¹ბს-1653-1611(კ-10) 5 ივლისი, 2011 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, პაატა სილაგაძე
განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
კასატორი (მოსარჩელე) _ ნ. ჩ-ური
მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხეები) _ 1. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო; 2. ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახური; 3. ი. ჩ-ია
დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა
გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 1 დეკემბრის განჩინება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2008 წლის 13 ნოემბერს ნ. ჩ-ურმა სარჩელი აღძრა ახალციხის რაიონულ სასამართლოში საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურისა და ი. ჩ-იას მიმართ და მოითხოვა საჯარო რეესტრის 2007 წლის 22 Aთებერვლის ¹0399/07 ამონაწერის ბათილად ცნობა შემდეგი საფუძვლით:
საქმის გარემოებები:
მოსარჩელემ 1993 წელს დ. ა-იანისაგან შეიძინა ახალციხეში, .. ქ. ¹9-ში მდებარე სახლი, რომელსაც დასავლეთის მხრიდან ესაზღვრება ... ქ. ¹13. აღნიშნულ მისამართზე ცხოვრობდა თ. ხ-შვილი, რომელთანაც მოსარჩელეს ჰქონდა საერთო სარგებლობის ეზო, ხოლო ეზოდან შედიოდა ავტოფარეხში. თ. ხ-შვილის გარდაცვალების შემდეგ, ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე სახლი დაირეგისტრირა ი. ჩ-იამ, რის შედეგადაც საერთო სარგებლობის ეზო, რომელსაც მოსარჩელე იყენებდა ავტოფარეხში შესასვლელად, მოპასუხის საკუთრებაში აღმოჩნდა.
სარჩელის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები მითითებული არ არის (იხ. ს.ფ. 2-12; ტ.I).
ნ. ჩ-ურის სარჩელი არ ცნო მოპასუხე ი. ჩ-იამ და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (იხ. ს.ფ. 49-58; ტ.I).
მოსარჩელემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა საჯარო რეესტრში მიწაზე განხორციელებული ¹62.09.22.104 რეგისტრაციის ბათილად ცნობა (იხ. ს.ფ. 72; ტ.I).
ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილებით ნ. ჩ-ურის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც რაიონულმა სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:
რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2005 წლის 15 დეკემბერს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ განხორციელებული რეგისტრაციის თანახმად, ნ. ჩ-ურის სახელზე დარეგისტრირდა ქ. ახალციხეში, ... ქ. ¹9-ში მდებარე 355 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით. სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2007 წლის 22 თებერვალს განხორციელებული რეგისტრაციის შედეგად ი. ჩ-იას საკუთრების უფლებით დაურეგისტრირდა ქ. ახალციხეში, ... ქ. ¹13-ში მდებარე 487 კვ.მ მიწის ნაკვეთი შენობა-ნაგებობებით. აღნიშნული მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა მოსაზღვრე ნაკვეთებს, რომელთა შორის არსებული ე.წ საერთო სარგებლობის ეზო საკუთრების უფლებით აღირიცხა ი. ჩ-იას სახელზე.
საქალაქო სასამართლოს მითითებით, სადავო მიწაზე რეგისტრაცია იყო პირველადი და რაიმე მტკიცებულება, რომ მიწა აღრიცხული იყო ნ. ჩ-ურზე, ან მან საკუთრების უფლება მოიპოვა გარიგებით, სასამართლოსათვის წარდგენილი არ ყოფილა. ტექაღრიცხვის ბიუროს ჩანაწერებით სადავო მიწის ნაკვეთი მიმაგრებული იყო ი. ჩ-იას სახლთმფლობელობაზე, შესაბამისად, სადავო მიწის ნაკვეთზე ტექაღრიცხვის სამსახურში ი. ჩ-იას სახელზე რეგისტრირებული უფლება მართებულად მიიჩნია საჯარო რეესტრმა საკუთრების უფლების რეგისტრაციის საფუძვლად.
ამდენად, საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება, რომ მან შეისყიდა საერთო სარგებლობის ეზო, არის კეთილსინდისიერი შემძენი და მის სახელზე განხორციელებული იყო რეგისტრაცია.
საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის სახელზე 355 კვ.მ მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის განხორციელებისას მასში არ შედიოდა სადავო მიწის ნაკვეთი, რადგან არ არსებობდა საზიარო ქონების საკუთრების უფლების რეგისტრაციის არც კანონით განსაზღვრული საფუძველი და არც გარიგება.
საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 173.1, 187.1, 312.1, «უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ» კანონის 33.5 მუხლებით და დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია საჯარო რეესტრის ჩანაწერი საერთო სარგებლობის ეზოს ი. ჩ-იას საკუთრებად აღრიცხვის შესახებ.
საქალაქო სასამართლოს მითითებით, ვინაიდან არ არსებობდა მოსარჩელის მხრიდან მიწის შეძენის შესახებ გარიგება ან კანონით განსაზღვრული საფუძველი, მას არ წარმოშობია საკუთრების უფლება სადავო მიწის ნაკვეთზე (იხ. ს.ფ. 155-159; ტ.I).
საქალაქო სასამართლოს განჩინება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ჩ-ურმა და მოითხოვა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი მოტივით:
აპელანტის მოსაზრებით, რაიონულმა სასამართლომ არასწორად შეაფასა მტკიცებულებები და არასწორი გადაწყვეტილება მიიღო.
აპელანტის მითითებით, ტექნიკური ინვენტარიზაციის სამსახურში რეგისტრირებულ, 1988 წელს შედგენილ ტექნიკურ პასპორტში სადავო ფართი მითითებულია საერთო სარგებლობის ეზოდ. ი. ჩ-იას სახელზე რეგისტრაცია განხორციელდა კანონის დარღვევით, ტექნიკური პასპორტის მონაცემების გაუთვალისწინებლად. მოსარჩელემ სახლის შეძენისას სარგებლობის უფლება მოიპოვა სადავო მიწის ნაკვეთზე, რაც დარეგისტრირდა ტექაღრიცხვის სამსახურში. მოსარჩელემ 2005 წელს საჯარო რეესტრში დაირეგისტრირა სახლი «მიწის რეგისტრაციის შესახებ» კანონის საფუძველზე, რითაც მიწის ნაკვეთისა და მასთან უძრავად დაკავშირებული ქონების მიმართ უფლებათა წარმოშობა, გადაცემა დადასტურდა სახელმწიფოს მიერ ტექნიკური აღრიცხვის ტერიტორიული სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვა-დახასიათების, ინვეტარიზაციისა და პასპორტიზაციის საფუძველზე და საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდეგ შეიძინა იურიდიული ძალა, რის მიუხედავად განხორციელებული რეგისტრაცია სასამართლომ არ მიიჩნია პირველად რეგისტრაციად.
აპელანტის მითითებით, ორივე ბინათმფლობელობის ტექნიკურ პასპორტში სადავო მიწის ნაკვეთი მითითებულია საერთო სარგებლობის ეზოდ, ასევე ტექბიუროს მიერ 1988 წელს გაცემულ ცნობა-დახასიათების თანახმად, თ. ხ-შვილს ბოლო ინვენტარიზაციით, ერიცხებოდა 453 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რაც გააჩუქა ი. ჩ-იაზე, და არა 487 კვ.მ. შესაბამისად, საჯარო რეესტრს ი. ჩ-იას სახელზე უნდა განეხორციელებინა 453 კვ.მ-ის რეგისტრაცია, რადგან უფლების დამდგენ დოკუმენტს ჩუქების ხელშეკრულება წარმოადგენდა, რომელშიც არ შედიოდა სადავო ფართი (იხ. ს.ფ. 167-178; ტ.I).
ნ. ჩ-ურის სააპელაციო საჩივარი არ ცნეს მოწინააღმდეგე მხარეებმა _ ი. ჩ-იამ და ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურმა, რომლებმაც მოითხოვეს სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება (იხ. ს.ფ. 13-20; 23-30; ტ.II).
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 1 დეკემბრის განჩინებით ნ. ჩ-ურის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:
სააპელაციო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 15 აგვისტოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლითაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა 2008 წლის 14 აგვისტოს ი. ჩ-იას სახელზე განხორციელებული ამონაწერის ბათილად ცნობაზე და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საჩივრის დაკმაყოფიელბაზე უარის თქმის შესახებ.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ 2009 წლის 23 ივლისს საჩივრით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს ი. ჩ-იას სახელზე 487 კვ.მ მიწის რეგისტრაციის შესახებ ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2007 წლის 22 თებერვალს შესრულებული სარეგისტრაციო ჩანაწერის ბათილად ცნობის შესახებ, რაც დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2009 წლის 5 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურის 2007 წლის 22 თებერვლის ¹0399/07 გადაწყვეტილება დოკუმენტზე ასახული უძრავი ნივთის ფართობის აღწერილობის ნაწილში და ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურს დაევალა სარეგისტრაციო ჩანაწერში ცვლილების შეტანა, რაც ასევე სადავოდ არ გაუხდია მოსარჩელეს. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2009 წლის 5 აგვისტოს გადაწყვეტილების საფუძველზე ცვლილება განხორციელდა ი. ჩ-იას სახელზე შესრულებულ ჩანაწერში და მიწის ნაკვეთის ფართი 487 კვ.მ შემცირდა 453 კვ.მ-მდე, რაც შესაბამისობაში მოვიდა ჩუქების ხელშეკრულებასთან.
ამდენად, სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა სადავო აქტის ბათილად ცნობის შესახებ (იხ. ს.ფ. 97-101; ტ.II).
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ჩ-ურმა, რომელმაც მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 1 დეკემბრის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი მოტივით:
კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება უკანონოა, სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმესთან დაკავშირებული გარემოებები.
კასატორმა არ გაიზიარა სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ ნ. ჩ-ურის სახელზე 2005 წელს საკუთრების უფლებით არ აღრიცხულა საერთო სარგებლობის ეზო და მის მიერ სარეგისტრაციო ჩანაწერი არ გასაჩივრებულა. კასატორის მითითებით, საერთო სარგებლობის ეზო, რომელიც ტექინვენტარიზაციის ბიუროს დოკუმენტაციაზეა დატანილი, თავიდანვე მოიაზრებოდა ორივე სახლის მესაკუთრის საერთო სარგებლობის საგნად, რის გამოც არ უნდა მოხვედრილიყო მხოლოდ ერთი სახლის მეპატრონის საკუთრებაში. სასამართლომ ასევე არ იმსჯელა იმ გარემოებაზე, რომ ნ. ჩ-ურის კუთვნილი ავტოფარეხი, ტექინვენტარიზაციის ბიუროს დოკუმენტაციის მიხედვით 1948 წელს უკვე აშენებული იყო და მასთან დამაკავშირებელი გზაც გადის სწორედ საერთო სარგებლობის ეზოს გავლით. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ ნ. ჩ-ურს უფლება არ გააჩნდა საერთო სარგებლობის ეზოზე უფლება.
გარდა აღნიშნულისა, კასატორის მითითებით, ი. ჩ-იას 1998 წელს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე გადაეცა 453 კვ.მ. აღNიშნული ფართი სანოტარო აქტში დაფიქსირდა იმ გარემოების გამო, რომ ტექინვენტარიზაციის ბიუროს ცნობა-დახასიათების მიხედვით, იმ პირს, ვისგანაც ჩუქებით მიიღო ი. ჩ-იამ მიწის ნაკვეთი, ეკუთვნოდა მხოლოდ 453 კვ.მ. შესაბამისად, ამ ფართზე გადასცა მან საკუთრების უფლება ი. ჩ-იას. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურმა 2007 წლის 22 თებერვალს ჩიქვანაიას სახელზე საკუთრების უფლებით დაარეგისტრირა 453 კვ.მ-ის ნაცვლად 487 კვ.მ.
კასატორის მითითებით, სააპეაიცო სასამართლომ დაადასტურა, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ _ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ ნაწილობრივ დააკმაყოფილა ნ. ჩ-ურის საჩივარი და ი. ჩ-იას სახელზე შესრულებული სარეგისტრაციო ჩანაწერი ნაწილობრივ ცნო ბათილად, შესაბამისობაში მოიყვანა უფლების დამდგენ დოკუმენტთან და ნაცვლად 487 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა დააფიქსირა 453 კვ.მ, ის ფართი, რომელიც ი. ჩ-იას გადაეცა გარიგების საფუძველზე. შესაბამისად, 2009 წლის 5 აგვისტოს გადაწყვეტილებით საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ გამოასწორა მის მიერ ი. ჩ-იას სახელზე განხორციელებულ სარეგისტრაციო ჩანაწერში დაშვებული უზუსტობა. აღნიშნულის მიუხედავად, სააპელაციო სასამართლომ უარი უთხრა ნ. ჩ-ურს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე და ჩანაწერი, რომელშიც დაშვებულია უზუსტობა სასამართლომ მიიჩნია კანონიერ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად (იხ. ს.ფ 106-113; ტ.II).
საკასაციო სასამართლოს 2011 წლის 9 მარტის განჩინებით დასაშვებად იქნა ცნობილი ნ. ჩ-ურის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის «გ» ქვეპუნქტის შესაბამისად (პროცესუალური კასაცია) (იხ. ს.ფ. 155-158; ტ.II).
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობა საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის მოტივების შესწავლა-გაანალიზებისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ნ. ჩ-ურის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 1 დეკემბრის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავვლესობის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას არ დაურღვევია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორად განმარტა იგი, საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას სააპელაციო სასამართლოს განჩინების კანონშეუსაბამობის თაობაზე, რის გამოც არ არსებობს სსსკ-ის 393-394-ე მუხლების შესაბამისად, მისი გაუქმების საფუძველი.
საკასაციო სასამართლო სსსკ-ის 407.2 მუხლის შესაბამისად, იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომელთა შესახებ კასატორს არ წამოუყენებია დასაბუთებული და დასაშვები საკასაციო პრეტენზია, კერძოდ, დადგენულია, რომ მოპასუხე ი. ჩ-იას სახელზე განხორციელებული რეგისტრაციის შესახებ 2007 წლის 22 თებერვლის ¹0399/07 ამონაწერის ბათილად ცნობის მოთხოვნით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურის, მაგრამ სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 15 აგვისტოს ¹22/62-1542 გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. ასევე უარი ეთქვა ნ. ჩ-ურს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე, რაც მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია. ასევე არ მოუთხოვია ცვლილების განხორციელება და სადავოდ არ გაუხდია მის საკუთრებად უძრავი ქონებისა და მიწის ნაკვეთის საერთო ფართით – 355 კვ.მ ნაკვეთის აღრიცხვის შესახებ, რომელშიც არ შესულა სადავო ფართი.
საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ ნ. ჩ-ურის საჩივრის საფუძველზე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2009 წლის 5 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურის 2007 წლის 22 თებერვლის ¹0399/07 გადაწყვეტილება და ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახურს დაევალა სარეგისტრაციო ჩანაწერში ცვლილების შეტანა და ნაცვლად 487 კბ.მ დაზუსტებული ფართისა, მიწის ნაკვეთის დაუზუსტებელ ფართად 453 კვ.მ-ის მითითება. აღნიშნული გადაწყვეტილება სასარჩელო წესით გასაჩივრებულია ი. ჩ-იას მიერ, რომელზეც მიღებული არ არის საბოლოო კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება.
საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტს, რომ სადავო ფართი წარმოადგენდა საერთო სარგებლობის ეზოს და აღნიშნული დასტურდებოდა ტექინვენტარიზაციის დოკუმენტაციით, საკასაიცო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი მოსარჩელეს ეკუთვნოდა საერთო სარგებლობის უფლებთთ და მისი ი. ჩ-იას სახელზე რეგისტრაცია მოხდა უკანონოდ, რამდენადაც საქმეში წარმოდგენილი დონარა არუთინიანის სახელზე გაცემული 1993 წლის 31 მაისის ცნობა-დახასიათების თანახმად, რომლისგანაც ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მოსარჩელემ შეიძინა კუთვნილი უძრავი ქონება, განსაზღვრული იყო მიწის ნაკვეთი 355 კვ.მ, რაც დარეგისტრირებულია მოსარჩელის სახელზე საჯარო რეესტრში.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს საკასაციო საჩივრის ავტორის მოსაზრებას სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის უკანონობისა და ბათილად ცნობის შესახებ, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობას მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას გასაჩივრებული განჩინების კანონშეუსაბამობის თაობაზე, კასაციის მოტივები უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის გამო ვერ იქნება გაზიარებული, შესაბამისად, სსსკ-ის 410-ე მუხლის თანახმად, არ არსებობს წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების პროცესუალური და სამართლებრივი საფუძვლები.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2; სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 243.2, 372-ე, 390-ე, 399-ე, 408.3, 410-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ნ. ჩ-ურის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 1 დეკემბრის განჩინება;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
