გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ ბს-145-322-კ-03 2 ოქტომბერი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე),

ი. ლეგაშვილი,

ნ. კლარჯეიშვილი

დავის საგანი: ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა, მიწის იჯარის ხელშეკრულების გაუქმება, შენობის უკანონო ნაგებობად ცნობა, მისი დანგრევა და ტერიტორიის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2001წ. 31 ივლისს მოსარჩელეებმა – თ. ს-ემ, გ. ბ-ემ, გ. კ-ემ და ხ. მ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე – ე. პ-ის და ქ. თბილისის მერიის მიმართ, მესამე პირი – თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობა და მოითხოვეს მოპასუხე ე. პ-ეს დაკისრებოდა ... მიმდებარე ტერიტორიაზე მდებარე კაპიტალური შენობის საკუთარი სახსრებით მონგრევა და პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა.

მოსარჩელეები მიუთითებდნენ, რომ ე. პ-ემ აუქციონის წესით შეიძინა ... კორპუსის მიმდებარე ტერიტორიის 25 კვ.მ მიწის ნაკვეთი 10 წლის იჯარის უფლებით, დროებითი სავაჭრო პავილიონის ასაშენებლად. ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის 2000წ. 12 იანვრის ¹2 ბრძანებით შეთანხმდა დროებითი პავილიონის მშენებლობის პროექტი. ქ. თბილისის მერიის არქიტექტურულ-სამშენებლო კონტროლის ინსპექციის მიერ 2000წ. 21 ივნისს გაიცა მშენებლობის დაწყების ნებართვა სამშენებლო პასპორტის მიხედვით, რომელიც ითვალისწინებდა მსუბუქი ტიპის ანაკრები კონსტრუქციის დროებითი სავაჭრო ობიექტის მშენებლობას. სამშენებლო მასალად უნდა გამოყენებულიყო ლითონი და მინა. ე. პ-ის მიერ დარღვეული იქნა აღნიშნული პირობა და მსუბუქი, ანაკრები ნაგებობის ნაცვლად აშენებული იქნა კაპიტალური ნაგებობა, რითაც შეილახა ... მობინადრეთა კანონიერი ინტერესები, რადგან მოისპო საცხოვრებელი სახლის მიმდებარე მიწის ნაკვეთით სარგებლობის უფლება.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 20 აგვისტოს განჩინებით ზემოაღნიშნული სარჩელი განსჯადობით გადაეგზავნა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს.

2001წ. 9 ოქტომბერს თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მიმართეს მოსარჩელეებმა და დამატებით მოითხოვეს ქ. თბილისის პრემიერის 1999წ. 24 აგვისტოს ¹689 განკარგულების გაუქმება, რომლითაც დამტკიცდა «ქ.თბილისის ტერიტორიაზე კონკურსის ან აუქციონის წესით გასაცემი მიწის ნაკვეთის ნუსხისა და პირობების შესაბამისად არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის (საკონკურსო) კომისიის 1999წ. 6 აგვისტოს შემაჯამებელი სხდომის ოქმი», რომლის საფუძველზე ე. პ-ეს აუქციონის წესით 10 წლის ვადით იჯარის უფლებით გადაეცა 25 კვ.მ მიწის ფართი დროებითი პავილიონის ასაშენებლად. ასევე მოითხოვეს სადავო მიწის ფართზე ქ. თბილისის მთავრობასა და ე. პ-ეს შორის დადებული საიჯარო ხელშეკრულების გაუქმება და შესაბამისი ჩანაწერის შეტანა საჯარო რეესტრში. დამატებითი მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძვლად მოსარჩელეებმა მიუთითეს იმ გარემოებაზე, რომ სადავო მიწის ფართი წარმოადგენდა ... მდებარე მრავალბინიანი სახლის მობინადრეთა საერთო საკუთრებას, რაც დასტურდება საქმეში არსებული ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიერ 2001წ. 7 ივნისს გაცემული საინვენტარიზაციო გენ-გეგმით. ასევე მიუთითეს, რადგან სადავო ფართი წარმოადგენს სკვერის ნაწილს, საქართევლოს პარლამენტის 1998წ. 17 ივლისის ¹1538 დადგენილების თანახმად აკრძალული იყო დასახელებულ პუნქტებში გამწვანების ზონებში (მწვანე მასივების), პარკების (მათ შორის კულტურის ძეგლთა კატეგორია), ბაღებისა და სკვერების ხელყოფა მათი საზღვრების ფარგლებში და მიმდებარე ტერიტორიაზე. აღნიშნულის გათვალისწინებით მიაჩნდათ, რომ მოპასუხე ქ. თბილისის მერიას არ ჰქონდა უფლება სადავო ფართი შეეტანა სარგებლობაში ან საკუთრებაში გასაცემი მიწების სიაში.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 15 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა და მოითხოვეს მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატაში საქმის განხილვისას აპელანტებმა კვლავ დააზუსტეს მოთხოვნა და საბოლოოდ მოითხოვეს ქ. თბილისის პრემიერის 1999წ. 24 აგვისტოს ¹689 განკარგულების გაუქმება, რომლითაც დამტკიცდა «ქ.თბილისის ტერიტორიაზე კონკურსის ან აუქციონის წესით გასაცემი მიწის ნაკვეთების ნუსხისა და პირობების შესაბამისად არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის საკუთრებისა და სარგებლობაში გაცემაზე მიწის მართვისა და განკარგვის (საკონკურსო) კომისიის 1999წ. 6 აგვისტოს შემაჯამებელი სხდომის ოქმი ¹5 და რომლის შედეგების მიხედვით ე. პ-ეს აუქციონის წესით გადაეცა ... ¹21 და ¹23 კორპუსებს შორის და ¹21 კორპუსის მიმდებარე ტერიტორიაზე 25 კვ.მ მიწის ნაკვეთი 10 წლით იჯარით დროებითი სავაჭრო პავილიონის ასაშენებლად.

2. ქ. თბილისის მთავრობასა და ე. პ-ეს შორის 2000წ. 19 სექტემბერს დადებული ხელშეკრულების გაუქმება სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის იჯარით გადაცემის შესახებ.

3. შესაბამისი ჩანაწერების შეტანა საჯარო რეესტრში.

4. ... ¹21 და ¹23 კორპუსებს შორის და ¹21-ე კორპუსის მიმდებარე ტერიტორიაზე აშენებული კაპიტალური შენობის უკანონო ნაგებობად ცნობა და ე. პ-ესათვის საკუთარი სახსრებით ამ შენობის მონგრევის და ტერიტორიის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანის დაკისრება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 22 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 15 იანვრის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ე. პ-ე მშენებლობას აწარმოებდა დამტკიცებული პროექტის დარღვევით. საქმეზე ჩატარებული საინჟინრო ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნით ... კორპუსის მიმდებარე ტერიტორიაზე დროებითი სავაჭრო პავილიონის მშენებლობა წარმოებდა 2000წ. 12 იანვრის ¹2 ბრძანებით ქალაქის მთავარ არქიტექტორთან შეთანხმებული პროექტის მიხედვით. აშენებული ობიექტი წარმოადგენდა დროებით ნაგებობას და ითვლებოდა მსუბუქ ნაგებობად. კორექტირებული პროექტით მშენებლობის წარმართვის შემთხვევაში არ ილახებოდა მიმდებარე საცხოვრებელი სახლებისათვის ინსოლაციის, ბუნებრივი განათების და ხანძარსაწინააღმდეგო ნორმების მოთხოვნები.

საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის კ. ზ-ის სახელობის სამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის ინსტიტუტისა და შპს «ხ.» დასკვნებით ასევე დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ სადავო შენობა წარმოადგენდა დროებით და მსუბუქი ტიპის ნაგებობას.

თბილისის სამეცნიერო კვლევითი და საპროექტო ფირმა შპს «მ.»-ს მიერ ჩატარებული გამოკვლევების დასკვნით ... ¹21-ე კორპუსის გვერდით მშენებარე დროებითი სავაჭრო ობიექტი, პროექტით წარმოდგენილ პარამეტრებში იყო, არ არღვევდა ირგვლივ მდებარე საცხოვრებელი სახლების ინსოლაციისა და ბუნებრივი განათების პირობებს.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ე. პ-ის მსჯელობა ადმინისტრაციული აქტის ქ. თბილისის პრემიერის 1999წ. 24 აგვისტოს ¹689 განკარგულების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით აპელანტების მოთხოვნის ხანდაზმულობის შესახებ და მიუთითა, რომ ქ. თბილისის პრემიერის აღნიშნული განკარგულება, რომლითაც დამტკიცდა მიწის მართვის და განკარგვის (საკონკურსო) კომისიის 1999წ. 6 აგვისტოს შემაჯამებელი სხდომის ოქმი ¹5 წარმოადგენდა აღმჭურველ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად სარჩელი სასამართლოში წარდგენილი უნდა ყოფილიყო ადმინისტრათიულ-სამართლებრივი აქტის გაცნობიდან 6 თვის ვადაში.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ე. პ-ემ სადავო მიწის ნაკვეთზე სამშენებლო სამუშაოები დაიწყო ქ. თბილისის მერიის არქმშენინსპექციის 2000წ. 31 იანვრის ¹13 ნებართვის საფუძველზე. სწორედ ამ პერიოდიდან აპელანტებისათვის ცნობილი უნდა ყოფილიყო აღმჭურველი ადმინისტრაციული აქტის არსებობის შესახებ.

აპელანტების მიერ წარდგენილი ქალაქის მთავარ არქიტექტორის პირველი მოადგილის მ. ჩ-ის 2000წ. 6 აპრილის ¹82 მიმართვით ქ. თბილისის მთავრობის ვიცე-პრემიერისა და ... მაცხოვრებლებისადმი მითითებული იყო, რომ მოქალაქე ე. პ-ეს სადავო მიწის ფართზე მშენებლობის უფლება მოპოვებული ჰქონდა ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე. მიუხედავად აღნიშნულისა, სარჩელი ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნით აღძრული იქნა მხოლოდ 2001წ. 9 ოქტომბერს ე.ი. სასამართლოში სარჩელის წარდგენის ექვსთვიანი ვადის გაშვებით.

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 180-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად ადმინისტრაციული აქტის გასაჩივრების ვადის აღდგენა დასაშვებია თუ ამ ვადის გაშვება მოხდა დაუძლეველი ძალის ან სხვა საპატიო მიზეზით. საქმის მასალებით კი მსგავს გარემოებებს ადგილი არ ჰქონია. ასევე არ არსებობდა ხანდაზმულობის ვადის შეჩერების ან შეწყვეტის საფუძვლები.

ამასთან, სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად არ შეიძლება ამ კოდექსის ამოქმედებამდე გამოცემული ან დადასტურებული ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ან ძალადაკარგულად გამოცხადება, თუ პირმა განახორციელა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე რაიმე ქმედება ამ აქტის საფუძველზე, გარდა ამ კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტით და 61-ე მუხლის მეორე ნაწილის «ა», «ბ» და «გ» ქვეპუქტებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. ვინაიდან სადავო აქტი დაინტერესებული მხარეებს ანიჭებდა გარკვეულ უფლებებს და გამოცემული იყო 2000წ. 1 იანვრამდე და მის საფუძველზე განხორციელდა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე მოქმედება, კერძოდ, დაიდო საიჯარო ხელშეკრულება და დაიწყო ობიექტის მშენებლობა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ხ. მ-ემ, თ. ს-ემ, გ. ბ-ემ და გ. კ-ემ, რომლებმაც თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 22 მაისის განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნება მოითხოვეს.

კასატორები მიუთითებენ, რომ სასამართლო ვერ ან არ გაერკვია და მოსარჩელე ხ. მ-ის განცხადება დაწერილი ქალაქის მერის სახელზე მიიჩნია იმ ფაქტად, რომ თითქოს და მხარე, მათ შორის ოთხი მოსარჩელე, გაცნობოდნენ რაიმე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს და მიუთითებენ, რომ ასეთი ფაქტი არ არსებობს, მოსარჩელე მხარე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტს გაეცნო სასამართლოში სარჩელის შეტანამდე ერთი თვით ადრე. სააპელაციო სასამართლომ შეცდომით აითვალა ხანდაზმულობის ვადა.

კასატორის აზრით, სასამართლომ არ გაიზიარა ის ფაქტი, რომ დარღვეული იყო პ-ეზე მიწის ნაკვეთის სარგებლობაში გადაცემის კანონიერება, რადგან ქ.თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიერ 2001წ. 7 ივნისის გაცემული გენგეგმის, სახლთმფლობელობის მოკლე დახასიათების შესახებ 1998წ. 30 იანვარს, 2001წ. 26 ნოემბრის ¹ 22334 და 2002წ. ¹2187 გაცემული ცნობებით დასტურდებოდა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი მობინადრეთა სარგებლობაში იყო.

სასამართლო არ დაინტერესდა იმ ფაქტით, რომ ე. პ-ისაგან მოეთხოვა ქ. თბილისის მთავრობასა და ე. პ-ეს შორის 2000წ. 19 სექტემბერს დადებული საიჯარო ხელშეკრულების წარმოდგენა, რათა გადამოწმებულიყო ხელშეკრულება რამდენად შეესაბამებოდა მოქმედ კანონმდებლობას, რაც შესაძლებელს გახდიდა დადგენილიყო მიწის ნაკვეთის იჯარით გაცემის კანონიერება.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ სააპელაციო სასამართლომ გვერდი აუარა აპელანტების მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებს, ცალმხრივად და ზერელედ მიიღო გადაწყვეტილება და გამოიტანა უკანონო განჩინება.

საკასაციო სასამართლოს 2003წ. 25 სექტემბრის სხდომაზე არ გამოცხადდა ქ. თბილისის მერია, გამოცხადებულმა მხარეებმა თანხმობა გამოთქვეს საქმის მხარეთა დასწრების გარეშე განხილვაზე. სასამართლომ საქმის განხილვის გაჭიანურების თავიდან აცილების მიზნით, სსკ-ს 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე დაადგინა საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერებისა და საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ხ. მ-ის, თ. ს-ის, გ. ბ-ის და გ. კ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, უნდა გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 22 მაისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაბურუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიღებულია სსკ-ს 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნათა უგელებელყოფით. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი, გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია, რის გამოც გადაწყვეტილების იურიდიული საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

საკასაციო პალატა არ ეთანხმება სააპელაციო პალატას განსახილველი დავის სასარჩელო ხანდაზმულობის შესახებ და აღნიშნავს, რომ სასამართლომ არასწორად მიიჩნია ქ.თბილისის პრემიერის 1999წ. 24 აგვისტოს ¹689 განკარგულება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად და არასწორად იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლებით. პალატის აზრით, გასაჩივრებული ¹689 განკარგულება წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილებას ადმინისტრაციული გარიგების დადების თაობაზე და აღნიშნული ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად სააპელაციო პალატას უნდა ეხელმძღვანელა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 თავის დებულებებით და სკ-ს შესაბამისი ნორმებით.

სააპელაციო სასამართლომ სათანადო შეფასება არ მისცა საქმის გარემოებას და არ იმსჯელა იმის შესახებ, თუ ქ.თბილისის მთავრობა რამდენად უფლებამოსილი იყო იჯარის უფლებით დაეტვირთა ქ. თბილისში, ... ¹21 და ¹23 კორპუსებს შორის მდებარე 25 კვ.მ ფართი, ვინაიდან საქმეში არსებული ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიერ გაცემული ცნობებით დადასტურებულია, რომ ინვენტარიზაციის 1971წ. ჩანაწერების თანახმად ... მდებარე მიწის ნაკვეთის საერთო ფართი შეადგენს 1071 კვ.მ-ს, საიდანაც 668 კვ.მ განაშენიანების ფართია. ქ. თბილისის მთავრობის მიერ სადავო ფართის განკარგვა მოხდა ახალი სკ-ს სამოქმედოდ შემოღების შემდეგ. სკ-ს 312-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. ამავე კოდექსის 1515-ე მუხლის თანახმად საჯარო რეესტრის ერთიანი სამსახურის ჩამოყალიბებამდე, ამ სამსახურისათვის დაკისრებულ ფუნქციებს ახორციელებდნენ ტექნიკური ინვენტარიზაციის სამსახურები. ამდენად ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის ჩანაწერის მიმართ, რომ ... მდებარე კორპუსის საერთო ფართი შეადგენს 1071 კვ.მ-ს მოქმედებს უტყუარობის პრეზუმფცია, ვინაიდან აღნიშნული ჩანაწერები არ გაუქმებულა და საწინააღმდეგო არ დამტკიცებულა. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ რადგან ..... გამზ. ¹21 კორპუსის საერთო ფართი სკ-ს სამოქმედოდ შემოღებისათვის შეადგენდა 1761 კვ.მ-ს, ამიტომ ამავე კოდექსის 208-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა ... მცხოვრებ მობინადრეთა საერთო საკუთრებას და მისი განკარგვის ან უფლებრივად დატვირთვის უფლებამოსილება სკ-ს 173-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად მხოლოდ კორპუსის მაცხოვრებლებს ეკუთვნოდათ.

საკასაციო პალატის აზრით სააპელაციო სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს, კერძოდ სასამართლომ მიუთითა, რომ ე. პ-ე მშენებლობას აწარმოებდა არქმშენინსპექციის 2000წ. 31 იანვრის ¹13 ნებართვის საფუძველზე და ყურადღება არ მიაქცია იმ გარემოებას, რომ ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის 2001წ. 16 თებერვლის ¹44 ბრძანებით ძალადაკარგულად ჩათვალა ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის 2000წ. 12 იანვრის ¹02 ბრძანება და ე. პ-ეს სამშენებლო სამუშაოების დაწყების უფლება მიეცა კორექტირებული არქიტექტურული პროექტის თაობაზე არქმშენინსპექციის მიერ არსებული წესით მშენებლობის დაწყებაზე ნებართვის გაცემის შემდეგ. საქმის მასალებში არ მოიპოვება მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ კორექტირებული პროექტის დამტკიცების შემდეგ არქმშენინსპექციამ გასცა მშენებლობის ნებართვა. ასეთი მტკიცებულება არ არის საქმის მასალებში და არ დაუდგენია, აშენებული 25 კვ.მ პავილიონის, შესაბამისობა აღნიშნულ პროექტთან. სასამართლოს ასევე არ გაურკვევია, რას ითვალისწინებდა კორექტირებული პროექტი და რა პროექტი შეუთანხმდა ქალაქის მთავარ არქიტექტორს, ვინაიდან, საქმეზე წარმოდგენილი არქმშენინსპექციის უფროსის 2002წ. 14 თებერვლის ¹ბ-6 წერილის თანახმად, სადავო მშენებლობა არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო ანაკრებ მსუბუქ კონსტრუქციად. რადგან პროექტით შეთანხმებული სამშენებლო მასალის (ლითონი და მინა) ნაცვლად, პავილიონი, ვიტრაჟების გამოკლებით, მთლიანად აშენებული იყო ბეტონის ბლოკების წყობით.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ უნდა დაკმაყოფილდეს ხ. მ-ის, თ. ს-ის, გ. ბ-ის და გ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, უნდა გაუქმდეს სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ს 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ხ. მ-ის, თ. ს-ის, გ. ბ-ის და გ. კ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 22 მაისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.