ბს-108-294-კ-03 16 იანვარი, 2004 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

გ. ქაჯაია,

ნ. ქადაგიძე

დავის საგანი: მატერიალური ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2002წ. 11 მარტს შპს “მ.ს-მა” სარჩელით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს საქართველოს სახელმწიფო საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის მიმართ და მოითხოვა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5, 207-ე, 208-ე მუხლების, საქართველოს საბაჟო კოდექსის 170-ე მუხლის, საქართველოს სკ-ს 408-ე და 411-ე მუხლების, “საქართველოს ტერიტორიაზე ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 და მე-6 მუხლების, “სახიფათო ნარჩენების ტრანს-სასაზღვრო გადაზიდვისა და მათ განთავსებაზე კონტროლის შესახებ” ბაზელის კონვენციის საფუძველზე მოპასუხისათვის 368648 აშშ დოლარის და 8437 ლარის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით: შპს “მ.ს”, როგორც კომერციული იურიდიული პირი, ახორციელებდა სხვადასხვა სახის სამეწარმეო საქმიანობას, მათ შორის ნავთობპროდუქტების წარმოებასა და ვაჭრობასთან დაკავშირებულ საქმიანობას. შპს “მ.ს”-ს გააჩნდა მჭიდრო პარტნიორული ურთიერთობა საქართველოს კომერციულ ბანკ “რ-ასთან”, სადაც მას 2000წ. 19 დეკემბრის “რევოლვერული საკრედიტო ხელშეკრულება ¹779-ის” თანახმად, გახსნილი ჰქონდა საკრედიტო ხაზი ზღვრული თანხით 160000 აშშ დოლარი. მოსარჩელე აღნიშნულ საკრედიტო ხაზს იყენებდა სხვადასხვა სამეწარმეო ოპერაციებისათვის. 2001წ. მაისის თვეში მის მიერ შემუშავებული იქნა სამრეწველო-კომერციულ ღონისძიებათა გეგმა, რომელიც ითვალისწინებდა 6000 ტონა ნედლი ნავთობის შემოტანას საქართველოში მისი გადამუშავების მიზნით, რათა შემდგომში განხორციელებულიყო გადამუშავების შედეგად მიღებული ნავთობპროდუქტების რეალიზაცია. აღნიშნული სამეწარმეო-კომერციული გეგმის განსახორციელებლად, წინასწარ დაუკავშირდა და შეუთანხმდა ყველა იმ სუბიექტს, რომელთა მეშვეობითაც უნდა განხორციელებულიყო მოცემული სამრეწველო გეგმა.

2001წ. 13 ივნისს მოსარჩელემ წერილობით მიმართა საქართველოს საბაჟო დეპარტამენტს და აცნობა, რომ მას განსაზღვრული ჰქონდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან ნედლი ნავთობპროდუქტების ნარჩენების (“სნო-ს”)შემოტანა.

საბაჟო დეპარტამენტის წერილის საფუძველზე, რომლითაც მან დაადასტურა, რომ მოსარჩელის მიერ შემოტანილი “სნო” არ იქნებოდა რეექსპორტირებული მესამე ქვეყანაში, დაიწყო პირველი პარტიის ტრანსპორტირება აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან.

საგადასახადო Aშემოსავლების სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის და მისი ცალკეული თანამდებობის პირების შემდგომი არამართლზომიერი მოქმედებების გამო დღემდე ვერ განხორციელდა შემოტანილი “სნო-ს” განბაჟება, რის გამოც მოსარჩელემ ვერ შეძლო მისი სამეწარმეო-კომერციული გეგმის განხორციელება და მას მიადგა უმძიმესი მატერიალური ზიანი. საქონლის საქართველოს ტერიტორიაზე შემოსვლიდან ორი თვის შედეგ საბაჟო დეპარტამენტმა ოფიციალურად განუმარტა მოსარჩელეს, რომ საქართველოს ტერიტორიაზე აკრძალული იყო ნარჩენების შემოტანა, რადგან ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს და საერთაშორისო კანონმდებლობის მოთხოვნებს, კერძოდ “საქართველოს ტერიტორიაზე ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის “ა” პუნქტს და “სახიფათო ნარჩენების ტრანსსასაზღვრო გადაზიდვისა და მათ განთავსებაზე კონტროლის შესახებ” ბაზელის კონვენციის პირველ დანართს. მოსარჩელის აზრით საბაჟო დეპარტამენტი, როგორც ადმინისტრაციული ორგანო, ვალდებული იყო სცოდნოდა “სნო-ს” იმპორტი დასაშვები იყო თუ არა საქართველოს კანონმდებლობითა და საერთაშორისო ხელშეკრულებით. ჯამში მოპასუხის არამართლზომიერი მოქმედების გამო მოსარჩელის ფაქტობრივად დამდგარმა ზიანმა შეადგინა 306714 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში და 8435 ლარი, ასევე მოსარჩელის მიუღებელმა შემოსავალმა შეადგინა 61934 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარებში.

მოპასუხემ, საბაჟო დეპარტამენტმა სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ საქართველოს სკ-ს 412-ე მუხლის შესაბამისად ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს. საბაჟო ორგანოს თანამდებობების პირებს, ანუ მოპასუხეს არ შეიძლება სცოდნოდათ მოსარჩელის მიერ პარტნიორებთან დადებული წამგებიანი ხელშეკრულებების თაობაზე. შესაბამისად ის ზიანი, რომელიც, მოსარჩელეს მიადგა აღნიშნული ხელშეკრულებების შეუსრულებლობის გამო, არ ექვემდებარება ანაზღაურებას.

საქართველოს სკ-ს 1005-ე მუხლის შესაბამისად ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება არ წარმოიშობა, თუ დაზარალებული განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით არ შეეცადა სამართლებრივი გზებით თავიდან აეცილებინა ზიანი. მოსარჩელემ საბაჟო დემარტამენტის უარი მიიღო 2001წ. აგვისტოში, სარჩელი კი სასამართლოში შეიტანა 2002წ. მარტში, უარის მიღებიდან რვა თვის შემდეგ და არ მიუღია არანაირი ზომა ხელშეკრულების პირობების შეცვლისათვის.

მესამე პირის _ ფინანსთა სამინისტროს წარმომადგენელმა სარჩელი მთლიანად არ ცნო, მიიჩნია იგი უსაფუძვლოდ, დაეთანხმა საბაჟო დეპარტამენტის პოზიციას, რომ ნავთობპროდუქტების ნარჩენების შემოტანა საქართველოს ტერიტორიაზე აკრძალულია და ითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

მესამე პირის _ საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს წარმომადგენელმა სარჩელი არ სცნო, მიიჩნია უსაფუძვლოდ და განმარტა, რომ ერთადერთი კომპეტენტური ორგანო, რომელსაც შეუძლია ნებართვის გაცემა ნარჩენების ტრანზიტზე, არის გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტრო. აღნიშნული ნებართვა მათ არ გაუციათ და ამ მოტივით მოსარჩელეს უნდა ეთქვას უარი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

მესამე პირის _ შპს “ნ-ის” წარმომადგენელმა ცნო სარჩელი და დაეთანხმა მოსარჩელის მიერ სარჩელში მოყვანილ ყველა ფაქტობრივ გარემოებას, რომელსაც ადგილი ჰქონდა ნედლი ნ-ის იმპორტისა და შპს “ნ-ის” ტერიტორიაზე მის გადამუშავებასთან დაკავშირებით. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული ასამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 15 აპრილის გადაწყეტილებით შპს “მ.ს-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო:

სასამართლო კოლეგიამ განმარტა, რომ მოსარჩელის მიზანი იყო საქართველოში ნადლი ნავთობის ნარევი ნარჩენის შემოტანა, მისი გადამუშავებით ნავთობპროდუქტების (დიზელის საწვავისა და მაზუთის საწვავის) მიღება და რეალიზაცია. ამ მიზნით მოსარჩელემ აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში შეიძინა 6000 ტონა ნარევი ნავთობპროდუქტების ნარჩენი და 2001წ. 28 ივნისს განახორციელა საქართველოში აღნიშნული პროდუქტის ნაწილის, 999188 კგ-ის იმპორტი. “საქართველოს ტერიტორიაზე ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე აკრძალულია ყოველგვარი ნარჩენის ტრანზიტი და იმპორტი, თუ ამის შესახებ პირდაპირ არ უთითებს ეს კანონი. კანონის მე-3 მუხლში მოცემულია ამ ნარჩენების ამომწურავი ჩამონათვალი, რომელთა ტრანზიტი და იმპორტი დაშვებულია. აღნიშნულ ჩამონათვალში არ იყო პირდაპირი მითითება ნარევი ნავთობპროდუქტების ნარჩენის იმპორტისა თუ ტრანზიტის დაშვების თაობაზე. შესაბამისად, ნარევი ნავთობპროდუქტების ნარჩენის საქართველოში იმპორტი ან ტრანზიტი აკრძალულია.

სასამართლო კოლეგიამ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საბაჟო დეპარტამენტის 2001წ. 14 ივნისის ¹05-15/4450 წერილი კანონის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად წარმოადგენდა სახელმწიფოს თანხმობას ნარევი ნავთობპროდუქტების ნარჩენის საქართველოში იმპორტის განხორციელებაზე, რადგან “საქართველოს ტერიტორიაზე ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის შესახებ” საქართველოს კანონის, ბაზელის კონვენციის მე-2 მუხლით და ევროგაერთიანების საბჭოს 1993წ. ¹259/93 დებულების მე-2 მუხლის თანახმად ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის რეგულირების სფეროში კომპეტენტური სახელმწიფო ორგანოს ფუნქციებს ასრულებს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტრო და არა საბაჟო დეპარტამენტი. ამდენად, მოსარჩელემ ნარჩენის საქართველოში იმპორტის გამო მიმართა საქართველოს საბაჟო დეპარტამენტს და არა ხელისუფლების კომპეტენტურ ორგანოს, კერძოდ, საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს. საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტრო კი “საქართველოს ტერიტორიაზე ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის შესახებ” საქართველოს კანონისა და ბაზელის კონვენციის შესაბამისად ნარევი ნავთობპროდუქტების ნარჩენების ტრანზიტსა და იმპორტს საქართველოში დაუშვებლად მიიჩნევს.

სასამართლო კოლეგიამ, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-ე და 208.1 მუხლებით დადგენილია სახელმწიფო ადმინისტრაციულ ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ მისი სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის სახელმწიფოს პასუხისმგებლობა და თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურებისას გამოიყენება სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესი.

გარდა ამისა, საბაჟო კოდექსის 170-ე მუხლის შესაბამისად საბაჟო ორგანოები პასუხისმგებელნი არიან იმ ზიანისათვის, რომელიც ფიზიკურ ან იურიდიულ პირებს და მათ ქონებას მიაყენეს თავიანთი არამართლზომიერი გადაწყვეტილებით, მოქმედებით ან უმოქმედობით სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას. საბაჟო დეპარტემენტმა არ დაუშვა საქართველოში იმ საქონლის იმპორტი, რომლის იმპორტირება და ტრანზიტი საქართველოს კანონმდებლობით აკრძალულია, შესაბამისად, სახეზე არ იყო საბაჟო დეპარტამენტის არამართლზომიერი გადაწყვეტილება, ქმედება ან უმოქმედობა.

სასამართლო კლეგიამ მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციული ორგანო, საბაჟო დეპარტამენტი მოქმედებდა კანონმდებლობის მოთხოვნის შესაბამისად და არა საწინააღმდეგოდ. დადასტურებულადაც რომ იქნეს მიჩნეული, რომ მოსარჩელეს მიადგა მატერილური ზიანი, ამ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება ზოგადი ადმნისტრაციული კოდექსის 208.1 მუხლის შესაბამისად არ შეიძლება დაეკისროს პირს, რომელსაც ბრალი არ მიუძღოდა ზიანის წარმოშობაში.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებას არ დაეთანხმა სასამართლო კოლეგიის თავმჯდომარე ტ. ზ-ე და წარმოადგინა განსხვავებული აზრი.

შპს “Mმ.ს-მა” აღნიშნული გასდაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში და მოითხოვა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 15 აპრილს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტისათვის 368648 აშშ დოლარის და 8435 ლარის დაკისრება შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ სარჩელზე უარის თქმის საფუძვლად მიჩნია ის გარემოება, რომ ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის უარი შპს “მ.ს-ს” მიერ იმპორტირებულ ნავთობპროდუქტის განბაჟებაზე იყო მართლზომიერი და აღნიშნული უარით ადმინისტრაციულ ორგანოს არ დაურღვევია კანონი. მითითებული არგუმენტაცია სასამართლომ დააფუძნა “საქართველოს ტერიტორიაზე ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის შესახებ’’ საქართველოს კანონის, “სახიფათო ნარჩენების ტრანს-სასაზღვრო გადაზიდვისა და მათ განთავსებაზე კონტროლის შესახებ” ბაზელის კონვენციის ნორმების არასწორ განმარტებაზე. ამასთანავე სასამართლოს მიერ არამართებულად იქნა შეფასებული საქმესთან დაკავშირებული ფაქტობრივი გარემოებები. სასამართლო ზემოხსენებული სამართლებრივი აქტების არასწორი განმარტების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ თითქოსდა აღნიშნული კანონისა და ბაზელის კონვენციის თანახმად შპს “მ.ს-ის” მიერ იმპორტირებული პროდუქტი არის “ნარჩენი”, რომლის იმპორტი საქართველოში აკრძალულია. შპს “მ.ს-ის” მიერ იმპორტირებული ნავთობი არც “კანონისა” და არც ბაზელის კონვენციის” მიზნებისათვის არ არის “ნარჩენი” და შესაბამისად მისი ტრანზიტი საქართველოს ტერიტორიაზე დაშვებულია ყოველგვარი შეზღუდვის გარეშე.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ “გადაწყვეტილებით” დაარღვია კანონი, ვინაიდან “მ.ს-ის” მიერ იმპორტირებული ნავთობი უსაფუძვლოდ მიიჩნია “ნარჩენად” “კანონისა” და “ბაზელის კონვენციის” შესაბამისად, მაშინ როდესაც საქმეში არ მოიპოვება არცერთი მტკიცებულება, რაც დაადასტურებს, რომ იმპორტირებული საქონელი არის აკრძალული “ნარჩენი.” პირიქით, საქმეზე დანიშნული საექსპერტო დასკვნით დასაბუთებულად არის დადგენილი,რომ იმპორტირებული პროდუქტი არ არის აკრძალული “ნარჩენი”. ერთადერთი გარემოება, რის საფუძველზეც სასამართლომ “მ.ს-ის” მიერ იმპორტირებული პროდუქტი მიიჩნია აკრძალულ ნარჩენად, არის ის, რომ წარმოშობის სერთიფიკატში იგი მოხსენებულია, როგორც “ჩHO” აღნიშნულით სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, რაზეც დააფუძნა “გადაწყვეტილება”.

კასატორი მიიჩნევს, რომ მოპასუხემ კანონის დარღვევით და მართლსაწინააღმდეგოდ განაცხადა უარი იმპორტირებული ნავთობის განბაჟებაზე, შესაბამისად შპს “მ.ს-ის” სარჩელში მოყვანილი სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლების გათვალისწინებით, მოპასუხემ სრულად უნდა აუნაზღაუროს მიყენებული ზიანი შპს “მ.ს.-ს” აღნიშნული ზიანი სამართლებრივი და ფაქტობრივი თვალსაზრისით დერტალურად არის დასაბუთებული და სასამართლოს “გადაწყვეტილებით” ზიანთან დაკავშირებული ფაქტობრივი და რაოდენობრივი გარემოებები სადაოდ არ გაუხდია.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ შპს ,,მ.ს-ის” საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობის მოტივით და უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 15 აპრილის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ,,საქართველოს ტერიტორიაზე ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის მე-2 ქვეპუნქტის და ,,სახიფათო ნარჩენების ტრანსსასაზღვრო გადაზიდვისა და მათ განთავსებაზე კონტროლის შესახებ” ბაზელის კონვენციის მე-2 მუხლის თანახმად, ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის საკითხების რეგულირება საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტს კომპეტენციის სფეროში შედის და საბაჟო დეპარტამენტი ნარჩენების იმპორტისა და ტრანზიტის საკითხთან მიმართებაში არაკომპეტენტურ ორგანოს წარმოადგენს.

,,საქართველოს ტერიტორიაზე ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად საქართველოს მთელს ტერიტორიაზე აკრძალულია ყოველგვარი ნარჩენის ტრანზიტი და იმპორტი, თუ ამის შესახებ პირდაპირ არ უთითებს ეს კანონი.

საქმის მასალებით, კერძოდ ყიდვა-გაყიდვის შესახებ 2001წ. 29 მაისის კონტრაქტის დანართითა და საქონლის წარომავლობის შესახებ სერტიფიკატით დადგენილია, რომ შპს ,,მ.ს-ის” მიერ საქართველოში იმპორტირებულია ნარევი ნავთობპროდუქტის ნარჩენი, ე.წ. ,,ჩHO”. ზემოთმითითებული ,,საქართველოს ტერიტორიაზე ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლით გათვალისწინებულ იმ ნარჩენების ამომწურავ ჩამონათვალში, რომელთა ტრანზიტი ან იმპორტი დაშვებულია, არ არის პირდაპირი მითითება ნარევი ნავთობპროდუქტების ნარჩენის იმპორტისა თუ ტრანზიტის დაშვებაზე, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ მოსარჩელის მიერ შემოტანილი ნარევი ნავთობპროდუქტების ნარჩენის საქართველოში იმპორტი ან ტრანზიტი აკრძალულია.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სასამართლო კოლეგიის დასკვნას იმის თაობაზე, რომ საბაჟო დეპარტამენტის 2001წ. 14 ივნისის ¹05-15/4450 წერილი არ წარმოადგენს სახელმწიფოს მიერ შპს ,,მ.ს”-სათვის მიცემულ თანხმობას ნარევი ნავთობპროდუქტების ნარჩენის საქართველოში იმპორტის განხორციელების შესახებ, ვინაიდან არც შპს ,,მ.ს”-ის 2001წ. 13 ივნისის წერილი შეიცავდა ნარევის იმპორტის ნებართვის კონკრეტულ მოთხოვნას და არც საბაჟო დეპარტამენტის 2001წ. 14 ივნისის ¹05-15/4450 წერილით არის კონკრეტულად ნებადართული მითითებული პროდუქტის შემოტანა. საბაჟო დეპარტამენტის წერილში ფაქტობრივად პასუხია გაცემული მოსარჩელის მიერ შემოსატან ნავთობპროდუქტების ნარევის რეექსპორტთან დაკავშირებულ საკითხზე. ამავე დროს, როგორც ზემოთ აღინიშნა ამ ნედლეულის შემოტანაზე ნებართვის გამცემ ორგანოს საბაჟო არ წარმოადგენდა დანარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის საკითხები საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს კომპეტენციას განეკუთვნება.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ შპს ,,მ.ს-ის” მიერ იმპორტირებული ნავთობი არ არის ნარჩენი, მისი ტრანზიტი საქართველოს ტერიტორიაზე არის დაშვებული ყოველგვარი შეზღუდვის გარეშე და ეს არის ჩვეულებრივი ნედლი ნავთობი, რაც დადასტურებულია საქმეზე ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნით. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს ,,მ.ს”, რომელსაც სურდა აღნიშნული ნავთობპროდუქტის იმპორტი საქართველოში, ვალდებული იყო გაერკვია, შესაძლებელი იყო თუ არა საქართველოში ასეთი სახელწოდების (დასახელების) ნავთობპროდუქტის იმპორტი. თუ მოსარჩელე მიიჩნევდა, რომ მის მიერ იმპორტირებული ნავთობპროდუქტი წარმოადგენდა არა ნარევი ნავთობპროდუქტების ნარჩენს, არამედ ნედლ ნავთობს, რომლის იმპორტიც საქართველოში, როგორც აღინიშნა, ,,საქართველოს ტერიტორიაზე ნარჩენების ტრანზიტისა და იმპორტის შესახებ’’ კანონით ცალსახადაა აკრძალული და რაც მოსარჩელეს უნდა სცოდნოდა, ყიდვა-გაყიდვის შესახებ კონტრაქტის დანართში, რომელიც მხარეთა ნებაყოფლობით ხელშეკრულებას წარმოადგენს და საქონლის წარმოშობის სერტიფიკატში მის მიერ იმპორტირებული საქონლის დასახელება სწორედ ნედლ ნავთობად უნდა დაეფიქსირებინა და არა ნავთობპროდუქტების ნარჩენებად. საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი იმსჯელოს თუ რას წარმოადგენს შპს ,,მ.ს-ის” მიერ იმპორტირებული საქონელი შემცველობის მიხედვით, არის ის ნედლი ნავთობი თუ სხვა სახის ნავთობპროდუქტი, რადგან ოფიციალურ დოკუმენტებში ეს საქონელი მოხსენიებულია როგორც ნავთობპროდუქტების ნარჩენი, რომლის საქართველოში იმპორტი ან ტრანზიტი მოქმედი კანონმდებლობით აკრძალულია. საკასაციო პალატა საბაჟო ორგანოების მხრიდან უარს მოსარჩელეს მიერ შემოტანილი საქონლის იმპორტის რეჟიმში გაფორმებაზე მიიჩნევს მართლზომიერ და კანონის შესაბამის ქმედებად, რაც გამორიცხავს მოპასუხის ბრალს მოსარჩელის მიერ მითითებულ დამდგარ ზიანში.

აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ შპს ,,მ.ს” საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძვლები არ არსებობს, შესაბამისად უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 15 აპრილის გადაწყვეტილება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ს 399-ე, 404-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. კასატორის, შპს ,,მ.ს-ის” საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 15 აპრილის გადაწყვეტილება;

3. შპს ,,მ.ს”-ს დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 5000 ლარის ოდენობით;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.