიდან მიმწოდებლისაგან მიღებული საურავები და ჯარიმები არ წარმოადგენს საქონლის მიწოდებით/მომსახურებით მიღებული კომპენსაციის თანხას და შესაბამისად, არ ექვემდებარება დღგ-ით დაბეგვრას. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელის მოსაზრებით, 2005 წლიდან მოყოლებული მოცემულ თარიღამდე საგადასახადო ორგანოები თვლიდნენ, რომ იბეგრებოდა საურავის თანხებიც, რაც აისახებოდა ჩაბარებულ დღგ-ის დეკლარაციებშიც. ამასთან დაკავშირებით სასამართლომ განმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის 225-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი ოპერაცია. იმავე კოდექსის 227-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, დასაბეგრი ოპერაციის თანხა განისაზღვრება დღგ-ის გადამხდელის მიერ მიღებული ან მისაღები კომპენსაციის თანხის მიხედვით დღგ-ის გარეშე. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ გაიზიარა მოპასუხეთა მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ საქონლის/მომსახურების მიმწოდებლის მიერ დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის თანხაში შეტანილ უნდა იქნეს სწორედ მიწოდებული საქონლის/მომსახურების საფასური. რაც შეეხება ხელშეკრულების საფუძველზე მიღებული (მისაღები) საურავისა და ჯარიმის თანხებს, გადამხდელის კონტრაჰენტის მიერ აღნიშნული თანხების გადახდას საფუძვლად უდევს არა მომჩივანის მიერ მიწოდებული მომსახურება, არამედ ამ პირის მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების დარღვევა, რაც არ წარმოადგენს დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციას. იქიდან გამომდინარე, რომ მომსახურების მიმღები პირების მიერ ხელშეკრულების საფუძველზე გადახდილი/გადასახდელი საურავის და ჯარიმის თანხების გადახდის საფუძველს არ წარმოადგენდა საგადასახადო კოდექსის 225-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაცია, ამიტომ ეს თანხები საგადასახადო ორგანოს მიერ არ იქნა გათვალისწინებული დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის თანხაში.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს კანონის მოთხოვნათა დაცვით შეეფარდა საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა. კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, პირის მიერ დღგ-ის საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შევსების დადგენილი წესის დარღვევა, რამაც გამოიწვია დღგ-ის თანხის შემცირება ან ჩასათვლელი თანხის გაზრდა, იწვევს პირის დაჯარიმებას შემცირებული ან ჩასათვლელად გაზრდილი დღგ-ის თანხის 100%-ის ოდენობით. საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერისა და წარდგენის წესს განსაზღვრავს საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 14 თებერვლის ¹84 ბრძანება ,,საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის (მათ შორის, კორექტირების) გამოწერისა და წარდეგნის შესახებ’’, რომლის მე-3 მუხლით დადგენილია ის მონაცემები, რომლებიც უნდა აღინიშნოს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურაში. მათ შორის, მე-3 მუხლის მე-13 პუნქტის თანახმად, ანგარიშ-ფაქტურის მე-8 სვეტში უნდა ჩაიწეროს (საქონლის/მომსახურების) ღირებულება დღგ-ის და აქციზის გარეშე. სასამართლოს მოსაზრებით, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურაში საქონლის/მომსახურების ღირებულების მითითება გულისხმობს არა უბრალოდ ღირებულების თანხის მითითებას, არამედ ღირებულების თანხის ზუსტი ოდენობის მითითებას. თუ გადასახადის გადამხდელი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურაში საქონლის/მომსახურების ღირებულებას შეგნებულად უთითებს არასწორად, კერძოდ, შეგნებულად ზრდის ან ამცირებს ღირებულების თანხის ოდენობას, მაშინ ეს გულისხმობს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შესაბამისი რეკვიზიტის არასწორ შევსებას. სასამართლოს განმარტებით, მომსახურების მიმღების მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების დარღვევა არ წარმოადგენს დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციას, რის გამოც მოსარჩელე არასწორად ახდენდა გადახდილი თანხების შეტანას საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურაში, კერძოდ, მოსარჩელე არასწორად ახდენდა საურავის თანხებზე დღგ-ის დარიცხვას და ამით ლიზინგის მიმღებზე გამოწერილ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებში ზრდიდა ჩასათვლელ თანხებს, რაც იმას გულისხმობს, რომ მოსარჩელე არასწორად ახდენდა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურაში საქონლის/მომსახურების ღირებულების შევსებას. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს მართებულად დაერიცხა საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “...”, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 დეკემბრის განჩინებით შპს “...” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საქალაქო სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის მიერ ვერ იქნა გაბათილებული პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოებები და სამართლებრივი დასკვნები, რის გათვალისწინებითაც სააპელაციო საჩივარში ჩამოყალიბებული მოსაზრებები არ ქმნიდნენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად თუ საპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ ან/და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, მაშინ დასაბუთება იცვლება მასზე მითითებით და სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს სამართლებრივი შეფასებები, აგრეთვე დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “...”, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, სარჩელის დაკმაყოფილება და მოპასუხეებისათვის საერთო სასამართლოებში სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 20000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, საგადასახადო შემოწმების შედეგად, ჩასათვლელი დღგ-ს ბაზიდან ამოღებულ იქნა მომწოდებლის მიერ გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურებით ჩასათვლელი დღგ-ს თანხდები – სულ 475793.27 ლარის ოდენობით. მოსარჩელის მიერ განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლები გაუქმდა საგადასახადო კოდექსის 247-ე და 248-ე მუხლების შესაბამისად, იმ საფუძვლით, რომ ანგარიშ-ფაქტურები გამოიწერა დაგვიანებით.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ანგარიშ-ფაქტურის სწორად და დროულად შევსების ვალდებულებას საქონლის მიმწოდებლისათვის ადგენს საგადასახადო კოდექსის 247-ე და 248-ე მუხლები. კასატორის განმარტებით, მათ (მყიდველის) მიერ შესრულებულ იქნა კანონმდებლობით დაკისრებული ვალდებულება, კერძოდ, გადახდილ იქნა საქონლის ღირებულება და მასზე დღგ-ს გადასახადი, რაზეც მიიღეს შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურა. ანგარიშ-ფაქტურის არა უგვიანეს მეორე დღის ნაცვლად მესამე, მეოთხე ან შემდგომ დღეებში შევსება შესაძლებელია გაგებულ იქნეს, როგორც ანგარიშ-ფაქტურის საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დარღვევით გაცემა, რისთვისაც პასუხისმგებლობა საქონლის მიმწოდებელს საგადსახადო კოდექსი 140-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად უნდა დაეკისროს. მართალია, ანგარიშ-ფაქტურა მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტია და ის უნდა გამოიწეროს, საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად, მაგრამ მისი სიზუსტის დაუცველობა შემძენის დასჯის ღონისძიებად არ უნდა იქნეს გამოყენებული და ამის გამო მოსარჩელეს ჩათვლები არ უნდა გაუუქმდეს და მას უკვე გადახდილი დღგ-ს თანხა მეორეჯერ გადასახდელად არ უნდა დაეკისროს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-2 ნაწილში 2008 წლის 26 დეკემბერს შევიდა ცვლილება, რომლითაც ნორმიდან ამოღებულ იქნა 248-ე მუხლზე მითითება და იგი ამოქმედდა 2009 წლის 1 იანვრიდან. მოსარჩელის მოსაზრებით, იმ შემთვევაშიც კი, თუ საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე სახეზე იყო საგადასახადო სამართალდარღვევა, 2009 წლის 1 იანვრიდან საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის არ შეიძლება გამოყენებულ იქნეს პასუხისმგებლობა, ვინაიდან, “ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 47.3 მუხლის მიხედვით, თუ სამართალდარღვევის ჩადენის შემდეგ კანონით გაუქმდა ან შემსუბუქდა პასუხიმგებლობა, ასეთი სამართალდარღვევის ჩადენისათვის მოქმედებს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა.

კასატორის განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის მიხედვით საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის თარიღი, რაც ანგარიშ-ფაქტურაში უნდა იყოს მითითებული, განსაზღვრავს ერთის მხრივ მიმწოდებლის მიერ ბიუჯეტთან ანგარიშსწორებისა და მეორეს მხრივ, საქონლის/მომსახურების მიმღების მიერ დღგ-ს ჩათვლის განხორციელების ვადებს. მოსარჩელის შემთხვევაში მიმწოდებლის მიერ ბიუჯეტში დღგ-ს გადახდა განხორციელდა კანონმდებლობით გათვალისწინებულ ვადაში – საქონლის მიწოდების საანგარიშო პერიოდის მომდევნო თვის 15 რიცხვამდე. ამასთან, მოსარჩელის მიერ დღგ-ს თანხის ჩათვლა განხორციელდა კანონმდებლობით დადგებილი ვადების დაცვით – დღგ-ს საანგარიშო პერიოდის დამთავრებიდან 45 დღის ვადაში. კასატორის მითითებით, აღნიშნული კიდევ ერთხელ ცხადყოფს, რომ მათი მხრიდან რაიმე სახის სამართალდარღვევას ადგილი არ ჰქონია და ბიუჯეტს ამ ოპერაციიდან ზარალი არ მისდგომია.

კასატორის მოსაზრებით, შპს “...” ანგარიშ-ფაქტურები არ აქვს გამოწერილი “შევსების წესის დარღვევით”. შპს “...” მხრიდან დაცულიაFსაქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 14 თებერვლის ,,საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის (მათ შორის კორექტირების) გამოწერისა და წარდგენის შესახებ’’ ინსტრუქციის მოთხოვნები, რაც გამორიცხავს მოსარჩელის დაჯარიმებას საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის საფუძველზე.

კასატორის მოსაზრებით სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ საგადასახადო ორგანოს ქმედება მართლზომიერი იყო საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლის 53-ე ნაწილში 2009 წლის 1 დეკემბერს განხორციელებული ცვლილებების მიხედვით (რომელიც ძალაში შევიდა მისი გამოქვეყნებიდან მე-15 დღეს). კერძოდ, აღნიშნული მუხლის თანახმად, 2005 წლის 1 იანვრიდან 2009 წლის 1 იანვრამდე პერიოდის მიხედვით დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრირებული პირის მიერ საქონლის/მომსახურების მიმღების მოთხოვნისას მასზე საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერისათვის დადგენილი ვადის (დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არაუგვიანეს მეორე დღისა) დარღვევით გამოწერილი და წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით მიღებული დღგ-ს ჩათვლები 2010 წლის 1 იანვრიდან გაუქმებას არ ექვემდებარება. ამ ნაწილის მოქმედება არ ვრცელდება 2010 წლის 1 იანვრამდე გაუქმებულ დღგ-ს ჩათვლებზე, მათ შორის, ჩათვლებზე, რომლებზედაც მიმდინარეობს საგადასახადო დავა.

ამასთან, კასატორი დღგ-ს ჩათვლებთან დაკავშირებით უთითებს სასამართლო პრაქტიკაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 25 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს “...” საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 მაისის განჩინებით შპს “...” საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო, ზეპირი მოსმენის გარეშე, გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ შპს “...” საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს “...” სარჩელი დაკმაყოფილდება ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2009 წლის 9 ივნისის ¹მ-474, 2009 წლის 7 აგვისტოს ¹მ-649, 2009 წლის 21 აგვისტოს ¹მ-686, 2009 წლის 4 სექტემბრის ¹მ-714 და 2009 წლის 29 ოქტომბრის ¹მ-910 ბრძანებების საფუძველზე, ჩატარდა შპს “...” გეგმური საგადასახადო შემოწმება თანდართული პროგრამის მიხედვით. შემოწმებამ მოიცვა 2004 წლის 1 იანვრიდან 2009 წლის 1 იანვრამდე განვლილი საანგარიშო პერიოდი, საქონლის ინვენტარიზაციის მიზნებისათვის ფაქტიურად ჩატარების თარიღამდე, ხოლო მოგებისა და ქონების გადასახადების ნაწილში შემოწმებამ მოიცვა 2004, 2005, 2006, 2007 და 2008 წლების საანგარიშო პერიოდი. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ შესამოწმებელ პერიოდში შპს “...” საქმიანობის ძირითად საგანს წარმოადგენდა სალიზინგო ოპერაციები. შემოწმებით დადგინდა, რომ მოსარჩელეს დღგ-ს ჩათვლები მიღებული ჰქონდა კონტრაქტორი ფირმებისაგან საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლით დადგენილი ვადის დარღვევით გამოწერილი დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე, რის გამოც გაუქმდა დღგ-ს ჩათვლები და შპს “...” დაერიცხა გადასახადი. შემოწმების აქტის მიხედვით, ადგილი ჰქონდა მოსარჩელის მიერ დღგ-ის ჩათვლების მიღებას ისეთი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე, რომელთა გამოწერის თარიღი წინ უსწრებს მათი საგადასახადო ორგანოდან გამოტანის თარიღს. საქმის მასალებით დადგენილია და მხარეებსაც სადავოდ არ გაუხდიათ ის ფაქტი, რომ საწარმოს მიღებული აქვს 33,32 ლარის ჩათვლა 2004 წლის 31 დეკემბერს გამოწერილი სერია ბბ-01 ¹459194 ა/ფაქტურით, რომელიც გამომწერს საგადასახადო ორგანოდან გამოტანილი აქვს 2005 წლის 6 იანვარს. საწარმოს ასევე მიღებული აქვს დღგ-ის ჩათვლა 8117 ლარის ოდენობით 2005 წლის 28 სექტემბერს გამოწერილი სერია ბბ-05 ¹226659 ანგარიშ-ფაქტურით, რომელიც გამომწერს საგადასახადო ორგანოდან გამოტანილი აქვს 2005 წლის 30 სექტემებრს. 10282,5 ლარის დღგ-ის ჩათვლა მიღებული აქვს 2007 წლის 2 აპრილს გამოწერილი სერია ბბ-05 ¹752507 ანგარიშ-ფაქტურით, რომელიც გამომწერს საგადასახადო ორგანოდან გამოტანილი აქვს 2007 წლის 11 მაისს. 21920,49 ლარის დღგ-ს ჩათვლა მიღებულია 2007 წლის 27 აპრილს გამოწერილი სერია ბბ-05 ¹754956 ანგარიშ-ფაქტურით, რომელიც გამომწერს გატანილი აქვს 2007 წლის 14 მაისს. 390383 ლარის დღგ-ს ჩათვლა მიღებულია 2007 წლის 8 მაისს გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურით, რომელიც მოსარჩელეს საგადასახადო ორგანოდან გატანილი აქვს 20 სექტემბერს. შემოწმებით ასევე დადგინდა, რომ მოსარჩელე 2008 წლის 1 დეკემბრამდე დღგ-ით დასაბეგრი საგნის ლიზინგით მიწოდებისას ახდენდა როგორც ლიზინგის საგნის ძირითადი ღირებულების და მასზე დარიცხული პროცენტების, ისე საურავისა და ჯარიმის თანხების დღგ-ით დაბეგვრას. ამის გამო ჩაითვალა, რომ მოსარჩელის მხრიდან ადგილი ჰქონდა დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შევსების წესის დარღვევას, რის გამოც მას საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ჯარიმა დაერიცხა.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ დღგ-ს ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹203 “საგადასახადო მოთხოვნაზე” წარდგენილი შპს “...” ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 30 დეკემბრის ¹5379 ბრძანებით, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა შპს “...” მიერ წარდგენილი საჩივარი შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 30 დეკემბრის ¹5379 ბრძანებისა და მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹203 “საგადასახადო მოთხოვნის” გაუქმების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹203 “საგადასახადო მოთხოვნით” შპს “...” სახელმწიფო ბიუჯების სასარგებლოდ დამატებით გადასახდელად სულ – 607646.07 ლარი დაეკისრა. აქედან დღგ-ის ხაზით მოსარჩელეს დაერიცხა თანხა – 582500.47 ლარის ოდენობით (მათ შორის ძირითადი გადასახადი – 153487 ლარი, ჯარიმა – 341296 ლარი, საურავი – 87717.47 ლარი).

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, საგადასახადო ორგანომ ჩათვლა, რომ შპს “...” მიერ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი პუნქტის მოთხოვნათა დარღვევით იქნა გამოწერილი, რაც შპს “...” დაჯამირების საფუძველი გახდა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (2004წ.) 220-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დამატებითი ღირებულების გადასახადის გადამხდელად ითვლებოდა პირი, რომელიც რეგისტრირებული იყო ან ვალდებული იყო გატარებულიყო რეგისტრაციაში დღგ-ს გადამხდელად.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ შპს “...” სავალდებულო წესით რეგისტრირებულია დამატებითი ღირებულების გადასახადის გადამხდელად.

საკასაციო სასამართლო განსახილველი დავის სამართლებრივ რეგულირებასთან დაკავშირებით, მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმადაც, დღგ-ს ჩათვლის უფლება ჰქონდა დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრირებულ პირს. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად კი, ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა იყო გადასახადის თანხა, რომელიც გადახდილი ან გადასახდელი იყო ამ კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად გამოწერილი საგადასახადო ანაგარიშ-ფაქტურების ან საბაჟო დეკლარაციების მიხედვით დასაბეგრ ოპერაციებზე ან/და დასაბეგრ იმპორტზე, თუ საქონელი/მომსახურება გამოიყენებოდა ან გამოყენებულ იქნებოდა გადასახადის გადამხდელის ეკონომიკური საქმიანობისათვის. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის მე-2 ნაწილით კი განსაზღვრული იყო საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, რომელიც წარმოადგენდა საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდებოდა დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციების განხორციელების ფაქტი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილი დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრირებულ პირს ავალდებულებდა, საქონლის/მომსახურების მიმღების მოთხოვნისას არა უგვიანეს მეორე დღისა, გამოეწერა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარედგინა იგი მიმღებისათვის, მიუხედავად იმისა, იყო თუ არა მიმღები გადასახადის გადამხდელი. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილი კი ადგენდა, რომ დაუშვებელი იყო საქონლის/მომსახურების მიმწოდებლის მიერ არასწორად შევსებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა. ასეთი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა შესაბამისი თვის დღგ-ს დეკლარაციასთან ერთად წარედგინებოდა საგადასახადო ორგანოს მისი გაუქმების მიზნით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-14 პუნქტის თანახმად, არაპირდაპირი გადასახადი _ წარმოადგენდა გადასახადს (დღგ, აქციზი და სხვა), რომელიც დგინდებოდა მიწოდებული საქონლის ან/და გაწეული მომსახურების ფასზე დანამატის სახით და რომელსაც იხდიდა მომხმარებელი ამ გადასახადით გაზრდილი ფასით საქონლის ან/და მომსახურების შეძენისას. არაპირდაპირი გადასახადის ბიუჯეტში გადახდის ვალდებულება ეკისრებოდა საქონლის მიმწოდებელს ან/და მომსახურების გამწევს, რომელიც ამ კოდექსის მიზნებისათვის იწოდებოდა გადასახადის გადამხდელად.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ დღგ-ს, როგორც არაპირდაპირი გადასახადის გადახდის ვალდებულება კონკრეტულ შემთხვევაში ეკისრებოდა იმ მეწარმეს, ვინც განახორციელა საქონლის მიწოდება, რადგან იგი წარმოადგენდა დღგ-ს გადასახადზე ვალდებულ პირს. როგორც საქონლის მომწოდებელს, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი წესი ანგარიშ-ფაქტურის სწორად, დროულად და სათანადო ფორმით შევსებას და მყიდველზე გადაცემას ავალებდა სწორედ გამყიდველს. ანგარიშ-ფაქტურის სწორად და დროულად შევსება საქონლის მიმწოდებლის ვალდებულება იყო და შესაბამისად მასზე პასუხისმგებლობა მოსარჩელეს არ უნდა დაკისრებოდა.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლში მოცემულია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის სავალდებულო წინაპირობები, რომლებიც მათი რეალიზების თვალსაზრისით, ამ მუხლში არა კუმულაციური, არამედ ალტერნატიული სახით არის წარმოდგენილი. ამასთან, არსებით დარღვევად ჩაითვლება ისეთი დარღვევა, რომელსაც შეეძლო არსებითი გავლენა მოეხდინა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაზე.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, რომელთა თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. დაუშვებელია, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადებისა და გამოცემისას საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებას წარმოადგენდა იმ კონკრეტული ანგარიშ-ფაქტურების სრულყოფილი გამოკვლევა და სწორი სამართლებრივი შეფასება, რომლებიც შემმოწმებელმა საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი წესის დარღვევით გამოწერილად მიიჩნია.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, იმისათვის, რომ შესრულდეს კანონის მოთხოვნა და ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება იყოს კანონშესაბამისი, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის მნიშვნელოვანი და სავალდებულო წინაპირობაა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გამოკვლევა, გაანალიზება, შესწავლა და გადაწყვეტილების მიღება ამ გარემოებათა შეფასების შედეგად, იმისათვის, რომ თავიდან იქნეს აცილებული ადმინისტრაციული ორგანოს დაუსაბუთებელი დასკვნის გაკეთება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად ცნოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს, ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. სასამართლო ამ გადაწყვეტილებას იღებს, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისათვის არსებობს მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას, გადაწყვიტოს სადავო საკითხი, ვინაიდან დღგ-ს ჩათვლასთან დაკავშირებით გადაწყვეტილების მიღება წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოს დისკრეციულ უფლებას და მხოლოდ მას შეუძლია მიიღოს გადაწყვეტილება დღგ-ს ჩათვლებთან დაკავშირებით. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში გამოყენებულ უნდა იქნეს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში გამოყენებულ უნდა იქნეს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, შპს “...” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 დეკემბრის განჩინება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს “...” სარჩელი დაკმაყოფილდება ნაწილობრივ _ სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნება ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹629 ბრძანება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹203 “საგადასახადო მოთხოვნა”, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 30 დეკემბრის ¹5379 ბრძანება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლეს სსიპ შემოსავლების სამსახურს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან ერთი თვის ვადაში ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. შპს “...” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 დეკემბრის განჩინება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. შპს “...” სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

4. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹629 ბრძანება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 27 ნოემბრის ¹203 “საგადასახადო მოთხოვნა”, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 30 დეკემბრის ¹5379 ბრძანება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლეს სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალოს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან ერთი თვის ვადაში, გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი;

6. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.