ბს-382-509-კ-03 5 მარტი, 2004 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

გ. ქაჯაია,

ნ. ქადაგიძე

დავის საგანი: ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2002წ. 15 ივლისს ლ. კ.-ის წარმომადგენელმა ბ. გ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ჭიათურის რაიონულ სასამართლოს სოფ. ...-ის საკრებულოს გამგეობის, ნ. ბ.-ისა და მ. კ.-ის მიმართ და მოითხოვა სოფ. ...-ის საკრებულოს გამგეობის 1993წ. 28 აპრილის გადაწყვეტილებისა და ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, დედის დანაშთ ქონებაზე მესაკუთრედ ცნობა და უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა შემდეგი საფუძვლებით: 1993წ. 15 აპრილს ლ. კ.-ის ძმამ ნ. კ.-მ სოფ. ...-ის საკრებულოს გამგეობას განცხადებით მიმართა სოფ. ს.-ში დედის, ე. კ.-ის, კომლში კომლის უფროსად ჩაწერის შესახებ. ამავე წლის 20 აპრილს სოფ. ...-ის საკრებულოში, საკრებულოს გამგეობის თავმჯდომარე ნ. ც.-ის სახელზე შევიდა ე. კ.-ის განცხადება მის კომლში შვილის, ნ. კ.-ის, მომვლელად ჩაწერის შესახებ. სოფ. ...-ის საკრებულოს გამგეობის 1993წ. 28 აპრილის გადაწყვეტილებით ნ. კ.-ე ჩაწერილ იქნა ე. კ.-ის კომლში კომლის უფროსად. ე. კ.-ე 1996წ. 20 მარტს გარდაიცვალა, ხოლო ნ. კ.-ე _ 2001წ. იანვარში.

მოგვიანებით მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ ნ. კ.-ის მეუღლემ ნ. ბ.-მ სოფ. ს.-ში არსებული მიწის ნაკვეთი სიტყვიერი გარიგების საფუძველზე მ. კ.-ს მიჰყიდა. საკითხის გასარკვევად ლ. კ.-მ სოფ. ...-ის საკრებულოს მიმართა, პასუხად მან საკრებულოს 1992წ. 28 აპრილის გადაწყვეტილება, ნ. და ე. კ.-ის განცხადებების ასლები მიიღო. გაირკვა, რომ ე. კ.-ის განცხადება არა მის მიერ, არამედ ნ. კ.-ის მიერ იყო შესრულებული, რაც ექსპერტიზის დასკვნით დადასტურდა. დედის გარდაცვალების შემდეგ იგი სამკვიდროს ფაქტობრივად ფლობდა და მართავდა. აღნიშნული გარემოებები და ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება ლ. კ.-ისათვის 2002წ. ივნისში გახდა ცნობილი, საკრებულოს უკანონო გადაწყვეტილებით შეილახა მისი კონსტიტუციური უფლებები.

სასამართლოს სხდომაზე მოსარჩელემ იშუამდგომლა და მოითხოვა სასარჩელო განცხადებიდან, რომელშიც გაერთიანებული იყო ადმინისტრაციული და სამოქალაქო მოთხოვნა, ადმინისტრაციული ნაწილის გამოყოფისა და სამოქალაქო დავის ნაწილში საქმის შეჩერების შესახებ, რასაც მოპასუხეებმა და მათმა წარმომადგენელმა მხარი დაუჭირეს.

ჭიათურის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 3 სექტემბრის განჩინებით შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა. აღნიშნული საქმიდან ცალკე წარმოებად გამოიყო ადმინისტრაციული ნაწილი სოფ. ...-ის საკრებულოს გამგეობის 1993წ. 28 აპრილის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ, ხოლო საქმე სამოქალაქო ნაწილში მესაკუთრედ ცნობის, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის შესახებ შეჩერდა საქმის ადმინისტრაციული წესით გადაწყვეტამდე.

ჭიათურის რაიონულმა სასამართლომ 2002წ. 3 სექტემბრის საოქმო განჩინებით, ნ. ბ.-ისა და მ. კ.-ის წარმომადგენლის, კ. ს.-ის, შუამდგომლობის საფუძველზე ისინი საქმეში დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე მესამე პირებად ჩააბა, ხოლო იმავე თარიღის ცალკე განჩინებით საქმეში მესამე პირად მარტო ნ. Bბ.-ე იქნა ჩაბმული, ხოლო მ. კ.-ე მოპასუხედაა მითითებული.

ჭიათურის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 18 მარტის, გადაწყვეტილებით ლ. კ.-ის წარმომადგენლის, ბ. გ.-ის სარჩელს სოფ. ...-ის საკრებულოს 1993წ. 28 აპრილის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე, უარი ეთქვა უსაფუძვლობის გამო.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. კ.-ის წარმომადგენელმა ბ. გ.-მ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 4 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ლ. კ.-ის წარმომადგენლის, ბ. გ.-ის, სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა: გაუქმდა ჭიათურის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 18 მარტის გადაწყვეტილება. დაკმაყოფილდა სასარჩელო მოთხოვნა და ბათილად იქნა ცნობილი ჭიათურის რაიონის სოფ. ...-ის სოფლის საკრებულოს გამგეობის 1993წ. 22 აპრილის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საკრებულოს 1993წ. 22 აპრილის გადაწყვეტილება დადგენილი ნორმების აშკარა დარღვევით იყო მიღებული. კომლის უფროსი ეკატარინე კ.-ე ითხოვდა კომლში შვილის მომვლელად ჩაწერას. მომვლელად პირის აღიარება დადგენილი წესებით ხდება და ერთპიროვნულად ამ საკითხის გადაწყვეტა გამგებელს არ შეეძლო. სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სახეზე იყო ნ. კ.-ის კომლის წევრად მიღების მეურნეობითი ფორმა, ამიტომ მას სჭირდებოდა კომლის ერთადერთი წევრის _ ე. კ.-ის თანხმობა, ...-ის საკრებულოში შეტანილი ე. კ.-ის განცხადება კი არ იყო თანხმობა ნ. კ.-ის მეკომურად მიღების თაობაზე, რადგან ის მოითხოვდა შვილის მომვლელად ჩაწერას. ნ. კ.-ის დედა არ ითხოვდა შვილის კომლის უფროსად აღიარებას, საკრებულომ კი ნ. კ.-ე თავისი გადაწყვეტილებით ჩათვალა კომლის უფროსად.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ...-ის საკრებულოს გამგეობის 1993წ. 28 აპრილის გადაწყვეტილების მიღების დროს აღარ ფუნქციონირებდა რაიონისა და სასოფლო საბჭოს აღმასკომები, მაგრამ “სახელმწიფო ხელისუფლების ადგილობრივი ორგანოების საკრებულოებისათვის სტრუქტურის, კომპეტენციისა და მუშაობის ორგანიზაციის ზოგადი საწყისების შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის 1991წ. 14 მაისის კანონი არ განსაზღვრავდა კომლის წევრად მიღების და კომლის უფროსად დანიშვნის ასეთ წესს. Aამასთან, აღნიშნული კანონით განსაზღვრული იყო გადაწყვეტილების მიღების ფორმები და მეთოდები. ...-ის საკრებულოს ზემოთ აღნიშნული სადავო გადაწყვეტილების მიღების ყველა წესი აქვს დარღვეული. გადაწყვეტილებას ხელს აწერს მხოლოდ გამგებელი და მასზე ხელი არ მოუწერია საკრებულოს მდივანს.

სასამართლომ არ გაიზიარა ჭიათურის რაიონის სასამართლოს 2003წ. 18 მარტის გადაწყვეტილებაში გამოყენებული მტკიცებულება და აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენლის პოზიცია ...-ის საკრებულოს 1993წ. 28 აპრილის გადაწყვეტილების კანონიერად აღიარებასთან დაკავშირებით იმ მოტივით, რომ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით არ შეიძლება ამ კოდექსის ამოქმედებამდე გამოცემული ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ან ძალადაკარგულად გამოცხადება, თუ პირმა ამ აქტის საფუძველზე განახორციელა იურიდიული მნიშვნელობის რაიმე ქმედება. სასამართლომ ჩათვალა, რომ მხარეს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია მტკიცება იმისა, რომ ნ. კ.-მ პირადად განახორციელა გარკვეული ქმედებები. ამასთან, რაიონულმა სასამართლომ საქმის გადაწყვეტისას ცალმხრივად გამოიყენა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლის მეორე ნაწილი, რადგან იგი, როცა დაუშვებლად მიიჩნევს ამ კოდექსის ამოქმედებამდე მიღებული ადმინისტრაციული “აღმჭურველი” აქტის ბათილად ან ძალადაკარგულად გამოცხადებას, უშვებს გამონაკლისებსაც, კერძოდ, “დ” პუნქტის მიხედვით შეიძლება აქტის ბათილად ან ძალადაკარგულად გამოცხადება, თუ იგი ლახავს მესამე პირის კანონიერ უფლებებს და ინტერესებს.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო 1993წ. 28 აპრილის გადაწყვეტილების მიღებით ე. კ.-ის შვილს _ ლ. კ.-ს უფლება წაერთვა მიეღო სამემკვიდრო წილი. შეილახა მისი, როგორც მემკვიდრის ინტერესები და, ამდენად, კოდექსის 218-ე მუხლის მეორე ნაწილის მოთხოვნა სარჩელზე უარის თქმის საფუძვლად, სააპელაციო სასამართლოს აზრით, ვერ იქნებოდა გამოყენებული.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოსა და მოპასუხე მხარის პოზიცია სარჩელის ხანდაზმულობის შესახებ, რადგან ...-ის საკრებულოს გადაწყვეტილება არ გაუგზავნია არც ე. კ.-ისა და არც მისი შვილებისათვის, მით უმეტეს იცოდა, რომ ლ. კ.-ე ჩადიოდა სოფ.ში დედასთან და სხვადასხვა საშუალებით მონაწილეობდა საოჯახო საქმიანობაში, მიჰქონდა მოწეული პროდუქები. აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარემ რეალურად ვერ დაადასტურა, რომ ლ. კ.-ემ ნამდვილად დროულად იცოდა გადაწყვეტილების შესახებ. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. კ.-ის კომლში ჩაწერა მათ გაიგეს 2002 წელს, როცა ცნობილი გახდა, რომ მიწის ნაკვეთი ნ. კ.-ის მეუღლემ გაყიდა და მას ამუშავებდა მყიდველი მ. კ.-ე. სააპელაციო სასამართლოს აზრით, მოპასუხე მხარემ ვერაფრით დაადასტურა ის, რომ მოსარჩელე სადავო გადაწყვეტილებას იცნობდა 2002 წლამდე. პოზიცია, რომ დედის გარდაცვალების შემდეგ, 1996 წელს, ძმის კომლში ჩაწერის შესახებ ლ. კ.-ემ იცოდა, სასამართლომ მხარის ვარაუდად მიიჩნია. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ნ. ბ.-მ და სოფ. ...-ის საკრებულოს თავმჯდომარემ ბ. ფ.-მ საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს უზენაეს სასამართლოში, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ჭიათურის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 18 მარტის გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება შემდეგი საფუძვლით:

კასატორების განმარტებით, სააპელაციო პალატამ გადაწყვეტილების გამოტანისას არ იხელმძღვანელა სსკ-ის 105-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად და თავისი შინაგანი რწმენა არ დაამყარა საქმისათვის მნიშვნელოვან გარემოებებზე, Kკერძოდ, სამართლებრივი შეფასება არ მისცა მოწმე დ. კ.-ის მიერ სააპელაციო სასამართლოში მიცემულ ჩვენებას, რომელმაც ხაზგასმით დააფიქსირა, რომ ნ. კ.-ე კომლის წევრად გახდომის შემდეგ, კერძოდ დებდა გარიგებებს მეზობლებთან, რაც სანახევროდ აპელანტმა მხარემაც სასამართლო პროცესზე დაადასტურა.

კასატორები მიიჩნევენ, რომ სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაუდო არარსებული ნორმა. ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლს “დ” ქვეპუნქტი არ გააჩნია, მით უმეტეს, ასეთი შინაარსის. ხოლო, რაც შეეხება სასამართლოს მიერ იმის მტიცებას, თითქოს გამგებელმა რეზოლუციის დადებით ერთპიროვნულად გადაწყვიტა კომლის წევრად ნ. კ.-ის მიღების საკითხი, არ შეეფერება სინამდვილეს, რადგანაც ეს საკითხი განიხილა კოლეგიურმა ორგანომ საკრებულოს გამგეობამ და მიიღო შესაბამისი გადაწყვეტილება. სახეზეა ტექნიკური ხასიათის შეცდომა, რომელიც არსებითი დარღვევა არ არის და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, არ მომხდარა ისეთი ხასიათის დარღვევა, რომლის არსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება, ამასთან, ე. კ.-ის ფაქტობრივი თანხმობა ასევე იმით გამოიხატა, რომ კომლში ერთად ცხოვრების პერიოდში მას არ გამოუხატავს პროტესტი შვილის კომლის წევრად და უფროსად დანიშვნაზე.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 123-ე მუხლი პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სწორად იქნა გამოყენებული, რადგანაც მხარეთა შორის ურთიერთობა წარმოიშვა 1993 წელს. ამ დროისათვის კომლი, როგორც სუბიექტი, არსებობდა და, ამდენად, კომლის წევრებს შორის ურთიერთობა უნდა დარეგულირებულიყო კონკრეტული ნორმატიული აქტით, ამ შემთხვევაში სამოქალაქო სამართლის კოდექსით და, ბუნებრივია, სასამართლოს მიერ გამოყენებული იქნებოდა კანონის კონკრეტული მუხლი.

კასატორები მიუთითებენ, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში დადასტურდა და რატომღაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ მოსარჩელე მხარის მოთხოვნა აშკარად ხანდაზმულია, რადგანაც ნ. კ.-ე საკომლო ობიექტებში ჩაწერილია 1993 წლიდან. როგორც მოსარჩელე მხარე მიუთითებს, იგი საკმაოდ ხშირად მიდიოდა დედისა და ძმის სოფ.-ში, სადაც ნ. კ.-ე უძღვებოდა მეურნეობას. მოსარჩელისათვის ასევე ცნობილი იყო, რომ იმ დროისათვის არსებობდა ჩაწერის ინსტიტუტი და მისი ძმა ჩაწერის გარეშე საკომლო მეურნეობის მოვლას ვერ განახორციელებდა. აქედან გამომდინარე, ჯერ კიდევ 1993 წელს, ხოლო უკიდურეს შემთხვევაში 1996 წელს (დედის გარდაცვალების შემდეგ) იყო ცნობილი მისი ძმის კომლში ჩაწერის შესახებ. ასე რომ ლ. კ.-ემ “თავისი უფლებების დარღვევის შესახებ” გაცილებით ადრე გაიგო და 2002 წელს სარჩელის შეტანით გაუშვა გასაჩივრების ვადა.

კასატორები მიიჩნევენ, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანის დროს დაირღვა სსკ-ის 257-ე მუხლის მოთხოვნა, როდესაც გადადო დასაბუთებული გადაწყვეტილების გამოტანა, რადგან აღნიშნული მუხლი პირდაპირ მიუთითებს: “გადაწყვეტილება საქმის განხილვის შემდეგ დაუყოვნებლივ უნდა იქნეს გამოტანილი, გამონაკლის შემთხვევაში, განსაკუთრებით რთული საქმეების მიმართ, დასაბუთებული გადაწყვეტილების გამოტანა შეიძლება გადაიდოს არა უმეტეს 14 დღის ვადით”. განხილული საქმე არ წარმოადგენს განსაკუთრებით რთულ საქმეს და, ამასთან, არც ერთ მხარეს არ მოუთხოვია დასაბუთებული გადაწყვეტილების გამოტანის გადადება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებები, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ კასატორების _ სოფ. ...-ის საკრებულოს გამგებლის, ბ. ფ.-ისა და ნ. ბ.-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 4 აგვისტოს გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სრულად არ გამოიკვლია საქმეში არსებული მტკიცებულებანი და არ დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ:

საკასაციო პალატა აღნიშნავს იმ გარემოებას, რომ კასატორთა სარჩელზე უარის თქმის მოთხოვნის ერთ-ერთ ძირითად არგუმენტს წარმოადგენს სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხი. სააპელაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში მიუთითებს, რომ მოპასუხე მხარემ (ე.ი. კასატორმა) ვერაფრით ვერ დაადასტურა ის ფაქტი, რომ მოსარჩელე მხარე სადავო გადაწყვეტილებას იცნობდა 2002 წლამდე. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატამ უნდა გამოიკვლიოს საქმეში არსებულ წერილში აღნიშნული გარემოება, კერძოდ, ნ. კ.-ე დედის გარდაცვალებამდე, 1996წ. თებერვალში, თავის ერთ-ერთ დას ატყობინებდა, რომ ის და ლ. უნდა ჩაწერილიყვნენ დედამისისა და მის საკომლო ობიექტებში და იგი წერილობით თანხმობას მისცემდა ორივეს, რათა სხვას არ წაეღო მამა-პაპის დანატოვარი და მის დედ-მამიშვილებს დარჩენოდათ. წერილი მოსარჩელის მიერ იქნა საქმეში წარმოდგენილი. სააპელაციო პალატამ უნდა გამოიკვლიოს და დაადგინოს, თუ როდის გახდა ამ წერილის თაობაზე ცნობილი მოსარჩელისათვის, საიდანაც ნათლად ჩანს, რომ ნ. კ.-ე კომლის წევრს წარმოადგენდა და წერილობით თანხმობასაც მისცემდა დებს კომლში ჩაწერაზე. საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ სოფ. ...-ის საკრებულოს არ ევალებოდა ლ. კ.-ისათვის სადავო გადაწყვეტილების გაგზავნა, რადგან ეს უკანასკნელი კომლის წევრს არ წარმოადგენდა და მისი უფლება არაფრით არ ილახებოდა.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ საქმეში წარმოდგენილი სოფ. ...-ის საკრებულოსადმი დაწერილ განცხადებაში დაფიქსირებული იყო იმჟამად კომლის ერთადერთი წევრის, ე. კ.-ის, პოზიცია, ანუ ის ფაქტი, რომ ამ უკანასკნელს მისი შვილის, ნ. კ.-ის, კომლში ჩაწერაზე თანხმობა ჰქონდა მიცემული, რის უფლებაც მას გაჩნდა. აღნიშნული წინააღმდეგობაშია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობასთან პირის მეკომურად მიღების საკითხთან დაკავშირებით. სააპელაციო პალატამ უნდა აღმოფხვრას მითითებული წინააღმდეგობა და დაასაბუთოს, რატომ არის სადავო გადაწყვეტილება ნ. კ.-ის კომლში ჩაწერის ნაწილში უკანონო, როდესაც კომლის ერთადერთი წევრის ნება ამ საკითხთან მიმართებაში გამოხატული იყო.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიიჩნევს, რომ საპელაციო პალატამ მოცემულ ადმინისტრაციულ დავაში უნდა გაარკვიოს მ. კ.-ის სტატუსი _ ის მოპასუხეა თუ მესამე პირი, რადგან საქმეში არსებობს 2003წ. 3 სექტემბრის საოქმო განჩინება, რომლითაც მ. კ.-ე ნ. ბ.-სთან ერთად მესამე პირად არის ჩაბმული საქმეში, ხოლო ამავე თარიღით გამოტანილ ცალკე განჩინებაში მოპასუხედ, ხოლო მესამე პირად კი მხოლოდ ნ. ბ.-ა ჩაბმული საქმეში.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს იმ გარემოებასაც, რომ გაურკვეველია, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის რომელი მუხლის “დ” პუნქტზე მიუთითებს სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილების მე-6 გვერდის პირველ აბზაცში.

აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 4 აგვისტოს გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმაოდ დასაბუთებული, რაც სსკ-ის 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია. შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ის 399-ე, 404-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. კასატორების, სოფ. ...-ის საკრებულოს გამგებლის ბ. ფ.-ისა და ნ. ბ.-ის, საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 4 აგვისტოს გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. მხარეთათვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.