ბს-219-405-კ-03 4 მარტი 2004 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი,

ნ. ქადაგიძე

დავის საგანი: საკრედიტო დავალიანება.

აღწერილობითი ნაწილი:

საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993წ. 22 დეკემბრის ¹930 დადგენილების თანახმად, რუსეთის ფედერაციის მიერ საქართველოს რესპუბლიკისათვის გამოყოფილი 10 მილიარდი მანეთის კრედიტიდან 3,5 მილიარდი მანეთი გამოეყო სახელმწიფო კონცერნ “ს.-ს” და ამ უკანასკნელს დაეკისრა ფინანსური პასუხისმგებლობა საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე ზემოაღნიშნული კრედიტის გამოყენებისა და დაბრუნებისთვის. რუსეთის ფედერაციის მიერ საქართველოსათვის გამოყოფილი კრედიტიდან კონცერნ “ს.-ს”, საქართველოს რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრის 1994წ. 8 მარტის ¹147-გ განკარგულებით, დამატებით გამოეყო 4,4 მილიარდი მანეთი.

კონცერნ “ს.-ისათვის” სულ გამოყოფილი 7,9 მილიარდი მანეთის კრედიტის დაფარვის შესახებ “ს.-სა” და ფინანსთა სამინისტროს შორის 1993წ. 29 დეკემბრის ¹4, 1994წ. 28 თებერვლის ¹7 და 1994წ. 15 მარტის ¹47 შეთანხმება-ვალდებულებებით განისაზღვრა, რომ კრედიტის დაბრუნება “ს.-ის” მიერ უნდა მომხდარიყო კუპონებში, ამასთან, მაზუთისა და სხვა სახის ნავთობპროდუქტების რეალიზაციიდან ამონაგები თანხა უნდა ჩარიცხულიყო სახელმწიფო ბიუჯეტში 20 საბანკო დღის განმავლობაში (საკრედიტო პერიოდისათვის დარიცხული პროცენტის ჩათვლით) რეალიზაციის დღისათვის ეროვნული ბანკის მიერ დადგენილი კურსით.

1994წ. 17 აგვისტოს საქართველოს რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრის ¹687გ განკარგულებით კონცერნ “ს.-ს” რუსეთის ფედერაციის მიერ გამოყოფილი კრედიტის დაფარვის ანგარიშში ბიუჯეტში ჩარიცხულად ჩაეთვალა 2500 მილიარდი კუპონი, ხოლო საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1995წ. 15 მარტის ¹141-გ განკარგულებით – 298 მილიარდი კუპონი. მთლიანად “ს.-ის” მიერ კრედიტის დაფარვის ანგარიშში ჩაირიცხა 474713891131 კუპონი, რაც ფინანსთა სამინისტროს მიერ გადაყვანილ იქნა აშშ დოლარებში და აღნიშნულმა თანხამ შეადგინა 397303 აშშ დოლარი.

საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს კოლეგიის 1995წ. 29 აგვისტოს დადგენილების საფუძველზე კონცერნ “ს.-ის” ბალანსზე რიცხული ძირითადი და საბრუნავი საშუალებები გადაეცა ახლად დაფუძნებულ სახელმწიფო ჰოლდინგურ კომპანია “ს.-ს”, ხოლო სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1997წ. 10 ივლისის ბრძანებით, ჰოლდინგური კომპანია “ს.-ის” ბაზაზე დაფუძნდა შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-ი”.

1997-1999 წლებში “ს.-ის” მიერ კრედიტის დაფარვის მიზნით გადახდილმა თანხამ სულ შეადგინა 423115 აშშ დოლარი, თუმცა “ს.-ის” მიერ მისთვის გამოყოფილი კრედიტის მთლიანი თანხის დაბრუნება არ განხორციელდა, რის გამოც 2002წ. 15 იანვარს ფინანსთა სამინისტრომ შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-ის” მიმართ სარჩელი აღძრა თბილისის საოლქო სასამართლოში და რუსეთის ფედერაციასა და საქართველოს შორის 1993წ. 15 სექტემბერს გაფორმებული საკრედიტო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების შესაბამისად, მოითხოვა “ს.-ისათვის” ბიუჯეტის სასარგებლოდ 7659177 აშშ დოლარის დაკისრება. მოსარჩელის განმარტებით, იმის გამო, რომ “ს.-ის” მიერ კრედიტის თანხა სრულად არ იქნა გადახდილი, საქართველოს წარმოეშვა რუსეთის ფედერაციის მიმართ ვალის დაბრუნების ვალდებულება.

შპს “ს.-მა” მიიჩნია, რომ იგი არ არის სათანადო მოპასუხე, რადგან მის ბალანსზე რიცხული 370000 ლარის ღირებულების ქონება ეკუთვნოდა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს, რომელიც არის მისი დამფუძნებელი პარტნიორი 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით და ეს უკანასკნელი უნდა ყოფილიყო ჩართული საქმეში მესამე პირად. აღნიშნულის საფუძველზე, თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 7 ნოემბრის განჩინებით საქმეში მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრო და საქართველოს პრეზიდენტი.

ფინანსთა სამინისტრომ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და შპს “ს.-ისათვის” 2003წ. 20 იანვრის მდგომარეობით არსებული დავალიანების, 6815880,80 აშშ დოლარის, დაკისრება მოითხოვა.

მოპასუხე შპს “ს.-მა” მისთვის გამოყოფილი 7,9 მილიარდი მანეთის კრედიტიდან აღიარა ბიუჯეტის მიმართ 1109900 ლარის დავალიანების არსებობა, მაგრამ აღნიშნული დავალიანების დაფარვას ვერ ახერხებს “ე.-სა” და ჩაის მრეწველობის ობიექტებზე “ს.-ის” მიმართ რიცხული დავალიანებების დაუბრუნებლობის გამო.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 3 ივნისის გადაწყვეტილებით ფინანსთა სამინისტროს სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-ს” ფინანსთა სამინისტროს სასარგებლოდ შემდეგი მოტივით დაეკისრა 4615802,52 აშშ დოლარის ეკვივალენტი თანხის ლარებში გადახდა:

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ კონცერნ “ს.-ს”, რომლის სამართალმემკვიდრეა შპს “ს.-ი”, კრედიტის სახით გამოეყო 7,9 მილიარდი მანეთი. მის მიერ ვალდებულება შესრულდა ნაწილობრივ, კერძოდ, “ს.-მ” სახელმწიფოსაგან მიღებული კრედიტიდან ბიუჯეტში დააბრუნა 474713891131 კუპონი და 37230 ლარი.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ფინანსთა სამინისტროს მოთხოვნა უნდა დაკმაყოფილდეს, რის საფუძველსაც სასამართლოს, სსკ-ის 131-ე მუხლის შესაბამისად, აძლევს თუნდაც ის გარემოება, რომ მოპასუხე “ს.-მ” აღიარა ბიუჯეტის მიმართ 1109900 ლარის დავალიანების არსებობა. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ფინანსთა სამინისტროს მოტივაცია “ს.-ისათვის” 6815880,80 აშშ დოლარის დაკისრების შესახებ. აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მხარეთა შორის წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობა წესრიგდება 1964წ. სამოქალაქო სამართლის კოდექსით, რომელიც ფულად ვალდებულებათა შეუსრულებლობისათვის პირგასამტეხლოს დარიცხვას დასაშვებად მიიჩნევს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მხარეთა შორის ამის თაობაზე არსებობს წერილობითი შეთანხმება, მაგრამ მოსარჩელემ არ გამოიყენა კანონით მისთვის მინიჭებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის შესაძლებლობა. ამდენად, სააპელაციო პალატამ სამართლებრივად დაუსაბუთებლად ჩათვალა ფინანსთა სამინისტროს მოთხოვნა ვადაგადაცილებულ დავალიანებაზე საჯარიმო სანქციების დარიცხვის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-მ”, ფინანსთა სამინისტრომ და ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტრომ.

შპს “ს.-ის” საკასაციო საჩივარი უზენაესი სასამართლოს 2003წ. 28 ოქტომბრის განჩინებით განუხილველად იქნა დატოვებული სასამართლოს მიერ დადგენილ ვადაში ხარვეზის (სახელმწიფო ბაჟის გადაუხდელობა, კასაციის საფუძვლების მიუთითებლობა) შეუვსებლობის გამო.

ფინანსთა სამინისტრომ საკასაციო საჩივრით მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც მას უარი ეთქვა სესხზე დარიცხული პროცენტისა და საურავის ანაზღაურებაზე. კასატორის განმარტებით, მათი მოთხოვნა ეფუძნებოდა რუსეთის ფედერაციასა და საქართველოს რესპუბლიკას შორის, ასევე ფინანსთა სამინისტროსა და კონცერნ “ს.-ს” შორის გაფორმებულ შეთანხმება-ვალდებულებებს, რის გამოც არასწორად ეთქვათ უარი მათ მოთხოვნას “ს.-ისათვის” პროცენტისა და საურავის დაკისრების შესახებ. ამასთან, კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა 1964წ. სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 252-ე მუხლი, რომლის თანახმად, ფულადი ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილების შემთხვევაში, მოვალემ უნდა გადაიხადოს გადაცილებული დროის სარგებელი, ვადაგადაცილებული თანხის წლიური სამი პროცენტი, თუ კანონით ან ხელშეკრულებით არ არის დადგენილი პროცენტის სხვა ოდენობა.

ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტრომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება მოითხოვა იმ მოტივით, რომ სასამართლომ საქმე განიხილა მისი, როგორც ერთ-ერთი მხარის, დაუსწრებლად, კერძოდ, კასატორის განმარტებით, იმის გამო, რომ საქმეში მესამე პირად დასახელებული იყო ქონების მართვის სამინისტრო, ხოლო 2003წ. 28 მარტის კანონით “აღმასრულებელი ხელისუფლების სტრუქტურისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონში ცვლილებებისა და დამატების შეტანის შესახებ” იგი ლიკვიდირებულ იქნა და მისი ფუნქციების განხორციელება დაევალა ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს, ეს უკანასკნელი სასამართლოს მხარედ უნდა ჩაერთო ან მის ნაცვლად უნდა მიეწვია საჯარო სამართლის იურიდიული პირი “საწარმოთა მართვის სააგენტო”, რომელიც ახორციელებს სახელმწიფოს წილობრივი მონაწილეობით მოქმედ საწარმოებში პარტნიორის (აქციონერის) უფლებამოსილებებს.

საკასაციო სასამართლოში საქმის არსებითი განხილვის დროს ფინანსთა სამინისტროს წარმომადგენელმა სრულად დაუჭირა მხარი მის საკასაციო საჩივარს და მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და საქმის ხელახლა არსებითად განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება. წარმომადგენელმა ასევე იშუამდგომლა დაუშვებლობის მოტივით ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ, ვინაიდან ეს სამინისტრო, როგორც სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს უფლებამონაცვლე, სასამართლოს მიერ საქმეში ჩაბმულ იქნა მესამე პირად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე. ამავე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, გადაწყვეტილების გასაჩივრების უფლება აქვს მხოლოდ ამავე მუხლის მეორე ნაწილით საქმეში ჩაბმულ მესამე პირებს. ამიტომ, კასატორის აზრით, ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია.

შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-ის” წარმომადგენელმა არ გაიზიარა ფინანსთა სამინისტროს შუამდგომლობა, მათ მხარი დაუჭირეს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს საკასაციო საჩივარს, მოითხოვეს მისი დაკმაყოფილება, თბილისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილების მთლიანად გაუქმება და საქმის არსებითად განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება.

ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროსა და საქართველოს პრეზიდენტის წარმომადგენლები, მიუხედავად არაერთგზის მოწვევისა, საკასაციო საჩივრის განხილვაზე არ გამოცხადდნენ, ამიტომ საკასაციო საჩივრები განხილულ იქნა მათი დასწრების გარეშე, თანახმად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹ მუხლის მე-2 ნაწილისა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობა-დასაშვებობის შემოწმებისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთების შესწავლის შედეგად მიიჩნევს, რომ ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი განუხილველად უნდა დარჩეს, ხოლო ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი სრულად უნდა დაკმაყოფილდეს, შესაბამისად, ნაწილობრივ უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და ამ ნაწილში საქმე არსებითად განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. თბილისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტრომ, რომელიც მოპასუხე შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-ის” შუამდგომლობით, როგორც საზოგადოების 100%-იანი წილობრივი პარტნიორი, სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს უფლებამონაცვლე, სასამართლოს 2002წ. 7 ნოემბრის განჩინებით ჩაბმულია მესამე პირად, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე. ამავე მუხლის მე-5 ნაწილის იმპერატიული მითითების მიხედვით, სასამართლო გადაწყვეტილების გასაჩივრების პროცესუალური უფლება ენიჭება მხოლოდ საქმეში ამ მუხლის მე-2 ნაწილით ჩაბმულ მესამე პირს, ანუ იმ პირს, რომელიც სადავო სამართალურთიერთობის მონაწილეა და რომლის თაობაზეც მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანაა შესაძლებელი. კონკრეტულ შემთხვევაში არც კასატორი ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტრო და არც სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრო, სადავო სამართალურთიერთობის მონაწილე არ არის და დავაზე არც საერთო გადაწყვეტილების გამოტანაა შესაძლებელი, რადგან სადავო საკრედიტო ურთიერთობის მოპასუხე (მოვალე) შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-ი” კერძო სამართლის იურიდიული პირია, რომელიც “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 44-ე მუხლის მიხედვით თავად აგებს პასუხს საწარმოს ვალდებულებებზე და ამავე მუხლის თანახმად, საზოგადოების პარტნიორს (დამფუძნებელს) საწარმოს ვალდებულებებზე პასუხისმგებლობა არ ეკისრება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ფინანსთა სამინისტროს შუამდგომლობა საფუძვლიანია, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილით საქმეში ჩართული მესამე პირის – ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია და განუხილველად უნდა იქნეს დატოვებული;

2. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ასევე შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-ის” მიერ, მაგრამ უზენაესი სასამართლოს 2003წ. 28 ოქტომბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი განუხილველად დარჩა დადგენილ ვადაში სასამართლოს მიერ მითითებული ხარვეზების (სახელმწიფო ბაჟის გადაუხდელობა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლებზე მიუთითებლობის) გამოუსწორებლობის გამო. საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ნაწილობრივ გასაჩივრდა ასევე ფინანსთა სამინისტროს მიერ სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში, კერძოდ, სამინისტროს სასარგებლოდ “ს.-ისათვის” 2200078 აშშ დოლარის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში.

თბილისის საოლქო სასამართლომ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ კონცერნ “ს.-ს”, რომლის სამართალმემკვიდრესაც წარმოადგენს შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-ი”, რუსეთის ფედერაციის მიერ საქართველოს რესპუბლიკისათვის გამოყოფილი კრედიტიდან 1993-94 წლებში საცეცხლე მაზუთისა და სხვა სახის ნავთობპროდუქტების შესაძენად, საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის განკარგულებებით გამოეყო 7,9 მილიარდი მანეთი, რაზეც ფინანსთა სამინისტროსა და კონცერნს შორის გაფორმდა 3 შეთანხმება-ვალდებულება. სასამართლომ ასევე დადგენილად მიაჩნია, რომ მიღებული კრედიტიდან შპს “ს.-ს” სახელმწიფოსათვის დაბრუნებული აქვს 423114,44 აშშ დოლარი და კრედიტის ძირითადი დავალიანება 4615802,52 აშშ დოლარი მოვალეს არ დაუბრუნებია, ამიტომ ამ ნაწილში საოლქო სასამართლომ დააკმაყოფილა ფინანსთა სამინისტროს სასარჩელო მოთხოვნა და მოვალეს, შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-ს”, დააკისრა 4615802,52 აშშ დოლარის გადახდა. სასამართლომ იმჟამად მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 186-ე მუხლის საფუძველზე (1964წ.) უარი უთხრა ფინანსთა სამინისტროს კომპანია “ს.-ისათვის” დამატებით 2200078 აშშ დოლარის დაკისრებაზე, რადგან ფულადი ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის პირგასამტეხლოს დარიცხვის შესახებ მხარეთა შორის არ არსებობდა წერილობითი შეთანხმება, რაც პირგასამტეხლოს დაკისრების აუცილებელ კანონისმიერ პირობას წარმოადგენდა. ამიტომ საკასაციო პალატა პირგასამტეხლოს ნაწილში სრულად იზიარებს სასამართლოს გადაწყვეტილებას, მაგრამ, კასატორის განმარტებით, სადავო 2200078 აშშ დოლარი არ წარმოადგენს ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო დარიცხულ პირგასამტეხლოს, არამედ ეს არის მხარეთა შორის შეთანხმება-ვალდებულებით გათვალისწინებული რუსეთის რესპუბლიკიდან აღებული კრდიტის პროცენტი ლიბორ +1% და ლიბორ +2%, რაც სასამართლომ არ გაითვალისწინა. კასატორის აზრით, თუ სასამართლო აღნიშნულ საპროცენტო განაკვეთს არ გაითვალისწინებდა, ვალდებული იყო, ეხელმძღვანელა საქართველოს სკ-ის (1964წ.) 225-ე მუხლით, რომელიც ითვალისწინებდა ფულადი ვალდებულების ვადის გადაცილებისას წლიური 3%-ის დარიცხვას.

ფინანსთა სამინისტროსა და სახელმწიფო კონცერნ “ს.-ს” შორის დადებული სამივე შეთანხმება-ვალდებულების მე-2 მუხლის მიხედვით, სახელმწიფო კონცერნი “ს.-ი” ვალდებულებას იღებდა კრედიტის დროულად და სრულყოფილად დაბრუნებაზე, მაზუთის რეალიზაციიდან ამონაგები თანხის სახელმწიფო ბიუჯეტში 20 საბანკო დღის განმავლობაში ჩარიცხვაზე, საკრედიტო პერიოდისათვის დარიცხული პროცენტის ჩათვლით. ამდენად, საკრედიტო პერიოდისათვის დარიცხული პროცენტის ანაზღაურება მხარეთა შორის დადებული შეთანხმება-ვალდებულების ერთ-ერთ პირობას წარმოადგენდა, ხოლო ვალდებულების ჯეროვნად და დაწესებულ ვადაში შესრულება სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ.) 165-ე მუხლით გათვალისწინებული პირობაა. რუსეთ-საქართველოს შორის დადებული საკრედიტო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, კრედიტზე დარიცხული პროცენტის ოდენობა სასამართლოს მიერ დადგენილი არ არის, ფინანსთა სამინისტროს მიერ არ ყოფილა წარმოდგენილი შესაბამისი წერილობითი მტკიცებულება და ვერც კასატორის წარმომადგენელმა მიუთითა საპროცენტო განაკვეთი. ამიტომ საკასაციო პალატა თვლის, რომ სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია, შესაბამისად, ამ ნაწილში უნდა გაუქმდეს სასამართლოს გადაწყვეტილება და საქმე არსებითად ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, ხოლო საკრედიტო პერიოდისათვის დარიცხული პროცენტის ოდენობის დაუდგენლობის შემთხვევაში, საკასაციო პალატის აზრით, სასამართლომ უნდა იმსჯელოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 225-ე მუხლით გათვალისწინებული წლიური 3%-იანი განაკვეთის დარიცხვის მართებულობაზე.

ამდენად, საკასაციო პალატის აზრით, ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-ისათვის” 2200078 აშშ დოლარის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში, უნდა გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 3 ივნისის გადაწყვეტილება და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა არსებითად განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი, მე-16 მუხლის პირველი და მე-5 ნაწილებით, სსკ-ის 401-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად;

2. ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

3. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 3 ივნისის გადაწყვეტილება შპს სახელმწიფო კომპანია “ს.-ისათვის” 2200078 აშშ დოლარის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე არსებითად ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

4. სახელმწიფო ბაჟის მხარეთათვის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე არსებითი გადაწყვეტილების მიღებისას;

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.