3გ-ად-168-კ-03 29 მარტი, 2004 წ., ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე),
ნ. კლარჯეიშვილი,
ი. ლეგაშვილი
დავის საგანი: საქართველოს პრეზიდენტის 14.05.01წ. ¹190 ბრძანებულება, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 03.05.02წ. ¹138/ო, 14.08.02წ. ¹228/ო ბრძანებების ბათილად ცნობა, სს ...-ის სახელობის ... საავადმყოფო “რ.-ს” ბრძანების გაუქმება.
აღწერილობითი ნაწილი:
თბილისის საოლქო სასამართლოს სარჩელით მიმართეს სს ...-ის სახ. ... საავადმყოფო “რ.-ს” თანამშრომლებმა, რომლებმაც მოითხოვეს “თბილისის სტაციონარულ სამედიცინო დაწესებულებათა შერწყმის პირველი ეტაპის განხორციელების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 14.05.01წ. ¹190 ბრძანებულების, “ქ. თბილისში და საქართველოს ქალაქების (რეგიონების) სტაციონარულ სამედიცინო დაწესებულებათა რესტქუქტურიზაციის და ოპტიმიზაციის პროგრამის დამტკიცების შესახებ” შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 03.05.02წ. ¹138/ო და 14.08.02წ. ¹228/ო ბრძანებების ბათილად ცნობა, სს ...-ის სახ. ... საავადმყოფო “რ.-ს” გენერალური დირექტორის ი. ს.-ს ბრძანების გაუქმება. მოსარჩელეებმა მიუთითეს, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 14.05.01წ. ¹190 ბრძანებულება, მის საფუძველზე გამოცემული შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 03.05.02წ. ¹138/ო და 14.08.02წ. ¹228/ო ბრძანებები წარმოადგენენ ნორმატიულ აქტებს, მათი გამოცემა უნდა მოხდეს “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის და სზაკ-ის მოთხოვნათა დაცვით. სზაკ-ის 210-ე მუხლი ადგენს, რომ ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემა უნდა მოხდეს საჯარო ადმინისტრაციული წარმოებისათვის დადგენილი წესების გამოყენებით. აღნიშნული იმას ნიშნავს, რომ წინასწარ უნდა გამოქვეყნებულიყო მოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების პროექტები, ნებისმიერ პირს უნდა მისცემოდა საშუალება წინასწარ წარედგინა წინადადებები, უნდა გამართულიყო ზეპირი მოსმენა ამ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების პროექტების განსახილველად, რაც არ მომხდარა. რაც შეეხება ...-ის სახ. ... საავადმყოფო “რ.-ს” დირექტორის ბრძანებას მასობრივი დათხოვნის შესახებ, იგი გამოცემულია შკკ-ის 37-ე მუხლის დარღვევით, რადგან მითითებული ბრძანების გამოცემის პროცესში მონაწილეობა არ მიუღია პროფკავშირს.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 28.02.03წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. კოლეგიამ მიიჩნია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება და შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის ბრძანებები გამოცემულია “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის შესაბამისად. აქტების გამოცემისას არ დარღვეულა სზაკ 210.2 მუხლის მოთხოვნა, რომლის თანახმად “თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას (მიღებისას) გამოიყენება საჯარო ადმინისტრაციული წარმოებისათვის დადგენილი წესები”, ვინაიდან “კანონით გათვალისწინებული სხვა რამ” არის სპეციალური კანონი “ნორმატიული აქტების შესახებ”, რომელიც აწესრიგებს ზემოაღნიშნული ნორმატიული აქტების მომზადების, გამოცემის, გამოქვეყნების პროცედურას, ხსენებული კანონი არ ითვალისწინბებს სადავო ადმინისტრაციული აქტების პროექტების განხილვას. კოლეგიამ არ გაიზიარა აგრეთვე მოსარჩელეთა მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სს ...-ის სახელობის ... საავადმყოფო “რ.-ს” გენდირექტორის 09.09.02წ. ¹29 ბრძანება გამოცემულია შკკ-ის მოთხოვნათა დარღვევით, ვინაიდან ბრძანება გამოიცა რეორგანიზაციის საფუძველზე მუშაკთა მასობრივი განთავისუფლების თაობაზე პერსონალურ შეტყობინებასთან დაკავშირებით, შკკ 422 მუხლის 1-ლი პუნქტი ითვალისწინებს მოსალოდნელი განთავისუფლების შესახებ მუშაკთათვის პერსონალურად ორი თვით ადრე შეტყობინებას, რაც გახდა სს ...-ის სახ. ... საავადმყოფო “რ.-ს” დირექტორის ¹29 ბრძანების გამოცემის საფუძველი. შკკ 422 მუხლის თანახმად პროფკავშირები არანაირ მონაწილეობას არ იღებენ რეორგანიზაციის დროს მუშაკთა განთავისუფლებაში. კოლეგიამ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება შკკ 37-ე მუხლის დარღვევასთან დაკავშირებით და აღნიშნა, რომ მითითებული მუხლი არეგულირებს შრომის ხელშეკრულების (კონტრაქტების) მოშლას ადმინისტრაციის მიერ, ხოლო მოცემულ შემთხვევაში სადავო ბრძანებით მოხდა არა შრომითი ხელშეკრულებების შეწყვეტა მუშაკებთან, არამედ მათი პერსონალური გაფრთხილება რეორგანიზაციის საფუძველზე მასობრივი გათავისუფლების შესახებ.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 28.02.03წ. გადაწყვეტილება საავადმყოფოს თანამშრომლებმა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით. კასატორები ითხოვენ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას, საქმის საოლქო სასამართლოში ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნებას შემდეგი საფუძვლებით:
მოსარჩელეები სკ-ის 70-78-ე მუხლების შესაბამისად არ ყოფილან გაფრთხილებულნი სასამართლო სხდომის ჩატარების თარიღის და დროის შესახებ. სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. კასატორები თვლიან, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა სზაკ-ის 210.2 მუხლი, სზაკ-ით დადგენილია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების პროექტების წინასწარი გამოქვეყნება, პროექტის ზეპირი მოსმენის გამართვა, პროექტთან დაკავშირებით მოსაზრებების წინასწარი წარდგენა, მათი აუცილებელი განხილვა. სზაკ-ის აღნიშნული დებულებები არანაირად არ ეწინააღმდეგება “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონს და პირიქით ავსებს და სრულყოფილს ქმნის ნორმატიული აქტის გამოცემის საჯარო ადმინისტრაციულ წარმოებას. კასატორები აღნიშნავენ, რომ მოსახლეობის აქტიური ჩართვა სასიცოცხლო მნიშვნელობის საკითხების გადაწყვეტისას დემოკრატიული საზოგადოების მშენებლობის მნიშვნელოვანი ფაქტორია. კანონშემოქმედებითი საქმიანობის მოსამზადებელ ეტაპზე საზოგადოების მონაწილოეობის გარანტიებს ქმნის აგრეთვე “პროფესიული კავშირების შესახებ” კანონის 10.2 მუხლი. სოლქო სასამართლო კოლეგიას არ უმსჯელია შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 14.08.02წ. ¹228/ო ბრძანების კანონიერებაზე, კერძოდ იმის შესახებ, რომ ბრძანება არ არის რეგისტრირებული იუსტიციის სამინისტროში და არ არის გამოქვეყნებული, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოიყენებია, კერძოდ “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-3-მე-4 პუნქტები. სასამართლოს არ უმსჯელია აგრეთვე შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 03.05.02წ. ¹138/ო ბრძანების იმ ნაწილზე, რომლითაც მინისტრი სცდება საქართველოს პრეზიდენტის ¹190-ე ბრძანებულებით განსაზღვრულ სამართლებრივ ურთიერთობებს და ეხება არამხოლოდ ქ. თბილისის, არამედ აგრეთვე საქართველოს სხვა ქალაქების სამედიცინო დაწესებულებებს. ამ შემთხვევაში სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის მე-18 მუხლი. დავის გადაწყვეტისას სასამართლომ არ გამოიყენა “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის მე-5 მუხლი. კასატორები თვლიან აგრეთვე, რომ შკკ-ის 37-ე მუხლის საფუძველზე ადმინისტრაცია ვალდებული იყო პროფკავშირებთან ერთად განეხილა ხელშეკრულების მოშლის საკითხი.
მოწინააღმდეგე მხარეებს საკასაციო საჩივარზე შესაგებელი არ წარმოუდგენია. საქმე ზეპირი განხილვის გარეშე, არსებითად იქნა განხილული სსკ-ის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის და სასკ-ის 1.2, 261 მუხლების საფუძველზე.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ საოლქო სასამართლოში საქმე განხილულ იქნა სსკ-ის 70-78-ე მუხლების დარღვევით. საქმეში დაცულია შეკვეთილ გზავნილთა ნუსხა, რომელთა მიხედვით მოსარჩელეებს _ საავადმყოფო “რ.-ს” თანამშრომლებს: ნ. თ.-ს, დ. ს.-ს და სხვებს გაეგზავნათ შეკვეთილი გზავნილი. მიუხედავად ამისა, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 06.02.03წ. ოქმის თანახმად, მოსარჩელეები არ გამოცხადნენ სასამართლო სხდომაზე, სხდომის ოქმში ასახულია ნ. კ.-ის განმარტება იმის შესახებ, რომ სასამართლო უწყება პირადად ჩაბარდა ერთ-ერთ მოსარჩელეს _ ლ. ფ.-ს, რომ სხდომის დღის შესახებ პირადად შეახსენა მოსარჩელეებს ელსმენით. 06.02.03წ. სხდომა, მოსარჩელეთა გამოუცხადებლობის გამო, სასკ 261 მუხლის თანახმად, გადაიდო. სასამართლო სხდომის ოქმი სსკ-ის 289.3 მუხლით განსაზღვრულ ვადაში არ გასაჩივრებულა. 28.02.03წ. სხდომის ოქმის თანახმად აგრეთვე ეცნობათ მოსარჩელეებს შეკვეთილი გზავნილით. 28.02.03. სხდომის ოქმში აღინიშნა საავადმყოფოს გენ. დირექტორის წარმომადგენლის განმარტება იმასთან დაკავშიებით, რომ საავადმყოფოს თანამშრომლებს ეცნობათ 06.02.03წ. და 28.02.03წ. სასამართლო სხდომების შესახებ, საქმეს დაერთო საავადმყოფოს ადმინისტრაციის განცხადებები, რომლითაც საავადმყოფოს სამედიცინო პერსონალი გაფრთხილებული იყო 06.02.03წ. და 28.02.03წ. სასამართლო სხდომების ჩატარების დღის, ადგილის და დროის შესახებ. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სსკ-ის 394-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის საფუძველი.
საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი, რომ “თბილისის სტაციონარულ სამედიცინო დაწესებულებათა შერწყმის პირველი ეტაპის განხორციელების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 14.05.01წ. ¹190-ე ბრძანებულებით დამტკიცდა ქ. თბილისის სტაციონარულ სამედიცინო დაწესებულებათა შერწყმის პირველი ეტაპის გეგმა. აღნიშნული ბრძანებულების მე-5 პუნქტით შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის სამინისტროს დაევალა 2001წ. 1 ივლისამდე შეემუშავებინა ქ. თბილისის სტაციონარულ სამედიცინო დაწესებულებათა შერწყმის გეგმა. აღნიშნული დავალების შესასრულებლად შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 03.05.02წ. ¹138/ო და 14.08.02წ. ¹228/ო ბრძანებებით დამტკიცდა თბილისის სტაციონარულ სამედიცინო დაწესებულებათა შერწყმის გეგმა და ამავე დროს, განისაზღვრა პედიატრიული დარგის შემდგომი განვითარების, ბავშთა სტაციონარული სამედიცინო მომსახურების ოპტიმიზაციის დამატებითი ღონისძიებები. სს ...-ის სახელობის ... საავადმყოფო “რ.-ს” 09.09.02წ. ბრძანებით საავადმყოფოს ყველა მუშაკს პერსონალურად ეცნობა რეორგანიზაციის საფუძველზე განთავისუფლების შესახებ, 18.09.02წ. ბრძანებით შრომითი ხელშეკრულებების მოსალოდნელი ვადის გასვლასთან დაკავშირებით საავადმყოფოს მუშაკებს მიეცათ ხელშეკრულების გაგრძელების წინადადება.
საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სზაკ-ის 210-ე მულის მე-2 ნაწილის თანახმად ნორმატიული სადავო აქტების გამოცემა სავალდებულო წესით საჭიროებდა აქტის პროექტის გამოქვეყნებას, მისი საჯარო განხილვას. სზაკ-ის 210-ე მუხლის თანახმად ნორმატიულ აქტებთან მიმართებაში კოდექსის გარდა გამოყენებული უნდა იყოს საკანონმდებლო აქტების გაცილებით ფართო წრე. სზაკ-ის 210-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კანონმდებლობა ნორმატიული ადმინისტრაციულ _ სამართლებრივი აქტის გამოცემასთან დაკავშირებით შედგება საქართველოს კონსტიტუციის, “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის, ამ კოდექსის და სხვა საკანონმდებლო, აგრეთვე მათ საფუძველზე გამოცემული კანონქვემდებარე აქტებისაგან. “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონი, რომელიც სპეციალურ საკანონმდებლო აქტს წარმოადგენს, არ ითვალისწინებს საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების სავალდებულო წესით გამოქვეყნებას, საჯარო მოსმენების ჩატარებას. ასეთს არ ითვალისწინებს აგრეთვე “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის 28.2 მუხლის საფუძველზე გამოცემული საქართველოს პრეზიდენტის 17.05.98წ ¹326 ბრძანებულება “აღმასრულებელი ხელისუფლების ნორმატიული აქტების მომზადების, გამოცემის, გამოქვეყნებისა და მოქმედების შესახებ”. აღნიშნული აქტების მიხედვით რეგლამენტირებულია ნორმაშემოქმედებითი პროცესის ყველა, მათ შორის ნორმატიული აქტის პროექტის მომზადების სტადია, მათი დაცვა წარმოადგენს პროექტის ძალაში შესვლის სავალდებულო პირობას. ხსენებული აქტების მიხედვით არ არის გათვალისწინებული ადმინისტრაციული ნორმატიული აქტის პროექტის სავალდებულო წესით გამოქვეყნება, პროექტის საჯარო განხილვების მოწყობა. ნორმატიული აქტების გამოცემასთან დაკავშირებით ადმინისტრაციული წარმოების მომწესნიგებელი სზაკ-ის 210-ე მულის მე-2 ნაწილი წარმოადგენს ნორმაშემოქმედებითი პროცესის დამატებით მოთხოვნას. საკასაციო პალატა თვლის, რომ მიმდინარე ადმინისტრაციულ წარმოებასთან დაკავშირებით ინფორმაციის არარსებობა არ წარმოადგენს ნორმაშემოქმედებითი პროცედურის ისეთ დარღვევას, რომელიც შედეგად იწვევს ნორმატიული აქტის ბათილობას, ვინაიდან პროექტის გამოქვეყნება არ ნიშნავს იმას, რომ პროექტს გაეცნობა ყველა დაინტერესებული პირი, პროექტის საჯარო განხილვა, გამოქვეყნებული ნორმატიული აქტის პროექტზე წინადადებების წარდგენა არ ნიშნავს სავალდებულო წესით მათ გაზიარებას, კასატორთა უარყოფითი დამოკიდებულება აქტისადმი ვერ მოახდენდა გავლენას მის მიღებაზე, ვინაიდან სზაკ-ის 215-ე მუხლის მე-5 ნაწილით ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისათვის დაბრკოლებას არ წარმოადგენს არა თუ ფიზიკური პირების, არამედ ადმინისტრაციული ორგანოების ან საზოგადოებრივი ექსპერტების უარყოფითი დასკვნა პროექტზე. სზაკ-ის 216-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად ნორმატიული ადმინისტრაცულ-სამართლებრივი აქტის პროექტთან დაკავშირებულ მოსაზრებაზე პასუხის გაცემა სავალდებულო არ არის. ვინაიდან არსებითად არ დარღვეულა აქტის მომზადების და გამოცემის მოთხოვნები, არ არსებობს სზაკ-ის მე-60.1 მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი. ამასთანავე, აქტის პროექტის განხილვაში მონაწილეობის მიუღებლობა არ ართმევს პირს უფლებას მიმართოს სასამართლოს სარჩელით ზიანის მიყენებიდან სამი თვის ვადაში. საკასაციო საჩივარში სასკ-ის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად არ არის აღნიშნული ის, თუ რა უშუალო ზიანი მიადგათ სადავო ადმინისტრაციული ნორმატიული აქტის გამოცემით კასატორებს, მით უფრო, რომ საქართველოს პრეზიდენტი სადავო ბრძანებულება ითვალისწინებს საავადმყოფოთა შერწყმის პროცესში დათხოვნილი სამედიცინო პერსონალის საკომპენსაციო პაკეტების დაფინანსების წყაროების შემუშავებასა და დამტკიცებას, ნორმატიული აქტებით _ შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის და საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 16-23.10.01წ. ¹376/ნ-246 და 10-12.02.03წ. ბრძანებებით განისაზღვრა დათხოვნილი სამედიცინო პერსონალის გასაცემი საკომპენსაციო პაკეტი.
სასკ 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შეუსაბამოა აგრეთვე კასატორების მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მინისტრის ბრძანება სცილდება საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების ფარგლებს და ეხება არამხოლოდ ქ. თბილისს, არამედ მის ფარგლებს გარეთ მყოფ სამედიცინო დაწესებულებებს.
საქართველოს პრეზიდენტის 14.05.01წ. ¹190 ბრძანებულების მე-5 პუნქტი, რომლის საფუძველზედაც გამოიცა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის სადავო ბრძანება, თბილისის სტაციონარულ სამედიცინო დაწესებულებათა შერწყმის გეგმასთან ერთად, ითვალისწინებს საქართველოს სხვა ქალაქებისა და რეგიონების სტაციონარულ სამედიცინო დაწესებულებათა შერწყმის გეგმის შემუშავებას. ამასთანავე, კასატორები წარმოადგენენ სს ...-ის სახელობის ... საავადმყოფო “რ.-ს” თანამშრომლებს, სასკ-ის 22-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების თანახმად, პირს აქვს სარჩელის უფლება აქტით პირდაპირი და უშუალო ზიანის მიყენების შემთხვევაში. ის გარემოება, რომ მინისტრის სადავო ბრძანება სცილდება ქ. თბილისის ფარგლებს, არ აყენებს კასატორებს რაიმე ზიანს, შესაბამისად საკასაციო საჩივრის ეს მოტივი არ წარმოადგენს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს.
საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველს არ ქმნის აგრეთვე ის გაროემოება, რომ შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 14.08.02წ. ¹228-ო ბრძანება არ არის რეგისტრირებული იუსტიციის სამინისტროში, ბრძანება არ არის გამოქვეყნებული ოფიციალურ გამოცემაში. ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის რეგისტრაცია იუსტიციის სამინისტროში, მისი გამოქვეყნება ოფიციალურ გამოცემაში სავალდებულოა ნორმატიული და არა ადმინისტრაციული აქტისათვის. “პედიატრიული დარგის შემდგომი განვითარების, ბავშვთა სტაციონარული სამედიცინო მომსახურების ოპტიმიზაციის დამატებით ღონისძიებათა შესახებ” შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 14.08.02წ. ¹228/ო ბრძანება გამოცემულია საქართველოს პრეზიდენტის 14.05.01წ. ¹190 ბრძანებულების შესასრულებლად, მას არ აქვს ნორმატიული ხასიათი, ბრძანება არ შეიცავს მისი მუდმივი ან დროებითი და მრავალჯერადი გამოქვეყნების ქცევის ზოგად წესს და თავისი ბუნებით წარმოადგენს ინდივიდუალურ სამართლებრივ აქტს, რომლის მეშვეობით ხორციელდება ნორმატიული აქტის – საქართველოს პრეზიდენტის 14.05.01წ. ¹190 ბრძანების იმპლემენტაცია.
საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს არ ქმნის აგრეთვე შკკ-ის 37-ე მუხლი. აღნიშნული ნორმა ითვალისწინებს საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილ შემთხვევებში ადმინისტრაციის ინიციატივით შრომის ხელშეკრულების (კონტრაქტის) მოშლას პროფკავშირების თანხმობის გარეშე. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 03.05.02წ, ¹138/ო და 14.08.02წ. ¹228/ო ბრძანებებს, აგრეთვე სს ...-ის სახელობის ... საავადმყოფო “რ.-ს”, გენერალური დირექტორის ა. ს.-ს ბრძანებას საფუძვლად უდევს “თბილისის სტაციონარულ სამედიცინო დაწესებულებათა შერწყმის პირველი ეტაპის განხორციელების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 14.05.01წ ¹190-ე ბრძანებულება. უკანასკნელი, “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, წარმოადგენს კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტს. საქართველოს საკანონმდებლო და კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტები, ამავე კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით, ქმნიან საქართველოს კანონმდებლობას. ამდენად, უმართებულოა კასატორთა მოსაზრება შკკ-ის 37-ე მუხლის დარღვევით მასობრივი დათხოვნის შესახებ.
ის გარემოება, რომ საოლქო სასამრათლოს კოლეგიამ არ იქონია მსჯელობა “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის მე-5 მუხლთან დაკავშირებით არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველს, ვინაიდან დავის საგანი არ ეხებოდა პრივატიზებას, მუშაკებისათვის აქციების გადაცემას, აღნიშნული არ წარმოადგენდა სს ...-ის სახელობის ... საავადმყოფო “რ.-ს” თანამშრომელთა სარჩელის საფუძველს, შესაბამისად საოლქო სასამართლოს კოლეგიამ არ იქონია მსჯელობა აღნიშნულ საკითხზე. სსკ 83.3, 219.2, 406-ე მუხლების თანახმად სარჩელის საფუძვლის შეცვლა არ დაიშვება, ამდენად საფუძველს მოკლებულია კასატორთა მოსაზრება იმის შესახებ, რომ კოლეგიას უნდა ემსჯელა “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის მე-5 მუხლზე.
დაუსაბუთებელია აგრეთვე საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა საქმის ხელახალი განხილვისათვის საოლქო სასამართლოს კოლეგიისათვის დაბრუნების შესახებ, საკასაციო საჩივარში არ არის დასახელებული სსკ-ის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნების საფუძველი.
სარეზოლუციო ნაწილი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ის 390-ე, 399-ე, 408.3-ე, 410-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. სს ...-ის სახელობის ... საავადმყოფო “რ.-ს” თანამშრომლების ნ. თ.-ის, დ. ს.-ის და სხვათა საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 28.02.03წ. გადაწყვეტილება.
2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
