ბს-890-883(კ-11) 19 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი _ ნ. გოგატიშვილი;

კასატორი (მოსარჩელე) _ ი. გ-ე, წარმომადგენელი- კ. კ-ე;

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) _ ქ. თბილისის მერია, წარმომადგენელი- ს. ხ-ა; ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური, წარმომადგენელი- გ. კ-ე;

გასაჩივრებული განჩინება_ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 თებერვლის განჩინება;

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა.

ა წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 25 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ი. გ-მ მოპასუხეების ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მერიის მიმართ.

მოსარჩელე სარჩელით ითხოვდა ქ.თბილისის მერიის 2009 წლის 22 სექტემბრის ¹1333 განკარგულებისა და ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 23 ივლისის ¹00001020 დადგენლების ბათილად ცნობას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; მოსარჩელეს უარი ეთქვა ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 23 ივლისის ¹00001020 დადგენლებისა და ქ.თბილისის მერიის 2009 წლის 22 სექტემბრის ¹1333 განკარგულების ბათილად ცნობაზე.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ ი. გ-ის მიმართ 2008 წლის 20 ოქტომბერს შედგენილ იქნა მიწერილობა ¹0000574, შეთანხმებული პროექტისა და სათანადო ნებართვის გარეშე უკანონოდ წარმოებული მშენებლობისათვის. დამრღვევს მიეცა 30 დღიანი ვადა დარღვევის გამოსწორების მიზნით, ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოსაყვანად ან შესაბამისი დოკუმენტაციის წარმოსადგენად;

ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის სპეციალისტების მიერ, 2008 წლის 21 ნოემბერს შედგა შემოწმების აქტი, რომელშიც დაფიქსირდა, რომ ი. გ-ის მიერ მიწერილობით მითითებული მოთხოვნები არ შესრულებულა;

2009 წლის 2 ოქტომბრის ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ მიღებულ იქნა დადგენილება ¹00000574, რომლითაც ი. გ-ე დაჯარიმდა 10 000 ლარით უნებართვო მშენებლობისათვის და 3 000 ლარით მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის;

ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 24 ნოემბრის ¹11780 დადგენილებით, ი. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და ძალაში დარჩა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 2 ოქტომბრის ¹0000574 დადგენილება.

ი. გ-მ 2008 წლის 23 სექტემბერს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს და მოითხოვა იმ ობიექტზე ლეგალიზების გადაწყვეტილების მიღება, რაზედაც ქ. თბილისის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 2008 წლის 20 ოქტომბერს შედგენილი იქნა ¹0000574 მიწერილობა. ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურმა 2008 წლის 25 სექტემბერს ი. გ-ს დაავალა დამატებითი დოკუმენტაციის წარმოდგენა. მის მიერ დადგენილ ვადაში ვერ იქნა წარდგენილი ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ მითითებული დოკუმენტაცია;

საქმეში არსებულ მტკიცებულებებზე და მხარის ახსნა-განმარტებებზე დაყრდნობით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. გ-მ განახორციელა მშენებლობა შეთანხმებული პროექტისა და მშენებლობის სანებართვო მოწმობის გარეშე და მის მიერ არ იქნა შესრულებული ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 20 ოქტომბრის მიწერილობა ¹0000574-ით განსაზღვრული მოთხოვნები.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ იხელმძღვანელა «არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-7 პუნქტის «ბ» და «გ» ქ/პ ქვეპუნქტებით და ზემოაღნიშნული კანონის 41-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების შესაბამისად მიუთითა, რომ არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო დამრღვევის მიმართ საქმის წარმოებას იწყებს მიწერილობის გაცემით. მიწერილობით განსაზღვრული ვადის გასვლის შემდეგ არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო ამოწმებს დამრღვევს, რაზედაც დგება შემოწმების აქტი. შემოწმების აქტში აისახება მშენებარე ობიექტის ფაქტობრივი მდგომარეობა მიწერილობის პირობებთან მიმართებით, კერძოდ: ა) მიწერილობა შესრულდა, ბ) მიწერილობა არ შესრულდა, გ) მიწერილობა არადროულად სრულდება. Aამავე მუხლის 31-ე პუნქტის შესაბამისად თუ მიწერილობა დროულად არ შესრულდა, დამრღვევი დაჯარიმდება მხოლოდ მიწერილობის არადროულად შესრულებისთვის.

«არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ» საქართველოს კანონის 41-ე მუხლის მე-4 ნაწილის «ა» ქ/პ შესაბამისად, შემოწმების აქტის საფუძველზე, თუ აქტში დაფიქსირებულია დარღვევა, არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო იღებს დადგენილებას: ა) დამრღვევის დაჯარიმების შესახებ.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა «მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ» საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის ¹57 დადგენილებაზე, რომლის თანახმად უნებართვო მშენებლობა – ეს არის მშენებლობის ნებართვას დაქვემდებარებული შენობა-ნაგებობების მშენებლობა მშენებლობის ნებართვის გარეშე, ან/და დროებითი შენობა-ნაგებობის განთავსება სანებართვო მოწმობით განსაზღვრული გამოყენების პერიოდის გასვლის შემდეგ.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ აღნიშნა, რომ ვინაიდან ი. გ-ს არ გააჩნდა სამშენებლო სამუშაოებისათვის შესაბამისი ნებართვა და მის მიერ დადგენილ ვადაში არ იქნა აღმოფხვრილი მიწერილობაში მითითებული მოთხოვნები, ზედამხედველობის სამსახური კანონის შესაბამისად, უფლებამოსილი იყო დაეჯარიმებინა სამართალდამრღვევი, როგორც მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის, ასევე უნებართვო მშენებლობისათვის.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ ყურადღება მიაქცია მოსარჩელის მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ მიწერილობით არ ყოფილა განსაზღვრული ვადა დემონტაჟის განხორციელებისათვის, რასაც სასამართლო არ დაეთანხმა და აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ, ი. გ-ის მიმართ 2008 წლის 20 ოქტომბერს შედგენილ იქნა ¹0000574 მიწერილობა, შეთანხმებული პროექტისა და სათანადო ნებართვის გარეშე უკანონოდ წარმოებული მშენებლობისათვის. დამრღვევს მიეცა 30 დღიანი ვადა დარღვევის გამოსწორების მიზნით, ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოსაყვანად ან შესაბამისი დოკუმენტაციის წარმოსადგენად. ამდენად, დამრღვევს განსაზღვრული ჰქონდა ვადა დარღვევის აღმოფხვრისათვის, რაც ამ ვადაში შესაბამისი დოკუმენტაციის წარმოუდგენლობის შემთხვევაში ამავე ვადაში დემონტაჟის განხორციელების ვალდებულებას წარმოშობდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ ი. გ-მ 2008 წლის 23 სექტემბერს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს და მოითხოვა იმ ობიექტზე ლეგალიზების გადაწყვეტილების მიღება, რაზედაც ქ. თბილისის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 2008 წლის 20 ოქტომბერს შედგენილ იქნა მიწერილობა ¹0000574. იმ პირობებში, როდესაც ი. გ-მ განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს და მოითხოვა იმ ობიექტზე ლეგალიზების გადაწყვეტილების მიღება, ზედამხედველობის სამსახური ვალდებული იყო შეეჩერებინა მიწერილობით განსაზღვრული ვადის დინება უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ წარმოების დაწყებიდან გადაწყვეტილების მიღებამდე. ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურმა 2008 წლის 25 სექტემბერს ი. გ-ს დაავალა დამატებითი დოკუმენტაციის წარმოდგენა. ი. გ-ის მიერ დადგენილ ვადაში ვერ იქნა წარდგენილი ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ განსაზღვრული დოკუმენტაცია. A

ამდენად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრებით, ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ არ ყოფილა მიღებული გადაწყვეტილება უნებართვოდ აშენებული ობიქტის ლეგალიზების თაობაზე და შესაბამისად ზედამხედველობის სამსახურის მიერ ადგილი არ ჰქონია კანონის ისეთ დაღრღვევას, რომლის არარსებობის შემთხვევაში საქმეზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. გ-მ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 თებერვლის განჩინებითY ი. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 ივნისის ¹3/4041-10 გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილად მიჩნეული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო საჩივრის პრეტენზია, სადავო ადმინისტრციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის გამო დაუსაბუთებელია იმ პირობების გათვალსწინებით, რომელთა არსებობაც კანონიერ საფუძველს ქმნის აქტის ბათილობისათვის.

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-41 მუხლის მე-31 პუნქტით, რომლის მე-5 ქ/პ თანახმად, არქიტექტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე ზედამხედველობის ორგანო იღებს დადგენილებას არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ, თუ პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ მიღებული იქნა გადაწყვეტილება ობიექტის ლეგალიზაციის შესახებ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელეს მშენებლობა ნაწარმოების აქვს 2001 წელს და მოიუთითა, რომ ასეთის დამადასტურებლი სათანადო მტკიცებულება მოდავე მხარეს არ წარმოუდგენია, საქმეში წარმოდგენილი ქ. თბილისის მერიაში გამართული ზეპირი მოსმენის სხდომის ოქმის თანახმად კი (ტ.1. ს.ფ. 148) აპელანტი განმარტავს, რომ მის მიერ სადაო მშენებლობა განხორციელებული იქნა 2008 წელს, კერძოდ მის მიერ მოხდა ფანჯრების ამოშენება. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არამართებულად ჩათვალა აპელანტის მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს დაჯარიმების მომენტში უნდა ეხელმძღვანელა 1997 წლის რედაქციით მოქმედი ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმინობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ» საქართველოს კანონით.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. გ-მ.

კასატორის მითითებით, სადავო აქტები მიღებულია მშენებლობის ლეგალიზებასთან დაკავშირებით წარმოების მიმდინარეობისას. მისი მოსაზრებით, ზედამხედველობის სამსახურმა არ შეაჩერა საქმის წარმოება, რითაც დაარღვია ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-4¹ მუხლის მე-3¹ პუნქტი.

კასატორის მითითებით, ,,ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა ეხელმძღვანელა 1997 წლის კანონით და არა ამავე კანონის 2009 წლისათვის განხორციელებული ცვლილებებით, რომლითაც მნიშვნელოვნად დამძიმდა პასუხისმგებლობა და არსებითად გაუარესდა კასატორის სამართლებრივი მდგომარეობა.

კასატორმა მიუთითა, რომ მის მიერ მშენებლობის განხორციელება მოხდა 2001 წელს, რომლის დასადასტურებლად ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში წარადგინა ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგებლის დადგენილება.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლოს მითითება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე სამართლებრივად უსწოროა, ვინაიდან იგი მოწმეთა ჩვენებით ითხოვდა მშენებლობის განხორციელების დროის დადგენას.

კასატორის მითითებით სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა ქ. თბილისის მერიაში გამართული ზეპირი მოსმენის სხდომის ოქმი, ვინაიდან მან სხდომაზე 2008 წელს განხორციელებული მშენებლობა კი არ აღიარა, არამედ მხოლოდ ის აღნიშნა, რომ 2008 წელს ჩასვა ფანჯარა, რომელიც გაუტყდა.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. გ-ის დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის განჩინება და საქმე დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

გასაჩივრებული აქტების ფორმალური კანონიერების ნაწილში საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციას და ადასტურებს, რომ არ არსებობს ამ თვალსაზრისით აქტების ბათილობის საფუძველი.

,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად, ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური წარმოადგენს არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანოს, რომლის უფლებამოსილებას აღნიშნული კანონის მე-4 მუხლის მე7 პუნქტის ,,ბ” ქვეპუნქტის შესაბამისად წარმოადგენს ყველა აუცილებელი საპროექტო, საშემსრულებლო და სამშენებლო მასალების შესაბამისობის დამადასტურებელი დოკუმენტაციის მოთხოვნა, სამშენებლო საქმიანობაში დარღვევის არსებობის შემთხვევაში მშენებლობაში მონაწილეთათვის მიწერილობის გაცემა, პროექტის სამშენებლო ნორმებისა და წესების და სხვა ნორმატიული დოკუმენტაციის მოთხოვნების დარღვევათა გამოსწორების შესახებ.

აღნიშნულ ნორმაზე დაყრდნობით საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური წარმოადგენს სადავო აქტების მიღებაზე უფლებამოსილ ორგანოს.

საკასაციო სასამართლო ასევე ადასტურებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას იმის თაობაზე, რომ ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს მიწერილობის მიღებიდან აქტის გამოცემამდე არ დაურღვევია კანონით განსაზღვრული ვადა, ვინაიდან ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის 41¹ მუხლის 3¹.5 პუნქტის შესაბამისად, არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე ზედამხედველობის ორგანო იღებს დადგენილებას არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ, თუ პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება ობიექტის ლეგალიზაციის შესახებ.

იმის გათვალისწინებით, რომ კასატორმა 2008 წლის 23 სექტემბერს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს და მოითხოვა სადავო ობიექტზე ლეგალიზების გადაწყვეტილების მიღება, ზედამხედველობის სამსახურს ავალდებულებდა შეეჩერებინა მიწერილობით განსაზღვრული ვადის დენა უნებართვოდ ან\და პროექტის დარღვევით ობიექტის ან მისი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ წარმოების დაწყებიდან გადაწყვეტილების მიღებამდე.

მიუხედავად ზემოაღნიშნული მოსაზრებისა საკასაციო სასამართლო ეჭვქვეშ აყენებს სადავო აქტების კანონიერებას მატერიალური თვალსაზრისით და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ დამატებით უნდა შეისწავლოს საკითხი იმის შესახებ, არსებობდა თუ არა ამ აქტების გამოცემის სამართლებრივი საფუძველი.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შემდეგაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.

საქმის სრულყოფილი და ობიექტური განხილვის მიზნით საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლომ დამატებით გადაამოწმოს მშენებლობის კანონიერების ფაქტი.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებასაც, რომ კასატორი ლეგალიზაციის მოთხოვნით შესაბამისი ორგანოსადმი მიმართვით გარკვეულწილად ადასტურებს ფაქტს მშენებლობის არაკანონიერების თაობაზე, მაგრამ იმ პირობებში, თუ მშენებლობა წარმოებულია კანონით განსაზღვრულ სამართლებრივ საფუძველზე კასატორის არასწორი მოქმედება არ შეიძლება იქცეს მისი უფლების შეზღუდვის წინაპირობად.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოსარჩელე (კასატორი) სამივე ინსტანციის სასამართლოში აპელირებს იმ გარემოებაზე, რომ აივნის მიშენების თაობაზე მას გააჩნდა ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის მიერ 2001 წელს გაცემული თანხმობა, ხოლო მშენებლობის ნებართვა მოიპოვა 08.10.2002 წლის ¹8.15.213 დადგენილების საფუძველზე. საყურადღებოა, რომ მითითებული დადგენილება მოსარჩელეს დანართის სახით მითითებული აქვს სარჩელზე თანდართულ დოკუმენტთა ნუსხაში.

იმის გათვალისწინებით, რომ კასატორის მიერ მოხმობილი აქტი თან არ ახლავს საქმის მასალებს, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას იმსჯელოს მითითებული აქტის იურიდიულ მნიშვნელობაზე, თუმცა, იმავდროულად საკასაციო სასამართლო აღნიშნული აქტის შეფასების გარეშე შეუძლებლად მიიჩნევს საქმეზე კანონიერი გადაწყვეტილების მიღებას, ვინაიდან ამ პერიოდისათვის მოქმედი კანონმდებლობა, ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს მის სამოქმედო ტერიტორიაზე ანიჭებდა გარკვეულ კლასებს დაქვემდებარებული შენობა-ნაგებობების მშენებლობაზე ნებართვის გაცემის შესაძლებლობას.

საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლომ უზრუნველყოს მითითებული დადგენილების წარმოდგენა, შეაფასოს მისი შინაარსი და განსაზღვროს, რამდენად წარმოადგენს აღნიშნული აქტი იმ სახის დოკუმენტს, რომელიც კასატორის მიერ წარმოებულ მიშენებას მოაქცევდა კანონიერების ფარგლებში.

აქვე საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს ყურადღებას მიაქცევს იმ საკანონმდებლო ცვლილებაზე, რომელიც სადავო სამართალურთიერთობის რეგულირების სფეროში განხორციელდა. კერძოდ, ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონი შეცვალა ,,ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ” კანონმა, რომელიც არ განსაზღვრავს დამოუკიდებლად, მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის ცალკე საჯარიმო თანხის დაკისრების შესაძლებლობას.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, მართალია, სამშენებლო საქმიანობის კონტროლის რეგულაციები დადგენილია სპეციალური კანონით, მაგრამ ამ კანონით განსაზღვრული სამართალდარღვევა თავისი ბუნებით წარმოადგენს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას და მასზე ჩვეულებრივი წესით ვრცელდება ის ზოგადი ნორმები, რომელიც დადგენილია სამართალდარღვევისთვის. ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მე-9 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევისათვის შემამსუბუქებელ ან გამაუქმებელ აქტებს აქვთ უკუქცევითი ძალა, ე.ი ვრცელდება ამ აქტების გამოცემამდე ჩადენილ სამართალდარღვევებზე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, ვინაიდან აქტის გასაჩივრების შემთხვევაში პირისათვის საბოლოო შედეგს განსაზღვრავს სასამართლო გადაწყვეტილება, საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლომ საჯარიმო თანხის განსაზღვრა მოახდინოს ორივე ზემოაღნიშნული კანონის ნორმათა შეჯერების საფუძველზე.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი. გ-ის დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 თებერვლის განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.