ბს-1174-1163(კ-11) 9 ნოემბერი, 2011 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი – ნ. გოგატიშვილი

კასატორი – ი/მ «მ. ჭ-ე», წარმომადგენელი – ე. ტ-ე;

მოწინააღმდეგე მხარეები –სსიპ შემოსავლების სამსახური, წარმომადგენელი ა. დ-ე;

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 მაისის განჩინება;

დავის საგანი – ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2010 წლის 17 ნოემბერს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა მ. ჭ-მ მოპასუხე _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონული ცენტრის მიმართ და მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონული ცენტრის 2010 წლის 27 ოქტომბრის ¹047-157 საგადასახდო მოთხოვნისა და ამავე სამსახურის 2010 წლის 8 ნოემბრის ¹04/17897 ბრძანების ბათილად ცნობა.

2010 წლის 25 ნოემბერს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს დაზუსტებული სარჩელით მიმართა მ. ჭ-მ მოპასუხე _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონული ცენტრის მიმართ და მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონული ცენტრის 2010 წლის 13 ოქტომბრის ¹02/712 ბრძანების, ამავე სამსახურის 2010 წლის 4 ოქტომბრის საგადასახადო სამართალდარღვევის ¹066424 ოქმის, 2010 წლის 27 ოქტომბრის ¹047-157 საგადასახდო მოთხოვნისა და 2010 წლის 8 ნოემბრის ¹04/17897 ბრძანების (ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ) ბათილად ცნობა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 31 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. ჭ-ის სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2010 წლის 25 სექტემბრიდან საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ზესტაფონის რაიონულ სამმართველოში მიმდინარეობს წინასწარი გამოძიება სისხლის სამართლის ¹052100228 საქმეზე ზესტაფონის რაიონის სოფ. ...ში მცხოვრებ მ. ჭ-ის კუთვნილ სასურსათო მაღაზიის გაქურდვის ფაქტზე, დანაშაული გათვალისწინებული საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 177-ე მუხლის მე-2 ნაწილით.

სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიების დაწყების საფუძველს წარმოადგენდა მ. ჭ-ის შეტყობინება კუთვნილი მაღაზიის გაქურდვის ფაქტზე;

აღნიშნულ სისხლის სამართლის საქმეზე მ. ჭ-ე ცნობილ იქნა დაზარალებულად. მან გამოძიებას აცნობა, რომ სხვა ნივთებთან ერთად მაღაზიიდან წაღებულია მის სახელზე რეგისტრირებული 380 ლარად ღირებული საკონტროლო-სალარო აპარატი ,,მერკური”;

მ. ჭ-მ 2010 წლის 28 სექტემბერს განცხადებით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონულ ცენტრს და აცნობა ქურდობის გზით მისი კუთვნილი მაღაზიიდან საკონტროლო-სალარო აპარატიის ფარულად დაუფლების თაობაზე, მტკიცებულებად წარადგინა გამომძიებლის მიერ გაცემული ცნობა სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიების დაწყების შესახებ.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 123-ე, 139.10-ე, 199.2 მუხლებით და განმარტა, რომ საკონტროლო-სალარო აპარატიის სათანადოდ შენახვასთან დაკავშირებით წინდახედულობის ნორმების დაცვა და მისი დაკარგვის შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელის ბრალეულობის გამომრიცხავი გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარმოდგენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად თავად გადასახადის გადამხდელს ეკისრება.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრებით საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139.10-ე მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობის გამომრიცხავ გარემოებად მხოლოდ მოსარჩელის მაღაზიის გაქურდვის შესახებ სისხლის სამართლის საქმის დაწყება ვერ მიიჩნევა. ამასთან წარდგენილი მასალების მიხედვით არ არის დადგენილი დანაშაულის ჩამდენი პირი და გამოძიებაც საკონტროლო-სალარო აპარატიის ფარული დაუფლების თაობაზე ინფორმაციის წყაროდ თავად მოსარჩელეს მიუთითებს. ქურდობის ფაქტზე დაწყებული გამოძიება შემაჯამებელი გადაწყვეტილების გარეშე არ შეიძლება მიჩნეულ იქნას საგადასახადო კოდექსის 139.10-ე მუხლით გათვალისწინებულ გადასახადის გადამხდელის პასუხისმგებლობის გამომრიცხავ გარემოებად.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ 127.2-ე, მე-3 ნაწილის ,,ზ” ქვეპუნქტის საფუძველზე მიიჩნია, რომ ამავე კოდექსის 139.10-ე მუხლით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა სახეზეა, რაც სწორად იქნა შეფასებული საგადასახადო ორგანოს მხრიდან სადავო სამართალდარღვევის ოქმის შედგენისას.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 51.1. ,,თ”, 80.4 ,,გ” მუხლებით და აღნიშნა, რომ ქუთაისის რეგიონული ცენტრის უფლებამოსილი პირის მიერ ¹02/712 ბრძანებისა და ¹047-157 საგადასახდო მოთხოვნის გამოცემას საფუძვლად დაედო 2010 წლის 4 ოქტომბრის საგადასახადო სამართალდარღვევის ¹066424 ოქმი, რაც სასამართლომ ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით კანონშესაბამისად მიიჩნია და ჩათვალა, რომ მოპასუხის მიერ დასახელებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემაც განხორციელდა საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნათა სრული დაცვით.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 150-ე და 87-ე მუხლებით და განმარტა, რომ საგადასახადო ორგანოს გააჩნდა მოსარჩელის ქონებაზე ყადაღის დადების სრული სამართლებრივი საფუძველი.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით ქუთაისის საქალაქო სასამართლომ მიიჩინა, რომ არ არსებობდა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი.მ ,,მ. ჭ-მ”.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 მაისის განჩინებით ი.მ. მ. ჭ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 31 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასებები და მიუთითა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში სახეზეა საკონტროლო-სალარო აპარატის დაკარგვის ფაქტი. არ დგინდება ის გარემოება, რომ საკონტროლო-სალარო აპარატის დაკარგვა გამოწვეულია სხვა პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით. შესაბამისად არ არსებობს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139.10-ე მუხლით გათვალისწინებული გადასახადის გადამხდელის პასუხისმგებლობის გამომრიცხავი გარემოება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან სადავო აქტების გამოცემისას ადგილი არ ჰქონია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნების დარღვევას, ამდენად გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დასაბუთებულია და მისი გაუქმების საფუძველი არ არსებობს.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი.მ ,,მ. ჭ-მ”.

კასატორმა საკასაციო საჩივარში აღნიშნა, რომ სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მე-10-ე მუხლით განსაზღვრული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის დეფინიცია.

კასატორის მითითებით, კონკრეტულ შემთხვევაში სახეზეა არა საკონტროლო-სალარო აპარატის დაკარგვის, არამედ მოპარვის ფაქტი. შინაარსობრივად ,,დაკარგვა” და ,,მოპარვა” აბსოლუტურად განსხვავებული ცნებებია. ,,დაკარგვა” უდავოდ გულისხმობს ნივთის მფლობელის დაუდევრობას, ,,მოპარვა” –კი სხვის ბრალეულ ქმედებაზე მიუთითებს.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის მე-10 ნაწილი, ვინაიდან უდავოდ არსებობდა პასუხისმგებლობის გამომრიცხავი გარემოება.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, კასატორმა საკასაციო საჩივრითY მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის მე-10 ნაწილთან მიმართებაში და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს შეფასებები ეწინააღმდეგება ზემოაღნიშნული მუხლის დეფინიციას და პასუხისმგებლობის დადგენისა და განსაზღვრის სამართლებრივ პრინციპებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმეზე სადავოდ არ არის გამხდარი ფაქტობრივი გარემოებები, კასატორი სადავოდ ხდის მხოლოდ იმას, თუ რამდენად სწორად მოხდა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საგადასახადო კოდექსის ზემოაღნიშნული მუხლით დადგენილი პასუხისმგებლობის მისთვის დაკისრება და სასამართლოთა მხრიდან გადაცდომის სამართლებრივი კვალიფიკაცია.

დადგენილია, რომ მ. ჭ-ის კუთვნილი მაღაზიის გაქურდვისას წაღებულ იქნა მის სახელზე რიცხული საკონტროლო-სალარო აპარატი, ანუ ფაქტობრივად მოხდა საკონტროლო-სალარო აპარატის დაკარგვა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის მე-10 ნაწილის (2010 წლის რედაქციით) შესაბამისად, გადასახადის გადამხდელის მიერ საკონტროლო-სალარო აპარატის დაკარგვა, თუ დადგენილი არ არის, რომ ეს გამოწვეულია სხვა პირის მიერ ჩადენილი მართლაწინააღმდეგო ქმედებით _ იწვევს გადასახადის გადამზდელის დაჯარიმებას 3000 ლარის ოდენობით.

აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკონტროლო-სალარო აპარატის დაკარგვა თავისი ბუნებით წარმოადგენს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას, რომლის შეფარდების პროცესში საგადასახადო კოდექსით დადგენილი ნორმების გარდა სასამართლო უფლებამოსილია გამოიყენოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსით რეგლამენტირებული ზოგადი პრინციპები.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 123-ე მუხლის შესაბამისად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. ხოლო საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მე-10 მუხლის მიხედვით, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევად (გადაცდომად) ჩაითვლება სახელმწიფო ან საზოგადოებრივი წესრიგის, საკუთრების, მოქალაქეთა უფლებებისა და თავისუფლებების, მმართველობის დადგენილი წესის ხელმყოფი მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული (განზრახი ან გაუფრთხილებელი) მოქმედება ან უმოქმედობა, რომლისთვისაც გათვალისწინებულია ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობა. ამავე კოდექსის მე-11 მუხლის მიხედვით, ადმინისტრაციული სამართალდარღვევა განზრახ ჩადენილად ჩაითვლება, თუ მის ჩამდენს შეგნებული ჰქონდა თავისი მოქმედების ან უმოქმედობის მართლსაწინააღმდეგო ხასიათი, ითვალისწინებდა მის მავნე შედეგებს და სურდა ისინი ან შეგნებულად უშვებდა მათ. ხოლო მე-12 მუხლი განმარტავს, რომ გაუფრთხილებლობა არის ისეთი შემთხვევა, როცა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩამდენი პირი ითვალისწინებდა თავისი მოქმედების ან უმოქმედობის მავნე შედეგების დადგომის შესაძლებლობას, მაგრამ ქარაფშუტულად ვარაუდობდა მათ თავიდან აცილებას ან არ ითვალისწინებდა ასეთი შედეგის დადგომის შესაძლებლობას, თუმცა უნდა გაეთვალისწინებინა და შეეძლო კიდეც გაეთვალისწინებინა.

საქართველოს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევათა კოდექსის მითითებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლით გათვალისწინებულ სამართალდარღვევად ქმედების კვალიფიკაციისათვის მნიშვნელოვანია იმის დადგენა, გამოიწვია თუ არა საკონტროლო-სალარო აპარატის დაკარგვა პირის, სულ მცირე, გაუფრთხილებელმა ქმედებამ, რაც შეიძლება გამოიხატოს აპარატის არასათანადო შენახვაში, უყურადღებოდ დატოვებაში და ა.შ.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს მოპასუხის განმარტებას საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის მე-10 ნაწილის დისპოზიციასთან დაკავშირებით. კერძოდ, მოპასუხის მითითებით, სალარო აპარატის დაკარგვა ყოველთვის გამოიწვევს გადასახადის გადამხდელისთვის პასუხისმგებლობის დაკისრებას, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი დადგენილებით დადასტურებულია, რომ აპარატის დაკარგვა გამოწვეულია სხვა პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით. სასამართლო მიიჩნევს, რომ აღნიშნული ნორმა არ გულისხმობს პირისათვის ბრალის გარეშე პასუხისმგებლობის დაკისრებას. საგადასახადო კოდექსისა და სამართალდარღვევათა კოდექსის ზემოთ დასახელებული დებულებებით ცალსახად არის დადგენილი ადმინისტრაციული (მათ შორის საგადასახადო) სამართალდარღვევისათვის პასუხისმგებლობის დაწესების საფუძვლები, რომლის მიხედვითაც, პირს პასუხისმგებლობა ეკისრება მის მიერ ჩადენილი მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი ქმედებისათვის. ამდენად, სასამართლო განმარტავს, რომ დაუშვებელია პასუხისმგებლობის დაკისრება მაშინ, როდესაც პირს არ ჩაუდენია მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, არ დაურღვევია კანონმდებლობით განმტკიცებული მართლწესრიგი, მასზე დაკისრებული მოვალეობები, არ შეულახავს სხვისი უფლებები და განზრახი ან გაუფრთხილებელი ქმედებით არ გამოუწვევია მართლსაწინააღმდეგო შედეგი. საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის მე-10 ნაწილის შინაარსი, თავისთავად, მოიცავს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი ქმედების ელემენტებს და დათქმა სხვა პირის მიერ მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩადენაზე არ უნდა განიმარტოს ისე, თითქოს თუ სხვა პირის დანაშაულებრივი ქმედება არ არის დადგენილი, ნებისმიერ შემთხვევაში სალარო აპარატის დაკარგვისათვის პასუხი უნდა აგოს გადასახადის გადამხდელმა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის მე-10 ნაწილის დისპოზიცია პასუხისმგებლობას აწესებს საკონტროლო-სალარო აპარატის დაკარგვისათვის, თუ ეს გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედებით. ხოლო თუ უტყუარად დადგენილია სხვა პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შედეგად სალარო აპარატის დაკარგვა, ასეთ შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელი უპირობოდ თავისუფლდება პასუხისმგებლობისგან. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში სადავო აქტების გამომტან ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა დაედგინა გადასახადის გადამხდელის, სულ მცირე, გაუფრთხილებელი ქმედება, რამაც სალარო აპარატის დაკარგვა გამოიწვია.

საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2006 წლის 10 მარტის ¹186 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საკონტროლო-სალარო აპარატების ექსპლუატაციის (გამოყენების) წესების და სალაროს ჩეკში შესატანი აუცილებელი რეკვიზიტების” მიხედვით, რომელიც მოქმედებდა მოსარჩელის მიერ სალარო აპარატის დაკარგვის დროს, არ არის დადგენილი საკონტროლო-სალარო აპარატების შენახვის რაიმე სპეციალური წესი, რომელიც სავალდებულოდ უნდა დაიცვას მეწარმემ. ამდენად, გადასახადის გადამხდელს არ მოეთხოვება რაიმე განსაკუთრებული ღონისძიებების გატარება, რათა თავიდან აიცილოს სალარო აპარატის დაკარგვა, არამედ იგი ვალდებულია, მეწარმისათვის დამახასიათებელი გულისხმიერებით გაუფრთხილდეს საკონტროლო-სალარო აპარატს და შეინახოს იგი ისეთ პირობებში, რომელიც გამორიცხავს სხვა პირთა უნებართვოდ დაშვებას მასთან, დაუფლებას ან სხვა გზით აპარატის გასვლას გადასახადის გადამხდელის მფლობელობიდან.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის I ნაწილის ,,დ” პუნქტის თანახმად, ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად ჩაითვლება ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემული აქტი, რომელიც აწესებს, ცვლის, წყვეტს ან ადასტურებს პირის ან პირთა შეზღუდული წრის უფლებებსა და მოვალეობებს.

ზემოაღნიშნული მუხლის დეფინიციიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მ. ჭ-ის მიერ გასაჩივრებული აქტები წარმოადგენს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებს, რომელთა კანონიერების შემოწმება უნდა მოხდეს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე.

აღნიშნული მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის I ნაწილის შესაბამისად, ამ კოდექსის 22-ე მუხლში აღნიშნულ სარჩელთან დაკავშირებით სასამართლო უფლებამოსილია გამოიტანოს გადაწყვეტილება ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის შესახებ, თუ ადმინისტრაციული აქტი ეწინააღმდეგება კანონს და ის პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს ან უკანონოდ ზღუდავს მას.

ზემომითითებული მოსაზრებებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სადავო აქტები ეწინააღმდეგება საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის მე-10 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც საკასაციო სასამართლო იყენებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლს და სარჩელის დაკმაყოფილების გზით ბათილად ცნობს სადავო აქტებს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2 მუხლით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. ინდ/მეწარმე «მ. ჭ-ის» საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 მაისის განჩინება და საქმეზე მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ინდ/მეწარმე «მ. ჭ-ის» სარჩელი დაკმაყოფილდეს; ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის 2010 წლის 4 ოქტომბრის ¹066424 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი, 2010 წლის 13 ოქტომბრის ¹02/712 ბრძანება, 2010 წლის 27 ოქტომბრის ¹047-157 საგადასახადო მოთხოვნა და 2010 წლის 8 ნოემბრის ¹04/17897 ბრძანება (ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ).

4. ი/მ ,,მ. ჭ-ის” მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 550 ლარის მ. ჭ-ისათვის დაბრუნება დაეკისროს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურს.

5. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.