ბს-328-462-კ-03 19 თებერვალი, 2004 წ., ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე),
ი. ლეგაშვილი,
ნ. კლარჯეიშვილი
დავის საგანი: პრივატიზაციის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, საერთო გასასვლელის აღდგენა პირვანდელ მდგომარეობაში.
აღწერილობითი ნაწილი:
ნ. რ.-მ სარჩელით მიმართა სასამართლოს მოპასუხეების: ა. ბ.-ისა და მთაწმინდის რაიონის ¹58 საბინაო საექსპლოატაციო უბნის მიმართ და მოითხოვა საერთო გასასვლელის აღდგენა, ამოშენებული კარების პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა, 1992წ. 14 აგვისტოს ა. ბ.-ის ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან საერთო სარგებლობის გასასვლელის ამორიცხვა და პრივატიზაციის ხელშეკრულების ამ ნაწილში გაუქმება. საქმე მრავალჯერ განიხილა სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლომ და ბოლოს თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 30 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ. რ.-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, კერძოდ, დადგინდა, რომ გახსნილიყო ამოშენებული კარი იატაკიდან 1,80 სმ სიმაღლეზე, სადავო დერეფანი დარჩენილიყო ა. ბ.-ის საკუთრებაში და ნ. რ.-ის სამზარეულოს ბუნებრივი განათებისა და განიავების მიზნით, გაუქმდა სადავო დერეფნის აივნიდან შესასვლელი კარი.
თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა, როგორც მოსარჩელე ნ. რ.-ის, ისე მოპასუხე ა. ბ.-ის მიერ. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999წ. 6 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ნ. რ.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. დაკმაყოფილდა ა. ბ.-ის სააპელაციო საჩივარი, გაუქმდა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება და მოსარჩელე ნ. რ.-ს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება ნ. რ.-მ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 1999წ. 26 ნოემბრის განჩინებით დაკმაყოფილდა ნინო რ.-ის საკასაციო საჩივარი; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 1999წ. 6 სექტემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განხილვისათვის დაბურუნდა იმავე სასამართლოს. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ განიხილა საქმე და 2000წ. 20 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. რ.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების ნაწილში; ა. ბ.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ნ. რ.-ის სარჩელი ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან სადავო გასასვლელის ამორიცხვისა და საერთო გასასვლელის გახსნის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2000წ. 19 დეკემბრის განჩინებით დაკმაყოფილდა ნ. რ.-ის საკასაციო საჩივარი. გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2000წ. 20 მარტის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატას.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 12 ივნისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ნ. რ.-ის სააპელაციო საჩივარი. ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ა. ბ.-ის სააპელაციო საჩივარი. გაუქმდა დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 30 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა ნ. რ.-ის სარჩელი.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავო სამართლებრივი ურთიერთობები წარმოშობილი იყო სკ-ის ძალაში შესვლამდე. აღნიშნულიდან გამომდინარე და იმის გათვალისწინებით, რომ მხარეებს სურდათ ურთიერთობის მოწესრიგება ძალადაკარგული ნორმატიული აქტების საფუძველზე, განსახილველი დავის გადაწყვეტისას სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსი და სსრ საბინაო კოდექსით გათვალისწინებული შესაბამისი ნორმები.
საქმეში წარმოდგენილი ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის ¹... საბინაო საექსპლოატაციო უბნის წარმომადგენელ გ. ფ.-სა და ა.ბ.-ს შორის 1992წ. 14 სექტემბერს დადებული ხელშეკრულების თანახმად, ა. ბ.-ს უსასყიდლოდ გადაეცა საკუთრებაში ქ. თბილისში, ... მდებარე სამოთახიანი საცხოვრებელი ბინა, 77 კვ.მ საცხოვრებელი ფართით, დამხმარე სათავსებით: დერეფანი 3,6 კვ.მ, სამზარეულო, აბაზანა, საპირფარეშო 14 კვ.მ, შესასვლელი 5,6, სარდაფი 15 კვ.მ.
1996წ. 13 მაისის ხელშეკრულებით დადგენილი იყო, რომ ნ. რ.-მ იყიდა ა. წ.-ს კუთვნილი მთელი საცხოვრებელი სახლის 69/862 წილი, მდებარე ქ. თბილისში, ..., საცხოვრებელი სახლის სასარგებლო ფართია 1245 კვ.მ, საცხოვრებელი – 862 კვ.მ, დამხმარე – 383 კვ.მ.
აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. რ.-ე წარმოადგენდა ქ. თბილისში, ... მდებარე მთელი საცხოვრებელი სახლის, მათ შორის, როგორც საცხოვრებელი, ისე დამხმარე ფართის 69/682 წილის თანამესაკუთრეს (წილადი თანასაკუთრება).
საქმეში არსებული ლ. ბ.-ის, ა. წ.-ს (ნ. რ.-ის კუთვნილი ბინის ყოფილი მესაკუთრეების) ა. ბ.-ის 1948წ. 22 ოქტომბრის საცხოვრებელი ფართობების ¹9 პასპორტით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ... მდებარე 5,6 კვ.მ საერთო გასასვლელი (დერეფანი) წარმოადგენდა საერთო სარგებლობის ფართს.
სსრ სკ-ის 113-ე მუხლის თანახმად, “საერთო წილადი საკუთრების მფლობელობა, სარგებლობა და განკარგვა ხორციელდება ყველა მონაწილის თანხმობით. უთანხმოების შემთხვევაში მფლობელობის, სარგებლობისა თუ განკარგვის წესი განისაზღვრება სასამართლოს მიერ ერთი რომელიმე მონაწილის სარჩელით”.
სსრ-ის საბინაო კოდექსის 93-ე მუხლის შესაბამისად, “საცხოვრებელი სადგომი და დამხმარე სათავსები შეიძლება გადაკეთდეს და გადაგეგმარდეს მხოლოდ ბინის კეთილმოწყობის მიზნით და დაიშვება მხოლოდ დამქირავებლის, მისი ოჯახის წევრების, იმ პირთა, რომელთა ინტერესებსაც ეს შეეხება და გამქირავებლის თანხმობით და სახალხო დეპუტატთა ადგილობრივი საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის ნებართვით – დამქირავებელი, რომელიც თვითნებურად გადააკეთებს ან გადააგეგმარებს საცხოვრებელ სადგომს, მოვალეა, თავის ხარჯზე მოიყვანოს ეს სადგომი წინანდელ მდგომარეობაში”.
მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 1996წ. 11 დეკემბრის ¹202 გადაწყვეტილებით დადგენილი იყო, რომ ა. ბ.-ს, ბინის იზოლირების მიზნით, ნება დაერთო, თავის კუთვნილ სათავსში წლების მანძილზე გაუქმებული კარის ღიობი ამოეშენებინა.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. ბ.-ის მიერ სადავო საერთო სარგებლობის ფართის პრივატიზაციით და შემდეგ მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 1996წ. 11 დეკემბრის ¹202 გადაწყვეტილებით მოხდა ამ ფართით სარგებლობის უფლების თვითნებური შეწყვეტა, ვინაიდან საერთო ფართობებით სარგებლობის უფლების შეწყვეტა, მოსარჩელეთა თანხმობის გარეშე, იმ დროისათვის მოქმედი კანონმდებლობით გათვალისწინებული არ იყო. აღნიშნული დაუშვებელი იყო იმ შემთხვევაშიც, როდესაც დაინტერესებულ პირს ხანგრძლივი დროის განმავლობაში ასეთი სარგებლობა ფაქტობრივად შეწყვეტილი ჰქონდა.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება 5,6მ2 საერთო სარგებლობის ფართის პრივატიზაციის ნაწილში ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი, ვინაიდან აღნიშნული ფართის პრივატიზაცია ეწინააღმდეგება კანონს (სსრ სკ-ის 93-ე მუხლი), კერძოდ, სადავო საერთო სარგებლობის ფართის გადაკეთება (კარის ღიობის ამოშენება) განხორციელებულია ნ. რ.-ის წინამორბედი მესაკუთრის _ ა. წ.-ს, გამქირავებლის – მთაწმინდის რაიონის გამგეობის თანხმობის გარეშე. ამასთან, საქმეზე წარმოდგენილი მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 1996წ. 11 დეკემბრის ¹202 გადაწყვეტილებით ნება დაერთო ა. ბ.-ს გაუქმებული კარის ღიობის ამოშენებაზე, მაგრამ აღნიშნულზე თანხმობა სადავო პრივატიზაციის განხორციელებისას არ ჰქონია. ამდენად, საბინაო კოდექსის 93-ე მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნები საცხოვრებელი სადგომის გადაკეთებისას დაცული არ იყო. შესაბამისად, არ არსებობს სადავო ფართის პრივატიზაციისას საერთო ფართის დამქირავებლის (მოსარგებლის ა. წ.-ს) თანხმობაც, მაშინ, როდესაც საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-2 მუხლით გათვალისწინებულია, რომ “ბინა, რომელიც სარგებლობის უფლებით გადაცემული აქვს რამდენიმე დამქირავებელს, მათ საკუთრებაში გადაეცემათ ყველა დამქირავებლის თანხმობით”.
სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო გასასვლელის თვითნებური ამოქოლვით ნ. რ.-ს და მისი ოჯახის წევრებს მოესპოთ საერთო აივნით, სახანძრო კიბითა და საერთო გასასვლელში არსებული “აგვ”-თი სარგებლობის უფლება.
მითითებული გარემოების გათვალისწინებით სასამართლომ ჩათვალა, რომ სარჩელის მოთხოვნა, საერთო გასასვლელს პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენის შესახებ, საფუძვლიანი იყო.
სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სარჩელი წარდგენილი იყო სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის დაცვით. ნ. რ.-მ ქ. თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი ბინა იყიდა 1996წ. მაისში, ხოლო სასარჩელო მოთხოვნა პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან სადავო გასასვლელის ამორიცხვის თაობაზე სასამართლოში დააყენა 1997წ. 6 იანვარს, ანუ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (ძველი რედაქციით) 75-ე მუხლით გათვალიწინებული სამწლიანი ვადის დაცვით.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებულობა-კანონიერების და მხარეთა ახსნა – განმარტებების მოსმენის შედეგად მიიჩნევს, რომ ანა ბ.-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს. უნდა გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 12 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება ნინო რ.-ის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.
საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიღებულია სსკ-ის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნათა დარღვევით, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია.
მოსარჩელე ნ. რ.-ის სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა 1992წ. 14 აგვისტოს ა. ბ.-ის სახელზე ქ. თბილისში ... მდებარე ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან საერთო სარგებლობის გასასვლელის ამორიცხვა, პრივატიზაციის ხელშეკრულების ამ ნაწილში ბათილად ცნობა და გასასვლელის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენა. მოსარჩელე მოთხოვნის საფუძვლად მიუთითებდა იმ გარემოებაზე, რომ ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში ასახული 5.6 კვ.მ გასასვლელი წარმოადგენდა საერთო სარგებლობის გასასვლელს, რომლის პრივატიზაციის უფლება სსრ სკ-ის 119-ე მუხლის შესაბამისად, ნ. ბ.-ს არ ჰქონდა, რადგან საერთო წილადი საკუთრების მფლობელობა, სარგებლობა და განკარგვა ხორციელდება ყველა მონაწილის თანხმობით.
სააპელაციო სასამართლომ სადავო 5.6 კვ.მ-ის საერთო სარგებლობის გასასვლელის მხარეთა სარგებლობაში არსებობის ფაქტი დადასტურებულად მიიჩნია 1948წ. 22 ოქტომბრის საცხოვრებელი ფართობების ¹9 პასპორტის, ლ. ბ.-ისა და ა. წ.-ს ჩვენებების საფუძველზე, რასაც არ იზიარებს საკასაციო სასამართლო შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქმეზე წარმოდგენილი მშრომელთა დეპუტატების თბილისის საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის ორჯონიკიძის სახ. რაიონის საბინაო სამმართველოს 1948წ. 22 ოქტომბრის საცხოვრებელი ფართობის ¹9 პასპორტის თანახმად, რომელიც გაცემულია ...-ის ჩიხის ¹3-ში მდებარე ¹205 სახლთმფლობელობაზე, დგინდება, რომ სახლთმფლობელობის მონაწილეებს ლ. ლ.-ს, ი. გ.-ს, გ. გ.-ს და ქ. ა.-ს (რომლებიც წარმოადგენენ ნ. რ.-ის და ა. ბ.-ის ბინების ადრინდელ მფლობელებს) საერთო სარგებლობაში გააჩნდათ მხოლოდ სამზარეულო პ. ¹... პასპორტის გრაფაში – სხვადასხვა დამხმარე სადგომი – უწინდელ მესაკუთრეთა საერთო სარგებლობის უფლება მითითებული არ არის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ 5.6 კვ.მ გასასვლელის მხარეთა საერთო სარგებლობის უფლების დასადასტურებლად 1948წ. 22 ოქტომბრის ¹... პასპორტის მითითება არასწორია და იგი არ უნდა იქნეს გაზიარებული. რაც შეეხება ლ. ბ.-ის და ა. წ.-ს ახსნა-განმარტებებს, ისინი არ წარმოადგენს იმ მტკიცებულებას, რომლითაც უნდა დადგინდეს უძრავ ქონებაზე საერთო სარგებლობის უფლება, რადგან აღნიშნულის თაობაზე არ არის მითითებული არც საცხოვრებელ ბინებზე გაცემულ ორდერებში და არც საბინაო ფონდის პირადი აღრიცხვის ბარათებში. ამასთან, აღსანიშნავია ის გარემოებაც, რომ სასამართლოს მიერ არ არის დასაბუთებული, თუ რატომ იქნა გაზიარებული აღნიშნული პირების ახსნა-განმარტებები და, შესაბამისად, უარყოფილი სხვა მეზობლების ახსნა-განმარტებები, რომლებიც საწინააღმდეგო განმარტებას იძლეოდნენ, მით უფრო, რომ აღნიშნული პირები სასამართლო სხდომაზე დაკითხული არ ყოფილან.
საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ნ. რ.-ის მიერ 1996წ. აგვისტოში წარდგენილ სასარჩელო განცხადებაზე დართული მტკიცებულებებით, კერძოდ: 1955წ. 15 იანვრის ბინის მიღება-ჩაბარების აქტით და ამავე რიცხვით შედგენილი ქირავნობის ხელშეკრულებით, რომელიც დადებულია ორჯონიკიძის რაისაბჭოს აღმასკომის საბინაო სამმართველოს ¹... სახლმმართველობასა და ნ. რ.-ის ბინის ადრინდელ მესაკუთრეს – ი. გ.-ს შორის, საერთო სარგებლობის 5.6 კვ.მ ფართის გასასვლელი მითითებული არ არის (საერთო სარგებლობის უფლებით გადაცემულია საკუჭნაო 3 კვ.მ და სარდაფი – 6 კვ.მ). საქმეზე წარმოდგენილი 1996წ. 13 მაისის ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებით ირკვევა, რომ ნ. რ.-მ ნ. წ.-საგან შეიძინა ქ. თბილისში, ... მდებარე სახლთმფლობელობის 69/862 წილი, რომელიც, თავის მხრივ, ნ. წ.-მ შეიძინა ლ. ბ.-ისაგან 1992წ. დეკემბერში. ლ. ბ.-მ, ნ. რ.-ის ბინის ადრინდელმა მფლობელმა, ბინის პრივატიზაცია განახორციელა 1992წ. 30 ივნისს, რის საფუძველზე მას უსასყიდლო საკუთრებაში გადაეცა საცხოვრებელი ფართი 69 კვ.მ, სამზარეულო _ 8,9 კვ.მ, აბაზანა/საპირფარეშო _ 4,8 კვ.მ, შესასვლელი _ 6,6 კვ.მ. ამავე ხელშეკრულებაში მითითებულია საერთო სარგებლობის უფლება 24 კვ.მ სარდაფზე. აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება, რომ ნ. რ.-ის ბინის უწინდელ მესაკუთრეებს 5.6 კვ.მ გასასვლელზე გააჩნდათ საერთო სარგებლობის უფლება. ამასთან, გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ ლ. ბ.-ს ბინის პრივატიზაცია გაკეთებული აქვს 1992წ. 30 ივნისს, ა. ბ.-ზე რამდენიმე თვით ადრე და პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში საერთო სარგებლობის უფლება რომ მითითებული არ იყო, იმთავითვე ცნობილი იყო ლ. ბ.-ისათვის და მას იგი სადავოდ არ გაუხდია. 5.6 კვ.მ გასასვლელზე საერთო სარგებლობის უფლება სადავოდ არ გამხდარა არც მას შემდეგ, რაც იგი პრივატიზებულ იქნა ა. ბ.-ის მიერ 1992წ. 14 აგვისტოს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციას იმის შესახებ, რომ პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე მოთხოვნა ხანდაზმული არ იყო, რადგან ნ. რ.-მ პრივატიზაციის შესახებ შეიტყო ბინის ყიდვა-გაყიდვის შემდეგ.
საქმეში არსებული ყიდვა-გაყიდვისა და პრივატიზაციის ხელშეკრულებებით დადასტურებულია, ნ. რ.-ის ბინის თავდაპირველი მესაკუთრეებისათვის ცნობილი იყო, რომ სადავო გასასვლელი საერთო სარგებლობაში არ იმყოფებოდა, მაგრამ ლ. ბ.-ს სადავოდ არ გაუხდია ის გარემოება, რომ გასასვლელზე საერთო სარგებლობის უფლება მისი ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში არ დაფიქსირებულა, ასევე არ უდავია ა. წ.-საც, რომელმაც ბინა შეიძინა ლ. ბ.-ისაგან 1992წ. დეკემბერში. ნ. რ.-ის მიერ ა. წ.-საგან ბინის შეძენის დროს, სადავო გასასვლელი უკვე ა. ბ.-ის საკუთრებაში იყო აღრიცხული და ნ. რ.-ს არ შეეძლო ევარაუდა, რომ სადავო ფართზე სარგებლობის უფლება მას გააჩნდა. 1964წ. სკ-ის 81-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულების მონაწილე პირის შეცვლა არ იწვევს სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის შეცვლას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის დასაწყისად არასწორად მიიჩნია ნ. რ.-ის მიერ ბინის შეძენის მომენტი.
საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ რადგან საქმეში არსებული მასალებით არ დასტურდება სადავო გასასვლელის საერთო სარგებლობაში არსებობა, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საბინაო კოდექსის შესაბამისი ნორმები და არასწორად დაადგინა გასასვლელის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენა, რადგან ა. ბ.-ს წლების მანძილზე გაუქმებული კარის ღიობის ამოშენებაზე ნება დაერთო ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 1996წ. 11 დეკემბრის ¹202 გადაწყვეტილებით და აღნიშნული გადაწყვეტილება ნ. რ.-ს არ გაუსაჩივრებია.
ის გარემოება, რომ ნ. რ.-ის სამზარეულოს არა აქვს დამოუკიდებელი ვინტილაცია და არ ნიავდება, რის გამოც ილახება მისი საყოფაცხოვრებო პირობები, არ შეიძლება გახდეს სხვისი უფლებების შეზღუდვის საფუძველი, რადგან საქართველოს კონსტიტუციის 44-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა განხორციელებამ არ უნდა დაარღვიოს სხვათა უფლებები და თავისუფლებები.
სარეზოლუციო ნაწილი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე პუნქტით, სსკ-ის 411-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ა. ბ.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;
2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 12 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;
3. ნ. რ.-ის სარჩელი 1992წ. 14 აგვისტოს ა. ბ.-ის სახელზე ქ. თბილისში, ... მდებარე ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან 5.6 კვ.მ შესასვლელის ამორიცხვის, ამ ნაწილში პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის და გასასვლელის პირვანდელი აღდგენის შესახებ არ დაკმაყოფილდეს;
4. ნ. რ.-ს დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 30 ლარის ოდენობით;
5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
