3გ-ად-107-კ-02 3 ივლისი 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი,

ი. ლეგაშვილი

დავის საგანი: ქ. სიღნაღის საკრებულოს გამგეობის 21.07.99წ. ¹9 დადგენილების ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

ვ. ბ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა სიღნაღის რაიონულ სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა ქ. სიღნაღის საკრებულოს 21.07.99წ. ¹9 დადგენილების გაუქმება და სადავო ნაკვეთის მესაკუთრედ ცნობა შემდეგი საფუძვლებით: სადავო მიწის ნაკვეთი მოსარჩელის გამგებლობაშია 1939 წლიდან. 1978 წელს მისმა მშობელმა გაყიდა თავისი და მოსარჩელის ძმის – ზ. ბ-ის წილი ბ. ნ-ზე, მყიდველს უჩვენეს გასაყიდ საცხოვრებელ სახლზე კუთვნილი მიწის ნაკვეთი, რომელიც მავრთულბადით იყო შემოფარგლული. ბ. ნ-ს არანაირი პრეტენზია არ განუცხადებია აღნიშნულთან დაკავშირებით. 1981 წელს აღებული პროექტის და ნებართვის საფუძველზე მოსარჩელემ ააშენა ახალი საცხოვრებელი სახლი, პროექტში სამოსახლო მიწის ნაკვეთი 744კვ.მ. ოდენობით არის ნაჩვენები. ქ. სიღნაღის საკრებულოს 21.07.99წ. ¹9 დადგენილებით მოსარჩელეს ჩამოეჭრა 180 კვ.მ. ეზოს ფართი, რომელიც გადაეცა ბ. ნ-ს. მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ სადავო ნაკვეთს ფლობდა კანონიერად, სკ-ს 167-ე მუხლის თანახმად იგი ითვლება მესაკუთრედ, დავა ნაკვეთზე ხანდაზმულია. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა ქ. სიღნაღის საკრებულოს 21.06.99წ. ¹9 დადგენილების გაუქმება, სკ-ს 167-ე მუხლის საფუძველზე სადავო ნაკვეთის მესაკუთრედ ცნობა.

სიღნაღის რაიონის 03.05.2000წ. გადაწყვეტილებით ვ. ბ-ის სასარჩელო მოთხოვნა ქ. სიღნაღის საკრებულოს 21.07.99წ. ¹9 დადგენილების გაუქმების და სადავო მიწის ნაკვეთზე სკ-ს 167-ე მუხლის საფუძველზე ვ. ბ-ის მესაკუთრედ ცნობის შესახებ უსაფუძვლობის გამო არ დაკმაყოფილდა. მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის სიღნაღის რაიონული სამმართველოს მიერ გაცემული ცნობის საფუძველზე სასამართლოს მიერ დადგენილად იქნა ცნობილი, რომ ბ. ნ-ს უკავია სამოსახლო ფართობი 388,75 კვ.მ., ხოლო ვ. ბ-ს – 950,62 კვ.მ. ნაკვეთი. საგადასახადო გაწერებში ბ. ნ-ს აწერია 600 კვ.მ. მიწის ფართობი, ხოლო ვ. ბ-ს 740 კვ.მ. ფართობი. 29.08.78წ. ნასყიდობის ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ მოსარჩელის მშობელმა – მ. ბ-მა ბ. ნ-ს მიჰყიდა ერთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი, ორი საცხოვრებელი ოთახით (36,6კვ.მ.) და ერთი დამხმარე სათავსო (18,4კვ.მ.), სახლმფლობელობა განლაგებული 600 კვ.მ. ოდენობის მიწის ნაკვეთზე. საკრებულოს წარმომადგენლის ზ. ი-ის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს უფროსის ო. ცაკიშვილის ჩვენებებით ირკვევა რომ ბ. ნ-ის მიმართვის საფუძველზე გადაიზომა მიწის ფართობები, რის შედეგადაც აღმოჩნდა, რომ ვ. ბ-ი ფლობდა კანონით დადგენილ ნორმაზე მეტს. იმის გამო, რომ ბ. ნ-ი ფლობდა ნორმაზე ნაკლებ მიწის ფართობს ვ. ბ-ის ნაკვეთს ჩამოეჭრა 180კვ.მ. და გადაეცა ბ. ნ-ს. სასამართლომ შეუძლებლად მიიჩნია სკ-ს 167-ე მუხლის საფუძველზე ვ. ბ-ის სადავო მიწის მესაკუთრედ ცნობა, ვინაიდან სკ-ს 1507-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად სკ-ს 165-168-ე მუხლებით გათვალისწინებული ხანდაზმულობით საკუთრების შეძენის ვადა 1993წ. 23 ივლისიდან _ “საკუთრების უფლების შესახებ" კანონის ამოქმედებიდან აითვლება.

ვ. ბ-მა სააპელაციო საჩივარი შეიტანა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე. აპელანტმა უკანონოდ მიიჩნია სიღნაღის რაიონის სასამართლოს გადაწყვეტილება საკრებულოს 21.07.99წ. ¹9 დადგენილების გაუქმების უარყოფის ნაწილში და მოითხოვა ამ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება. თბილისის საოლქო სასამართლოს 30.11.01. გადაწყვეტილებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ “ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ" ორგანული კანონის მე-13 მუხლის “ბ" ქვეპუნქტის შესაბამისად ქალაქის საკრებულოს უფლებამოსილებას შეადგენს მიწათსარგებლობის საკითხების გადაწყვეტა. აღნიშნულიდან გამომდინარე და იმის გათვალისწინებით, რომ ბ. ნ-მა 29.08.78წ. შეისყიდა 600 კვ.მ-ზე განლაგებული საცხოვრებელი სახლი, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტით ვ. ბ-ის მიერ ფაქტიურად ზედმეტად დაკავებული 180 კვ.მ. მიწის ფართი კანონიერად გადაეცა ბ. ნ-ს, რის გამო არ არსებობს აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი. პალატამ აღნიშნა აგრეთვე, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტის გამოცემამდე სკ-ს ამოქმედებიდან (25.11.97წ.), სკ-ს 1513 მუხლის საფუძველზე ბ. ნ-ის კანონიერ სარგებლობაში არსებული 600 კვ.მ. ნაკვეთი ითვლება მის საკუთრებად. ვინაიდან რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ ცნობის ნაწილში და იგი კანონიერ ძალაშია შესული, სსკ-ს 377.1 მუხლის შესაბამისად სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნულის შესახებ არ იქონია მსჯელობა. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ საქმის ადმინისტრაციული კატეგორიისადმი კუთვნილების მიუხედავად რაიონულმა სასამართლომ დავა სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით განიხილა, ამასთანავე რაიონულმა სასამართლომ უარი თქვა აქტის გაუქმებაზე მაშინ, როდესაც ადმინისტრაციული კანონმდებლობით გათვალისწინებულია აქტის ძალადაკარგულად ან ბათილად ცნობა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სიღნაღის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ნაწილობრივი გაუქმებით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ვ. ბ-ის სარჩელი ქ. სიღნაღის საკრებულოს 21.07.99წ. ¹9 დადგენილების ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ვ. ბ-ის მიერ, რომელიც სსკ-ს 393-ე მუხლის მეორე ნაწილის “ა", “ბ", “გ" ქვეპუნქტების საფუძველზე ითხოვს გადაწყვეტილების გაუქმებას, სსკ-ს 411-ე მუხლის საფუძველზე ქ. სიღნაღის საკრებულოს გამგეობის 21.07.99წ. ¹9 დადგენილების ბათილად ცნობას შემდეგი საფუძვლით:

გადაწყვეტილება არასწორად განმარტავს “ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ" ორგანული კანონის მე-13 მუხლის “ა" ქვეპუნქტს, აღნიშნული პუნქტი აწესრიგებს მიწათსარგებლობის ამ საკითხებს, რომელთაც არავითარი კავშირი არა აქვს კერძო პირებს შორის მიწის რეგისტრაციის საკითხთან. აღნიშნულ საკითხს აწესრიგებს “მიწის რეგისტრაციის შესახებ" კანონი, რომლის მე-3 მუხლის თანახმად საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე მიწის რეგისტრაციას ახდენს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტი, იმავე კანონის მე-7 მუხლის თანახმად, რეგისტრატურაში ინახება მიწის და სხვა უძრავი ქონების სააღრიცხვო (სარეგისტრაციო) ბარათები და სარეგისტრაციო რუქები. სააღრიცხვო ბარათზე მოცემული ჩანაწერები არის ამ ქონებასთან დაკავშირებით სამართლებრივი მდგომარეობის განსაზღვრის ძირითადი იურდიული საფუძველი. კასატორი აღნიშნავს, რომ წარუდგინა სასამართლოს უძრავი ქონების-ბინის და ეზოს სააღრიცხვო სარეგისტრაციო ბარათი და რუკა, რომლითაც მასზე ირიცხება ბინა და ბინათმშენებლობისათვის გამოყოფილი 780 კვ.მ. მიწის ფართი, რომელსაც ფლობს დადგენილი წესით. კასატორის აზრით, სადავო ადმინისტრაციულ აქტს არ გააჩნია იურდიული საფუძველი, იგი არის ხანდაზმული, წინააღმდეგობრივი, მასში აღწერილი ფაქტები არ შეესაბამება სინამდვილეს. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიიჩნევს, რომ ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება იმავე დღეს (29.08.78წ.) იქნა რეგისტრირებული მაშინ, როდესაც სადავო დადგენილებით რაიტექბიუროს უფროსს დაევალა სათანადო ცვლილებების შეტანა დოკუმენტაციაში, ცვლილებების შეტანის საფუძველი უნდა იყოს არა დადგენილება, არამედ საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტი. დადგენილების ბათილობის საფუძვლად კასატორი უთითებს საკრებულოს მიერ მისი დასწრების გარეშე სადავო საკითხის გადაწყვეტას. გადაწყვეტილება არასწორად განმარტავს სკ-ს 167-ე მუხლს, პალატა აცხადებს რომ ვერ იმსჯელებს ვ. ბ-ის სადავო მიწის მესაკუთრედ ცნობის საკითხზე, თუმცა ბ. ნ-ს, მიუხედავად იმისა, რომ სადავო ნაკვეთს ოფიციალურად ფლობს კასატორი, ამ მუხლის გამოყენების გარეშე მიიჩნევს ნაკვეთის მოსარგებლედ და სკ-ს 1513-ე მუხლის საფუძველზე აღიარებს მის უფლებას.

კასატორის აზრით მას არ სჭირდება სასამართლოს მიერ მესაკუთრედ ცნობა, რადგან მის მფლობელობას კანონი იცავს, ხოლო ხელყოფს სადავო აქტი. კასატორის აზრით გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამომტან სასამართლოს უნდა გამოეყენა “ფიზიკური პირების და კერძო სამართლის იურდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ" სპეციალური კანონი. მიწაზე მისი უფლება წარმოშობილია 1971 წლამდე, კერძოდ 1939 წელს, რის გამო მას არ ეხება სავალდებულო რეგისტრაცია. კასატორი საკასაციო საჩივარს დამატებითი მტკიცებულების სახით ურთავს სიღნაღის რაისაგადასახადო ინსპექციის ცნობას იმის შესახებ, რომ დღემდე ბ. ნ-ს არიცხია 400 კვ.მ. საკარმიდამო ნაკვეთი, ხოლო მას 740 კვ.მ.

მოპასუხის და მესამე პირის წარმომადგენელმა წარმოდგენილ შეპასუხებაში საკასაციო საჩივრის საფუძვლები არ ცნო და აღნიშნა, რომ გამგეობის მიერ გადანაწილდა ქალაქის ფონდში არსებული მიწები, კასატორი არ არის მიწის მესაკუთრე, ვინაიდან პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით მას უარი ეთქვა მესაკუთრედ ცნობაზე, გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არ გასაჩივრებულა და იგი კანონიერ ძალაშია შესული. “მიწის რეგისტრაციის შესახებ" კანონით სასამართლო იხელმძღვანელებდა სადავო ნაკვეთის საკუთრებაში ყოფნის შემთხვევაში. გამგეობის მიერ საკითხი კანონის შესაბამისად გადაწყდა, ქალაქის ტიპის დასახლებაში მიწის ფართის ფლობის ზღვრული ფართი 600 კვ.მ. შეადგენს, რის გამო ვ. ბ-ს ჩამოეჭრა, ხოლო ბ. ნ-ს მიეზომა 180 კვ.მ. ნაკვეთი. სადავო საკითხის გადაწყვეტისას საკრებულომ ორივე მხარის აზრი გამოარკვია, ისინი ესწრებოდნენ აზომვებს და იცოდნენ საკითხის გადაწყვეტის შესახებ. უსაფუძვლოა კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მას ნაკვეთის მესაკუთრედ ცნობისათვის არ სჭირდება სასამართლოს მიერ მესაკუთრედ ცნობა, შესაგებლის ავტორი თვლის, რომ დავა ობიექტურად არის გადაწყვეტილი, მხარეთა შორის წლების განმავლობაში არსებული დავის გადაწყვეტის სხვა რაიმე გზა არ არსებობს, დადგენილებით ორივე მხარემ მიიღო ქალაქის ტიპის დასახლებისათვის ფართის ზღვრული ნორმა, რის გამო კასატორის მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო პალატის სხდომაზე მხარეებს არაერთი გამოუცხადებლობის გამო საქმე ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის საფუძველზე საქმე არსებითად განხილულ იქნა მხარეთა დასწრების გარეშე.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლებისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა “ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ" ორგანული კანონის მე-13 მუხლის “ა" ქვეპუნქტი, ვინაიდან გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში საუბარია მითითებული მუხლის არა “ა", არამედ “ბ" ქვეპუნქტის ნორმაზე, რომლის თანახმად ქალაქის საკრებულოს კომპეტენციას შეადგენს მიწათსარგებლობის საკითხების გადაწყვეტა. ამასთან, საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სადავო აქტი წარმოადგენს არა თვითმმართველობის წარმომადგენლობითი ორგანოს-საკრებულოს, არამედ საკრებულოს გამგეობის აქტს, რის გამო უმართებულოა სააპელაციო პალატის მიერ ორგანული კანონის მე-13 მუხლზე მითითება, რომელშიც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანის დროს მოქმედი რედაქციის მიხედვით (მხედველობაშია მისაღები, რომ ორგანულ კანონში 02.08.01წ. ორგანული კანონით შეტანილი ცვლილებები ამოქმედდა ადგილობრივი თვითმმართველობის წარმომადგენლობითი ორგანოს-საკრებულოს არჩევნების შედეგების ოფიციალური გამოცხადების დღიდან) ჩამოთვლილი იყო სოფლის, თემის, დაბის და ქალაქის საკრებულოს კომპეტენციას განკუთვნილი საკითხები. დაქვემდებარებულ ტერიტორიაზე მიწათსარგებლობის საკითხებთან დაკავშირებით გადაწყვეტილების მიღების უფლებამოსილება “ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ" ორგანული კანონის მე-8 მუხლის 1 ნაწილის “ე" ქვეპუნქტის თანახმად შეადგენდა აგრეთვე საკრებულოს გამგეობის უფლებამოსილებასაც, ამასთანავე ორგანული კანონის 23-ე მუხლის მე-2 ნაწილის იმჟამინდელი რედაქციის თანახმად დაქვემდებარებულ ტერიტორიაზე მიწათ სარგებლობის საკითხებთან დაკავშირებით გამგეობა გადაწყვეტილებებს იღებდა კანონით განსაზღვრულ შემთხვევებში, საკრებულოს თანხმობით. საქმის მასალებში არ მოიპოვება მიწათსარგებლობის სადავო საკითხის გადასაწყვეტად ქ. სიღნაღის საკრებულოს თანხმობა. ამასთანავე, სადავო საკითხი საერთოდ არ განეკუთვნება ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის კომპეტენციაში შემავალ საკითხს, “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის მე-13 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად საზღვრების დაფიქსირება ხდება მხოლოდ რეგისტრატორის მიერ, ამავე მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად “საზღვრის დადგენასთან დაკავშირებით რაიმე გაურკვევლობის ან უთანხმოების წარმოშობისას დავის მოგვარების მიზნით რეგისტრატორი დაინტერესებული პირების განცხადების საფუძველზე განიხილავს საკითხს, განსაზღვრავს და მიუთითებს მოდავე მხარეებს საზღვრის მდებარეობაზე. მხარეთა შეუთანხმებლობის შემთხვევაში რეგისტრატორი წინადადებას აძლევს ერთ-ერთ ან ორივე მხარეს მიმართონ სასამართლოს 15 დღის განმავლობაში და აკეთებს ჩანაწერს სააღრიცხვო ბარათზე”. ამავე კანონის მე-14 მუხლის მიხედვით, “რეგისტრატორი გარკვეული დროის განმავლობაში, მის ხელთ არსებულ საშუალებათა გამოყენებით ადგენს საზღვრის ხაზს. საზღვრის დადგენის ერთადერთი იურიდიული საფუძველია სარეგისტრაციო ბარათებისა და სარეგისტრაციო რუქების მონაცემები, მიუხედავად იმისა ადგილზე საზღვარი არსებობს თუ არა. იმ შემთხვევაში, თუ ადგილზე საზღვარი დაზიანებული, მოშლილი ან დამახინჯებულია, მისი აღდგენა ხდება რეგისტრაციაში არსებული მონაცემების შესაბამისად”. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სადავო აქტი მიღებულია ქ. სიღნაღის საკრებულოს გამგეობის კომპეტენციის გადამეტებით, არაუფლებამოსილი ორგანოს ან არაუფლებამოსილი პირის მიერ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა წარმოადგენს ამგვარი აქტის ბათილად გამოცხადების საფუძველს (სზაკ-ს მე-5, მე-60.1 “ა”).

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ 23.08.78წ. ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებით კასატორის მშობელმა – მ. ბ-მ გაყიდა, ხოლო ბ. ნ-მა იყიდა ქ. სიღნაღში, ..... მდებარე ერთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი განლაგებული 600 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე. დადგენილად იქნა ცნობილი აგრეთვე, რომ 29.08.78წ. ნასყიდობის ხელშეკრულება იმავე დღეს არის რეგისტრირებული ქ. სიღნაღის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ. ამასთანავე, სააპელაციო პალატამ არ იქონია მსჯელობა იმის შესახებ, თუ რით იყო განპირობებული სადავო დადგენილების მე-3 პუნქტით ტექინვენტარიზაციის ბიუროს უფროსისათვის ბ. ნ-ის დოკუმენტაციაში სათანადო ცვლილებების შეტანის დავალება.

სიღნაღის რაიონული სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ვ. ბ-ს უარი ეთქვა სკ-ს 167-ე მუხლის საფუძველზე სადავო მიწის ნაკვეთზე მესაკუთრედ ცნობაზე, ვინაიდან სკ-ს 167-ე მუხლის თანახმად უძრავ ნივთებზე საკუთრების შეძენა ხანდაზმულობით დასაშვებია პირის საჯარო რეესტრში მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ შეტანის შემთხვევაში, საკუთრების უფლების მოპოვება ასეთ შემთხვევაში ხდება, თუკი რეგისტრაცია არსებობდა 15 წლის განმავლობაში. სკ-ს 1507-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად 165-168-ე მუხლებით გათვალისწინებული ხანდაზმულობით საკუთრების შეძენის ვადა აითვლება 1993წ. 23 ივლისიდან – საკუთრების უფლების შესახებ კანონის ამოქმედებიდან. ვ. ბ-ის მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება ამ ნაწილში გასაჩივრებული არ ყოფილა, რის გამო სააპელაციო სასამართლომ მართებულად არ იქონია მსჯელობა გადაწყვეტილების ამ ნაწილის მიმართ. ამასთანავე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ ბ. ნ-სა და ვ. ბ-ს შორის არსებული დავა საბოლოოდ “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის საფუძველზე უნდა გადაწყდეს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ საოლქო სასამართლოს სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ემყარება კანონმდებლობის ნორმებს, რაც სსკ-ს 393-ე მუხლის მიხედვით გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს წარმოადგენს, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა “ადგილობრივი თვითმმართველობის და მმართველობის შესახებ” ორგანული კანონის მე-13 მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი) და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა (“მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის მე-13 მუხლი), რასაც შედეგად მოჰყვა უსწორო გადაწყვეტილების გამოტანა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I-ლი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ს 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ვ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 30.11.01წ. გადაწყვეტილების გაუქმებით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.

2. ვ. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს, ბათილად იქნეს ცნობილი ქ. სიღნაღის საკრებულოს გამგეობის 21.07.99წ. ¹9 დადგენილება “ქ. სიღნაღში, ..... მცხოვრებ ბ. ნ-ის განცხადების განხილვის შესახებ”.

3. მოწინააღმდეგე მხარეს – ქ. სიღნაღის გამგეობის საკრებულოს სახელმწიფო ბაჟის სახით დაეკისროს 30 ლარის გადახდა.

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.