გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ ბს-44-243-კ-03 24 ოქტომბერი 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

ნ. ქადაგიძე,

გ. ქაჯაია

დავის საგანი: სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან გამომდინარე თანხის დაკისრება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2001წ. 22 მარტს სს «ს.” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს მოპასუხე ქ. თბილისის მერიის მიმართ, რომლის საფუძველზეც მოითხოვა მოპასუხის მხრიდან მოსარჩელის 1901,3 კვ.მ ფართის კეთილმოწყობილი 50 ბინით დაკმაყოფილება ან მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ 1733981 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის დაკისრება.

მოსარჩელე თავის მოთხოვნას აფუძნებდა შემდეგ გარემოებებზე:

სს «ს.” არის კამოს სახელობის მექანიკური ქარხნის სამართალმემკვიდრე. ქარხნის მეშა-მომსახურეთა საბინაო პირებების გაუმჯობესების მიზნით, 1988-90 წლების განმავლობაში ქ. თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის (რომლის უფლებამონაცვლეა თბილისის მერია) ანგარიშზე გადარიცხულ იქნა 1080000 საბჭოთა მანეთი, რათა ქარხანას წილობრივი მონაწილეობა მიეღო ბინათმშენებლობაში. საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1991წ. 11 იანვრის ¹9 განკარგულებით ფონიჭალის IV მ/რაიონის ¹12 ასაშენებელ სახლში მოსარჩელეს გამოეყო 1901,3 კვ.მ ფართის 50 ბინა, რომელიც საცხოვრებლად ვარგის მდგომარეობაში უნდა ჩაბარებოდა მას.

სახლი არ აშენებულა და არც მისი აშენების პერსპექტივა არსებობს. მოსარჩელე მიუთითებდა, გამომდინარე იქიდან, რომ ქ. თბილისის მერია წარმოადგენს ქ. თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის უფლებამონაცვლეს, ხოლო ს.ს. «ს.” _ კამოს სახელობის მექანიკური ქარხნის უფლებამონაცვლეს, ამიტომ მათზე გადავიდა წინამორბედი ორგანიზაციების უფლება-მოვალეობები. მოსარჩელის განმარტებით, თავის დროზე თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომს წარმოეშვა ვალდებულება კამოს სახელობის მექანიკური ქარხნის წინაშე, მაგრამ იგი დადგენილ ვადაში ჯეროვნად არ შესრულდა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა ქ. თბილისის მერიას დავალებოდა ს.ს. «ს.” მუშა-მოსამსახურეთა შესაბამისი რაოდენობის 1901,3 კბ.მ ფართის 50 კეთილმოწყობილი ბინით დაკმაყოფილებას უკვე აშენებულ სახლში ან მოპასუხეს დაკისრებოდა მის სასარგებლოდ 1773981 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა, რაც მისივე განმარტებით შეესაბამებოდა 1990წ. მდგომარეობით 1080000 საბჭოთა მანეთს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასადო საქმეთა კოლეგიის 2001წ. 18 ივლისის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება ფინანსთა სამინისტრო.

მოპასუხემ _ ქ. თბილისის მერიის წარმომადგენელმა თბილისის საოლქო სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვისას განმარტა, რომ აღიარებდა მოსარჩელის წინაშე 1080000 საბჭოთა მანეთის გადახდის ვალდებულებას, მაგრამ არ ცნობდა სარჩელს, რადგან მოპასუხეს ამ ეტაპზე არ გააჩნდა აღიარებული ვალდებულების შესრულების წყარო.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2001წ. 24 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. მოპასუხე _ თბილისის მერიას მოსარჩელე ს.ს. «ს.” სასარგებლოდ დაეკისრა 447259 ლარი. სარჩელის დანარჩენ ნაწილში მოსარჩელეს ეთქვა უარი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრებული იქნა ქ. თბილისის მერიის მიერ.

კასატორი საჩივარში აღნიშნავდა, რომ სასამართლო კოლეგიამ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992წ. 23 იანვრის ¹666 დადგენილება, რის გამოც გადაწყვეტილება გამოტანილია სამართლის ნორმების დარღვევით, რაც სსკ-ს 393-ე მუხლის მეორე ნაწილის «ა” პუნქტის შესაბამისად წარმოადგენს კასაციის აბსოლუტურ საფუძველს.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2001წ. 24 სექტემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებას.

საკასაციო სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვის დროს კასატორის წარმომადგენელმა დააზუსტა საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა და გადაწყვეტილების გაუქმებასთან ერთად ითხოვდა საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ 2002წ. 3 აპრილის განჩინებით დააკმაყოფილა ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი. გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2001წ. 24 სექტემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ ზემოაღნიშნულ განჩინებაში მიუთითა, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის თანახმად სასამართლო კოლეგიას ფინანსთა სამინისტროსთან ერთად საქმეში მესამე პირად უნდა ჩაება ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტრო, ვინაიდან საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992წ. 23 ივნისის ¹666 დადგენილების მე-3 პუნქტის თანახმად საწარმოთა, ორგანიზაციათა და დაწესებულებათა რიცხული დავალიანების გასასტუმრებლად 2001 წლიდან ყოველწლიურად ქ. თბილისის მერიისათვის სახსრების გამოყოფა მიზნობრივი დანიშნულებით დაევალა საქართველოს რესპუბლიკის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროებს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2002წ. 17 მაისის განჩინებით, ასკ-ს მე-14 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საქმეში მესამე პირად ჩაბმული იქნა ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტრო.

სასამართლოს მთავარ სხდომაზე ს.ს. «ს.” წარმომადენელმა ზ. ჩ-ემ შეამცირა სასარჩელო მოთხოვნა და ითხოვა მოპასუხეს ქ. თბილისის მერიას დაკისრებოდა 447259 ლარის გადახდა მოსარჩელის სასარგებლოდ.

მოპასუხე _ ქ. თბილისის მერიის წარმომადგენელმა სარჩელი არა სცნო და აღნიშნა, რომ კამოს სახელობის მექანიკურ ქარხანას 1988-90 წლებში ბინათმშენებლობისათვის სახელმწიფო მშენბანკში თბილისის კაპიტალური მშენებლობის ანგარიშზე მართლაც ჰქონდა ჩარიცხული 1080000 საბჭოთა მანეთი, მაგრამ აღნიშნული დავალიანების დასაფარავად ქალაქის მერიას საშუალება არ გააჩნია. სწორედ ამ მიზეზით იქნა მიღებული საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992წ. 23 ივნისის ¹666 დადგენილება, რომლის შესაბამისადაც სათანადო უწყებებს დაევალათ დავალიანებების დაფარვა.

მესამე პირის _ ფინანსთა სამინისტროს წარმომადგენელმა სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ ეს თანხები გამოყოფილი იყო სახელმწიფოს მიერ ფიზიკური პირების _ კამოს სახელობის ქარხნის მუშა-მოსამსახურეთა ბინათმშენებლობისათვის და არა უშუალოდ კამოს სახელობის ქარხნისათვის. მესამე პირის წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ მერიის მხრიდან სარჩელის ცნობის შემთხვევაშიც კი, ფინანსთა სამინისტრო სარჩელს არ სცნობდა.

მესამე პირის _ ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ სამინისტროს შეხება არ აქვს ბიუჯეტის ხარჯვით ნაწილთან. მის უფლებას წარმოადგენს მხოლოდ განიხილოს მიზნობრივად გამოყოფილი პროგრამების შემუშავების, წარდგენისა და დაფინანსების საკითრების განხილვა, რის შემდეგაც მოხდება თანხების გაცემა. ვინაიდან, საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება სამინისტროს ინტერესებს არ შეეხება, ამდენად საქმის გადაწყვეტას ანდობს სასამართლოს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 13 მარტის გადაწყვეტლებით სააქციო საზოგადოება «ს.”-ს სარჩელი დაკმაყოფილდა.

ქ. თბილისის მერიას მოსარჩელის ს.ს. «ს.”-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 447259 ლარის გადახდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრებული იქნა ფინანსთა სამინისტროს მიერ. კასატორს მიაჩნდა, რომ გადაწყვეტილება გამოტანილია კანონმდებლობის დარღვევით, იურიდიულად დაუსაბუთებელია და ექვემდებერება გაუქმებას შემდეგ გარემოებათა გამო:

სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება, რომ ს.ს. «ს.” წარმოადგენს კამოს სახელობის მექანიკური ქარხნის სამართალმემკვიდრეს.

სასამართლომ თანხის გადაანგარიშებისას იხელმძღვანელა სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტის მონაცემებით და არა «საქართველოს რესპუბლიკის ტერიტორიაზე მიმოქცევაში საქართველოს რესპუბლიკის ეროვნული ბანკის კუპონების გამოშვების შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993წ. 24 მარტის დადგენილებით და «მიმოქცევაში ეროვნული ვალუტის ლარის გაშვების შესახებ” საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1995წ. 16 სექტემბრის ¹363 ბრძანებულებით, რომელთა თანახმადაც თანაფარდობა კუპონსა და მანეთს შორის განისაზღვრა 1-1-ზე, ხოლო კუპონის ლარზე გაცვლის კურსი განისაზღვრა შეფარდებით 1000000 კუპონი 1 ლართან.

ამასთან სასამართლომ არ გამოიყენა სსკ-ს 248-ე მუხლი. ვინაიდან ფინანსთა და ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროების ვალდებულების აღიარება ქ. თბილისის მერიის მიმართ სასარჩელო მოთხოვნას არ წარმოადგენდა, სასამართლო გასცდა მოთხოვნის ფარგლებს, რაც სერიოზული საპროცესო დარღვევაა და წარმოადგენს გადაწყვეტიების გაუქმების საფუძველს.

იმის გათვალისწინებით, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი, კასატორი ითხოვდა თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003წ. 13 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრებული იქნა ასევე ქ. თბილისის მთავრობის მიერ. რომელიც ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმებას ითხოვდა იმ მოტივით, რომ მერიას არ გააჩნდა ვალდებულების, შესრულების წყარო. მოგვიანებით საქართველოს უზენაეს სასამართლოში ქ. თბილისის მთავრობის მიერ წარმოდგენილი იქნა დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი, რომელშიც კასაციის საფუძვლებად მხარე ძირითადად უთითებდა შემდეგ გარემოებებზე: 1. სასამართლომ არ გამოიკვლია, თუ რამდენად წარმოადგენს სს ,,ს.” ყოფილი საკავშირო დაქვემდებარების კამოს სახელობის სასხმელო მექანიკური ქარხნის უფლებამონაცვლეს; 2. სასამართლომ არ იმისჯელა არის თუ არა მერია თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის უფლებამონაცვლე; 3. საოლქო სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა განსაზღვრული ინდექსაციის წესი.

ყოველივე აღნიშნულზე მითითებით კასატორი ქ. თბილისის მერია ითხოვდა საოლქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებას, რომლითაც სარჩელი არ იქნებოდა დაკმაყოფილებული.

მოწინააღმდეგე მხარის ,,ს.” წარმომადგენელმა არ სცნო საკასაციო საჩივრები და ფაქტობრივად იმავე საფუძვლებზე მითითებით რაზეც საოლქო სასამართლოში, მოითხოვა გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო რა საკასაციო საჩივრის საფუძვლებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებები და შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მთავრობისა და ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები უსაფუძვლოა და არ უნდა იქნეს დაკმაყოფილებული შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო სასამართლო დადასტურებულად მიიჩნევს საოლქო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას იმის თაობაზე, რომ კამოს სახელობის მექანიკური ქარხნის მიერ თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომში ბინათმშენებლობაში წილობრივი მონაწილეობის მიზნით 1988 წელს ჩარიცხული იქნა 420000 მანეთი, 1990 წელს 260000 მანეთი, 1990 წელს 400000 მანეთი ე.ი. სულ ჩარუცხულმა თანხამ შეადგინა 1080000 მანეთი.

თბილისის სასხმელი მექანიკური ქარხნის მიმართ ზემოაღნიშნული ვალდებულების არსებობის ფაქტი დადასტურებული იქნა თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1991წ. 11 იანვრის ¹09 განკარგულებით და აღნიშნული დადასტურებული და აღიარებულია თავად კასატორის _ ქ. თბილისის მთავრობის მიერ.

2. კასატორების მხრიდან კასაციის საფუძვლად ძირითადად წარმოდგენილია შენდეგი მოტივები:

ა). სასამართლომ არ გამოიკვლია არის თუ არა სს «სხმული” ყოფილი საკავშირო დაქვემდებარების კამოს სახელობის სასხმელი მექანიკური ქარხნის უფლებამონაცვლე;

ბ). სასამართლომ არ იმსჯელა არის თუ არა თბილისის მერია თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის უფლებამონაცვლე;

გ). საოლქო სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა განსაზღვრული ინდექსაციის წესი.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაპყრობს იმ გარემოებას, რომ მითითებული საქმე არაერთხელ იქცა საოლქო სასამართლოს მსჯელობის საგნად. გადაწყვეტილება ქ. თბილისის მერიის მიერ გასაჩივრებული იყო საკასაციო ინსტანციის სასამართლოშიც. კასატორებს საქმის გახილვის არცერთ ეტაპზე სადავოდ არ გაუხდია სს «ს.” სამართალმემკვიდრეობის საკითხი, კასატორს ქ. თბილისის მერიას ასევე სადავოდ არ გაუხდია მისი სათანადო მოპასუხეების საკითხი.

სსკ-ს 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებების მიმართ, რომელიც ასახულია საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის გადაწყვეტილებაში ან საქმის მასალებში.

როგორც ზემოთ იქნა აღნიშნული, მითითებული საკითხები დაყენებული არ ყოფილა საქმის არსებითად განხილვის სტადიაზე, უფრო მეტიც, საოლქო სასამართლოში საქმის განხილვისას ქ. თბილისის მთავრობის მიერ ფაქტობრივად აღიარებული იქნა ვალის არსებობის ფაქტი (ამას ადასტურებს თავდაპირველი საკასაციო საჩივარიც), მთავრობის პრეტენზია ძირითადად მიმართული იყო შესრულების წყაროს არსებობისაკენ.

ზემოაღნიშნული მუხლის პრინციპებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია უფლებას კასაციის ეტაპზე იმსჯელოს მითითებულ საფუძველზე და იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად დადასტურებულად მიიჩნევს, რომ ს.ს. «ს.” წარმოადგენს ყოფილი საკავშირო დაქვემდებარების კამოს სახელობის მექანიკური ქარხნის უფლებამონაცვლეს. რაც შეეხება ქ. თბილისის მთავრობის უფლებამონაცვლეობის საკითხს, გარდა ზემოაღნიშნული არგუმენტაციისა, საკასაციო სასამართლო საყურადღებოდ მიიჩნევს საოლქო სასამართლოს მსჯელობას და მიუთითებს, რომ მერიის ვალდებულება თანხის უკან დაბრუნების ნაწილში განსაზღვრული იქნა თავად მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. 23 ივნისის ¹666 დადგენილებით, რომლის შესაბამისადაც, ფინანსთა სამინისტროსა და ეკონომიკის სამინისტროს დაევალათ ქ. თბილისის მერიისათვის 2001 წლიდან ყოველწლიურად მიზნობრივი დანიშნულებით სახსრების გამოყოფა საწარმოთა, ორგანიზაციათა და დაწესებულებათა დავალიანების გასტუმრების მიზნით, რის საფუზცველზეც, ქ. თბილისის მერია, თავისთავად, მიჩნეულ იქნა სათანადო მოპასუხედ.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს მითითებული მოტივებით გადაწყვეტიების გაუქმების საფუძველი.

3. რაც შეეხება ინდექსაციის კოეფიციენტის გამოყენების საკითხს, საკასაციო სასამართლო მხარეთა ყურადღებას მიაქცევს საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992წ. 23 ივნისის ¹666 დადგენილების პირველი ნაწილს, რომლის შესაბამისადაც, 1992 და შემდგომ წლებში საბინაო მშენებლობის მოცულობის შემცირების გამო მიღებული იქნა ქ. თბილისის მერიის წინადადება მოწილე ორგანიზაციებისათვის საბინაო ფონდის რიცხული დავალიანების 2000 წლამდე განვადების შესახებ, ხოლო ამავე დადგენილების მე-3 ნაწილის შეესაბამისად, დავალიანების გასტუმრების ვადად მიეთითა პერიოდი 2001 წლიდან:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სასამართლოს მიერ ერთმანეთისაგან გამიჯნული უნდა იქნეს ვალდებულებითი ურთიერთობის წარმოშობისა და გადახდის ვალდებულების წარმოშობის მომენტი.

პირველ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო ადასტურებს საოლქო სასამართლოს მსჯელობის სისწორეს და მიჩნევს, რომ ურთიერთობა დარეგულირებული უნდა იქნეს სკ-ს 1964წ. რედაქციის გამოყენებით. მითითებული კოდექსის მე-4, 153-ე და 154-ე მუხლების თანახმად, ვალდებულება წარმოიშობა ხელშეკრულებით ან ორგანიზაციათა მოქმედებისაგან, რომელიც თუნცა არ არის გათვალისწინებული კანონით, მაგრამ სამოქალაქო კანონმდებლობის ზოგადი საწყისისა და აზრის გამო წარმოშობენ სამოქალაქო უფლებებსა და მოვალეობებს. შესაბამისად, მოწინააღმდეგე მხარის მიერ თანხის გადარიცხვამ, ხოლო კასატორის მხრიდან ვალდებულების შეუსრულებლობამ. კასატორს _ ქ. თბილისის მერიას წარმოუშვა მოწინააღმდეგე მხარისათვის თანხის დაბრუნების ვალდებულება.

რაც შეეხება მეორე მომენტს, კერძოდ, გადახდის ვალდებულების წარმოშობის საკითხს, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს მინისტრთა კაბინეტი ზემოაღნიშნულ დადგენილებას და მიუთითებს, რომ მხარემ თანხის გადახდის ვალდებულება იკისრა 2001 წლიდან ე.ი. მოთხოვნის უფლებაც მე-2 ხელშემკვრელ მხარეს წარმოეშვა მითითებული პერიოდიდან. მოცემულ შემთხვევაში კი სასამართლო უფლებამოსილია გამოიყენოს სკ-ს 389-ე მუხლი, რომლის შესაბამისადაც, თუ გადახდის ვადის დადგომამდე გაიზარდა ან შემცირდა ფულის ერთეული (კურსი) ან შემცირდა ვალუტა, მოვალე ვალდებულია გადაიხადოს იმ კურსით, რომელიც შეესაბამება ვალდებულების წარმოშობის დროს. ვალუტის შეცვლისას გადაცვლით ურთიერთობებს საფუძვლად უნდა დაედოს ის კურსი, რომელიც ვალუტის შეცვლის დღეს არსებობდა ფულის ამ ერთეულებს შორის.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიჩნევს, რომ ზემოაღნიშნული მუხლის დებულებებიდან გამომდინარე, საოლქო სასამართლო უფლებამოსილი იყო გაეზიარებინა საქმეში წარმოდგენილი გადაანგარიშება. ამასთან საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ არ არსებობს საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტიების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ს 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ფინანსთა სამინისტროსა და ქ. თბილისის მთავრობის საკასაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად იქნეს დატოვებული თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 13 მარტის გაადწყვეტილება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.