ბს-185-355-კ-03 23 იანვარი, 2004 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

გ. ქაჯაია,

ნ. ქადაგიძე

დავის საგანი: დღგ-ს ჩათვლა.

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს “ს-ამ” სარჩელით მიმართა ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოს ისანი-სამგორის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა 2001წ. 1 იანვრიდან 2001წ. 12 დეკემბრამდე იმპორტის რეჟიმით შემოტანილ ნედლეულსა და მასალებზე გადახდილი დღგ-ის თანხების ჩათვლა იმ საფუძვლით, რომ საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის მე-13 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, 2001წ. 1 იანვრიდან 2002წ. 1 იანვრამდე ადგილობრივი წარმოების თამბაქოს ნაწარმის მიწოდება (თამბაქოს ნედლეულის გარდა) დღგ-ისა და აქციზის ნაცვლად იბეგრებოდა ფიქსირებული გადასახადით. ამასთან, საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ გადამხდელს დასაბეგრი ჰქონდა ამ კოდექსის 101-ე მუხლის თანახმად დღგ-ისაგან გათავისუფლებული ოპერაციები, მაშინ დღგ-ს ჩასათვლელი თანხა განისაზღვრებოდა მხოლოდ დასაბეგრ ოპერაციებში გამოყენებული საქონლის ღირებულების შესაბამისად. იმ შემთხვევაში, თუ შეუძლებელი იყო ასეთი გამიჯვნა, ჩასათვლელი თანხა განისაზღვრებოდა საერთო ბრუნვის თანხაში დასაბეგრი ბრუნვის ხვედრითი წილის მიხედვით. საქართველოს პარლამენტის გადასახადებისა და შემოსავლების კომიტეტის 2000წ. 20 ივნისის ¹02-1/05 _ 188/737 წერილისა და საქართველოს საგადასახადო დეპარტამენტის 2000წ. 20 ივნისის ¹02-1/05-188/737 წერილის თანახმად, საგადასახადო კოდექსი არ ითვალისწინებს 101-ე და 273-ე მუხლების ერთმანეთთან გათანაბრებას და 273-ე მუხლით დაუბეგრავ ობიექტებზე 114-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნები არ ვრცელდება. მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ ადგილობრივი წარმოების სიგარეტის მიწოდება წარმოადგენს არა დღგ-ისაგან გათავისუფლებულ ოპერაციას, არამედ იგი ორი გადასახადის ნაცვლად იბეგრება ფიქსირებული გადასახადით, ანუ ეს მიწოდება ფაქტობრივად წარმოადგენს დასაბეგრ ოპერაციას ორი გადასახადის ფიქსირებული ჯამის სახით.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტები არ უნდა ეწინააღმდეგებოდეს საგადასახადო კოდექსს, ხოლო კოდექსის არც ერთი მუხლი და კანონქვემდებარე აქტი ადგილობრივი წარმოების სიგარეტის ნაწარმის მიწოდებას არ განიხილავს, როგორც დღგ-ისაგან განთავისუფლებულ ოპერაციას.

ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 11 თებერვლის განჩინებით ისანი-სამგორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის შუამდგომლობის საფუძველზე ეს უკანასკნელი, როგორც არასათანადო მოპასუხე, შეიცვალა სათანადო მოპასუხით _ საქართველოს მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციით.

მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის მე-13 ნაწილის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, სიგარეტის მიწოდება დღგ-ით არ იბეგრება, ხოლო ამავე კოდექსის 114-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ დღგ-ის გადამხდელს აქვს დასაბეგრი და ამ კოდექსის 101-ე მუხლის თანახმად, დღგ-ისაგან განთავისუფლებული ოპერაციები, მაშინ დღგ-ის ჩასათვლელი თანხა განისაზღვრება მხოლოდ დასაბეგრ ოპერაციებში გამოყენებული საქონლის შესაბამისად. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, იმის გამო, რომ სიგარეტის მიწოდება არ იბეგრება დღგ-ით, მასზე გამოყენებული საქონლის გადახდილი დღგ ჩათვლას არ ექვემდებარება.

ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 19 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა. შპს “ს-ას” 2001წ. 1 იანვრიდან 2001წ. 12 დეკემბრამდე იმპორტის რეჟიმით შემოტანილ თამბაქოს ნედლეულსა და სხვადასხვა მასალაში (სამუშაოებსა და მომსახურებაში) გადახდილი დღგ-ს თანხები შემდგომ საგადასახადო ოპერაციებში ჩაეთვალა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა და მოითხოვა ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 19 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მათი სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილება.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს მოსარჩელემ მოთხოვნის ოდენობა 213769 ლარით შეამცირა და მოითხოვა მოპასუხისაგან 2522498,77 ლარის ჩათვლა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 25 ივნისის გადაწყვეტილებით საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 19 აპრილის გადაწყვეტილება და სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. შპს “ს-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო. სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებებზე დააფუძნა:

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ რაიონულმა სასამართლომ დაარღვია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, სსს კოდექსის 393-ე მუხლის მეორე ნაწილის “ა”, “ბ” და “გ” ქვეპუნქტებისა და 394-ე მუხლის “ე” პუნქტის მოთხოვნები. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რაიონულმა სასამართლომ ისე განიხილა და დააკმაყოფილა სარჩელი, არ მოსთხოვა მოსარჩელეს მოთხოვნის ოდენობის დაკონკრეტება, იყო თუ არა სახელმწიფო ბიუჯეტში მესამე პირების მიერ გადახდილი დღგ-ს თანხა, მტკიცებულებების გარეშე დააკმაყოფილა მოთხოვნა და მოსარჩელეს დღგ ადგილობრივ რესურსებზე საგადასახადო ანგარიშფაქტურების მიხედვით ჩაუთვალა, თუმცა ანგარიშფაქტურები მტკიცებულებების სახით სასამართლოში წარდგენილი არ ყოფილა და არც სასამართლოს მოუთხოვია. რაიონულმა სასამართლომ გადაწყვეტილება საქართველოს პარლამენტის გადასახადებისა და შემოსავლების კომიტეტის 2000წ. 12 ივნისის ¹4374/4-3/1278 წერილზე დააფუძნა, როგორც მტკიცებულებაზე, როცა წერილი წარმოადგენდა პარლამენტის წევრის მოსაზრებას და მასზე დაყრდნობით სარჩელის დაკმაყოფილება გაუმართლებელი და კანონსაწინააღმდეგო იყო.

სააპელაციო სასამართლო არ დაეთანხმა რაიონული სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ ადგილობრივი წარმოების სიგარეტის მიწოდება ფაქტობრივად წარმოადგენდა დასაბეგრ ოპერაციას ორი გადასახადის ფიქსირებული ჯამით, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლს, რომელიც გარდამავალ დებულებებს შეიცავს, 1997წ. 18 სექტემბერს განხორციელებული საკანონმდებლო ცვლილებით დაემატა მე-13 ნაწილი, შემდეგი შინაარსით:

ა. თამბაქოს ნაწარმის (თამბაქოს ნედლეულის გარდა) იმპორტი დღგ-ისა და აქციზების ნაცვლად იბეგრება ფიქსირებული გადასახადით შემდეგი ოდენობით: 1. მოსაწევი თამბაქო (ჩიბუხის)-20 ლარი 1 კგ-ზე; 2. სიგარა – 25 თეთრი 1 ცალზე; 3. უმაღლესი, I II, A და B კლასის სიგარეტი და სიგარილა 25 თეთრი ერთ კოლოფზე; 4. ყველა დანარჩენი კლასის სიგარეტი და პაპიროსი _ 19 თეთრი ერთ კოლოფზე;

ბ. იმპორტული სიგარეტის მიწოდება დღგ-ით არ იბეგრება.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ 1998წ. 30 ოქტომბერს განხორციელებული საკანონმდებლო ცვლილებების საფუძველზე მითითებულ მუხლს დაემატა შემდეგი შინაარსის “გ” ქვეპუნქტი: “იმპორტულ სიგარეტზე აქციზური მარკების შეძენისას გადაიხდება გადასახადი, შესაბამისად, 19 და 25 თეთრის ოდენობით”, ხოლო 2000წ. 29 დეკემბრის კანონით მე-13 ნაწილი ჩამოყალიბდა ახალი რედაქციით: 2001წ. 1 იანვრიდან 2002წ. 1 იანვრამდე:

თამბაქოს ნაწარმის იმპორტი (თამბაქოს ნედლეულის გარდა) საბაჟო გადასახადის, დღგ-ისა და აქციზის ნაცვლად დაიბეგროს ფიქსირებული გადასახადით . . .

ადგილობრივი წარმოების თამბაქოს ნაწარმის მიწოდება (თამბაქოს ნედლეულის გარდა) დღგ-ისა და აქციზის ნაცვლად დაიბეგროს შემდეგი ოდენობის ფიქსირებული გადასახადით . . .

ბ. გ. სიგარილა და ფილტრიანი სიგარეტი _ 20 თეთრი 1 კოლოფზე (20 ღერი).

გ. ამ მუხლის “ა” და “ბ” ქვეპუნქტებში აღნიშნული თამბაქოს ნაწარმის აქციზური მარკების შეძენისას გადაიხდევინება ფიქსირებული გადასახადი სრული ოდენობით.

დ. სიგარეტის მიწოდება დღგ-ით არ იბეგრება. ხოლო 2002წ. 25 იანვრის კანონით ამ მუხლის მე-13 ნაწილს დაემატა შემდეგი შინაარსის “ვ” ქვეპუნქტი: “ამ ნაწილის მოქმედების პერიოდში დღგ-ის ჩათვლა არ წარმოებს”.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ფირმა წარმოადგენს დღგ-ის გადამხდელს, მიუხედავად იმისა, რომ ამ ეტაპზე იხდის ფიქსირებულ გადასახადს. ვინაიდან, საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის მე-13 ნაწილის ,,ბ” პუნქტის მიხედვით, კანონმდებლობამ ადგილობრივი წარმოების თამბაქოს მიწოდების დღგ-ისა და აქციზის ნაცვლად დაადგინა ფიქსირებული გადასახადით დაბეგვრა განსაზღვრული ოდენობით, მასში იგულისხმება, რომ ადგილობრივი თამბაქოს მიწოდების განხორციელება იბეგრება არა გადასახადის სახეებით _ დღგ-ით და აქციზით, არამედ ფიქსირებული გადასახადით, რაც გამორიცხავს საწარმოს, როგორც დღგ-ის გადამხდელის სტატუსით, არსებობას. აღნიშნულს კიდევ უფრო ამყარებს საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის მე-13 ნაწილის “დ” პუნქტის მითითება, რომ სიგარეტის მოწოდება დღგ-ით არ იბეგრება. გარდამავალი დებულებების აღნიშნული დათქმა, სააპელაციო სასამართლოს აზრით, ადგილობრივი წარმოების მიწოდებას მოიაზრებს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლით გათვალისწინებულ ეკონომიკურ-საფინანსო ოპერაციათა შორის, რომლებიც გათავისუფლებულია დღგ-ისაგან, როგორც დროებითი ღონისძიებები, რის გამოც ადგილობრივი თამბაქოს ნაწარმის მიწოდება არ არის 101-ე მუხლის ჩამონათვალში.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის 96.1 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, დღგ-ით დაბეგვრის ობიექტად მიჩნეულია დასაბეგრი ოპერაცია და იმპორტი, რამდენადაც ადგილობრივი წარმოების სიგარეტის მიწოდება არ წარმოადგენს დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციას, ვინაიდან დღგ აქციზებთან ერთად შეცვლილია ფიქსირებული გადასახადით, რაც არც ერთ შემთხვევაში არ ნიშნავს, რომ ფიქსირებული გადასახადის გადამხდელი ამავდროულად წარმოადგენს დღგ-ის გადამხდელს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის მე-4 ნაწილი ადგენს დღგ-ის თანხის ჩათვლის შესაძლებლობას მხოლოდ ორი პირობის ერთობლიობის შემთხვევაში, კერძოდ, დღგ-ის გადამხდელს უნდა ჰქონდეს დასაბეგრი და ამ კოდექსის 101-ე მუხლის მიხედვით დღგ-ისაგან განთავისუფლებული ოპერაციები, რასაც კონკრეტულ სიტუაციაში ადგილი არ ჰქონდა, რის გამოც სასარჩელო მოთხოვნა უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული.

აღნიშნული გადაწყვეტილება შპს “ს-ის” წარმომადგენელმა დ. ლ-ამ საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში და მოითხოვა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 25 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მათი დაზუსტებული სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოზე მათი მოთხოვნა დაკონკრეტდა და დაზუსტებული სარჩელით მოითხოვეს 2552408,77 ლარის ჩათვლა. აღნიშნული თანხა წარმოადგენს მათ მიერ იმპორტის დროს საბაჟოზე დეკლარირებულ თანხებს. აღნიშნული დეკლარაციები სასამართლოს მიერ გამოკვლეულ იქნა და მასში ეჭვი არც მხარეს შეუტანია, პირიქით, სადავო არ არის მათ მიერ დეკლარირებული და მოსათხოვი თანხის ოდენობა, სადავოა იურიდიული ინტერპრეტაცია კანონისა, რასაც ედავებოდნენ მხარეს და საოლქო სასამართლოს.

კასატორი მიიჩნევს, რომ საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის მე-13 ნაწილის ,,ბ” ქვეპუნქტი, რომ “ადგილობრივი წარმოების თამბაქოს ნაწარმის მიწოდება დამატებული ღირებულების გადასახადისა და აქციზის ნაცვლად დაიბეგროს შემდეგი ოდენობის ფიქსირებული გადასახადით”, ნიშნავს იმას, რომ დღგ-ს ნაცვლად თამბაქოს ნაწარმის მიწოდება იბეგრება ფიქსირებული გადასახადით, ანუ ტერმინი “ნაცვლად” გულისხმობს, რომ დროებით დღგ-ს მაგივრად დაწესდა სხვა გადასახადი, ანუ დღგ-ს გადამხდელნი რომ არ ყოფილიყვნენ, ახალ ფიქსირებულ გადასახადს ვერ დააკისრებდნენ და მათი სტატუსი, რომ ისინი დღგ-ის გადამხდელები არიან, არავის შეუცვლია.

კასატორი განმარტავს, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლი, სადაც ამომწურავად არის ჩამოთვლილი საქართველოში არსებული გადასახადის სახეები. მათში კი ფიქსირებული გადასახადი არ მოიაზრება, რითაც სასამართლომ არ გაითვალისწინა მათი არგუმენტი, რომ ის არ არის გადასახადის სახე, არამედ არის დროებითი ღონისძიება, დაფიქსირებული 273-ე მუხლის მე-13 ნაწილში “2000 წლიდან 2004 წლამდე”. Aმდენად, ისინი წარმოადგენენ დღგ-ის გადამხდელ ორგანიზაციას, მიუხედავად იმისა, რა ოდენობით გადასახადს იხდიან. ფიქსირებული გადასახადი კი სხვა არაფერია, თუ არა გამოანგარიშების სხვა, გამარტივებული ფორმა, ანუ მისი გადახდა დამოკიდებულია რაღაც გარკვეულ ოდენობაზე, რის მიხედვითაც იხდიან ფიქსირებულ თანხას.

კასატორის აზრით, არასწორადაა განმარტებული საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის მიმართება ამავე კოდექსის 114-ე მუხლის მე-4 ნაწილთან, რომლის მიხედვით, “თუ დღგ-ს გადამხდელს აქვს დასაბეგრი და ამ კოდექსის თანახმად, განთავისუფლებული ოპერაციები”, მაშინ არ ხდება დღგ-ს ჩათვლა. 101-ე მუხლი არ ითვალისწინებს ადგილობრივი წარმოების სიგარეტის მიწოდებას, როგორც დღგ-საგან განთავისუფლებულ ოპერაციას, რაც კასატორის აზრით, არასწორია. 101-ე მუხლით ადგილობრივი თამბაქოს წარმოება არ არის განთავისუფლებული ოპერაცია და, ამდენად, მის მიმართ ვერ გამოიყენება 114-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, არამედ გამოყენებულ უნდა იქნეს 114-ე მუხლის 1-ლი ნაწილი “ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად, ან გადახდილია საბაჟო დეკლარაციის მიხედვით”, მოთხოვნილი თანხა კი სრულად შეესატყვისება მათ მიერ წარმოდგენილ დეკლარაციებს.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებები, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობის მოტივით და უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 25 ივნისის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის მე-13 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტთან დაკავშირებით, რომ შპს “ს-ა” წარმოადგენს დღგ-ს გადამხდელს. საგადასახადო კოდექსის 273.13 მუხლი 2000წ. 29 დეკემბრის ¹715-რს კანონით^ ჩამოყალიბდა ახალი რედაქციით, რომლის თანახმად, 2001წ. 1 იანვრიდან 2002წ. 1 იანვრამდე:

a. თამბაქოს ნაწარმის იმპორტი (თამბაქოს ნედლეულის გარდა) საბაჟო გადასახადის, დამატებული ღირებულების გადახდისა და აქციზის ნაცვლად დაიბეგროს შემდეგი ოდენობის ფიქსირებული გადასახადით:

a. ა) მოსაწევი თამბაქო (ჩიბუხის) _ 20 ლარი 1 კგ-ზე;

a. ბ) სიგარა _ 60 თეთრი ერთ ცალზე;

ა. გ) სიგარილა და ფილტრიანი სიგარეტი _ 40 თეთრი 1 კოლოფზე (20 ღერი);

a. დ) ყველა დანარჩენი უფილტრო სიგარეტი და პაპიროსი _ 20 თეთრი 1 კოლოფზე;

ბ. ადგილობრივი წარმოების თამბაქოს ნაწარმის მიწოდება (თამბაქოს ნადლეულის გარდა) დამატებული ღირებულების გადასახადისა და აქციზის ნაცვლად დაიბეგროს შემდეგი ფიქსირებული გადასახადით:

ბ. ა) მოსაწევი თამბაქო (ჩიბუხის) _ 20 ლარი 1 კგ-ზე;

ბ. ბ) სიგარა _ 60 თეთრი _ 1 ცალზე;

ბ. გ) სიგარილა და ფილტრიანი სიგარეტი _ 20 თეთრი 1 კოლოფზე (20 ღერი);

ბ. დ) ყველა დანარჩენი უფილტრო სიგარეტი და პაპიროსი _ 7 თეთრი 1 კოლოფზე (20 ღერი);

გ. ამ მუხლის “ა” და “ბ” ქვეპუნქტებში აღნიშნული თამბაქოს წარმოების აქციზების მარკების შეძენისას გადაიხდევინება ფიქსირებული გადასახადი სრული ოდენობით;

დ. სიგარეტის მიწოდება დღგ-ით არ იბეგრება.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ 273.13 მუხლში მითითებულ პერიოდში ფიქსირებული გადასახადი წარმოადგენს დამოუკიდებული გადასახადის სახეს და მითითებული მუხლის მოთხოვნათა გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა იზიარებს და ეთანხმება საკასაციო პალატის დასკვნას იმის თაობაზე, რომ აღნიშნული ნორმით, რომლითაც დადგენილ იქნა რა დაბეგვრის ფიქსირებული გადასახადი ადგილობრივი წარმოების თამბაქოს მიწოდებისას ნაცვლად დღგ-სა და აქციზისა, გამოირიცხა ამ ოპერაციის გადასახადის სახეებით დაბეგვრა, რაც, თავისთავად, გამორიცხავს კასატორის, შპს “ს-ის”, როგორც დღგ-ს გადამხდელის სტატუსით არსებობას. აღნიშნულ მოსაზრებას ამყარებს 273.13 მუხლის “დ” ქვეპუნქტის დათქმა, რომლის თანახმად, სიგარეტის მიწოდება დღგ-ით არ იბეგრება.

საკასაციო სასამართლო ასევე ეთანხმება სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ ეს დათქმა ადგილობრივი წარმოების სიგარეტის მიწოდებას მოიაზრებს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლით გათვალისწინებულ დღგ-ს გადასახადებისაგან განთავისუფლებულ სასაქონლო ოპერაციათა შორის, რის საფუძველზეც იგი არ არის ამ მუხლის ჩამონათვალში. საკასაციო პალატა თვლის, რომ დღგ-სა და აქციზის ერთიანი ფიქსირებული გადასახადით შეცვლაში არ მოიაზრება, რომ ფიქსირებული გადასახადის გადამხდელი იმავდროულად წარმოადგენს დღგ-ს გადამხდელს. კონკრეტულ შემთხვევაში ადგილი არა აქვს შპს “ს-ის” მხრიდან დასაბეგრი ოპერაციების არსებობასა და საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლით დადგენილი, დღგ-საგან განთავისუფლებული ოპერაციების ერთობლიობას, რაც საგადასახადო კოდექსის 114.4 მუხლის საფუძველზე იძლევა დღგ-ს თანხის ჩათვლის შესაძლებლობას.

აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა თვლის, რომ არ არსებობს შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძვლები და, შესაბამისად, უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 25 ივნისის გადაწყვეტილება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ს 499-ე, 404-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. კასატორის, შპს “ს-ის”, საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 25 ივნისის გადაწყვეტილება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.