ბს-428-546-კ-03 23 მარტი, 2004 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

ნ. ქადაგიძე,

გ. ქაჯაია

დავის საგანი: პრივატიზაციის გაუქმება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2001წ. 13 ივლისს ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა ა. ფ.-მ მოპასუხე ნ. ა.-ის მიმართ, რომლის საფუძველზეც სკ-ის 224-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე მითითებით მოითხოვა, მისცემოდა უფლება ქ. თბილისში, ... სხვენის სართულზე შემოქმედებითი სახელოსნოს გაფართოების მიზნით მოეხდინა მიშენება ნებადართული პროექტის შესაბამისად.

მოსარჩელე თავის მოთხოვნას აფუძნებდა შემდეგ გარემოებებზე: იგი არის მხატვარი და მხატვართა კავშირის სამდივნოს გადაწყვეტილებით 1975 წელს ქ. თბილისში, ..., მეორე სადარბაზოს მეექვსე სართულზე გამოეყო შემოქმედებითი სახელოსნო, რომლის პრივატიზაციაც მოახდინა კანონით დადგენილი წესით 1992წ. სექტემბერში. ამჟამად სურს სახელოსნოს გაფართოება მიშენების ხარჯზე. მისი მეზობელი ნ. ა.-ე წინააღმდეგია, რომ მან ნებადართული პროექტის მიხედვით განახორციელოს სამუშაოები. აღნიშნულის საფუძვლად კი მოპასუხემ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ მითითებული ფართი არის მისი (ნ. ა.-ის) საკუთრება და პრივატიზებულია მის სახელზე. მოსარჩელე აღნიშნულს მიიჩნევდა არაკანონიერ ხელშეშლად და სსკ-ის 224-ე მუხლის თანახმად, ითხოვდა, მისცემოდა მიშენების შესაძლებლობა.

ნ. ა.-ემ სასამართლოში წარადგინა შეგებებული სარჩელი ა. ფ.-ის, ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს გამგეობისა და ვაკის რაიონის შპს “ს.-ის” მიმართ, რომელშიც მიუთითა, რომ 1992წ. 9 სექტემბერს მის მიერ პრივატიზებულ იქნა ქ. თბილისში, ... მდებარე ¹24 ბინა, 142 კვ.მ სასარგებლო ფართით, საცხოვრებელი _ 98 კვ.მ და 142 კვ.მ სხვენ – მანსარდით. ა. ფ.-ის მიერ 31 კვ.მ სხვენ _ მანსარდის დაუფლებისა და პრივატიზაციის შესახებ მისთვის ცნობილი გახდა მხოლოდ ა. ფ.-ის სარჩელისა და თანდართული მასალების მისთვის გადაცემის შემდეგ. ა. ფ.-ის მოთხოვნა სახელოსნოს გაფართოების თაობაზე ლახავს მისი, როგორც მესაკუთრის, უფლებებს, რადგან მის მიერ პრივატიზებული 142 კვ.მ სხვენ _ მანსარდა მოიცავს ა. ფ.-ის მიერ დაკავებულ 31 კვ. მეტრს. ამასთან, ა. ფ.-ის მიერ პრივატიზაციის ხელშეკრულება გაფორმებულია უფრო გვიან – (27.09.92 წ.), ვიდრე ნ. ა.-ის მიერ.

შეგებებული სარჩელის ავტორის მითითებით, 1992წ. 23 სექტემბერს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულება ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი, ვინაიდან აღნიშნული ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. 3 თებერვლის 107-ე დადგენილებას და იმ დროს მოქმედი საბინაო კოდექსის ნორმებს, კერძოდ, მოსარჩელე არ არის სადავო ფართის ან ამ სახლში მდებარე რომელიმე ბინის დამქირავებელი ან დამქირავებლის ოჯახის წევრი, მასზე არ გაცემულა ორდერი, პრივატიზაციის ობიექტია ბინა და არა სხვენ-მანსარდა. ბინის მესაკუთრეთა შეთანხმება ან გადაწყვეტილება სახელოსნოს გაფართოების თაობაზე მიღებული არ ყოფილა. მოსარჩელის მოთხოვნა ეწინააღმდეგება კანონს და საფუძველს მოკლებულია. სკ-ის 146-ე მუხლზე (1964წ. რედაქცია) მითითებით შეგებებული სარჩელის ავტორი ითხოვდა ა. ფ.-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას, 1992წ. 23 სექტემბრის ¹6-1467 პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობას და მოსარჩელის გამოსახლებას უკანონოდ დაკავებული ფართიდან, მდებარე ... ქ. თბილისში.

მოპასუხე ვაკე-საბურთალოს გამგეობამ და შპს “ს.-მ” შეგებებული სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 24 სექტემბრის განჩინებით ნ. ა.-ის შუამდგომლობის საფუძველზე ყადაღა დაედო ქ. თბილისში, ... სხვენ-მანსარდზე არსებულ ა. ფ.-ის სახელოსნოს.

იმავდროულად ა. ფ.-ის მიერ წარდგენილ იქნა დამატებითი სარჩელი, რომლითაც მან მოითხოვა 1992წ. 9 სექტემბერს ნ. ა.-ის მიერ გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 17 დეკემბრისა და 2002წ. 14 ივნისის განჩინებებით დაინიშნა ექსპერტიზა და დამატებითი საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა, რომლის დასკვნის საფუძველზეც, მიზანშეუწონლად იქნა მიჩნეული სახელოსნოს გაფართოება _ მიშენება.

ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002წ. 30 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ა. ფ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის 74-ე საბინაო-საექსპლუატაციო უბანსა და ნ. ა.-ეს შორის 1992წ. 9 სექტემბერს დადებული პრივატიზაციის ხელშეკრულება თბილისში, ... 142 კვ.მ სხვენ-მანსარდასა და სარდაფის პრივატიზაციის თაობაზე ცნობილ იქნა ბათილად; საჯარო რეესტრის სამსახურსა და ტექაღრიცხვის ბიუროს დაევალათ შესაბამისი ცვლილებების შეტანა; სარჩელის მოთხოვნას, თბილისში, ... სხვენის სართულზე მდებარე შემოქმედებითი სახელოსნოს გაფართოებასა და მიშენებაზე ნებართვის გაცემის თაობაზე _ ეთქვა უარი, შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ა.-მ, რის საფუძველზეც მოითხოვა გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება. აპელანტი თავის მოთხოვნას ძირითადად აფუძნებდა იმ გარემოებაზე, რომ სასამართლოს მხრიდან გადაწყვეტილების გამოტანისას ადგილი ჰქონდა კანონის ნორმათა დარღვევას, კერძოდ, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა გარიგების ბათილობის სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ნორმები.

მოწინააღმდეგე მხარე ა. ფ.-ე არ დაეთანხმა სააპელაციო საჩივრის საფუძვლებს და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 6 ივნისის განჩინებით ნ. ა.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; ძალაში იქნა დატოვებული ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002წ. 30 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის სანოტარო კანტორის ნოტარიუსის, ზ. რაზმაძის, მიერ 1992წ. 9 სექტემბერს დამოწმდა ხელშეკრულება თბილისის ¹74 საბინაო-საექსპლუატაციო უბნის წარმომადგენელსა და ნელი ა.-ეს შორის, რომლის თანახმადაც, ნ. ა.-ს პირად სარგებლობაში უსასყიდლოდ გადაეცა ქ. თბილისში, ..., მეხუთე სართულზე მდებარე ¹24 ბინა 142 კვ.მ. სასარგებლო ფართით, საცხოვრებელი 98 კვ.მ, სხვენ-მანსარდა _ 142 კვ.მ და სარდაფი. საქმეში წარმოდგენილი საბუთები, ფორმა ¹1 და მინდობილობა დათარიღებულია 8 სექტემბრით. ხელშეკრულება ტექბიუროში რეგისტრირებულია იმავე წლის 11 სექტემბერს.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მითითებული სანოტარო მოქმედების შესრულებისას ნოტარიუსის მიერ დარღვეული იყო იმ დროისათვის მოქმედი “საქართველოს სახელმწიფო ნოტარიატის შესახებ” კანონი (1974წ.) და მინისტრთა საბჭოს 1977წ. 23 ივნისის ¹455 დადგენილებით დამტკიცებული ინსტრუქცია “სახელმწიფო სანოტარო კანტორის მიერ სანოტარო მოქმედების შესრულების წესის შესახებ”, კერძოდ, აღნიშნული ხელშეკრულება სანოტარო წესით დამოწმების შემდგომ არ იქნა რეგისტრირებული სანოტარო მოქმედებათა რეესტრში იმავე დღეს და არ მიენიჭა დამოუკიდებელი ნომერი, რითაც დაირღვა “საქართველოს სახელმწიფო ნოტარიატის შესახებ” კანონის 25-ე მუხლი, რომლის თანახმადაც, ყველა სანოტარო მოქმედება, რომელსაც ასრულებენ სახელმწიფო ნოტარიუსები, რეგისტრაციაში ტარდება სანოტარო რეესტრში, ყველა შესრულებულ მოქმედებას ეძლევა დამოუკიდებელი ნომერი, რომელიც აუცილებლად უნდა იყოს აღნიშნული გაცემულ დოკუმენტსა და დამადასტურებელ წარწერაში”. ხელშეკრულებაზე მითითებულია იმავე წლის 9 მაისს რეგისტრირებული სანოტარო მოქმედების რეესტრის ნომერი _ ¹26-940.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ აღნიშნული ხელშეკრულების გაფორმებისას დაცული არ ყოფილა კანონით დადგენილი ფორმა და ექვემდებარებოდა ბათილად ცნობას.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ა.-მ.

კასატორს მიაჩნდა, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ეწინააღმდეგებოდა კანონით დადგენილ მოთხოვნებს, კერძოდ, სასამართლომ არასწორად განმარტა სკ-ის 1502-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, რომლის თანახმადაც, ეს კოდექსი უნდა გამოყენებულიყო იმ შემთხვევაში, თუ სამოქალაქო კოდექსი უძრავი ნივთების შესახებ ადგენდა განსხვავებულ წესებს.

სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. 1 თებერვლის ¹107 დადგენილება, რომელიც არეგულირებდა საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციას.

ა. ფ.-ის მიერ პრივატიზებული ფართის ნაწილი წარმოადგენს კასატორის საცხოვრებელი ფართის ნაწილს. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ პრივატიზაციის ხელშეკრულება არის ადმინისტრაციული გარიგება და, ამდენად, მას უნდა გამოეყენებინა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 67-ე მუხლის მოთხოვნები, კერძოდ, ამავე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული გარიგება, რომელიც ზღუდავს მესამე პირის უფლებას, ან აკისრებს მას რაიმე ვალდებულებას, ძალაში შეიძლება შევიდეს მხოლოდ მესამე პირის მიერ წერილობითი თანხმობის შემდეგ. არ შეიძლება გაზიარებულ იქნეს სასამართლოს მოსაზრება მოსარჩელის მიერ 1992წ. 21 სექტემბერს დადებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილობის მოთხოვნის ხანდაზმულობის შესახებ, ვინაიდან კასატორმა პრივატიზაციის თაობაზე გაიგო ა. ფ.-ის მიერ სარჩელის აღძვრის შემდეგ. ამრიგად, სკ-ის 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, კასატორს დაცული აქვს ამავე კოდექსის 128-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ექვსთვიანი ხანდაზმულობის ვადა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003წ. 6 ივნისის განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებას, რომლითაც ა. ფ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდებოდა და დაკმაყოფილებული იქნებოდა მისი შეგებებული სარჩელი.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საკასაციო საჩივრის საფუძვლებს, გააანალიზა საქმეში წარმოდგენილი მასალები და შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება, მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლოსათვის სავალდებულოა სააპელაციო პალატის მიერ საქმის მასალებზე დაყრდნობით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, თუ წარმოდგენილი არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.

კასატორი ნ. ა.-ე, მართალია, მიუთითებს, რომ საოლქო სასამართლომ ა. ფ.-ე არასწორად მიიჩნია მართლზომიერ მფლობელად, მაგრამ საკუთარი პრეტენზიის დასასაბუთებლად ვერ წარმოადგინა შესაბამისი მტკიცებულება, რის გამოც საკასაციო სასამართლო მითითებულ ნაწილში უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის პრეტენზიას და დადასტურებულად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საქართველოს მხატვართა კავშირის გამგეობის 1975წ. 8 სექტემბრის გადაწყვეტილებით, ა. ფ.-ს, როგორც მხატვარს, გამოეყო შემოქმედებითი სახელოსნო ..., რაზედაც თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის საბინაო მეურნეობის სამმართველოს არასაცხოვრებელი ფართობის აღრიცხვისა და განაწილების სამმართველოს მიერ გაიცა ორდერი ¹425, რომელიც მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, წარმოადგენდა მითითებული ფართის დაკავების ერთადერთ საფუძველს.

ამდენად, უდავოა, ის გარემოება, რომ ა. ფ.-ე წარმოადგენს შემოქმედებითი სახელოსნოს მართლზომიერ მფლობელს.

საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992წ. 11 აგვისტოს ¹825 დადგენილების მე-5 მუხლის მე-2 აბზაცის შესაბამისად, მოქალაქეებს საკუთრებაში გადაეცემათ მათ მიერ სამეურნეო დანიშნულებით განკუთვნილი სარდაფები, ფარდულები, ტერასები, შემოქმედებითი სახელოსნოები.

გამომდინარე იქიდან, რომ ა. ფ.-ზე გაცემული იყო ორდერი და იგი წლების განმავლობაში მართლზომიერად ფლობდა მითითებულ სახელოსნოს, ზემოაღნიშნული დადგენილების შესაბამისად, სახელოსნო ექვემდებარებოდა მისთვის საკუთრებაში გადაცემას, რის გამოც უსაფუძვლოა კასატორის მოთხოვნა ა. ფ.-ის მიერ 1992წ. 23 სექტემბერს განხორციელებული ¹6-1467 პრივატიზაციის ხელშეკრულების კანონსაწინააღმდეგოდ ცნობისა და ა. ფ.-ის გამოსახლების ნაწილში.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს რა იმ გარემოებას, რომ 31 კვ.მ სხვენ-მანსარდა არ წარმოადგენდა თავისუფალ ფართს და განუსაზღვრელი ვადით დადებული ქირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე (შემდგომ უკვე საკუთრების უფლებით) გადაცემული ჰქონდა ა. ფ.-ს. აღნიშნული ამ უკანასკნელის ნების გარეშე, ვერ გადავიდოდა მე-3 პირის საკუთრებაში, რაც საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს მიიჩნიოს, რომ 09.09.92 წელს ნ. ფ.-სა და ¹74 საბინაო-საექსპლუატაციო უბანს შორის დადებული ხელშეკრულება 31 კვ.მ სხვენ-მანსარდის პრივატიზაციის ნაწილში უკანონოა და ამ ნაწილში ხელშეკრულება ექვემდებარება ბათილად ცნობას.

მიუხედავად იმისა, რომ საკასაციო სასამართლო ფაქტობრივად იზიარებს საოლქო სასამართლოს მსჯელობას, ამ უკანასკნელის ყურადღებას მიაქცევს შემდეგ გარემოებაზე: სასამართლო გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის ¹74 საბინაო-საექსპლუატაციო უბანსა და ნ. ა.-ს შორის 1992წ. 9 სექტემბერს დადებული ხელშეკრულება, ე.ი. პრივატიზაცია ბათილად გამოცხადდა არა მხოლოდ სხვენის, არამედ ბინისა და სარდაფის ნაწილშიც, მაშინ, როდესაც მოწინააღმდეგე მხარეს აღნიშნულთან დაკავშირებით არც ერთი ინსტანციის სასამართლოში არ წარმოუდგენია დასაბუთებული პრეტენზია ან ბათილობის სამართლებრივი საფუძვლები.

სსკ-ის მე-2 მუხლის I ნაწილის შესაბამისად, საქმის განხილვას სასამართლო შეუდგება იმ პირის განცხადებით, რომელიც მიმართავს მას თავისი უფლებების ან კანონით დაცული ინტერესების დასაცავად.

ამდენად, სარჩელის აღძვრისა და დაკმაყოფილების შემთხვევაში გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება იმ გარემოებას, თუ რამდენად ეხება აღნიშნული მოსარჩელის უფლებებსა და კანონიერ ინტერესებს.

მოცემულ შემთხვევაში მოწინააღმდეგე მხარე არ მიუთითებს არც ერთ გარემოებაზე, რომელიც დაადასტურებდა ბინის პრივატიზაციის ბათილობის მოთხოვნის ნაწილში მისი კანონიერი ინტერესის არსებობის ფაქტს, შესაბამისად, მითითებულ ნაწილში საკასაციო სასამართლო მოთხოვნას მიიჩნევს უსაფუძვლოდ და თვლის, რომ გადაწყვეტილება ამ ნაწილში ექვემდებარება გაუქმებას.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო არამართებულად მიიჩნევს საოლქო სასამართლოს მსჯელობას ხელშეკრულების ბათილობის თაობაზე კანონით დადგენილი ფორმის დაუცველობის მოტივით და მიუთითებს, რომ ბათილ, ანუ არარა გარიგებასთან ადგილი გვექნებოდა იმ შემთხვევაში, თუ მხარეთა მიერ უგულებელყოფილი იქნებოდა კანონის მოთხოვნა პრივატიზაციის ხელშეკრულების სანოტარო წესით დამოწმებისა და საჯარო რეესტრში სავალდებულო რეგისტრაციის თაობაზე, ხოლო რაც შეეხება ნოტარიუსის მიერ სანოტარო მოქმედებათა განხორციელების დროს “ნოტარიატის შესახებ” კანონისა და ცალკეული ინსტრუქციების მოთხოვნათა დარღვევას, აღნიშნული შესაძლოა იქცეს ნოტარიუსის პასუხისმგებლობის საფუძვლად, მაგრამ ვერ გაიგივდება ხელშეკრულების ბათილობის, ანუ არარა გარიგებად ცნობის საფუძვლებთან.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ნ. ფ.-ის სახელზე განხორციელებული პრივატიზაცია ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი მხოლოდ 31 კვ.მ სხვენ-მანსარდის პრივატიზაციის ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში მხარეს უარი უნდა ეთქვას სარჩელის დაკმაყოფილებაზე დაუსაბუთებლობის მოტივით.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I მუხლის II ნაწილით, სსკ-ის 408-ე მუხლის III ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ნ. ა.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003წ. 6 ივნისის განჩინება ნ. ა.-სა და თბილისის ¹74 საბინაო-საექსპლუატაციო უბანს შორის 1992წ. 9 სექტემბერს დადებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში და მითითებულ ნაწილში საქმეზე მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ა. ფ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

4. ნ. ა.-სა და თბილისის ¹74 საბინაო-საექსპლუატაციო უბანს შორის 1992წ. 9 სექტემბერს დადებული პრივატიზაციის ხელშეკრულება თბილისში, ... მდებარე 24-ბინაზე, სხვენ-მანსარდასა და სარდაფზე ბათილად იქნეს ცნობილი სხვენ-მანსარდის 31 კვ.მ-ის პრივატიზაციის ნაწილში. საჯარო რეესტრსა და ტექბიუროს სამსახურებს დაევალოთ შესაბამისი ცვლილებების შეტანა;

5. დანარჩენ ნაწილში დარჩეს უცვლელად თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003წ. 6 ივნისის განჩინება;

6. ნ. ა.-ს გადახდეს სახელმწიფო ბაჟი 30 ლარის ოდენობით;

7. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.