ბს-583-578(3კ-11) 5 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი _ნ. გ-ი

კასატორები (მოპასუხეები) _საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, წარმომადგენლები ზ. კ-ა, გ. ზ-ე; სსიპ შემოსავლების სამსახური, წარმომადგენელი მ. დათიაშვილი;

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოსარჩელე) _ სს «...», წარმომადგენლები ო. გ-ა, პ. ს-ა;

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება_ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 5 ნოემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა სს «...მა» მოპასუხეების საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელე სარჩელით ითხოვდა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 28 აპრილის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნის, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2009 წლის 23 აპრილის ¹171-ე ბრძანებისა და შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 07 აგვისტოს ¹2388 ბრძანების ბათილად ცნობას, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 26 ოქტომბრის ¹10/14549 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა სს «...ს» საჩივარი.

2010 წლის 22 იანვარს მოსარჩელემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და საბოლოოდ მოითხოვა გასაჩივრებული აქტების ბათილად ცნობა იმ ნაწილში, რომლითაც სს «...ს» დაერიცხა ძირითადი თანხა_2030,05 ლარი (გაუქმებული დღგ-ს ჩათვლა) და ჯარიმა 51,60 ლარი; დანარჩენ ნაწილში იშუამდგომლა სარჩელის გამოხმობის თაობაზე, რაც თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 22 იანვრის განჩინებით დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე სს ,,...ს» სასარჩელო მოთხოვნა მოპასუხეების საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ, 2009 წლის 28 აპრილის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნის, 2009 წლის 23 აპრილის ¹171-ე ბრძანების, 2009 წლის 7 აგვისტოს ¹2388 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განმხილველი საბჭოს გადაწყვეტილების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ აუდიტის დეპარტამენტის ბრძანებების საფუძველზე, ჩატარდა სს «...ს» საქმიანობის საკონტროლო გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების საფუძველს წარმოადგენდა შემოსავლების სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის თბილისის მთავარი სამმართველოს გამომძიებლის დადგენილება, სისხლის სამართლის საქმეზე ¹92070877. შემოწმების შედეგები აისახა 2009 წლის 24 მარტის საგადასახადო შემოწმების აქტში. საგადასახადო შემოწმების აქტის განხილვის შედეგად, შედგენილ იქნა საგადასახადო შემოწმების აქტის განხილვის ოქმი ¹22. საგადასახადო შემოწმების აქტისა და განხილვის ოქმის საფუძველზე, გამოიცა «გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ» ¹171 ბრძანება, რომლითაც სს «...ს» დაერიცხა თანხა და გადამხდელს წარედგინა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნა.

ზემოაღნიშნული ბრძანება და «საგადასახადო მოთხოვნა» გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურში, რაც 2009 წლის 07 აგვისტოს ¹3388 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული ბრძანება, გასაჩივრდა საქართველოს ფინანთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოში, რაც 2009 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ამავე გადაწყვეტილებით, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა მოახდინოს გადამხდელისათვის გაუქმებული ჩათვლების და ბიუჯეტის სასარგებლოდ დარიცხული თანხების გაანგარიშება შემოწმების მთელი პერიოდის მიხედვით იმ ანგარიშ-ფაქტურების გათვალისწინებით, რომლებიც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოქმედი რედაქციის მიხედვით გამოწერილია რეგულარულად ან უწყვეტად საქონლის მიწოდების ოპერაციებზე. ამასთან, გაუქმდა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 28 აპრილის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნა; ადმინისტრაციულ ორგანოს დაევალა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ წარდგენილი დასკვის შესაბამისად, გადამხდელისათვის კორექტირებული «საგადასახადო მოთხოვნის’’ წარდგენა;

სს «...ს» საგადასახადო შემოწმების ფარგლებში შემოწმდა საწარმოს მიერ შესამოწმებელ პერიოდში დღგ-ის ჩათვლების განხორციელების კანონიერება. შემოწმების შედეგად გამოვლინდა, რომ გადასახადების გადამხდელს დღგ-ის ჩათვლები განხორციელებული ჰქონდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე და 248-ე მუხლების დარღვევით გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე. კერძოდ, Aანგარიშ-ფაქტურების საგადასახადო ორგანოდან გატანის თარიღს წინ უსწრებდა მათი გამოწერის თარიღი ორ დღეზე მეტი ვადით. შესაბამისად საგადასახადო შემოწმების შედეგად აღნიშული ჩათვლები დაექვემდებარა გაუქმებას.

პირველი ინსსტანციის სასამართლომ ჩათვალა, რომ 2009 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა უნდა გამოიწეროს დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მეორე დღისა. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სადავო ანგარიშ-ფაქტურები ვერ გამოიწერებოდა დასაბეგრი ოპერაციების განხორციელებიდან არაუგვიანეს მეორე დღისა, რამდენადაც გამოწერილ იქნა უფრო ადრეული თარიღით, ვიდრე ისინი საგადასახადო ორგანოდან იქნა გატანილი. შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს ქმედება შესაბამისობაშია საგადასახადო კანონმდებლობასთან.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტსა და სადავო პერიოდში მოქმედ საგადასახადო კოდექსის 247-ე მულის მე-2 ნაწილზე.

აღნიშნული ნორმის საფუძველზე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა დღგ-ის ჩათვლის საფუძველი შეიძლება გახდეს იმ შემთხვევაში, თუ ის საგადასახდო კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად იქნა გამოწერილი, ხოლო სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი ვალდებულია საქონლის/მომსახურების მიმღების მოთხოვნისას, გარდა ამ კოდექსის 238-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებში აღნიშნული საქონლის მიწოდებისა, გამოწეროს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარუდგინოს იგი მიმღებს, მიუხედავად იმისა, არის თუ არა ეს უკანასკნელი გადასახადის გადამხდელი, ხოლო ამ კოდექსის 238-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებში აღნიშნულ შემთხვევებში – საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა და მიმღებისთვის წარდგენა უზრუნველყოს არა უგვიანეს საანგარიშო თვის მომდევნო თვის 12 რიცხვისა. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, დაუშვებელია საქონლის/მომსახურების მიმწოდებლის მიერ არასწორად შევსებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა. ასეთი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა შესაბამისი დღგ-ის დეკლარაციასთან ერთად წარედგინება საგადასახადო ორგანოს მისი გაუქმების მიზნით.

სასამართლოს მითითებით, «საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის (მათ შორის კორექტირების) გამოწერისა და წარდგენის შესახებ» ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 14 თებერვლის ¹84 ბრძანების მე-3 მუხლის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი ვალდებულია საქონლის (მომსახურების) მიმღების მოთხოვნის შემთხვევაში დასაბეგრი ოპერაციის განხორცილებიდან არა უგვიანეს მეორე დღისა გამოწეროს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარუდგინოს მიმღებს მიუხედვად იმისა, ეს უკანასკნელი არის თუ არა გადასახადის გადამხდელი. განსახილველ შემთხვევაში შემოწმების აქტითა და მასზე თანდართული მასალებით კოლეგიამ დადგენილად მიიჩნია, რომ საწარმოს დღგ-ს ჩათვლა მიღებული აქვს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის დარღვევით გამოწერილ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე, ხოლო ის ფაქტი, რომ სადავო ანგარიშ-ფაქტურები გამოწერილია გამყიდველის მიერ ისე, რომ თვით მოსარჩელეს არ შეეძლო სცოდნოდა ანგარიშ-ფაქტურების კანონის დარღვევით გამოწერის თაობაზე, საწარმოს არ ათავისუფლებს კანონით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობისგან. შესაბამისად, სასამართლოს აზრით, აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით განხორციელებული ჩათვლის გაუქმება შემმოწმებლის მიერ კანონიერია.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტებით, 2009 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველო საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მეორე ნაწილში რეგლამენტირებულია დღგ-ს ჩასათვლელი თანხის დეფინიცია, ხოლო 248-ე მუხლით საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის ცნება. ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც გადახდილია ან გადასახდელია ამ კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების ან/და საბაჟო დეკლარაციების მიხედვით დასაბეგრ ოპერაციებზე ან/და დასაბეგრ იმპორტზე თუ საქონელი/მომსახურება გამოიყენება ან გამოყენებული იქნება გადასახადის გადამხდელის ეკონომიკური საქმიანობისათვის. Aამავე კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი ვალდებულია საქონლის/მომსახურების მიმღების მოთხოვნისას დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მეორე დღისა გამოწეროს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარუდგინოს იგი მიმღებს, მიუხედავად იმისა, არის თუ არა ეს უკანასკნელი გადასახადის გადამხდელი. Aამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა არის საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტი, რომლითაც დასტურდება დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტი.

განსახილველ შემთხვევაში, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ დარღვეულ იქნა საქართველოს საგადასახდო კოდექსის 248-ე მუხლის მე-2 ნაწილით რეგლამენტირებული მოთხოვნა და შესაბამისად საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებში მითითებული დღგ-ის თანხები არ ექვემდებარებოდა ჩათვლას. ამასთან, ვინაიდან საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შემოწმებამ მოიცვა 2006-2007 წელი, შესაბამისად საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის გადამხდელს გადასახადი დაერიცხა ამ პერიოდისათვის მოქმედი (2009 წლის 1 იანვრამდე) ნორმების თანახმად და მასზე ვერ იქნება გამოყენებული 2009 წლის 1 იანვრიდან ძალაში შესული ნორმები.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს «...მა».

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და მისი სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 დეკემბრის განჩინებით სს «...ს» სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სს «...ს» სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 28 აპრილის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნა და შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამათლებრივი აქტის გამოცემა გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში; ბათილად იქნა ცნობილი შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2009 წლის 23 აპრილის ¹171 ბრძანება, შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 7 აგვისტოს ¹2388 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების ფარგლებში შემოწმდა საწარმოს მიერ შესამოწმებელ პერიოდში დღგ-ის ჩათვლების განხორციელების კანონიერება. შემოწმების შედეგად გამოვლინდა, რომ გადასახადების გადამხდელს დღგ-ის ჩათვლები განხორციელებული ჰქონდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე და 248-ე მუხლების დარღვევით გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე.

საგადასახადო ორგანომ სს «...ს» დღგ-ს ჩათვლები გაუუქმა იმ საფუძვლით, რომ ანგარიშ-ფაქტურების გამოწერის თარიღი წინ უსწრებდა საგადასახადო ორგანოდან მათ გამოტანის თარიღს.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ დღგ თავისი არსით წარმოადგენს არაპირდაპირ გადასახადს. არაპირდაპირი გადასახადის ბიუჯეტში გადახდის ვალდებულება ეკისრება საქონლის მიმწოდებელს (იმპორტიორს) ან/და მომსახურების გამწევს, რომელიც ამ კოდექსის მიზნებისათვის გადასახადის გადამხდელად იწოდება. შესაბამისად, დღგ-ის სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახის ვალდებულება ეკისრება საქონლის მიმწოდებელს (იმპორტიორს) ან/და მომსახურების გამწევს. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, სწორედ საქონლის მიმწოდებელი (იმპორტიორი) ან/და მომსახურების გამწევი იყო ვალდებული საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნათა შესაბამისად, გამოეწერა მყიდველისთვის – სს «...სთვის» დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა. ანგარიშ-ფაქტურის სწორად და დროულად შევსება წარმოადგენს მიმწოდებლის ვალდებულებას და შესაბამისად, პალატის მოსაზრებით, მასზე პასუხისმგებლობა საქონლის შემძენს, მოცემულ შემთხვევაში სს «...ს», არ უნდა დაეკისროს. ამასთან, საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლი განსაზღვრავს რა დღგ-ს ჩასათვლელი თანხის ცნებას, ამომწურავად ჩამოთვლის იმ პირობებს, რომელთა არსებობის შემთხვევაში არ წარმოებს დღგ-ს ჩათვლა. კერძოდ, აღნიშნული მუხლის მე-4 ნაწილის «დ» ქვეპუნქტის შესაბამისად, დღგ-ს ჩათვლა არ წარმოებს იმ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით, რომლებიც არ იძლევა საქონლის/მომსახურების გამყიდველის იდენტიფიცირების საშუალებას;

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული ნორმა ზუსტად განსაზღვრავს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-2 ნაწილთან მიმართებაში კანონმდებლის ნებას. კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად (2008წ. 26 დეკემბრამდე რედაქცია), ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც გადახდილია ან გადასახდელია ამ კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების ან/და საბაჟო დეკლარაციების მიხედვით დასაბეგრ ოპერაციებზე ან/და დასაბეგრ იმპორტზე, თუ საქონელი/მომსახურება გამოიყენება ან გამოყენებული იქნება გადასახადის გადამხდელის ეკონომიკური საქმიანობისათვის. პალატა განმარტავს, რომ ერთის მხრივ კანონმდებელი გამორიცხავს საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნების დარღვევით გამოწერილი დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით გადასახადელი ან გადახდილი დღგ-ს ჩათვლის შესაძლებლობას, მაგრამ შემდგომში, სადავო საკითხის განმარტებისას კანონმდებელი საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის «დ» ქვეპუნქტით ზუსტად განსაზღვრავს 248-ე მუხლის მოთხოვნების რა სახის დარღვევის შემთხვევაში არ წარმოებს დღგ-ს ჩათვლა. ასეთი სახის დარღვევას წარმოადგენს დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის არა დაგვიანებით ან/და საგადასახადო ორგანოდან მათ გამოტანამდე გამოწერა, არამედ ისეთი გამოწერა, რომელიც არ იძლევა საქონლის/მომსახურების გამყიდველის იდენტიფიცირების საშუალებას. ამ მიდგომას კანონმდებელი ავითარებს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლში, რომელიც განსაზღვრავს გადასახადის გადამხდელის პასუხისმგებლობას დღგ-სათვის გათვალისწინებული მოთხოვნების დარღვევისთვის. აღნიშნული მუხლის «ბ» პუნქტის თანახმად, პირის მიერ დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შევსების დადგენილი წესის დარღვევა, რამაც გამოიწვია დღგ-ის თანხის შემცირება ან ჩათვლილი დღგ-ის თანხის გაზრდა, იწვევს პირის დაჯარიმებას შემცირებული ან ჩასათვლელად გაზრდილი დღგ-ის თანხის 100 პროცენტის ოდენობით. დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურის შევსების წესის დარღვევაში იგულისხმება თვით ანგარიშ-ფაქტურის კანონით დადგენილი პროცედურების დარღვევით შევსება, რაც ამ კონკრეტულ შემთხვევაში დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების საფუძველი გახდა. ასეთ შემთხვევაში პასუხისმგებლობა საქონლის მიმწოდებლისთვისაა გათვალისწინებული. ამასთან, პასუხისმგებლობა დგება იმ შემთხვევაში, თუ ამ ქმედებამ გამოიწვია დღგ-ის თანხის შემცირება ან ჩასათვლელი დღგ-ის თანხის გაზრდა.

ამასთან, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება 2009 წლის 1 იანვრიდან ძალაში შესული ნორმის გამოყენების შეუძლებლობის თაობაზე და მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-2 ნაწილში 2008 წლის 26 დეკემბერს შევიდა ცვლილება, რომლითაც ნორმიდან ამოღებულ იქნა 248-ე მუხლზე მითითება და იგი ამოქმედდა 2009 წლის 1 იანვრიდან. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, რომც გაზიარებული იქნას საგადასახადო ორგანოს პოზიცია და ჩათვალოს, რომ 247-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე სახეზე იყო საგადასახადო სამართალდარღვევა, 2009 წლის 1 იანვრიდან საგადასახადო სამართალდარღვევისთვის არ შეიძლება გამოყენებული იქნეს პასუხისმგებლობა, ვინაიდან «ნორმატიული აქტების შესახებ» საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის მე-3 პუნქტის (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია) თანახმად, თუ სამართალდარღვევის ჩადენის შემდეგ, კანონით გაუქმდა ან შემსუბუქდა პასუხისმგებლობა, ასეთი სამართალდარღვევის ჩადენისათვის, მოქმედებს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა.

ამასთან, 2009 წლის 1 დეკემბერს, საგადასახადო კოდექსში «საქართველოს საგადასახადო კოდექსში დამატებებისა და ცვლილებების შესახებ» საქართველოს კანონით შეტანილ იქნა დამატება და 281-ე მუხლს დაემატა 53-ე ნაწილი, რომლის თანახმად, 2005 წლის 1 იანვრიდან 2009 წლის 1 იანვრამდე პერიოდის მიხედვით დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირის მიერ საქონლის/მომსახურების მიმღების მოთხოვნისას მასზე საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერისთვის დადგენილი ვადის (დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მეორე დღისა) დარღვევით გამოწერილი და წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით მიღებული დღგ-ის ჩათვლები 2010 წლის 1 იანვრიდან გაუქმებას არ ექვემდებარება. ამ ნაწილის მოქმედება არ ვრცელდება 2010 წლის 1 იანვრამდე გაუქმებულ დღგ-ის ჩათვლებზე, მათ შორის, ჩათვლებზე, რომლებზედაც მიმდინარეობს საგადასახადო დავა. მითითებული დამატებები და ცვლილებები საკანონმდებლო მაცნეში გამოქვეყნდა 2009 წლის 7 დეკემბერს და ამოქმედდა მე-15 დღეს.

საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-5 პუნქტის, «ნორმატიული აქტების შესახებ» კანონის 47-ე მუხლის მე-2 პუნქტისა (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია) და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 28 აპრილის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნა და დაევალოს სსიპ შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა დეპარტამენტს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

იმის გათვალისწინებით, რომ სააპელაციო პალატამ, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე, ბათილად ცნო შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2009 წლის 28 აპრილის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნა, ამავე კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ბათილად ცნო შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2009 წლის 23 აპრილის ¹171 ბრძანება, შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 7 აგვისტოს ¹2388 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და სპეციალიზებულ სტრუქტურულ ერთეულებმა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა.

კასატორები საკასაციო საჩივრით ითხოვდნენ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 31 მარტის განჩინებებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და სპეციალიზებული სტრუქტურული ერთეულების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 აპრილის განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრების საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და სპეციალიზებული სტრუქტურული ერთეულების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2008 წლის 16 დეკემბრის ¹მ-536 ბრძანების თანახმად ამავე დეპარტამენტის საკონტროლო შემოწმების ცენტრალური სამმართველოს მიერ ჩატარდა სს «...ს» საქმიანობის საკონტროლო გასვლითი საგადასახადო შემოწმება დამტკიცებული პროგრამის მიხედვით. შემოწმებამ მოიცვა 2006 წლის 2 იანვრიდან 2008 წლის 9 დეკემბრამდე პერიოდი, მოგებისა და ქონების გადასახადების ნაწილში შემოწმდა 2006 და 2007 წლების საანგარიშო პერიოდი. 2009 წლის 24 მარტის საგადასახადო შემოწმების აქტისა და ¹22 განხილვის ოქმის საფუძველზე, გამოიცა «გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ» ¹171 ბრძანება, რომლითაც სს «...ს» დაერიცხა თანხა და გადამხდელს წარედგინა მსხვილ გადამხელთა საგადასახადო ინსპექციის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნა, რომელიც ჯერ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურში, შემდეგ კი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოში გასაჩივრდა (ტ.I,სფ. 45-55).

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა შპს «...ს» 2009 წლის 20 აგვისტოს საჩივარი; აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა მოეხდინა გადამხდელისათვის გაუქმებული ჩათვლების და ბიუჯეტის სასარგებლოდ დარიცხული თანხების გადაანგარიშება შემოწმების მთელი პერიოდის მიხედვით, იმ ანგარიშ-ფაქტურების გათვალისწინებით, რომლებიც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის დღეს მოქმედი რედაქციის მიხედვით გამოწერილია რეგულარულად ან უწყვეტად საქონლის მიწოდების ოპერაციებზე; აღნიშნულის შესაბამისად გაუქმდა მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნა და მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას დაევალა აუდიტის დეპარტამენტის მიერ წარმოდგენილი დასკვნის შესაბამისად გადამხდელისთვის წარედგინა კორექტირებული «საგადასახადო მოთხოვნა».

2010 წლის 6 იანვრის ¹16-16/01-02/88 კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნით სს «...ს» დღგ-ის ნაწილში შეუმცირდა გადასახადი, 159 234 ლარით. შესწორებულ საგადასახადო მოთხოვნაში მითითებულ იქნა არა გადამხდელზე საბოლოო გადაწყვეტილებით დარიცხულ და მის მიერ რეალურად გადასახდელი თანხა, არამედ მასში მოცემულია მხოლოდ შემცირებული თანხის ოდენობა. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მსხვილ გადამხელთა საგადასახადო ინსპექციის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნა არ გაუქმებულა და შესასრულებლად სავალდებულო ძალის მქონეა იმ ნაწილში, რომლითაც მოსარჩელეს დაერიცხა ძირითადი თანხა-2030,05 ლარი (გაუქმებული დღგ-ს ჩათვლა) და ჯარიმა -51,60 ლარი. აღნიშნულის გათვალისწინებით, მოსარჩელის კანონიერ ინტერესს წარმოადგენს იდავოს მსხვილ გადამხელთა საგადასახადო ინსპექციის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნის კანონიერებაზე იმ ნაწილში, რომლითაც მას წარმოეშვა გადასახადის გადახდის ვალდებულება.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო, ისევე როგორც სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს მსხვილ გადამხელთა საგადასახადო ინსპექციის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნის კანონიერებას მხოლოდ 2030,05 ლარისა (გაუქმებული დღგ-ს ჩათვლა) და ჯარიმის -51,60 ლარის ფარგლებში, ასევე შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2009 წლის 23 აპრილის ¹171 ბრძანებას, შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 7 აგვისტოს ¹2388 ბრძანებასა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებას საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გამოიყენა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლი, რამდენადაც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები სადავო ნაწილში გამოიცა საქმის გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა, იგი უფლებამოსილია სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს სადავო აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულებას შეადგენს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევა. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილება საქმის გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე უნდა იქნეს მიღებული. ზემოაღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, მნიშვნელოვანი გარემოებების გამოკვლევის გარეშე აქტის გამოცემა წარმოადგენს სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად მისი ბათილად ცნობის და ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ახალი აქტის გამოცემის დავალების საფუძველს. იმის გათვალისწინებით, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს საერთოდ არ მოუხდენია ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა _ სახეზეა აქტის გამოცემა ფაქტობრივი გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე.

დადგენილია და მხარეთა შორის დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ შპს «...» 2004 წლის 10 აგვისტოდან რეგისტრირებულია დღგ-ის გადამხდელად. საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ის ჩათვლის უფლება აქვს დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებულ პირს. ამდენად, ზემოაღნიშნული ნორმის საფუძველზე შპს ,,...” უფლებამოსილია მიიღოს და მოითხოვოს დღგ-ის ჩათვლა. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ჩასათვლელი დღგ-ის თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც გადახდილია ან გადასახდელია ამ კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების ან/და საბაჟო დეკლარაციის მიხედვით დასაბეგრ ოპერაციაზე ან/და დასაბეგრ იმპორტზე ან/და დასაბეგრ დროებით იმპორტზე, თუ საქონელი/მომსახურება გამოიყენება ან გამოყენებული იქნება დასაბეგრ ოპერაციებში ან დასაბეგრ იმპორტში. ამდენად, სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობა დღგ-ის თანხის ჩათვლის შესაძლებლობას უკავშირებდა საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე დადასტურებული ოპერაციის განხორციელების ფაქტს. მოცემულ შემთხვევაში კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნების დაუცველობა იქცა საგადასახადო ორგანოების მიერ ჩასათვლელი თანხების გაუქმების საფუძვლად. საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი ვალდებულია საქონლის/მომსახურების მიმღების მოთხოვნისას, დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან არა უგვიანეს მეორე დღისა, გამოწეროს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარუდგინოს იგი მიმღებს, მიუხედავად იმისა, არის თუ არა ეს უკანასკნელი გადასახდის გადამხდელი. საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი, რომ შპს ,»...მა” საქონლის მიმწოდებლისაგან ანგარიშ-ფაქტურები მიიღო დაგვიანებით, კერძოდ, არა დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებიდან ორი დღის ვადაში, არამედ უფრო გვიან. დადგენილია ასევე, რომ საქონლის მიმწოდებლისათვის გადახდილია დღგ, თანხა ასახულია დეკლარაციაში და ანგარიშ-ფაქტურები წარდგენილია საგადასახადო ორგანოში. საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-14 ნაწილის შესაბამისად, არაპირდაპირი გადასახადი (დღგ, აქციზი და სხვა) არის გადასახადი, რომელიც დგინდება მიწოდებული საქონლის ან/და გაწეული მომსახურების ფასზე დანამატის სახით და რომელსაც იხდის მომხმარებელი ამ გადასახადით გაზრდილი ფასით საქონლის ან/და მომსახურების შეძენისას. არაპირდაპირი გადასახადის ბიუჯეტში გადახდის ვალდებულება ეკისრება საქონლის მიმწოდებელს ან/და მომსახურების გამწევს, რომელიც ამ კოდექსის მიზნებისათვის იწოდება გადასახადის გადამხდელად. ზემოაღნიშნული მუხლების ანალიზი ადასტურებს, რომ დღგ-ის სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდა, ისევე როგორც ანგარიშ-ფაქტურის დადგენილი წესით სწორად, სათანადო ფორმით შევსება და მყიდველისათვის გადაცემა, წარმოადგენს იმ პირის ვალდებულებას, რომელმაც განახორციელა საქონლის (მომსახურების) მიწოდება. შესაბამისად, ერთი პირის მიერ მასზე დაკისრებული მოვალეობის არადროული ან არასათანადო შესრულება არ შეიძლება იქცეს მეორე პირისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველი. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ანგარიშ-ფაქტურის არსებობა საქონლის (მომსახურების) მიმღებს აძლევს შესაძლებლობას დაადასტუროს დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტი და მოითხოვოს გადახდილი დღგ-ის ჩათვლა. საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მეოთხე ნაწილი განსაზღვრავს იმ შემთხვევათა ამომწურავ ჩამონათვალს, რომელთა არსებობა საქონლის (მომსახურების) მიმღებს ართმევს დღგ-ის ჩათვლის უფლებას, ხოლო საგადასახადო ორგანოს აძლევს ჩათვლილი დღგ-ის გაუქმების უპირობო საფუძველს. საყურადღებოა, რომ აღნიშნული მუხლი არ იძლევა მითითებას იმავე საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის დარღვევით გამოწერილ ანგარიშ-ფაქტურებზე. საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლი ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერის ვალდებულებას ადგენს მხოლოდ მყიდველის მოთხოვნის შემთხვევაში. ვინაიდან დღგ არაპირდაპირი მრავალსაფეხურიანი გადასახადია, დღგ-ს ბიუჯეტში შეტანა საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მიმწოდებლის ვალდებულებაა, ამ შემთხვევაში მიმწოდებელი საგადასახადო კოდექსის მიზნებისათვის დღგ-ს გადამხდელია, ამასთანავე საგადასახადო კოდექსის 129-ე და 132-ე მუხლების თანახმად, გადასახადის გადაუხდელობისათვის, არათავისდროული გადახდისათვის საურავი და ჯარიმა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ გადასახადის გადამხდელს. ამდენად, სადავო აქტებით შპს «...სათვის» ჯარიმის დაკისრება არ ემყარება რაიმე სამართლებრივ საფუძველს, ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ სადავო აქტები გამოცემულია საქმის გარემოებების გამოკვლევის და შეფასების გარეშე.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სადავო აქტების გამოცემისას სადავო ნაწილში უნდა გათვალისწინებულიყო ზემოაღნიშნული სამართლებრივი გარემოებები, რასაც შესაძლოა სხვაგვარი გადაწყვეტილების მიღება გამოეწვია. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. სზაკ-ის 96-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, დაუშვებელია ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამრთლებრივი აქტები გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის მოთხოვნათა უგულებელყოფით, რაც მისი ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენს. იმის გათვალისწინებით, რომ აღნიშნული საკითხები მმართველობის სფეროს და ადმინისტრაციის უფლებამოსილებათა რიგს განეკუთვნება, საკასაციო პალატა იზიარებს სადავო სამართალურთიერთობის მიმართ სააპელაციო სასამართლოს მიერ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის გამოყენებას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და სპეციალიზებული სტრუქტურული ერთეულების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და სპეციალიზებული სტრუქტურული ერთეულების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.