¹ ბს-323-320(კ-11) 15 სექტემბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე: მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოსარჩელეები) _ ნ. და გ. ფ-ები

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხეები) _ 1) ქ. თბილისის მერია; 2) ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობა; 3) სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

მესამე პირი _ ლ. ფ-ი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 დეკემბრის განჩინება

სარჩელის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა; ქმედების განხორციელების დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 22 ოქტომბერს ნ. და გ. ფ-ებმა სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის _ ქ. თბილისის მერიის მიმართ.

მოსარჩელეემა ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 17 სექტემბრის ¹1263 განკარგულების ბათილად ცნობა, ქ. თბილისის მერის 2008 წლის 18 ივნისის ¹445 განკარგულების არარად აღიარება და საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლების აღდგენა მოითხოვეს.

სარჩელის არაერთგზის დაზუსტების შედეგად მოსარჩელეებმა საბოლოოდ ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 17 სექტემბრის ¹1263 განკარგულების, ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2009 წლის 27 მაისის ¹ფ1911,575/4-14 ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 15 ივლისის ¹882008215417-03 გადაწყვეტილების, ქ. თბილისის მერიის ადმინისტრაციის 2009 წლის 5 მაისის ¹07/25680-1.07/072-172 წერილის ბათილად ცნობა, ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 25 ივნისის ¹693 განკარგულების არარად აღიარება, ასევე ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობისათვის ხელმეორედ ნ. და გ. ფ-ებზე, როგორც გარდაცვლილი მამის და ბაბუის კანონიერი I რიგის მემკვიდრეებზე საკუთრების უფლების მოწმობის გაცემის დავალდებულება და მოპასუხე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსათვის მოსარჩელეთა საკუთრების უფლების მოწმობის ¹1482-ის საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის დავალდებულება მოითხოვეს.

ამასთან, მოსარჩელეებმა ქ. თბილისის მერიასთან ერთად მოპასუხეებად ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობასა და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოზე მიუთითეს.

მოსარჩელეთა განმარტებით, ნ. და გ. ფ-ები საქართველოს კონსტიტუციის, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსისა და საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 12 აპრილის კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების შესაბამისად, 2007 წლის 19 ნოემბრიდან იყვნენ არაპრივატიზირებული საცხოვრებელი სახლის 2/3 წილის მესაკუთრეები. გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულებით გ. და ნ. ფ-ებს საკუთრებაში გადაეცათ ქ. თბილისში, ... მე-... მ/რ-ში, ...-ე კორპუსში მდებარე ¹12 საცხოვრებელი ბინის 2/3 წილი. ამავე დღეს გაიცა ¹1482 საკუთრების უფლების მოწმობა, რომელიც კანონმდებლობის შესაბამისად, 2007 წლის 20 ნოემბერს დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ 2008 წელს ისინი აღმოჩნდნენ ფაქტის წინაშე, რომ ქ. თბილისის მერის 2008 წლის 15 ივლისის ¹445 კანონსაწინააღმდეგო განკარგულებით ბათილად იქნა ცნობილი გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულება და გაუქმდა მათი საკუთრების უფლება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 15 იანვრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება ლ. ფ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 მარტის განჩინებით გ. ფ-ისა და არასრულწლოვან ნ. ფ-ის კანონიერი წარმომადგენლის მ. წ-ის სარჩელი ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 25 ივნისის ¹693 განკარგულების არარად აღიარების და ქ. თბილისის ადმინისტრაციის 2009 წლის 5 მაისის ¹07/25680-1.07/072-172 წერილის ბათილად ცნობის ნაწილში დაუშვებლად იქნა ცნობილი და შეწყდა საქმის წარმოება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილებით გ. ფ-ისა და არასრულწლოვან ნ. ფ-ის კანონიერი წარმომადგენლის მ. წ-ის სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 მარტის განჩინებაზე კერძო საჩივარი წარადგინა გ. ფ-ისა და არასრულწლოვან ნ. ფ-ის კანონიერმა წარმომადგენლმა მ. წ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. და გ. ფ-ებმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 დეკემბრის განჩინებით გ. ფ-ის, ნ. ფ-ის კანონიერი წარმომადგენლის მ. წ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 მარტის განჩინება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 დეკემბრის განჩინებით გ. ფ-ის, ნ. ფ-ის კანონიერი წარმომადგენლის მ. წ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიიჩნია ის გარემოება, რომ გ. და ნ. ფ-ების კანონიერმა წარმომადგენელმა მ. წ-მა 2008 წლის 8 მაისს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობას და განმეორებით მოითხოვა სადავო ბინის 2/3 წილის გ. და ნ. ფ-ების სახელზე პრივატიზება, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული «კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითთმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის» შესაბამისად. ამასთან, მ. წ-ი 2009 წლის 17 თებერვალს პრეზიდენტისათვის მიწერილი წერილით ასევე ითხოვდა 2008 წლის 18 ივნისის ¹445 განკარგულების ბათილად ცნობას. ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2009 წლის 27 მაისის ¹ფ-1911,575/4-14 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მ. წ-ს უარი ეთქვა განცხადების დაკმაყოფილებაზე. ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2009 წლის 27 მაისის ¹ფ-1911,575/4-14 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ძალაში დარჩა ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 17 სექტემბრის ¹1263 განკარგულებით.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოში დავის საგანს ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2009 წლის 27 მაისის ¹ფ-1911,575/4-14 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 17 სექტემბრის ¹1263 განკარგულებისა და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 15 ივლისის ¹882008215417-03 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობისათვის გ. და ნ. ფ-ებზე საკუთრების უფლების მოწმობის ხელმეორედ გაცემის დავალდებულება და საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსათვის მოსარჩელეთა საკუთრების უფლების რეგისტრაციის აღდგენა წარმოადგენდა. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მართალია საქალაქო სასამართლოში სარჩელის შეტანის დროს დავის საგანს ასევე წარმოადგენდა ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 25 ივნისის ¹693 განკარგულების არარად აღიარება და ქ. თბილისის მერიის ადმინისტრაციის 2009 წლის 5 მაისის ¹07/25680_1.07/072-172 წერილის ბათილად ცნობა, მაგრამ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 მარტის განჩინებით სარჩელის ამ ნაწილში დაუშვებლობის მოტივით შეწყდა საქმის წარმოება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტებით მ. წ-ს სწორად ეთქვა უარი სადავო ბინის 2/3 წილის გ. და ნ. ფ-ების სახელზე პრივატიზებაზე და 2008 წლის 18 ივნისის ¹445 განკარგულების ბათილად ცნობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის მერიის 2008 წლის 18 ივნისის ¹445 განკარგულებით კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულება. ქ. თბილისის მერიის 2008 წლის 18 ივნისის ¹445 განკარგულება მხარეების მიერ არ გასაჩივრებულა და კანონიერ ძალაში იყო შესული. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 184-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სარჩელის სასამართლო წარმოებაში მიღების შემდეგ მხარეთა შორის წამოჭრილი დავა არ შეიძლებოდა რომელიმე სხვა სასამართლოს ან ორგანოს განეხილა. ამდენად, მითითებული ნორმიდან გამომდინარე, თუ სასამართლოში იხილებოდა სარჩელი და სასამართლო წარმოება დასრულებული არ იყო (სასამართლო გადაწყვეტილება არ იყო შესული კანონიერ ძალაში), მაშინ დაუშვებელი იყო იმავე დავის საგანზე სხვა რომელიმე ადმინისტრაციულ ორგანოს მიეღო გადაწყვეტილება. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილი იყო, რომ ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2006 წლის 1 ნოემბრის წერილით მ. წ-ს უარი ეთქვა ქ. თბილისში, ... მე-... მ/რ-ში, კორპუსი ...-ში მდებარე ¹12 ბინის 2/3 წილის გ. და ნ. ფ-ების სახელზე პრივატიზებაზე იმ მოტივით, რომ ლ. ფ-ი უარს აცხადებდა სამ პირზე ბინის პრივატიზებაზე. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. წ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2006 წლის 1 ნოემბრის წერილი და გამგეობას დაევალა საქმის გარემოებების ხელახალი შესწავლის შემდეგ ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილება ძალაში დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 ოქტომბრის განჩინებით, ხოლო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2008 წლის 19 თებერვლის განჩინებით იმავე საქმეზე ლ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი. ამდენად, დადგენილი იყო, რომ როდესაც ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულებით დაკმაყოფილდა გ. და ნ. ფ-ების კანონიერი წარმომადგენლის მ. წ-ის მოთხოვნა და საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულების საფუძველზე გ. და ნ. ფ-ებს საკუთრებაში გადაეცათ ზემოაღნიშნული სადავო ბინის 2/3 წილი, ამ პერიოდისათვის იგივე 2/3 წილის პრივატიზაციის კანონიერების თაობაზე დავა განსახილველად იმყოფებოდა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში, რომელიც დასრულდა მხოლოდ 2008 წლის 19 თებერვალს. შესაბამისად, ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობამ 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულებით ისე მოახდინა გ. და ნ. ფ-ების სახელზე სადავო ბინის 2/3 წილის საკუთრებაში გადაცემა (პრივატიზაცია), რომ იგივე მოთხოვნით დავა ჯერ არ იყო დასრულებული სასამართლოში.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის პირველი ნაწილის და მე-2 ნაწილის თანახმად, გამგეობა ვალდებული იყო 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულების გამოცემის დროს აუცილებლად მოეწვია დაინტერესებული პირი _ ლ. ფ-ი და მხოლოდ მისი მოსაზრების მოსმენის შემდეგ მიეღო შესაბამისი განკარგულება, რაც მას არ გაუკეთებია. აღსანიშნავი იყო ის გარემოება, რომ ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2006 წლის 1 ნოემბრის წერილით მ. წ-ს უარი ეთქვა ქ. თბილისში, ... მე-... მ/რ-ში, კორპუსი ...-ში მდებარე ¹12 ბინის 2/3 წილის გ. და ნ. ფ-ების სახელზე პრივატიზებაზე იმ მოტივით, რომ ლ. ფ-ი უარს აცხადებდა სამ პირზე ბინის პრივატიზებაზე. ამდენად, გამგეობისათვის ცნობილი იყო, რომ სადავო ბინაზე ერთ-ერთ მემკვიდრეს წარმოადგენდა ლ. ფ-ი და ამ ბინაზე პრივატიზაციის საკითხი სადავო იყო და იხილებოდა სასამართლოში.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, უსაფუძვლო იყო მ. წ-ის მოთხოვნა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულების საფუძველზე სადავო ბინის 2/3 წილის გ. და ნ. ფ-ების სახელზე პრივატიზების თაობაზე. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული «კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითთმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის» პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ეს დებულება არეგულირებდა სახელმწიფო საბინაო ფონდში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე და ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული, მათ შორის ამ დებულების ამოქმედებამდე დროებით გადაცემული, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს. ამდენად, დებულება ითვალისწინებდა მხოლოდ არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის და არა მისი წილების საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს. დებულებაში არსად არ ეწერა, რომ შესაძლებელი იყო მომხდარიყო საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართის წილების გადაცემა. დებულების შინაარსიდან გამომდინარე, ამა თუ იმ პირზე ან პირებზე შესაძლებელი იყო მხოლოდ მთლიანი შენობის, მთლიანი ფართის საკუთრებაში გადაცემა და არა მისი წილების გადაცემა. უძრავი ქონების წილობრივ პრივატიზაციას პრეზიდენტის ბრძანებულება არ ითვალისწინებდა. საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული «კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითთმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის» მიხედვით, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობი საკუთრებაში შეიძლებოდა გადაცემოდათ მხოლოდ მათ მოსარგებლეებს. მითითებული წესის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის «ე» ქვეპუნქტის თანახმად, «კანონიერი მოსარგებლე იყო ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობდა საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობით, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, მისი მემკვიდრე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თუ საცხოვრებელ ფართში რეგისტრირებული იყო რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლე და გარდაიცვლებოდა რომელიმე მათგანი, მაშინ გარდაცვლილის წილი გადადიოდა ცოცხლად დარჩენილ სხვა თანამოსარგებლეებზე, ხოლო მათი გარდაცვალების შემთხვევაში მათ მემკვიდრეებზე. ამავე წესის მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის «ა» ქვეპუნქტის საფუძველზე განმცხადებელი, რომელიც ითხოვდა ფართის პრივატიზაციას, ვალდებული იყო შესაბამისი ორგანოსათვის წარედგინა არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, აგრეთვე მემკვიდრეობის დამადასტურებელი შესაბამისი დოკუმენტი. განსახილველ შემთხვევაში მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ გ. და ნ. ფ-ები არასოდეს რეგისტრირებული არ ყოფილან სადავო ბინაში და არ წარმოადგენდნენ ბინის კანონიერ მოსარგებლეებს. საქმის მასალებით დადგენილი იყო, რომ ქ. თბილისის საქარხნო რაიონის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1976 წლის 14 ივლისის ¹406 გადაწყვეტილებით ბ. ვ-ს გადაეცა ოროთახიანი საცხოვრებელი ბინა, მდებარე: ... დასახლება, მე-... მ/რ, კორპუსი ..., სადარბაზო 1, სართული 4. ბინის გადაცემა მოხდა სამ სულზე (თვითონ, მეუღლე, შვილი). აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე ბ. ვ-ს გადაეცა 1976 წლის 15 ივლისის ¹28581 ბინის ორდერი, სადაც ბინის დამქირავებლებად მითითებულნი იყვნენ თვითონ ბ. ვ-ი, მეუღლე ლ. ფ-ი და შვილი გ. ვ-ი (შემდგომში ფ-ი). ბ. ვ-ისა და მისი შვილის გ. ფ-ის გარდაცვალების შემდეგ ბინის ერთადერთ კანონიერ მოსარგებლეს წარმოადგენდა მხოლოდ ლ. ფ-ი. რაც შეეხებოდა მემკვიდრეობის საკითხს, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 25 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა გ. და ნ. ფ-ების კანონიერი წარმომადგენლის მ. წ-ის სარჩელი ზოგადი ხასიათის სამკვიდრო მოწმობების გაცემის თაობაზე, მოპასუხე ნოტარიუს მ. მ-ს დაევალა გაეცა გარდაცვლილი ბ. ვ-ისა და გ. ფ-ის კანონისმიერ მემკვიდრეებზე - გ. და ნ. ფ-ებზე ზოგადი ხასიათის სამკვიდრო მოწმობები. სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილების საფუძველზე ნოტარიუსმა გასცა ზოგადი ხასიათის სამკვიდრო მოწმობები გ. და ნ. ფ-ებზე, როგორც გარდაცვლილი ბ. ვ-ისა და გ. ფ-ის კანონისმიერ მემკვიდრეებზე, მაგრამ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 21 ივლისის განჩინებით, ლ. ფ-ის განცხადების საფუძველზე, განახლდა საქმის წარმოება და ბათილად იქნა ცნობილი იმავე სასამართლოს 2007 წლის 25 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნოტარიუს მ. მ-ს დავალებული ჰქონდა და ამ გადაწყვეტილების საფუძველზე შემდგომში გასცა კიდეც გ. და ნ. ფ-ებზე ზოგადი ხასიათის სამკვიდრო მოწმობები.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული «კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითთმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის» მე-5 მუხლის 2² პუნქტის თანახმად, «თუ კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტში მითითებული იყო რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლე, მათ საცხოვრებელი ან/და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან/და არაიზოლირებული) ფართობი შეიძლება გადასცემოდა საერთო საკუთრებაში ყველა კანონიერი მოსარგებლის ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე. ასევე ამავე წესების მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის «დ» ქვეპუნქტის მიხედვით, განცხადებას თან უნდა დართვოდა ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობა (თანხმობები), თუკი კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტში მითითებული იყო რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლე და საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნის უფლების დათმობა ხდება კანონიერი მოსარგებლის (მოსარგებლეების) მიერ ერთი ან რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლის სასარგებლოდ. ამდენად, პირდაპირ იყო დადგენილი, რომ თუ სახეზე იყო რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლე, მათ საცხოვრებელი ან/და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან/და არაიზოლირებული) ფართობი შეიძლება გადასცემოდათ საერთო საკუთრებაში ყველა კანონიერი მოსარგებლის ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე. აღნიშნული კიდევ ერთხელ ხაზს უსვამდა იმ გარემოებას, რომ თუ ბინას რამდენიმე თანამოსარგებლე ჰყავდა, მაშინ ეს ბინა მათი შეთანხმებით გადადიოდა ან ყველას საერთო საკუთრებაში ან ერთი ან რამდენიმე პირის საკუთრებაში დანარჩენი მოსარგებლეების სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობის საფუძველზე. ზემოაღნიშნული ბრძანებულება არ ითვალისწინებდა ერთიანი საცხოვრებელი ფართის, ერთი ბინის ნაწილის პრივატიზაციას და დანარჩენი ნაწილის სახელმწიფო საკუთრებაში დატოვებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. და გ. ფ-ებმა.

კასატორები მიიჩნევენ, რომ გადაწყვეტილებაში დაშვებულია არსებითი ფაქტობრივი უსწორობები, კერძოდ, საერთოდ არ არის ასახული, რომ ქ. თბილისის მერიაში საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციიდან 2009 წლის მარტში გადაგზავნილი მოსარჩელეების საჩივრის განხილვის შედეგად, 2009 წლის 5 მაისს ქ. თბილისის მერიამ გამოსცა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, სადაც მათ განემარტათ, რომ უფლება ჰქონდათ ხელმეორედ მიემართათ ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობისათვის და მოეთხოვათ კუთვნილი ფართის პრივატიზაცია, რაც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-9 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, გახდა მათთვის კანონიერი ნდობის საფუძველი, რომლის შესაბამისადაც მოსარჩელეებმა 2007 წლის 19 ნოემბერს საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 განკარგულების და 2007 წლის 12 აპრილის სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე (საქმე ¹3/4465-06 _ არასრულწლოვნები გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის წინააღმდეგ) ერთხელ უკვე პრივატიზებული საკუთრების ხელმეორედ პრივატიზება და საკუთრების უფლების მოწმობის განმეორებით გაცემა, ანუ კუთვნილი კერძო საკუთრების _ მემკვიდრეობის დაბრუნება მოითხოვეს, რაც გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2009 წლის 27 მაისის კანონსაწინააღმდეგო აქტით დარჩა განუხილველი.

კასატორების განმარტებით, აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ მათ უჩივის ლ. ფ-ი, რომელიც თხოულობს ზოგადი სამკვიდრო მოწმობების ბათილად ცნობას და სადავოდ ხდის ნათესაური კავშირის არსებობას. კასატორების მითითებით, ისინი 2006 წელს გარდაცვლილი მამკვიდრებლის პირველი რიგის კანონისმიერი მემკვიდრეები არიან მამკვიდრებელთა გარდაცვალების მომენტიდან, ანუ სამკვიდროს გახსნის მომენტიდან და ასე იქნება ყოველთვის, ამ ფაქტს ვერანაირი ნორმა ვერ შეცვლის. ამასვე ადასტურებს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის ¹3/4465-06 12.04.2007 წლის გადაწყვეტილება, რომლის საფუძველზეც, ნ. და გ. ფ-ებმა, როგორც გარდაცვლილი ბინის კანონიერი მოსარგებლის და ძირითადი დამქირავებლის პირველი რიგის კანონისმიერმა მამკვიდრეებმა, საქართველოს პრეზიდენტის ¹73 ბრძანებულების შესაბამისად 2007 წელს მოახდინეს მამკვიდრებელთა არაპრივატიზირებული ბინის პრივატიზაცია და მიიღეს ე.წ. «საკუთრების უფლების მოწმობა» ¹1484, რაც საჯარო რეესტრში 2007 წლიდან იყო დარეგისტრირებული.

კასატორები უსაფუძვლოდ მიიჩნევენ სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 184-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე მითითებას და განმარტავენ, რომ მათთვის გაუგებარია, თუ რა სამართლებრივ კავშირში შეიძლება ყოფილიყო 2009 წელს უკანონოდ ჩამორთმეული მემკვიდრეობის არასრულწლოვანი მესაკუთრეებისათვის დაბრუნების საკითხი, ნათესაური კავშირის დადგენის შესახებ მიმდინარე სამოქალაქო დავასთან.

კასატორების განმარტებით, გაუგებარია და ყოველგვარ სამართლებრივ საფუძველს არის მოკლებული სასამართლოს მსჯელობა იმაზე, თუ რატომ მიიღეს ნ. და გ. ფ-ებმა საკუთრებაში მამკვიდრებელთა არაპრივატიზირებული ბინის 2/3 წილი. ამაზე 2006-2007 წლებში იმსჯელა ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ და 2007 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებაში გარკვევით იყო განმარტებული, რომ 2006 წლის 24 ოქტომბერს ნოტარიალურად დამოწმებული უარის საფუძველზე, რომელიც კანონმდებლობის შესაბამისად იყო შეუქცევადი, უარის განმცხადებელი ლ. ფ-ი არ დაკარგავდა საკუთრების უფლებას 1/3 ნაწილზე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორებმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 აპრილის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ნ. და გ. ფ-ების საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 9 ივნისის განჩინებით, ნ. და გ. ფ-ების საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის ,,ა” ქვეპუნქტის საფუძველზე და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით.

2011 წლის 21 ივლისის სასამართლო სხდომაზე საკასაციო სასამართლომ მხარეებს შესთავაზა მორიგება _ სადავო ბინის (ლ. ფ-ის, გ. და ნ. ფ-ების) თანასაკუთრების უფლებით პრივატიზაციის თაობაზე, რაზედაც მხარეები ვერ შეთანხმდნენ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და თვლის, რომ გ. და ნ. ფ-ების საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში არსებულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: ქ. თბილისის საქარხნო რაიონის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1976 წლის 14 ივლისის ¹406 გადაწყვეტილებით ბ. ვ-ს გადაეცა ოროთახიანი საცხოვრებელი ბინა, მდებარე: ... დასახლება, მე-... მ/რ, კორპუსი ..., სადარბაზო 1, სართული 4. ბინის გადაცემა მოხდა სამ სულზე (თვითონ, მეუღლე, შვილი). აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე ბ. ვ-ს გადაეცა 1976 წლის 15 ივლისის ¹28581 ბინის ორდერი, სადაც ბინის დამქირავებლებად მითითებული იყვნენ თვითონ ბ. ვ-ი, მეუღლე ლ. ფ-ი და შვილი გ. ვ-ი. გ. და ნ. ფ-ების მამა გ. ფ-ი გარდაიცვალა 2006 წლის 1 ივლისს, ხოლო მათი პაპა ბ. ვ-ი გარდაიცვალა 2006 წლის 4 ივლისს. ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2006 წლის 1 ნოემბრის წერილით მ. წ-ს უარი ეთქვა ქ. თბილისში, ... მე-... მ/რ-ში, კორპუსი ...-ში მდებარე ¹12 ბინის 2/3 წლის გ. და ნ. ფ-ების სახელზე პრივატიზებაზე იმ მოტივით, რომ ლ. ფ-ი უარს აცხადებდა სამ პირზე ბინის პრივატიზებაზე. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. წ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2006 წლის 1 ნოემბრის წერილი და გამგეობას დაევალა საქმის გარემოებების ხელახალი შესწავლის შემდეგ ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილება ძალაში დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 ოქტომბრის განჩინებით, ხოლო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2008 წლის 19 თებერვლის განჩინებით ლ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 25 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა გ. და ნ. ფ-ების კანონიერი წარმომადგენლის მ. წ-ის სარჩელი ზოგადი ხასიათის სამკვიდრო მოწმობების გაცემის თაობაზე, მოპასუხე ნოტარიუს მ. მ-ს დაევალა გაეცა გარდაცვლილი ბ. ვ-ისა და გ. ფ-ის კანონისმიერ მემკვიდრეებზე - გ. და ნ. ფ-ებზე ზოგადი ხასიათის სამკვიდრო მოწმობები. სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილების საფუძველზე ნოტარიუსმა მ. მ-მა გასცა ზოგადი ხასიათის სამკვიდრო მოწმობები გ. და ნ. ფ-ებზე, როგორც გარდაცვლილი ბ. ვ-ისა და გ. ფ-ის კანონისმიერ მემკვიდრეებზე. ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულებით დაკმაყოფილდა გ. და ნ. ფ-ების კანონიერი წარმომადგენლის მ. წ-ის მოთხოვნა და საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულების საფუძველზე გ. და ნ. ფ-ებს საკუთრებაში გადაეცათ ზემოაღნიშნული სადავო ბინის 2/3 წილი. აღნიშნული განკარგულების საფუძველზე გ. და ნ. ფ-ების სახელზე გაიცა ¹1482 საკუთრების უფლების მოწმობა. შესაბამისად, სადავო ბინის 2/3 წილი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა გ. და ნ. ფ-ების სახელზე. ლ. ფ-მა (გ. და ნ. ფ-ების ბებიამ და გარდაცვლილი გ. ფ-ის დედამ) ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ქ. თბილისის მერიას და ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულების ბათილად ცნობა მოითხოვა. ქ. თბილისის მერიის 2008 წლის 18 ივნისის ¹445 განკარგულებით ლენა ფროდონაშვილის საჩივარი დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულება. ქ. თბილისის მერიამ მიუთითა, რომ გასაჩივრებული განკარგულების გამოცემისას დარღვეული იყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 184-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნა, კერძოდ, ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობამ ისე გამოსცა 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულება გ. და ნ. ფ-ებს საკუთრებაში სადავო ბინის 2/3 წილის გადაცემის თაობაზე, რომ არასრულწლოვნებსა და ლ. ფ-ს შორის დავა მიმდინარეობდა სასამართლოში იმავე საკითხზე, რის გამოც გამგეობას არ ჰქონდა საკითხის განხილვის უფლება. ამასთან, გამგეობა ვალდებული იყო დაინტერესებული პირი ლ. ფ-ი ჩაება ადმინისტრაციულ წარმოებაში. ¹445 განკარგულებაში ქ. თბილისის მერიამ ასევე მიუთითა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული «კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითთმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის» თანახმად, თუ ბინას რამდენიმე მოსარგებლე ჰყავდა, მაშინ ბინის გადაცემა ხდებოდა ყველა თანამოსარგებლის თანხმობით და ერთი ბინის ცალ-ცალკე პრივატიზება დაუშვებელი იყო. ქ. მერიამ ფაქტობრივად მიიჩნია, რომ ბინის 2/3 წილის გასხვისება დაუშვებელი იყო და ბინის პრივატიზებას ესაჭიროებოდა ლ. ფ-ის, როგორც ბინის ერთ-ერთი დამქირავებლის თანხმობა. ქ. თბილისის მერიის 2008 წლის 18 ივნისის ¹445 განკარგულება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულება, მ. წ-ის მიერ არ გასაჩივრებულა, რომელიც ესწრებოდა საკითხის განხილვას. ამის შემდეგ, ლ. ფ-მა განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და ნ. და გ. ფ-ების სახელზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული 2/3 წილის გაუქმება მოითხოვა. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. ფ-ის განცხადება დაკმაყოფილდა და ქ. თბილისის მერიის 2008 წლის 18 ივნისის ¹445 განკარგულების საფუძველზე გაუქმდა ნ. და გ. ფ-ების სახელზე საჯარო რეესტრში 2/3 წილის რეგისტრაცია.

საკასაციო სასამართლო ასევე აღნიშნავს, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 21 ივლისის განჩინებით, ლ. ფ-ის განცხადების საფუძველზე, განახლდა საქმის წარმოება და ბათილად იქნა ცნობილი იმავე სასამართლოს 2007 წლის 25 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნოტარიუს მ. მ-ს დავალებული ჰქონდა და ამ გადაწყვეტილების საფუძველზე შემდგომში გასცა კიდეც გ. და ნ. ფ-ებზე ზოგადი ხასიათის სამკვიდრო მოწმობები. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 21 ივლისის განჩინება მხარეების მიერ არ გასაჩივრებულა და კანონიერ ძალაში არის შესული. ამასთან, საქმის ხელახალი განხილვის დროს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილებით კვლავ დაკმაყოფილდა მ. წ-ის მოთხოვნა გ. და ნ. ფ-ებზე ზოგადი ხასიათის სამკვიდრო მოწმობების გაცემის თაობაზე. საქმეში წარმოდგენილი კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილების თანახმად, ბათილად იქნა ცნობილი ნოტარიუს მ. მ-ის მიერ 2007 წლის 13 მარტს გაცემული ¹3 და ¹4 დადგენილებები ლ. ფ-ისათვის გარდაცვლილი მეუღლის ბ. ვ-ისა და გარდაცვლილი შვილის გ. ფ-ის სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდრო მოწმობის გაცემაზე უარის თქმის შესახებ. ამავე გადაწყვეტილებით ნოტარიუსს დაევალა ლ. ფ-ის სახელზე, გარდაცვლილი მეუღლის ბ. ვ-ისა და გარდაცვლილი შვილის გ. ფ-ის სამკვიდრო ქონებაზე ზოგადი ხასიათის სამკვიდრო მოწმობის გაცემა.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ გ. და ნ. ფ-ების კანონიერმა წარმომადგენელმა მ. წ-მა 2008 წლის 8 მაისს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობას და განმეორებით მოითხოვა სადავო ბინის 2/3 წილის გ. და ნ. ფ-ების სახელზე პრივატიზება, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული «კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითთმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის» შესაბამისად. ამასთან, მ. წ-ი 2009 წლის 17 თებერვალს პრეზიდენტისათვის მიწერილი წერილით ასევე ითხოვდა 2008 წლის 18 ივნისის ¹445 განკარგულების ბათილად ცნობას. ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2009 წლის 27 მაისის ¹ფ-1911,575/4-14 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მ. წ-ს უარი ეთქვა განცხადების დაკმაყოფილებაზე. ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2009 წლის 27 მაისის ¹ფ-1911,575/4-14 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ძალაში დარჩა ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 17 სექტემბრის ¹1263 განკარგულებით.

საკასაციო სასამართლო თავდაპირველად განმარტავს, რომ საკასაციო სასამართლოში დავის საგანს ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2009 წლის 27 მაისის ¹ფ-1911,575/4-14 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 17 სექტემბრის ¹1263 განკარგულებისა და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 15 ივლისის ¹882008215417-03 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობისათვის გ. და ნ. ფ-ებზე საკუთრების უფლების მოწმობის ხელმეორედ გაცემის დავალდებულება და საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსათვის მოსარჩელეთა საკუთრების უფლების რეგისტრაციის აღდგენა წარმოადგენს.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მართალია კასატორები სხვა მოთხოვნებთან ერთად, ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 25 ივნისის ¹693 განკარგულებისა და ქ. თბილისის მერიის ადმინისტრაციის 2009 წლის 5 მაისის წერილის არარად აქტად აღიარებას ითხოვენ, მაგრამ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 მარტის განჩინებით მოცემულ ნაწილში დაუშვებლობის გამო შეწყდა საქმის წარმოება, აღნიშნული განჩინება კი კანონიერ ძალაში არის შესული, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას აღნიშნულ ნაწილში იმსჯელოს საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობაზე.

საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან მიმართებაში.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტებით მ. წ-ს სწორად ეთქვა უარი სადავო ბინის 2/3 წილის გ. და ნ. ფ-ების სახელზე პრივატიზებაზე და 2008 წლის 18 ივნისის ¹445 განკარგულების ბათილად ცნობაზე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ქ. თბილისის მერის 2008 წლის 18 ივნისის ¹445 განკარგულებით ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულება, რომლის საფუძველზეც გ. და ნ. ფ-ებს საკუთრებაში გადაეცათ სადავო ბინის 2/3 წილი.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული «კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითთმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის» პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ეს დებულება არეგულირებს სახელმწიფო საბინაო ფონდში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე და ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული, მათ შორის ამ დებულების ამოქმედებამდე დროებით გადაცემული, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს. დებულების შინაარსიდან გამომდინარე, ამა თუ იმ პირზე ან პირებზე შესაძლებელი არის მხოლოდ მთლიანი შენობის, მთლიანი ფართის საკუთრებაში გადაცემა და არა მისი წილების გადაცემა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციული ორგანო (გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობა) არ იყო უფლებამოსილი თავად განესაზღვრა გ. და ნ. ფ-ებისათვის საკუთრებაში გადასაცემი სადავო ბინის წილი, ვინაიდან, წილის განსაზღვრა არც ადმინისტრაციული ორგანოს და არც ადმინისტრაციული საქმის განმხილველი სასამართლოს უფლებამოსილებას არ წარმოადგენს და იგი სამოქალაქო წესით განსახილველ საკითხს მიეკუთვნება. ამასთან, უძრავი ქონების წილობრივ პრივატიზაციას პრეზიდენტის ბრძანებულება საერთოდ არ ითვალისწინებს.

საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, გამგეობა ვალდებული იყო 2007 წლის 19 ნოემბრის ¹872 განკარგულების გამოცემის დროს აუცილებლად მოეწვია დაინტერესებული პირი _ ლ. ფ-ი და მხოლოდ მისი მოსაზრების მოსმენის შემდეგ მიეღო შესაბამისი განკარგულება, რაც მას არ გაუკეთებია. ამასთან, გამგეობისთვის ცნობილი იყო, რომ სადავო ბინაზე ერთ-ერთ მემკვიდრეს წარმოადგენდა ლ. ფ-ი და ამ ბინაზე პრივატიზაციის საკითხი იყო სადავო.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული «კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითთმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის» მე-5 მუხლის 2² პუნქტის თანახმად, «თუ კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტში მითითებული არის რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლე, მათ საცხოვრებელი ან/და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან/და არაიზოლირებული) ფართობი შეიძლება გადაეცეს საერთო საკუთრებაში ყველა კანონიერი მოსარგებლის ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე. ასევე ამავე წესების მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის «დ» ქვეპუნქტის მიხედვით, განცხადებას თან უნდა ერთვოდეს ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობა (თანხმობები), თუკი კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტში მითითებული არის რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლე და საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნის უფლების დათმობა ხდება კანონიერი მოსარგებლის (მოსარგებლეების) მიერ ერთი ან რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლის სასარგებლოდ. ამდენად, პირდაპირ არის დადგენილი, რომ თუ სახეზე არის რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლე, მათ საცხოვრებელი ან/და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან/და არაიზოლირებული) ფართობი შეიძლება გადაეცეთ საერთო საკუთრებაში ყველა კანონიერი მოსარგებლის ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე. აღნიშნული კიდევ ერთხელ ხაზს უსვამს იმ გარემოებას, რომ თუ ბინას რამდენიმე თანამოსარგებლე ჰყავს, მაშინ ეს ბინა მათი შეთანხმებით გადადის ან ყველას საერთო საკუთრებაში ან ერთი ან რამდენიმე პირის საკუთრებაში დანარჩენი მოსარგებლეების სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობის საფუძველზე. ზემოაღნიშნული ბრძანებულება არ ითვალისწინებს ერთიანი საცხოვრებელი ფართის, ერთი ბინის ნაწილის პრივატიზაციას და დანარჩენი ნაწილის სახელმწიფო საკუთრებაში დატოვებას.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ 2011 წლის 21 ივლისის სასამართლო სხდომაზე საკასაციო სასამართლომ მხარეებს შესთავაზა მორიგება _ სადავო ბინის ლ. ფ-ის, გ. და ნ. ფ-ების სახელზე თანასაკუთრების უფლებით პრივატიზაციის თაობაზე, რაზედაც მხარეები ვერ შეთანხმდნენ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა

აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული საქმის განხილვისას სააპელაციო სასამართლოს არ დაურღვევია საპროცესო კანონმდებლობა და ამ საქმეზე მიიღო კანონიერი განჩინება, რის გამოც არ არსებობს ნ. და გ. ფ-ების საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. და გ. ფ-ების საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.