ბს-90-281-კ-03 20 იანვარი, 2004 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

ნ. ქადაგიძე,

გ. ქაჯაია

აღწერილობითი ნაწილი:

2002წ. 9 ოქტომბერს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა მოსარჩელე იუსტიციის სამინისტრომ მოპასუხე _ ქ. თბილისის საკრებულოს მიმართ, რომლის საფუძველზეც მოითხოვა “ქ. თბილისში უძრავი ქონების 1 კვ.მ-ის საბაზრო ფასის განსაზღვრის შესახებ” ქ. თბილისის საკრებულოს 2002წ. 27 მარტის ¹2-1 გადაწყვეტილების პირველი, მე-3, მე-4 და მე-5 პუნქტების ბათილად ცნობა. მოსარჩელემ ასევე მოითხოვა _ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ პროცესში მესამე პირის სტატუსით ჩაბმული ყოფილიყვნენ ფინანსთა სამინისტრო, ეკონომიკის მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტრო და საქართველოს ნოტარიუსთა პალატა.

2003წ. 4 თებერვალს სასამართლოს შუამდგომლობით მიმართა ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურმა და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის შესაბამისად, მოითხოვა საქმის განხილვაში მესამე პირის სტატუსით ჩაბმა. თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003წ. 4 თებერვლის განჩინებით ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახური, ფინანსთა სამინისტრო, ეკონომიკის მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტრო და ნოტარიუსთა პალატა საქმის განხილვაში ჩაბმულ იქნენ მესამე პირის სტატუსით.

მოსარჩელე თავის სასარჩელო მოთხოვნას აფუძნებდა შემდეგ გარემოებებზე:

“ქ. თბილისში უძრავი ქონების 1 კვ.მ-ის საბაზრო ფასის განსაზღვრის შესახებ” ქ. თბილისის საკრებულოს 2002წ. 27 მარტის ¹2-1 გადაწყვეტილების პირველი პუნქტით მტკიცდება ქ. თბილისში უძრავი ქონების 1 კვ.მ-ის საბაზისო საბაზრო ფასი. როგორც გადაწყვეტილების პრეამბულიდან ჩანს, იგი შემუშავებულია “უძრავი ქონების გადაცემისას საბაზრო ფასის განსაზღვრის წესის შესახებ” ეკონომიკის სამინისტროს 1998წ. 2 თებერვლის ¹8 ბრძანების შესაბამისად, რომლითაც ყველა სახის უძრავი ქონების (გარდა მიწისა) 1 კვ.მ-ის საბაზისო საბაზრო ფასის გაანგარიშებისა და დამტკიცების უფლებამოსილება ენიჭებათ ადგილობრივი მმართველობის ორგანოებს. მოცემულ შემთხვევაში აღნიშნული გადაწყვეტილება მიიღო ქ. თბილისის საკრებულომ, რომელიც “საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონის თანახმად, წარმოადგენს ქ. თბილისის თვითმმართველობის წარმომადგენლობით ორგანოს და მისი კომპეტენცია განსაზღვრულია ამავე კანონით.

გადაწყვეტილების მესამე პუნქტით ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურს დაევალა გარკვეული მოქმედების შესრულება. “ადგილობრივი მმართველობის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის სამართლებრივი სტატუსის განსაზღვრის Aშესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2000წ. 27 იანვრის ¹21 ბრძანებულებით, ადგილობრივი მმართველობის ტექნიკური აღრიცხვის ტერიტორიული სამსახურები გარდაიქმნენ საჯარო სამართლის იურიდიულ პირებად. “საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად კი, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი არის სახელმწიფო მმართველობის ორგანოებისგან განცალკავებული ორგანიზაცია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის უფლებების და მოვალეობების განსაზღვრა სცილდება ქ. თბილისის საკრებულოს კომპეტენციას.

გადაწყვეტილების მეორე პუნქტი ითვალისწინებს იუსტიციის სამინისტროსადმი კატეგორიულ მიმართვას (“დაისვას საკითხი”), რათა სანოტარო ბიუროებმა უძრავი ქონების გადაცემისას შედგენილ ხელშეკრულებაში უძრავი ქონების დაფიქსირებისას საფუძვლად მიიღონ ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიერ გაცემული ცნობა-დახასიათება. იუსტიციის მინისტრის 2001წ. 29 აგვისტოს ¹321 ბრძანება განსაზღვრავს სანოტარო მოქმედებების შესრულებას, მათ შორის, უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული გარიგების დამოწმების წესს, სადაც კონკრეტულად მითითებულია, თუ რა შემთხვევაშია დასაშვები უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული გარიგებების დამოწმება ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიერ გაცემული ცნობა-დახასიათების საფუძველზე. აქედან გამომდინარე, ქ. თბილისის საკრებულოს კომპეტენციას სცილდება იუსტიციის სამინისტროს დაუდგინოს ისეთი სამართლებრივი ნორმის შესრულების აუცილებლობა, რომელიც უშუალოდ წარმოადგენს იუსტიციის მინისტრის უფლებამოსილებას. გადაწყვეტილების მე-5 პუნქტის თანახმად, ქ. თბილისის საგადასახადო სამსახურებმა უძრავი ქონების გადასახადის გადახდევინებისას უნდა იხელმძღვანელონ ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიერ გაანგარიშებული საბაზისო ფასებით, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც მხარეთა მიერ დასახელებული ფასი აღემატება საბაზისო ფასს.

საგადასახადო კოდექსის 27-ე მუხლის 1-5-ე ნაწილებით თითქმის ამომწურავადაა განსაზღვრული საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) საბაზრო ფასის გამოანგარიშების კონკრეტული საფუძვლები. ამასთან, “საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, ქ. თბილისის საკრებულო სცილდება თავისი კომპეტენციის ფარგლებს იმ მიმართულებით, რომ მის უფლებამოსილებას არ განეკუთვნება აღმასრულებელი ხელისუფლების დაწესებულებისათვის რაიმე სავალდებულო მოთხოვნის შესრულების აუცილებლობის განსაზღვრა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-6 მუხლის “გ” ქვეპუნქტის, 22-ე მუხლის მე-3 ქვეპუნქტის, სსკ-ს 182-ე მუხლისა და “ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 51-ე მუხლის ნორმების საფუძველზე მოსარჩელე ითხოვდა სასარჩელო მოთხოვნათა დაკმაყოფილებას.

მოპასუხე _ ქ. თბილისის საკრებულოს წარმომადგენელმა სარჩელი არ ცნო. მისი აზრით, სარჩელი არის უსაფუძვლო და თანაც ხანდაზმული, იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს. საკრებულოს სრული უფლება ჰქონდა, გამოეცა სადავო ნორმატიული აქტი. იგი უფლებამოსილია, მიიღოს ნებისმიერი გადაწყვეტილება, რომელიც დაკავშირებულია ბიუჯეტთან.

მესამე პირმა _ ფინანსთა სამინისტროს წარმომადგენელმა მიუთითა, რომ აღნიშნული კანონქვემდებარე აქტი გამოცემულია კანონდარღვევით, რის გამოც სარჩელი ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას, კერძოდ, ეკონომიკის მინისტრის 1998წ. 2 თებერვლის ¹8 ბრძანების მე-3 პუნქტის შესაბამისად, ფასის განსაზღვრას ახდენენ ადგილობრივი მმართველობის ორგანოები, თბილისის საკრებულო კი თვითმმართველობის ორგანოა და მას ასეთი ნორმატიული აქტის გამოცემის უფლება არ აქვს.

მესამე პირმა – ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს წარმომადგენელმა სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ ნორმატიული აქტი გამოცემული იყო კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით.

მესამე პირმა _ ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ ეკონომიკის სამინისტროს 1998წ. 2 თებერვლის ¹8 ბრძანება არის ძალაში და შესაბამისად, ქ. თბილისის საკრებულოს მიერ თავისი აქტის გამოცემისას მისი ბაზისად გამოყენება შეცდომას არ წარმოადგენს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიამ მიიჩნია, რომ საკრებულოს ნორმატიული ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტი უნდა გამოეცა საჯარო ადმინისტრაციული წარმოებისათვის დადგენილი წესით. გასაჩივრებული აქტი მომზადდა და გამოიცა საჯარო ადმინისტრაციული წარმოების წესის არსებითი დარღვევით, რაც აქტის ბათილად ცნობის უპირობო საფუძველს წარმოადგენს.

გარდა ამისა, საკრებულოს გადაწყვეტილება გამოიცა “უძრავი ქონების გადაცემისას საბაზრო ფასის განსაზღვრის წესის შესახებ” ეკონომიკის მინისტრის 1998წ. 2 თებერვლის ¹8 ბრძანების და თბილისის მთავრობის 2002წ. 24 იანვრის ¹01.22.20 დადგენილების და არა საკანონმდებლო აქტების საფუძველზე. ნორმატიული აქტი უნდა გამოიცეს საკანონმდებლო აქტის საფუძველზე და უნდა შეესაბამებოდეს მას. ეკონომიკის სამინისტროს ზემოაღნიშნული ბრძანება წარმოადგენს ნორმატიულ-სამართლებრივ აქტს. საგადასახადო კოდექსის 27.6 მუხლი (საბაზრო ფასი) ითვალისწინებს შემდეგს: თუ ამ მუხლის 1-5-ე ნაწილების დებულებათა გამოყენება შეუძლებელია, მაშინ საქონლის საბაზრო ფასი განისაზღვრება ეკონომიკის სამინისტროს მიერ ფინანსთა სამინისტროსთან შეთანხმებით.

თბილისის საკრებულომ ქ. თბილისში უძრავი ქონების 1 კვ.მ-ის საბაზისო საბაზრო ფასის განსაზღვრისას გადაწყვიტა სხვა ადმინისტრაციული ორგანოს უფლებამოსილებას მიკუთვნებული საკითხი, რაც ეწინააღმდეგება საქართველოს კანონმდებლობას. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება, რომ საბაზისო საბაზრო ფასის დადგენა წარმოადგენს საბიუჯეტო უფლებამოსილებას მიკუთვნებულ საკითხს.

კოლეგიამ მიიჩნია, რომ სარჩელი სასამართლოში აღიძრა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ ვადაში.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 17 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი “ქ. თბილისში უძრავო ქონების 1 კვ.მ-ის საბაზისო საბაზრო ფასის განსაზღვრის შესახებ” ქ. თბილისის საკრებულოს 2002წ. 27 მარტის ¹2-1 გადაწყვეტილების პირველი, მესამე, მეოთხე და მეხუთე პუნქტები.

ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება ქ. თბილისის მერიის ტექაღრიცხვის სამსახურმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში.

კასატორი კასაციის საფუძვლად მიუთითებდა შემდეგ გარემოებებზე:

საკრებულოს მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილება წარმოადგენს სამართლებრივად სწორ საფუძვლიან გადაწყვეტილებას, რომელიც ემყარება ქ. თბილისის მთავრობის 2002წ. 24 იანვრის ¹01.212.20 დადგენილებას და ეკონომიკის სამინისტროს 1998წ. 2 თებერვლის ¹8 ბრძანებით დამტკიცებულ “უძრავი ქონების გადაცემისას საბაზრო ფასის განსაზღვრის წესს”.

საკრებულომ მიზანშეწონილად მიიჩნია, რომ შეფასების ფუნქციას თავს გაართმევდა ქ. თბილისის მერიის ტექაღრიცხვის სამსახური უნიკალურ საარქივო მასალებსა და უტყუარ ინფორმაციაზე დაყრდნობით.

მოსარჩელის იმ მოსაზრებასთან დაკავშირებით, რომ ქ. თბილისის საკრებულოს უფლება არ ჰქონდა გარკვეული ქმედების განხორციელება დაევალებინა საჯარო სამართლის იურიდიული პირის, ქ. თბილისის მერიის ტექაღრიცხვის სამსახურისათვის, რადგან იგი არის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, კასატორი განმარტავდა, რომ “ტექაღრიცხვის სამსახური” არის შპს “ტ-ოს” სამართალმემკვიდრე, რომლის 100% წილის მფლობელი იყო ქ. თბილისის მერია. ტექაღრიცხვის სამსახური ანგარიშვალდებულია, როგორც ურბანიზაციის სამინისტროს წინაშე, ასევე მერიისა და საკრებულოს წინაშე. ქ. თბილისის მერიის ტექაღრიცხვის სამსახურის უფროსი და მისი მოადგილეები ინიშნებიან და თავისუფლდებიან მერის (ვიცე-მერის) მიერ.

კასატორის განმარტებით, აღნიშნული საკითხის გადაწყვეტისას მნიშვნელოვანი ყურადღება უნდა მიქცეოდა იმ გარემოებას, რომ ქონების გასხვისებისას ყიდვა-გაყიდვის მონაწილე მხარეები დაიბეგრებიან არა მათ მიერ სანოტარო ხელშეკრულებაში დასახელებული ფასიდან (რაც ხშირ შემთხვევაში მხარეების მიერ შეგნებულადაა შემცირებული), არამედ ქონების რეალური საბაზისო ფასიდან გამომდინარე, რაც გაზრდიდა საბიუჯეტო შემოსავლებს.

ეკონომიკის სამინისტროს 1998წ. 2 თებერვლის ¹8 ბრძანების თანახმად, საბაზისო ფასიდან გამომდინარე, საბაზრო ფასის გაანგარიშებას ახდენს ადგილობრივი მმართველობის ორგანო. ხსენებული წესის შედგენისა და დამტკიცების დროს საკრებულო არ არსებობდა, მხოლოდ ქალაქის მთავრობა არეგულირებდა ქალაქთან და მის ბიუჯეტთან დაკავშირებულ საკითხებს. მას შემდეგ, რაც საკრებულო დაარსდა, მოხდა ფუნქციების გადანაწილება საკრებულოსა და ქალაქის მერიას შორის, რის შემდეგაც ზემოხსენებული საკითხის მოგვარება დაევალა საკრებულოს, დედაქალაქის შესახებ კანონის შესაბამისად.

კასატორს ასევე მიაჩნდა, რომ მოსარჩელის მიერ გაშვებული იყო სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა.

აქვე კასატორი მიუთითებდა, რომ სასამართლოს ხსენებულ საქმეზე გადაწყვეტილების გამოტანისას უნდა ეხელმძღვანელა შემდეგი კანონებით, კერძოდ:

ფასებისა და ფასწარმოქმნის საფუძვლების შესახებ ორგანული კანონის III კარის მე-6 მუხლით, ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ კანონის მე-7 თავის 38-ე მუხლით, ამავე კანონის I მუხლით, ნორმატიული აქტების შესახებ კანონის პირველი თავით, კონსტიტუციის II მუხლის IV პუნქტით, კანონით ადგილობრივი მმართველობისა და თვითმმართველობის შესახებ.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა საოლქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებას, რომლითაც იუსტიციის სამინისტროს სარჩელი არ დაკმაყოფილდებოდა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საკასაციო საჩივრის საფუძვლებს, გააანალიზა საქმეში წარმოდგენილი მასალები და შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება, მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეფუძნება კანონის არასწორ განმარტებას, რაც სსკ-ს 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, წარმოადგენს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს.

საკასაციო სასამართლომ სსკ-ს 407-ე მუხლის I ნაწილის პრინციპებიდან გამომდინარე, შეამოწმა რა ხანდაზმულობის საკითხი, მიიჩნევს, რომ იუსტიციის სამინისტროს მიერ სარჩელი წარდგენილია ადმინისტრაციული საპოცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული ვადის გასვლის შემდეგ.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს საოლქო სასამართლოს მსჯელობას მოსარჩელის მხრიდან ხანდაზმულობის ვადის დაცვის თაობაზე და უსაფუძვლოდ მიიჩნევს ხანდაზმულობის 6 – თვიანი ვადის გამოყენებას, კერძოდ, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, სარჩელი სასამართლოს უნდა წარედგინოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ან ადმინისტრაციულ სარჩელთან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გაცნობიდან 6 თვის ვადაში, ხოლო ნორმატიული აქტის შემთხვევაში – ზიანის მიყენებიდან 3 თვის ვადაში.

საგულისხმოა, რომ კანონმდებელი, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტსა და მისი გასაჩივრების 6 თვიან ვადაზე მითითების მიუხედავად, ცალკე გამოყოფს ნორმატიულ-ადმინისტრაციული აქტის გასაჩივრების 3-თვიან ვადას, რომლის დენასაც უკავშირებს განსხვავებულ გარემოებებს, კერძოდ კი, ზიანის მიყენების ფაქტს.

უდავოა ის გარემოება, რომ გასაჩივრებული აქტი წარმოადგენს ნორმატიულ ადმინისტრაციულ აქტს.

,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 51-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, თუ იუსტიციის სამინისტროსათვის ცნობილი გახდა ამ მუხლის მე-2 პუნქტით განსაზღვრული გარემოებები, იგი ვალდებულია, მიმართოს ნორმატიული აქტის მიმღებ (გამომცემ) ორგანოს, აგრეთვე ნორმატიული აქტის გაუქმებაზე (შეჩერებაზე) უფლებამოსილ ორგანოს გაუქმების მოთხოვნით.

ამდენად, როგორც ზემოაღნიშნული მუხლის ანალიზი ცხადყოფს, იუსტიციის სამინისტროს ვალდებულება, მიმართოს აქტის მიმღებ ორგანოსა და სასამართლოს, წარმოიშობა ერთდროულად. აღნიშნული კი საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს დაასკვნას, რომ აქტის გამომცემი ორგანოსათვის მიმართვა არ აჩერებს ხანდაზმულობის ვადის დენას.

როგორც საქმეში წარმოდგენილი მასალებით დასტურდება, ქ. თბილისის საკრებულოს 27.03.02წ. ¹2-1 გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იუსტიციის სამინისტროში რეგისტრირებულია 2002წ. 10 აპრილს, ხოლო სარჩელი სასამართლოში წარდგენილია 2002წ. 9 ოქტომბერს, ე.ი. სარჩელი შეტანილია ნორმატიული აქტის გასაჩივრებისათვის დადგენილი 3 - თვიანი ვადის გაშვებით, რაც იძლევა სარჩელზე ხანდაზმულობით უარის თქმის საფუძველს.

რაც შეეხება არსებით საფუძვლებს, საკასაციო სასამართლო მოცემულ ნაწილშიც ვერ გაიზიარებს საოლქო სასამართლოს მსჯელობას და მიიჩნევს, რომ აღნიშნული არ გამომდინარეობს კანონმდებლობის მოთხოვნებიდან, კერძოდ, საკასაციო სასამართლოს უსაფუძვლოდ მიაჩნია მითითება გასაჩივრებული აქტის მომზადებისა და გამოცემისას საჯარო ადმინისტრაციული წარმოების წესების დარღვევის თაობაზე.

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 103-ე მუხლის შესაბამისად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, კოლეგიურ ორგანოში ადმინისტრაციული წარმოება მიმდინარეობს ამ კოდექსის VI თავით დადგენილი წესების შესაბამისად – ამ თავში აღნიშნული დებულებების გათვალისწინებით.

ამდენად, ზემოაღნიშნული ნორმა დასაშვებად მიიჩნევს კანონის შესაბამისად სხვა წესების დადგენის შესაძლებლობასაც.

,,საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-15-17 მუხლები ადგენენ საკრებულოში საკითხის განხილვის წესს. მე-16 მუხლი შეიცავს სპეციალურ მითითებას სამართლებრივი აქტის განხილვის პროცედურების თაობაზე.

საქმეში წარმოდგენილი არ არის არც ერთი გარემოება, რომელიც დაადასტურებდა საკრებულოს მხრიდან გასაჩივრებული აქტის მიღებისას ზემოაღნიშნული ნორმების დარღვევის ფაქტს.

შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიერ გაზიარებული ვერ იქნება მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული აქტი მიღებულია საჯარო ადმინისტრაციული წარმოების წესების დარღვევით, რაც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის I ნაწილის შესაბამისად, წარმოადგენს აქტის ბათილად ცნობის საფუძველს.

საკასაციო სასამართლო ასევე უსაფუძვლობის მოტივით ვერ გაიზიარებს საოლქო სასამართლოს მსჯელობას საკრებულოს მხრიდან საკითხის გადაწყვეტისას სხვა ადმინისტრაციული ორგანოების კომპეტენციაში შეჭრის თაობაზე.

,,საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონის 39-ე მუხლის შესაბამისად, ქ. თბილისის თვითმმართველობისა და მმართველობის ორგანოების ფინანსური სისტემა განისაზღვრება ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” საქართველოს კანონით და მოიცავს ქალაქის, მისი რაიონების და დაბა წყნეთის ბიუჯეტს.

ამავე კანონის 31-ე მუხლის II ნაწილის შესაბამისად, ბიუჯეტის შემოსავლების ფორმირება ხდება საქართველოს კანონმდებლობისა და მისგან გამომდინარე ქ. თბილისის თვითმმართველობისა და მმართველობის აქტების შესაბამისად, ხოლო რაც შეეხება კანონს ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ”, მითითებული კანონის 30-ე მუხლის შესაბამისად, ქონების გადაცემის გადასახადი მთლიანად ჩაირიცხება ტერიტორიული ერთეულების ბიუჯეტში.

ამდენად, როგორც ზემოაღნიშნული მუხლი ცხადყოფს ქონების გადაცემის გადასახადი წარმოადგენს ქ. თბილისის ბიუჯეტის შევსების წყაროს, ხოლო ბიუჯეტის თანხების მოძიება და ფორმირება, როგორც ზემოთ აღინიშნა, წარმოადგენს საკრებულოსათვის კანონით მინიჭებულ უფლებამოსილებას. შესაბამისად, მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ საკრებულო გასცდა კომპეტენციის ფარგლებს, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია უსაფუძვლოდ.

აქვე საყურადღებოა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაანგარიშების ნაწილში მთლიანად ეყრდნობა ეკონომიკის სამინისტროს 1998წ. 2 თებერვლის ¹8 ბრძანებას და ფაქტობრივად ადგენს საგადასახადო კოდექსის აღსრულების მექანიზმს, რაც გამორიცხავს მხარეთა მიერ ქონების გადაცემის გადასახადის ხელოვნურად შემცირების საშუალებას და ქმნის ბიუჯეტში შესატანი თანხების კონტროლის შესაძლებლობას.

ყოველივე აღნიშნული კი საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს მიიჩნიოს, რომ ქ. თბილისის საკრებულოს 2002წ. 27 მარტის ¹2-1 გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში არ ეწინააღმდეგება მოქმედ კანონმდებლობას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I მუხლის II ნაწილით, სსკ-ს 408-ე მუხლის III ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 17 აპრილის გადაწყვეტილება;

3. იუსტიციის სამინისტროს სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.