გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ ბს-3-213-კ-03 17 ოქტომბერი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

გ. ქაჯაია,

ნ. ქადაგიძე

დავის საგანი: ზიანის ანაზღაურება, ქმედების განხორციელების დავალდებულება.

აღწერილობითი ნაწილი:

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს 2000 წლის 30 მარტს სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ქ. თბილისში, ... მდებარე 7 სართულიანი სახლის მაცხოვრებლებმა მოპასუხეების ქ. თბილისის მერიის, სს “თ. ს.”, სს “ო. თ.”, სს “თ. უ. ქ. კ.” მიმართ და მოითხოვეს მშენებლობის წესების დარღვევით გამოწვეული ზიანის კომპენსაცია.

მოსარჩელეებმა სარჩელში მიუთითეს, რომ ისინი ცხოვრობდნენ ქ. თბილისში, ... მდებარე 7 სართულიან სახლში. ამავე საცხოვრებელი კორპუსის მიმდებარე და სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი ქ. თბილისის მუნიცეპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 9 ოქტომბრის ¹20. 31. 1187 დადგენილებით სარგებლობის უფლებით გადაეცა სს “თ. უ. ქ. კ.”. “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” საქართველოს კანონის ძალაში შესვლის შემდგომ სს “თ. უ. ქ. კ.” მიწის ნაკვეთზე შეიძინა საკუთრების უფლება, რაც გატარდა რეგისტრაციაში საჯარო რეესტრში 1998 წლის 15 დეკემბერს. 1999 წლის 7 აგვისტოს სს “თ. უ. ქ. კ.”, როგორც მესაკუთრესა და სს “ო. თ.” შორის გაფორმდა მიწის ნაკვეთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რაც ასევე რეგისტრირებული იქნა საჯარო რეესტრში.

2000 წლის 24 მაისს ქ. თბილისის მერიის არქიტექტურულ-სამშენებლო კონტროლის ინსპექციის მიერ გაცემულ იქნა მშენებლობის დაწყების ნებართვა ¹105, რომლის დამკვეთი იყო ს.ს. “ო. თ.”, ხოლო მშენებლობის ობიექტს წარმოადგენდა “მ. ქ.” მრავალფუნქციური შენობა.

მოსარჩელეები აღნიშნავდნენ, რომ მრავალსართულიანი სასტუმროს მშენებლობით მათ ესპობათ სასიცოცხლო არსებობის პირობა მცირე მიწის ფართობისა და საჭირო სივრცის სახით, ვინაიდან მშენებლობის დაწყებამდე ამ მიწის ფართობს ეზოდ იყენებდნენ, ამას გარდა ვინაიდან მშენებლობა მიმდინარეობდა საამისოდ დადგენილი წესების დარღვევით, უარესდებოდა მათი საცხოვრებელი პირობები ინსოლაციისა და განათებულობის თვალსაზრისით.

მოსარჩელეები მოითხოვდნენ სკ-ს 409-ე მუხლის საფუძველზე მოპასუხეების სს “თ. ს.” და სს “ო. თ.” დაკისრებოდათ საკომპენსაციო თანხა 10000 ლარის ოდენობით თითოეულ მოსარჩელეზე, სულ 110 ათასი ლარის ოდენობის, აგრეთვე თავისი ხარჯებით მოსარჩელეთა საცხოვრებელ ბინებში გაედიდებინათ აივნები, ამოეღოთ დამატებითი ფანჯრის ღიობები და გაეყვანათ ბუნებრივი გაზის მილგამყვანები სისტემა მოსარჩელეთა ბინებში.

მოპასუხე სს “ო. თ.” და სს “თ. უ. ქ. კ.” წარმომადგენელმა სარჩელი არ სცნო და განმარტა, რომ სს “ო. თ.” საქმიანობის ძირითადი საგანია მაღალი კლასის სასტუმროების მშენებლობა და თვით არის დაინტერესებული, რომ მშენებლობა სწორად წარიმართოს. მოსასუხე მიუთითებდა, რომ მოქმედება რა კანონიერების ფარგლებში, არ ლახავდა მოსარჩელეთა ინტერესებს. მოპასუხე მხარის წარმომადგენელმა ასევე აღნიშნა, რომ საქმის განხილვის პროცესში დანიშნულმა ორმა ექსპერტიზამ ცალსახად დაადასტურა თავისი დასკვნით, რომ სასტუმროს მშენებლობა მიმდინარეობდა დამტკიცებული პროექტის შესაბამისად და შეჭრას მეზობელი მიწის ნაკვეთზე ს.ს. “ო. თ.” მხრიდან ადგილი არ ჰქონია, დაცული იყო განათების, ინსოლაციის, სახანძრო უსაფრთხოების ნორმები და მთლიანობაში ს.ს. “ო. თ.” საქმიანობა კანონმდებლობისა და მშენებლობის წესების დაცვით მიმდინარეობდა.

მოპასუხე სს “თ. ს.” წარმომადგენელმა უსაფუძვლოდ მიიჩნია სარჩელი და გამოთქვა მოსაზრება, რომ ვინაიდან მოსარჩელეთა არც ერთი მოთხოვნა არ იყო მიმართული უშუალოდ მის წინააღმდეგ, სს “თბილისი სიტის” სასამართლოს არასათანადო მოპასუხედ მიეჩნია.

კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულმა სასამართლომ 2001 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით თ. ლ-ას, პ. ჩ-ას, ე. ა-ის და სხვათა სარჩელი დაუსაბუთებლობის გამო არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლოს მიუთითა, რომ სარჩელის არსი მდგომარეობდა იმაში, რომ მოპასუხე სს “ო. თბილისის” მიერ ... წარმოებული მშენებლობით მოსარჩელეებს ადგებოდათ ზიანი.

სკ-ს 174-ე მუხლის თანახმად, მეზობელი მიწის ნაკვეთის ან უძრავი ქონების მესაკუთრენი ვალდებულნი არიან პატივი სცენ ერთმანეთს. მეზობლად მიიჩნევა ყველა ნაკვეთი ან სხვა უძრავი ქონება, საიდანაც შესაძლებელია გამომდინარეობდეს ორმხრივი ზემოქმედება.

სკ-ს 175-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, მიწის ნაკვეთის ან სხვა ქონების მესაკუთრეს არ შეუძლია აკრძალოს მეზობელ ნაკვეთიდან თავის ნაკვეთზე გაზის, ორთქლის, სუნის, ჭვარტლის, კვამლის, ხმაურის, რყევის ან სხვა მსგავს მოვლენათა ზემოქმედებანი, თუკი კი ისინი ხელს არ უშლიან მესაკუთრეს თავისი ნაკვეთით სარგებლობაში ან უმნიშვნელოდ ხელყოფენ მის უფლებას.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა განმარტებები იმის თაობაზე, რომ მშენებლობა მიმდინარეობდა სამშენებლო ნორმების და წესების დარღვევით და რომ მათ ადგებოდათ ზიანი-შემცირდა მათი ბინების განათებულობა, მათი საცხოვრებელი სახლის კედლები დაიბზარა, მშენებელი შეიჭრა მათ მიწის ნაკვეთზე და სხვა, ვინაიდან მოსარჩელეებმა ვერ წარმოადგინეს ვერცერთი საფუძვლიანი არგუმენტი, რომელიც დაამტკიცებდა მათ მიერ დასახელებულ გარემოებებს.

სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა და არ დააკმაყოფილა მოსარჩელეთა მოთხოვნა აივნების, ფანჯრის ღიობებისა და გაზგაყვანილობის მოპასუხის ხარჯებით მოწყობის თაობაზე, ვინაიდან არ არსებობდა ასეთი ვალდებულებების წარმოშობის საფუძველი.

მოსარჩელეებმა თ. ლ-ამ, პ. ჩ-ამ და სხვებმა სააპელაციო საჩივრით მიმართეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპეკაციო პალატას და მოითხოვეს თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატამ 2001 წლის 27 დეკემბრის განჩინებით საქმე განსჯადობით განსახილველად გადასცა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატას.

სააპელაციო საჩივარში აპელანტები მიუთითებდნენ, რომ საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასების შედეგად რაიონულ სასამართლოს დადგენილად უნდა ჩაეთვალა შემდეგი გარემოებები: ა) სადავო ეზო იმყოფებოდა მათ საერთო სარგებლობაში; ბ) მოპასუხეთა კანონსაწინააღმდეგო გარიგებათა შედეგად ეს ეზო აღმოჩნდა მოპასუხე სს “ო. თ.” უკანონო საკუთრებაში; გ) ეზოში სასტუმრო კომპლექსის მშენებლობა მიმდინარეობდა როგორც დამტკიცებული, ისე დაუმტკიცებელი პროექტებიდან გადახვევითა და უხეში დარღვევებით; დ) სასტუმროს კომპლექსის მშენებლობა მიმდინარეობდა მძლავრი ტექნიკის გამოყენებით 24 საათიანი ციკლით, რომელიც ხასიათდება ხმაურით. აპელანტები თვლიდნენ, რომ აღნიშნული მოქმედებით მოპასუხეებმა მნიშვნელოვნად ხელჰყვეს მოსარჩელეთა საყოფაცხოვრებო ინტერესები და ზემოქმედება მოახდინეს მოსარჩელეთა ჯანმრთელობასა და ფსიქიკაზე.

2002 წლის 23 სექტემბერს სააპელაციო სასამართლოში მოსარჩელეების მიერ წარდგენილი იქნა განცხადება დავის საგნის გაზრდის თაობაზე. კერძოდ, მოსარჩელეები სს “ო. თ.” საგენერატორო და ტექნოლოგიური გვირაბის ექსპლოატაციის აკრძალვას და მითითებული ობიექტების დემონტაჟს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003 წლის 5 თებერვლის სასამართლო სხდომის განჩინებით მოსარჩელეების მიერ დავის საგნის გაზრდა მიზანშეუწონლად იქნა მიჩნეული. დავის საგნის გაზრდაზე თანხმობა მოწინააღმდეგე მხარესაც არ გამოუთქვამს.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის მთავარ სხდომაზე განხილვისას აპელანტებმა და მათმა წარმომადგენელმა მხარი დაუჭირეს სააპელაციო საჩივარს, ამასთან დააკონკრეტეს დავის საგანი და საბოლოოდ მოითხოვეს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ სს “ო. თ.” 110 ათასი ლარის გადახდევინების და ქ. თბილისის მერიისათვის საკუთარი ხარჯებით მოსარჩელეების საცხოვრებელ ბინებში გაზის მილგამყვანი სისტემის გაყვანის დაკისრება.

სააპელაციო სასამართლოს 2003 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც თ. ლაგვილავას, პ. ჩ-ასა და სხვათა სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლო კოლეგიამ აღნიშნული გადაწყვეტილება დააფუძნა შემდეგ გარემოებებზე: კოლეგიამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ქ. თბილისში, ... მიმდინარე სასტუმროს მშენებლობა აღემატებოდა მოცემულ ადგილას ჩვეულებრივ მიჩნეულ სარგებლობისა და ეკონომიკურად დასაშვებ ფარგლებს, ვინაიდან საქმეზე წარმოდგენილი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კონსტრუქციების, დიზაინების, ტექნიკური დიაგნოსტიკის და ექსპერტიზის ¹.... კათედრა “კდშ” 2001 წლის 15 აგვისტოს ¹14/08 ექსპერტის დასკვნით დადგენილია, რომ თბილისში, ... სასტუმროს მშენებლობა საკადასტრო რუკის და პროექტის დაცვით მიმდინარეობდა და იგი არ არის შეჭრილი ... მდებარე სახლის საეზოვე ფართზე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ... წარმოებული სასტუმროს მშენებლობა არის მიწის ნაკვეთის ჩვეულებრივი სარგებლობა და მოსარჩელეები ვალდებულნი არიან ითმინონ მშენებლობით გამოწვეული მოვლენათა ზემოქმედება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება აივნების, ფანჯრის ღიობების და გაზგაყვანილობის მოწყობის მოპასუხე ქ. თბილისის მერიისათვის დაკისრების თაობაზე “ქ. თბილისში 1991/92 წლის დეკემბერ-იანვრის მოვლენების დროს დაზარალებულ მოქალაქეთა საცხოვრებელი სახლების მშენებლობისა და მათთვის მიყენებული ზარალის ანაზღაურების შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1995 წლის 28 ნომბრის ¹741 დადგენილების საფუძველზე, ვინაიდან მითითებული დადგენილების შესაბამისად ქ. თბილისში ... მდებარე საცხოვრებელი სახლში მოსარჩელეებს, როგორც ქ. თბილისში 1991/92 წლის დეკემბერ-იანვრის მოვლენების დროს დაზარალებულებს მიეცათ საცხოვრებელი ბინები მათთვის მიყენებული ზარალის სანაცვლოდ, თუმცაღა ამ დადგენილებით დაზარალებულების პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენა გათვალისწინებული არ იყო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატას საკასაციო საჩივრით მომართეს თ. ლ-ამ, პ. ჩ-ამ და სხვებმა (სულ 11 პირი) და მოითხოვეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოსთვის დაბრუნება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორები საკასაციო საჩივარში მიუთითებენ, რომ არასწორია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა მეზობელი მიწის ნაკვეთიდან მომდინარე ზემოქმედების თმენის ვალდებულების მოსარჩელეებისათვის დაკისრების თაობაზე კომპენსაციის გარეშე, რადგან ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვევათა ცენტრის მიერ გაცემული სპეციალისტების ცნობის თანახმად სასტუმრო კომპლექსის მშენებლობამ გამოიწვია მოსარჩელეთა საკუთრებაში არსებული სახლის საძირკვლის არათანაბარი ჯდომა. აღნიშნულს შედეგად მოჰყვა კედლების დაბზარვა, ზოგიერთ ადგილში წყობის რღვევა, შენობის მარჯვენა მხარეს კიბე გახდა ავარიული და სხვა.

კომისიის დასკვნასა და ექსპერტიზის ცენტრის ცნობაში მითითებული გარემოებები ეწინააღმდეგება სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად მიჩნეულ გარემოებებს იმის შესახებ, თითქოს მოსარჩელეთა კუთვნილი სახლის დაზიანების მიზეზი არ არის სასტუმროს მშენებლობა და დაცულია როგორც ხანძარსაწინააღმდეგო, ისე სანიტარული ნორმები. არასწორი და წინააღმდეგობრივია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ “უკეთუ სპეციალისტის ცნობაში მოსარჩელეთა საცხოვრებელ სახლზე მითითებული დაზიანებები გამოწვეულია მის გვერდით მრავალფუნქციური შენობის მშენებლობით, მათ შეუძლიათ მოსთხოვონ მეზობელს სკ-ს 177-ე მუხლის შესაბამისად აუცილებელ ღონისძიებათა გატარება მოსალოდნელი საფრთხის თავიდან ასაცილებლად, ვინაიდან აღნიშნული არ წარმოადგენს სამეზობლო ზემოქმედებას”. ჯერ ერთი, მეზობელ მიწის ნაკვეთზე მიმდინარე მშენებლობა თუ რა ნიშნით არ წარმოადგენს სამეზობლო ზემოქმედებას, სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთებული არ აქვს. მეორე, სასამართლოს მსჯელობის მითითებული ნაწილი, ადასტურებს იმას, რომ სასამართლოს ამ მტკიცებულებისათვის შეფასება არ მიუცია და საქმის ფაქტობრივი გარემოებების დასადგენად არ გამოუყენებია.

კასატორების აზრით, უსაფუძვლოა ასევე სააპელაციო სასამართლოს მითითება სკ-ს 177-ე მუხლზე, რადგან აღნიშნული მუხლი არეგულირებს შემთხვევას, როცა მიწის ნაკვეთს მეზობელი ნაკვეთიდან შენობის ჩამოქცევის საფრთხე ემუქრება. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში კი სს “ოტელ თბილისის” კუთვნილი მრავალფუნქციური შენობის ჩამოქცევის საფრთხე მეზობელ ნაკვეთზე არ არსებობს და მათ ამ საფრთხის აღკვეთა არ მოუთხოვიათ.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სრულად არ გამოიკვლია და არ დაადგინა საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ:

სააპელაციო პალატამ გადაწყვეტილება დააფუძნა იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის 2001 წლის 20 ივნისის ¹888/15 ექსპერტიზისა და საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კონსტრუქციების, დიზაინების, ტექნიკური დიაგნოსტიკისა და ექსპერტიზის ¹.... კათედრის “....” 2001 წლის 15 აგვისტოს ¹14/08 ექსპერტის დასკვნებზე და არ გამოიკვლია ამავე საკითხებთან დაკავშირებით იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის 2002 წლის 6 ივლისის ¹კ-106/15 სპეციალისტის ცნობა, რომელიც ეწინააღმდეგება მითითებული ექსპერტიზების დასკვნებს და რომლის თანახმადაც, ქ. თბილისში ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე მდებარე არამზიდ კედლებსა და კიბეზე საძირკვლების არასათანადო ჯდენით გამოწვეული დაზიანებები გამოწვეულია მის გვერდით მრავალფუნქციური შენობის მშენებლობით.

საკასაციო სასამართლო მიჩნევს, რომ სპეციალისტის ცნობასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება მოსარჩელეთა მიერ სკ-ს 177-ე მუხლის გამოყენებასთან დაკავშირებით და მის საფუძველზე ს.ს. “ო.-თ.” ცალკე სარჩელით მოსალოდნელი საფრთხის თავიდან ასაცილებლად აუცილებელ ღონისძიებათა გატარების მოთხოვნა არასწორია, რადგან აღნიშნული მოთხოვნა მოსარჩელეებს საქმის განხილვის არც ერთ ეტაპზე არ დაუყენებიათ და არანაირი კავშირი ამ მუხლს მოცემულ დავასთან არა აქვს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ასევე გამოკვლეული უნდა იქნეს საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2002 წლის პირველი მარტის ¹3 ბრძანების შესაბამისად შექმნილი კომისიის დასკვნა, რომელშიც მითითებულია, რომ ... შენობის კონსტრუქციებში წარმოშობილ ბზარებს და სხვა დაზიანებების წარმოშობის ძირითადი მიზეზია არსებულ შენობებზე სასტუმროს შენობის ქვაბულის განსახორციელებელი სამუშაოები და თვით ამ შენობის მონტაჟის ზეგავლენა, რომელიც, როგორც საკმაოდ რთული პროცესი, სათანადოდ არ ყოფილა შესწავლილი. დასკვნაში ასევე მითითებულია, რომ “მშენებლობის პროექტების სახელმწიფო ექსპერტიზისა და დამტკიცების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის “თ” პუნქტის თანახმად “მ.-ქ.” მრავალფუნქციური შენობის მთლიან პროექტს უნდა ჩატარებოდა სახელმწიფო კომპლექსური ექსპერტიზა.

აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ არის იურიდიულად საკმაოდ დასაბუთებული, რაც სსკ-ს 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია. შესაბამისად, საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს ამავე სასამართლოს, რომელმაც ერთობლიობაში უნდა შეაჯეროს და სათანადო შეფასება მისცეს აღნიშნულ მტკიცებულებებს, საჭიროების შემთხვევაში იმსჯელოს განმეორებითი ექსპერტიზის ჩატარების თაობაზე და შემდეგ მიიღოს საქმეზე გადაწყვეტილება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ს 399-ე, 404-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. კასატორების _ თ. ლ-ას, პ. ჩ-ას და სხვათა საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. მხარეთათვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანისას;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.