ბს-440-437(კ-11) 21 სექტემბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მურუსიძე, ნინო ქადაგიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა დ. ხ-ის მეურვის თ. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დაშვების საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლNი:

დ. ხ-ის მეურვემ თ. ხ-მ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში, მოპასუხეების: საპატრულო პოლიციის, შპს სამაუწყებლო კომპანია „...-ის“, თ. ჩ-ის, გ. ჩ-ის მიმართ და აღნიშნა, რომ 17.06.05წ., ტელეკომპანია „...-ის“ ეთერში გავიდა გადაცემა „...“, გადაცემის ერთ-ერთი სიუჟეტის მიხედვით მცხეთის რაიონის სოფელ ...ში ქურდობა ჩაიდინა დ. ხ-მ, რასაც თ. ხ-ის განმარტებით ადგილი არ ჰქონია. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მისი ძმა – დ. ხ-ე დაავადებულია პარანოიდული შიზოფრენიით, იგი სასამართლოს მიერ ცნობილია ქმედუუნაროდ, 04.10.06წ. თ. ხ-ე დანიშნულია მეურვედ. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ტელეკომპანია „...“ ტიტრებით მხარს უჭერდა საპატრულო პოლიციის წარმომადგენლებს და სოფელ ...ის მოსახლეობას. მოსარჩელე თვლის, რომ გადაცემით აშკარად დაირღვა უდანაშაულობის პრეზუმფცია, მოპასუხეების ქმედება იყო განზრახი, რადგან მათ იცოდნენ, რომ უხეშად არღვევდნენ და ხელყოფდნენ დ. ხ-ის კონსტიტუციურ უფლებებს. აღნიშნულით შელახეს მისი პატივი და ღირსება და ამას გარდა მის ჯანმრთელობას მიაყენეს ვნება, კერძოდ, სიუჟეტში აღინიშნა და თვით მოპასუხეებმა თ. და გ. ჩ-ებმა დაადასტურეს დ. ხ-ის ცემის ფაქტი. მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ სიუჟეტის ეთერში გასვლის შემდეგ დ. ხ-ს საზოგადოება აღიქვამს კრიმინალური ქმედების ჩამდენ პიროვნებად და მას შიშის გამო სოფლის ტერიტორიაზე დამოუკიდებლად გადაადგილება აღარ შეუძლია. ამ შემთხვევის შემდეგ გაუარესდა მისი ჯანმრთელობა, რაც უშუალოდ მიზეზობრივ კავშირშია მოპასუხეების მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასთან, კერძოდ დ. ხ-ის მიმართ განხორციელებულ ძალადობასთან და ცილისწამებასთან.

მოსარჩელემ მოითხოვა შპს სამაუწყებლო კომპანია „...-ს“, საპატრულო პოლიციას, თ. ჩ-ს და გ. ჩ-ს დავალებოდათ ტელეკომპანიის ეთერში, გადაცემაში „...“, საჯაროდ უარყოფა იმისა, რომ დ. ხ-მ ჩაიდინა ქურდობა. ასევე დ. ხ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის ასანაზღაურებლად შპს სამაუწყებლო კომპანია „...-ს“ და საპატრულო პოლიციას დაკისრებოდა თითოეულს – 50 000 ლარის, ხოლო თ. და გ. ჩ-ებს სოლიდარულად 20 000 ლარის გადახდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 27.12.06წ. განჩინებით დავა განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა უფლებამოსილ სასამართლოს _ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას, რომლის 29.05.07 საოქმო განჩინებით საქმეში არასათანადო მოპასუხე – საპატრულო პოლიცია შეიცვალა სათანადო მოპასუხით – საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროთი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 20.12.07წ. გადაწყვეტილებით, დ. ხ-ის მეურვის, თ. ხ-ის სარჩელი, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს და სამაუწყებლო კომპანია „...-ის“ მიმართ ცნობების უარყოფისა და მოპასუხეებზე მორალური ზიანის ასანაზღაურებლად, თითოეულზე 50 000 ლარის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. ამავე გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა სარჩელი თ. და გ. ჩ-ების მიმართ ცნობების უარყოფისა და მორალური ზიანის ასანაზღაურებლად მათზე 20 000 ლარის სოლიდარულად დაკისრების ნაწილში, კერძოდ, თ. ჩ-ს დაეკისრა დ. ხ-ის სასარგებლოდ 1 200 ლარის გადახდა მორალური ზიანის ასანაზღაურებლად, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივრები წარადგინეს დ. ხ-ის მეურვემ თ. ხ-მ და თ. ჩ-მა. თ. ხ-მ მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება. თ. ჩ-მა მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილების (თ. ჩ-ისათვის დ. ხ-ის სასარგებლოდ 1 200 ლარის დაკისრების) ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 24.10.08წ. გადაწყვეტილებით დ. ხ-ის მეურვის თ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, დაკმაყოფილდა მოწინააღმდეგე მხარის სააპელაციო საჩივარი, გაუქმდა ამ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 20.12.07.წ. გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების – თ. ჩ-ზე მოსარჩელის სასარგებლოდ მორალური ზიანის ასანაზღაურებლად 1 200 ლარის დაკისრების ნაწილში, დანარჩენ ნაწილში 20.12.07წ. გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 24.10.08წ. გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა დ. ხ-ის მეურვემ თ. ხ-მ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 08.10.09წ. განჩინებით დ. ხ-ის მეურვის თ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 24.10.08წ. გადაწყვეტილება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსათვის მორალური ზიანის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში საქმე ხალახალი განხილვისათვის განსჯადობით დაუბრუნდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას. დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 03.12.09წ. განჩინებით გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 20.12.07წ. გადაწყვეტილება და საქმე განხილვისათვის გადაეცა საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 13.10.10წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 23.12.10წ. განჩინებით არ დაკმაყოფილდა დ. ხ-ის მეურვის თ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი, უცვლელად დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ 17.06.05წ. შპს სამაუწყებლო კომპანია „...-ის“ ეთერში, გადაცემაში „...“ გადაიცა სიუჟეტი დ. ხ-ის მიერ საქონლის წაყვანის შესახებ. სიუჟეტში გასულ ტიტრებში დ. ხ-ე მოხსენიებულია როგორც „ქურდი“, ხოლო სიუჟეტში მონაწილე საპატრულო პოლიციის მუშაკი აცხადებს, რომ დ. ხ-მ ჩაიდინა „ქურდობა“. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სადავო ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს არა სამოქალაქო კოდექსის მე-18 და 413-ე მუხლებით, არამედ „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ კანონით, რომელიც სამოქალაქო კოდექსთან მიმართებით არის სპეციალური და უფრო ახალი კანონი. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სარჩელი არის ხანდაზმული, გაცდენილია ხსენებული კანონის მე-19 მუხლით დადგენილი ვადა, სიუჟეტი დ. ხ-ის მიერ საქონლის წაყვანის შესახებ 17.06.05წ. გადაიცა, ხოლო მოსარჩელემ სასამართლოს 19.10.06წ. მიმართა. ხანდაზმულობასთან ერთად სარჩელი მიჩნეულ იქნა უსაფუძვლოდ, კანონის მე-16 მუხლის მიხედვით ცილისწამებისათვის პირს პასუხისმგებლობა დაეკისრება თუ მან იცოდა, რომ ავრცელებდა ცრუ ინფორმაციას და მიზნად ცრუ ინფორმაციის გავრცელება ჰქონდა დასახული, რასაც ადგილი არ ჰქონია. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ გადაცემა „...ში“ ხდება მხოლოდ ფაქტის დაფიქსირება, გადაიცემა ინფორმაცია პირის მიერ დანაშაულის შესაძლო ჩადენის შესახებ, გადაცემული ინფორმაცია იყო პირის წინასწარი ვარაუდი დანაშაულის ჩადენაზე, რაც ემყარებოდა ფაქტობრივ გარემოებებს, დ. ხ-ის მიერ სხვისი საქონლის წაყვანის ფაქტს. კანონის მე-13 მუხლის თანახმად, პირს დაეკისრება სამოქალაქო–სამართლებრივი პასუხისმგებლობა ცილისწამებისათვის, თუ მოსარჩელე სასამართლოში დაამტკიცებს, რომ მოპასუხის განცხადება შეიცავს არსებითად მცდარ ფაქტს და ამ განცხადებით მოსარჩელეს მიადგა ზიანი. პატრულის თანამშრომელს არ გაუვრცელებია ცრუ ინფორმაცია, ამასთანავე მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა თუ რა ზიანი მიადგა დ. ხ-ს ამ ფაქტის გავრცელებით.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა აგრეთვე, რომ სადავო ურთიერთობა კიდეც რომ მოწესრიგდეს სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლით, პირადი არაქონებრივი უფლებების შელახვისათვის მორალური ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას მე-18 მუხლის მე-6 ნაწილი ითვალისწინებს მხოლოდ არაქონებრივი უფლების ბრალეული ხელყოფის შემთხვევაში. პატრული არ მოქმედებდა დ. ხ-ისათვის ზიანის მიყენების მიზნით, მან თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების ფარგლებში გაავრცელა ინფორმაცია დ. ხ-ის მიერ სხვისი საქონლის წაყვანის ფატქის შესახებ, რაც არ შეიძლება ჩაითვალოს პირადი არაქონებრივი უფლებების ბრალეულ ხელყოფად.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა დ. ხ-ის მეურვის წარმომადგენლის მიერ, რომელიც ითხოვს სააპელაციო განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დკმაყოფილებას, კერძოდ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსათვის საჯარო უარყოფის დაკისრებას შემდეგი სიტყვებით – სინამდვილეს არ შეესაბამება ის, რომ დ. ხ-მ ჩაიდინა ქურდობა; კასატორი ითხოვს აგრეთვე შს სამინისტროსათვის დ. ხ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის ანაზღაურების სახით 50 000 ლარის გადახდის დაკისრებას.

კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ კანონი, ვინაიდან გამოხატვის თავისუფლება, კანონის 3.2 მუხლის თანახმად, არ ვრცელდება ადმინისტრაციულ ორგანოზე, შესაბამისად ამ კანონით არ ხდება ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ცილისწამებასთან დაკავშირებული საკითხების რეგულირება. კასატორი თვლის, რომ სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლი, აგრეთვე 992-ე და 413-ე მუხლები, გადაცემაში გაშვებული სიუჟეტით დაირღვა უდანაშაულობის პრეზუმფცია, ადგილი ჰქონდა ცილისწამებას დანაშაულის დაბრალებით. „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ კანონით სადავო საკითხის რეგულირების შემთხვევაშიც, სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონის ნორმები, სასამართლომ ისე გამოიყენა კანონის მე-19 მუხლით დადგენილი ვადა (100 დღე), რომ არ გაითვალისწინა გადაცემის ეთერში გასვლისას დ. ხ-ის ეჭვმიტანილის სახით დაკავება, რის გამოც ის არ გაცნობია გადაცემას.

სასამართლოს 25.08.06წ. გადაწყვეტილებით დ. ხ-ე ცნობილ იქნა ქმედუუნაროდ და მის მეურვედ დაინიშნა მისი ძმა თ. ხ-ე, სწორედ ამ მომენტიდან გახდა მისთვის, როგორც დ. ხ-ის წარმომადგენლისათვის, ცნობილი გადაცემა „...ს“ მეშვეობით დ. ხ-ის უფლებების შელახვა. მეურვედ დანიშვნიდან სარჩელის შეტანამდე ხანდაზმულობის ვადა დაცულია. კასატორი აღნიშნავს, რომ დ. ხ-ს არ ჩაუდენია ქურდობა, შესაბამისად გავრცელებული ინფორმაცია არის ცილისწამება, ამდენად სასამართლომ არასწორედ განმარტა კანონის მე-16 მუხლი. კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს მოსაზრებას, რომ არ დგინდება ზიანის მიყენების ფაქტი. ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს სასამართლო-ფსიქიატრიულ დასკვნაში აღნიშნულია, რომ “დ. ხ-ს ჰქონდა მძიმე გამწვავება, თავისი ძროხები შეეშალა სხვისში”. აღნიშნული ფაქტის შემდეგ ის გახდა უფრო გულჩათხრობილი, გაირიყა საზოგადოებიდან. კასატორი აღნიშნავს აგრეთვე, რომ განსაკუთრებულ მტკიცებულებას არ უნდა საჭიროებდეს ის ფაქტი, რომ ცილისწამება დანაშაულის ჩადენაში იწვევს ადამიანის პატივის და ღირსების შელახვას, რითაც ის განიცდის სულიერ ტანჯვას, მას ადგება მორალური ზიანი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ დ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. საკასაციო პალატა თვლის, რომ საკასაციო საჩივარში მოყვანილი მოსაზრებები არ იძლევა საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას. კასატორი ითხოვს სააპელაციო განჩინების გაუქმებას, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის სრულ დაკმაყოფილებას, კერძოდ: მოპასუხე ითხოვს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსათვის საჯარო უარყოფის დავალებას შემდეგი სიტყვებით – სინამდვილეს არ შეესაბამება ის, რომ დ. ხ-მ ჩაიდინა ქურდობა. კასატორი ასევე ითხოვს შინაგან საქმეთა სამინისტროსათვის დ. ხ-ის სასარგებლოდ ზიანის ანაზღაურების სახით 50 000 ლარის გადახდის დაკისრებას. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 08.10.09წ. განჩინებით დ. ხ-ის მეურვის თ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 24.10.08წ. გადაწყვეტილება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსათვის მორალური ზიანის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე განსჯადობით ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას. ამდენად, ტელეკომპანია „...“, თ. და გ. ჩ-ების მიმართ მოსარჩელის მოთხოვნების ნაწილში სასამართლო გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაშია შესული. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 20.12.07წ. გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც დ. ხ-ის მეურვის თ. ხ-ის სარჩელი საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროზე ცნობების უარყოფისა და მორალური ზიანის სახით 50 000 ლარის დაკისრების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა სააპელაციო სასამართლოს 24.10.08წ. გადაწყვეტილებით. თავის მხრივ სააპელაციო პალატის 24.10.08წ. გადაწყვეტილება საკასაციო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტერბის საქმეთა პალატის მიერ გაუქმდა მხოლოდ შინაგან საქმეთა სამინისტროსათვის მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწიში, საქმე მხოლოდ ამ ნაწილში ხელახალი განხილვისათვის განსჯადობით გადაეგზავნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. ამდენად, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 20.12.07წ. გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომელიც შინაგან საქმეთა სამინისტროზე ცნობების უარყოფის დავალებას ეხებოდა არ დაკმაყოფილდა, კანონიერ ძალაშია შესული. შესაბამისად, კასატორის მოთხოვნა მოპასუხე – შინაგან საქმეთა სამინისტროსათვის საჯარო უარყოფის დაკისრების შესახებ საფუძველს არის მოკლებული და ვერ დაკმაყოფილდება.

„სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ 24.06.04წ. კანონის მიღების დღეს სამოქალაქო კოდექსის მე-18.2 მუხლში 24.06.04წ. კანონით შეტანილი ცვლილებების მიხედვით პირს უფლება აქვს სასამართლოს მეშვეობით, კანონით დადგენილი წესით, დაიცვას საკუთარი პატივი, ღირსება, პირადი ცხოვრების საიდუმლოება, პირადი ხელშეუხებლობა ან საქმიანი რეპუტაცია შელახვისაგან. 08.10.09წ. განჩინებით საკასაციო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო სამართალურთიერთობების მიმართ სწორად იქნა გამოყენებული „სიტყვის და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ კანონი, საკასაციო პალატამ მიუთითა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხეებს – საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს, შპს სამაუწყებლო კომპანია „...-ს“ დაკისრებოდა პატივის და ღირსების შემლახველი ცნობების უარყოფა „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ კანონის მე-17 მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად არ უნდა დაკმაყოფილდეს. ამასთანავე, ვინაიდან ხსენებული კანონის მე-17 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, მოპასუხისათვის ქონებრივი ან/და არაქონებრივი (მორალური) ზიანის ანაზღაურების დაკისრება იმ შემთხვევაშია შესაძლებელი, უკეთუ მოპასუხემ კანონით დადგენილ ვადაში განახორციელა შესწორება ან უარყოფა და ამასთანავე შესწორება ან უარყოფა არ არის საკმარისი ცილისწამებით მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანის ჯეროვანი ანაზღაურებისავის (17.3 მუხ.), შესაბამისად უარყოფის გარეშე შეუძლებელია მორალური ზიანის ანაზღაურების კასატორის მოთხოვნის დაკმაყოფილება ხსენებული კანონის საფუძველზე, ამდენად, საკასაციო საჩივარში მოყვანილი მოსაზრებები სააპელაციო პალატის მიერ „სიტყვისა და მასობრივი ინფორმაციის შესახებ“ კანონის ნორმების არასწორი განმარტების შესახებ არ ქმნიან არამატერიალური ზიანის ანაზღაურების საკასაციო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველს.

დაუსაბუთებელია აგრეთვე კასატორის მოსაზრებები ზიანის მიყენებასთან დაკავშირებით. ერთის მხრივ კასატორი აღნიშნავს, რომ დ. ხ-ე „...-ის“ ეთერში გადაცემის გასვლისას არ გაცნობია გადაცემას, ხოლო მეორეს მხრივ უთითებს 24.05.06წ. საექსპერტო დასკვნას, რომლის თანახმად 1999 წლიდან მე-2 ჯგუფის ინვალიდის დ. ხ-ის მდგომარეობის გამწვავება არ უკავშირდება ეთერში გაშვებულ გადაცემას. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ მოპასუხისათვის არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურების დაკისრების საფუძველს არც სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლი ქმნის. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ პატრულის თანამშრომელმა, რომელიც ინფორმაციული დეფიციტის პირობებში მოქმედებდა, თავისი სამსახურებრივი უფლებამოსილების შესრულების ფარგლებში მიაწოდა ინფორმაცია ფაქტობრივ გარემოებაზე, კერძოდ, დ. ხ-ის მიერ სხვისი საქონლის წაყვანის ფაქტზე დაყრდნობით, პატრულის თანამშრომლის მიერ გამოთქმული ვარაუდი მიზნად არ ისახავდა მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენებას, ადგილი არ ჰქონია პირადი არაქონებრივი უფლების ბრალეულ ხელყოფას, პიროვნებისადმი უპატივცემულობის გამოხატვას, შესაბამისად „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ კანონის მე-5, მე-17 მუხლის მე-3 პუნქტით, აგრეთვე სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლის მე-6 ნაწილით გამოირიცხება სასარჩელო მოთხოვნის იმ ნაწილის დაკმაყოფილება, რომლითაც მოსარჩელე მოითხოვს მის სასარგებლოდ ადმინისტრაციული ორგანოსათვის – შინაგან საქმეთა სამინისტროსათვის მორალური ზიანის ანაზღაურების სახით 50 000 ლარის დაკისრებას.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არცერთი საფუძველი, რის გამოც დ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დ. ხ-ის მეურვის თ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 23.12.2010წ. განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.