¹ 3გ-ად-44-კ-03 19 ივნისი 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

მ. ვაჩაძე,

გ. ქაჯაია

სარჩელის საგანი: ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

1999წ. 7 დეკემბერს დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართეს გ. და თ. შ.-ეებმა მოპასუხეების: სოციალური უზრუნველყოფისა და ჯანდაცვის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის, შპს “თ.-სა" და საბურთალოს რაიონის გამგეობის მიმართ.

სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ ქ. თბილისში, ... ¹20-ში, ¹21^ა-სა და ... ქუჩის ¹25-ში მდებარე სახლების მობინადრეებმა ჩამოაყალიბეს ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ფ.-91", რომელიც ითვალისწინებდა ზემოთ აღნიშნულ მისამართებზე მდებარე საცხოვრებელი სახლების აღებასა და მათ ადგილზე მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლების აშენებას.

ქ. თბილისის საბურთალოს სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასკომის 1991წ. 6 მარტის ¹5.48.210 გადაწყვეტილებით ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “ფ.-91-ს" ნება დაერთო ქ. თბილისში, ... ¹20-ში, ¹20^ა-სა და ... ქუჩის ¹25-ში მდებარე პირადი საკუთრების საცხოვრებელი სახლების აღებისა და ტექნიკური ნორმების გათვალისწინებით მრავალსართულიანი ამხანაგობის სახლის მშენებლობის თაობაზე.

მოსარჩელეთა განმარტებით, 1992წ. 11 მარტს ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობამ მიიღო გადაწყვეტილება, რომლითაც ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “ფ.-91" 17 წევრის შემადგენლობით დაკომპლექტდა.

ქ. თბილისის მთავარმა არქიტექტორმა 1993წ. 2 ივნისის ¹202 ბრძანებით ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ფ.-91-ზე" გასცა მშენებლობის დაპროექტების ნებართვა.

მოსარჩელეები აღნიშნავდნენ, რომ 1993წ. ივნისის ბოლოს “ფ.-91-ის" წევრებმა მიმართეს ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობას, რათა გამონახულიყო სპონსორი ზემოთ აღნიშნული საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის დასაფინანსებლად. საბურთალოს რაიონის გამგეობის დახმარებით გამოინახა სპონსორი შპს “თ.-ი" რომელმაც იკისრა ვალდებულება, აეშენებინა მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლი იმ მიწის ფართობზე, რომელზეც მდებარეობდა ამხანაგობის წევრთა კუთვნილი სახლები და “ფ.-91-ის" თითოეულ წევრთან დაედო ხელშეკრულებები ახალაშენებულ სახლში ბინებით უფასოდ დაკმაყოფილების შესახებ, რის შემდეგაც დარჩენილ ბინებს შპს “თ.-ი" თავად დაიტოვებდა.

მოსარჩელეთა განმარტებით, შპს “თ.-ს" საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა უნდა დაემთავრებინა სამ წელიწადში, მაგრამ ფინანსური გაჭირვების გამო ვერ შეძლო მშენებლობის დამოუკიდებლად განხორციელება. 1996წ. 4 მარტს შპს “თ.-მა" ხელშეკრულება დადო სოციალური უზრუნველყოფისა და ჯანდაცვის ერთიან სახელმწიფო ფონდთან, რომელმაც მშენებლობის დაფინანსება 1110000 ლარით, ხოლო შპს “თ.-მ", როგორც მენაშენემ, საცხოვრებელი სახლის აშენების შემდეგ, ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ფ.-91-ის" წევრების ბინებით დაკმაყოფილების ვალდებულება იკისრა.

მოსარჩელეები სარჩელში მიუთითებდნენ, რომ ზემოთ აღნიშნული საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა არ დაწყებულა, სამაგიეროდ, მოპასუხეებმა დაანგრიეს ... ქ. ¹25-ში მდებარე სახლი, ხოლო მისი მიმდებარე სახლების ეზოები ისე გადათხარეს, რომ გავლა შეუძლებელი გახდა. დანგრევის შემდეგ დარჩა ამორტიზირებული შენობის ნახევარი, რომელსაც თავისით დანგრევა ემუქრებოდა.

მოსარჩელეებმა სარჩელით ითხოვეს ნაკისრი ვალდებულების შესრულებისათვის მიღებული ზიანის სახით მოპასუხისათვის 64000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, ანუ თითოეული მოსარჩელის სასარგებლოდ 32000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის დაკისრება.

მოპასუხე სოციალური უზრუნველყოფისა და სამედიცინო დაზღვევის ერთიანმა სახელმწიფო ფონდმა სარჩელი არ ცნო და შესაგებელში განმარტა, რომ მან ვალდებულების შესრულება იკისრა შპს “თ.-სთან" და არა ზემოთ აღნიშნულ მისამართებზე მცხოვრებ მობინადრეებთან. ფონდის მიერ ხელშეკრულების პირობების შეუსრულებლობა გამოიწვია 1997 წლიდან საქართველოში დაწყებულმა ეკონომიკურმა კრიზისმა, რის გამოც სახელმწიფო ფონდის გამგეობამ 1997წ. 18 თებერვლის ¹9/1 დადგენილებით მშენებლობა დააკონსერვა. გ. და თ. შ.-ეებს ფონდიდან ზარალი 15000 ლარით აუნაზღაურდათ სამშენებლო ამხანაგობა “ფ.-91-ის" საინიციატივო ჯგუფის წინადადებით კომპენსაციის მიმღები პირები მშენებლობის დამთავრების შემდეგ დააბრუნებდნენ მიღებულ კომპენსაციას ან დაკარგავდნენ უფლებას ორ-ორ ოთახზე.

სახელმწიფო ფონდის განმარტებით, გ. და თ. შ.-ეების ოჯახს არც სახლი დანგრევიათ და არც ეზო დაუკარგავთ, ამიტომ მათი მოთხოვნა ზარალის ანაზღაურების შესახებ უსაფუძვლო იყო.

დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 7 ივლისის განჩინებით დაინიშნა საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა, რომელსაც დაესვა კითხვა, თუ რა ღირდა საბაზრო ფასების გათვალისწინებით სამი სამოთახიანი ბინა, თითოეული 129 კვ.მ. ფართით, ... ქ. ¹25-ში, ... ქ. ¹20-სა და ¹20^ა -ში.

იუსტიციის სამინისტროს, ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის 2000წ. 10 ოქტომბრის ¹16 30/15 დასკვნის თანახმად ზემოთ აღნიშნული ბინების საბაზრო ფასი თითოეულისათვის 25398 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს შეადგენდა.

დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხეები შპს “თ.-ი" და საბურთალოს რაიონის გამგეობა ამოირიცხნენ საქმიდან, შპს “თ.-ი" კი საქმეში ჩაერთო მესამე პირად.

დიდუბე-ჩუღურთის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: მოპასუხე სოციალური უზრუნველყოფისა და ჯანდაცვის ერთიან სახელმწიფო ფონდს მოსარჩელეების, თ. და გ. შ.-ეების სასარგებლოდ, თითოეულისათვის ცალ-ცალკე 25398 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა დაეკისრა; მოსარჩელეებს უარი ეთქვათ საცხოვრებელი ბინების კეთილმოწყობისათვის გასაწევ ანაზღაურებაზე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სოციალური უზრუნველყოფის ერთიანმა სახელმწიფო ფონდმა. აპელანტმა ითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002 წ. 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება; თ. და გ. შ.-ეებს უარი ეთქვათ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს თ. და გ. შ.-ეებმა.

საკასაციო საჩივარში აღინიშნა, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად შეაფასა ფაქტობრივი გარემოებები, რის გამოც არასწორად განმარტა სკ-ს 349-ე მუხლი. კასატორების განმარტებით, სახელმწიფო ფონდმა არ შეასრულა მესამე პირის სასარგებლოდ ნაკისრი ვალდებულებები, რომლის მოთხოვნის უფლებაც გააჩნიათ მოსარჩელეებს.

საკასაციო საჩივრით კასატორებმა ითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ ზეპირი მოსმენის გარეშე შეისწავლა საქმის მასალები, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლები, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ გ. და თ. შ.-ეების საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის აღმასკომის 1991წ. 6 მარტის ¹5.48.210 გადაწყვეტილების საფუძველზე შექმნილი ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ფ.-91-ის" წევრებმა, მათ შორის კასატორებმა, გ. და თ. შ.-ეებმა, შპს “თ.-თან" 1993წ. 1 ივლისს გააფორმეს ხელშეკრულებები, რომელთა თანახმად, შპს “თ.-ს" კასატორთა კუთვნილი საკუთარი საცხოვრებელი სახლების ადგილას უნდა აეშენებინა მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლი და ამ სახლში თ. შ.-ე და გ. შ.-ე უნდა დაეკმაყოფილებინათ ორი სამოთახიანი ბინით. თავად მობინადრეები კი ვალდებული იყვნენ გაეთავისუფლებინათ სამშენებლო ტერიტორია. საკასაციო სასამართლო ასევე დადგენილად მიიჩნევს, რომ შპს “თ.-მა" ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების მიზნით 1996წ. 4 მარტს დადო ხელშეკრულება სოციალური უზრუნველყოფისა და სამედიცინო დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდთან, რომლის საფუძველზეც შპს “თ.-ი" ვალდებულებას იღებდა ეწარმოებინა საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა როგორც საკუთარი ძალებით, ასევე ქვემოიჯარე სპეციალიზებული სამშენებლო სამონტაჟო ორგანაზაციათა მეშვეობით, ხოლო სახელმწიფო ფონდი მშენებლობის დაფინანსებას 1100000 ლარით უზრუნველყოფდა. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება Aშპს “თ.-სა" და ამხანაგობა “ფ.-91-ის" წევრებს შორის დადებული ხელშეკრულებების შესრულების მიზნით იყო დადებული, რაზეც აშკარად მიუთითებს ხელშეკრულების 2.9 მუხლი, სადაც პირდაპირ არის მითითებული, რომ 20 ბინა ახლად აშენებულ სახლში უსასყიდლოდ გადაეცემოდა კერძო საკუთრებაში მოსახლეობას მათთან დადებული ხელშეკრულებების თანახმად. ამავე მუხლშია მოცემული ბინებით უსასყიდლოდ დასაკმაყოფილებელ მოქალაქეთა სია, სადაც კასატორებიც არიან შეყვანილი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ 2.9 მუხლში მითითებულ მოსახლეობასთან დადებულ ხელშეკრულებებში იგულისხმება სწორედ შპს “თ.-თან" ამხანაგობა “ფ.-91-ის" წევრთა და მათ შორის კასატორების მიერ დადებული ხელშეკრულებები, რომლის თანახმადაც ეს უკანასკნელნი უსასყიდლოდ უნდა დაკმაყოფილებულიყვნენ საცხოვრებელი ბინებით ახლად აშენებულ მრავალსართულიან სახლში.

შპს “თ.-სა" და სახელმწიფო ფონდს შორის 1996წ. 4 მარტის ხელშეკრულების 2.3 და 2.4 მუხლებით მშენებლობის დამთავრების ვადად განისაზღვრა ორი წელი, ხოლო საორიენტაციო სახარჯთაღრიცხვო ღირებულებად _ 1100000 ლარი. აღნიშნული ხელშეკრულების 1.3 და 2.5 მუხლების შესაბ.-ად სახელმწიფო ფონდს “ინდივიდუალური ბინათმშენებლობისათვის სპეციალური დაზღვევის სახსრებით თანხების გამოყოფის შესახებ" საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1995წ. 1 ნოემბრის ¹707 დადგენილების საფუძველზე უნდა განეხორციელებინა მშენებლობის ეტაპობრივი დაფინანსება, ხოლო შპს “თ.-ს" ფონდისათვის უნდა წარედგინა შესაძენი სამშენებლო მასალების და სხვა მატერიალური დანახარჯებისათვის საჭირო თანხების გაანგარიშება, რის საფუძველზეც ფონდს უნდა უზრუნველეყო შეთანხმებული თანხის გადარიცხვა შპს “თ.-ის" ანგარიშზე.

საქმეში წარმოდგენილი მასალების საფუძველზე საკასაციო სასამართლო ასევე დადგენილად მიიჩნევს, რომ ფონდმა თავისი ვალდებულების შესრულება შპს “თ.-ის" მიმართ ვერ შეძლო, შპს “თ.-ს" გადაუხადა დაახლოებით ასი ათასი ლარი და შემდგომ შეწყვიტა მშენებლობის დაფინანსება. შესაბამისად, შპს “თ.-მ" ვერ შეასრულა ამხანაგობა “ფ.-91-ის" წევრ კასატორებთან ნაკისრი ვალდებულება.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სკ-ს 349-ე მუხლის თანახმად, მესამე პირის სასარგებლოდ დადებული ხელშეკრულების შესრულება შეიძლება მოითხოვოს როგორც კრედიტორმა, ასევე მესამე პირმა, თუ კანონით ან ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ან თვით ვალდებულების არსიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ შპს “თ.-ს" და სოციალური უზრუნველყოფისა და სამედიცინო დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდს შორის 1996წ. 4 მარტს დადებული ხელშეკრულება წარმოადგენს მესამე პირთა სასარგებლოდ დადებულ ხელშეკრულებას. სკ-ს 349-ე მუხლის თანახმად, მესამე პირის სასარგებლოდ დადებული ხელშეკრულების შესრულება შეიძლება მოითხოვოს როგორც კრედიტორმა, ასევე მესამე პირმა, თუ კანონით ან ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. აღნიშნული ხელშეკრულების 2.9 მუხლი ამ ტიპის ხელშეკრულების არსებობაზე მიუთითებს და ამავე დროს მიაკუთვნებს ხელშეკრულებათა იმ ჯგუფს, რომლის საფუძვლებზეც მესამე პირებს, მოცემულ შემთხვევაში კასატორებს, წამოეშვათ უფლება დამოუკიდებლად მოითხოვონ ვალდებულების შესრულება. კასატორებს ვალდებულების შესრულების მოთხოვნის უფლება წარმოეშვათ სახელმწიფო ფონდის მხრიდან ნაკისრი ვალდებულებების არასრულად შესრულების საფუძველზე, რის შედეგადაც მრავალსართულიანი სახლი ვერ იქნა აშენებული, ხოლო მათი საცხოვრებელი ბინები საცხოვრებლად უვარგისი გახდა. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოსა და სახელმწიფო ფონდის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ კასატორებს არ აქვთ უფლება სკ-ს 349-ე მუხლის საფუძველზე სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდისაგან მოითხოვონ ვალდებულების შესრულება და ზიანის ანაზღაურება.

ამავე დროს საკასაციო კოლეგია მიიჩნევს, რომ კასატორებს, როგორც მესამე პირებს, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულების მოთხოვნის უფლება წარმოეშვათ ფონდის მიერ მშენებლობის დაფინანსების შეწყვეტისა და ამის საფუძველზე მათი ბინების საცხოვრებლად უვარგის მდგომარეობამდე მიყვანის შედეგად.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს იმ გარემოებას, რომ ფონდის მიერ ამხანაგობის ზოგიერY წევრთან 1998წ. 17 თებერვალს გაფორმებული ხელშეკრულებით ფაქტობრივად აღიარებულ იქნა მისი მხრიდან 1996წ. 4 მარტის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობის ფაქტი. აღნიშნულზე მიუთითებს ასევე ფონდის' გამგეობის 1998წ. 2 აპრილის დადგენილება, რომლის საფუძველზე ფონდის გენერალურ დირექტორს დაევალა 4 ოჯახის ნაწილობრივი დაკმაყოფილება ფულადი კომპენსაციით ან საცხოვრებელი ფართით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ფონდის მხრიდან მოცემული შემთხვევაში ადგილი აქვს ვალდებულების დარღვევას და კასატორებს, როგორც კრედიტორებს, უფლება აქვთ მოითხოვონ ვალდებულებების შესრულების ნაცვლად ზიანის ანაზღაურება.

სკ-ს 361-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას. ამავე კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოვალის მიერ ვალდებულებების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება, ხოლო მეორე ნაწილის თანახმად, მოვალის მიერ ვადის გადაცილებისას კრედიტორს შეუძლია დაუნიშნოს მოვალეს ვალდებულების შესრულებისათვის აუცილებელი დრო. თუკი მოვალე ამ დროშიც არ შეასრულებს ვალდებულებას, მაშინ კრედიტორს უფლება აქვს, ვალდებულების შესრულების ნაცვლად ზიანის ანაზღაურება მოითხოვოს.

როგორც ზემოთ აღინიშნა, 1996წ. 4 მარტის ხელშეკრულების 2.3 მუხლის თანახმად, მშენებლობის დამთავრების ვადა განისაზღვრა ხელშეკრულების დადების დღიდან ორი წლით, ანუ მშენებლობა უნდა დამთავრებულიყო 1998წ. 4 მარტისათვის. მოპასუხის მიერ აღნიშნული მოთხოვნა დაირღვა. საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ ამხანაგობა “ფ.-91-ის" წევრებმა სასამართლოში სარჩელის შეტანამდე არაერთხელ მიმართეს ფონდს ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების თაობაზე, მაგრამ ამ უკანასკნელის მიერ ვალდებულება არ იქნა შესრულებული.

სკ-ს მე-400 მუხლის “ა" პუნქტის თანახმად, მოვალის მიერ ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებად ითვლება, თუ შესრულებისათვის დადგენილ დროში ვალდებულება არ შესრულდება. ამავე კოდქსის 402-ე მუხლის თანახმად კი, მოვალე ვადის გადაცილების დროს პასუხს აგებს ყოველგვარი გაუფრთხილებლობისა და შემთხვევითობისთვისაც.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სკ-ს 414-ე მუხლის თანახმად, კრედიტორების მიერ მოთხოვნილი ზიანის ოდენობის განსაზღვრისას მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული ის ინტერესები, რაც მათ, როგორც კრედიტორებს, ჰქონდათ ვალდებულების ჯეროვანი შესრულების მიმართ. კერძოდ, ფონდის მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებისას თ. და გ. შ.-ეებს უნდა მიეღოთ ორი სამოთახიანი ბინა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები მოცემულ შემთხვევაში წარმოადგენენ კრედიტორებს ფონდის მიმართ და მათ სკ-ს 394-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, უფლება აქვთ ვალდებულების შესრულების ნაცვლად მოითხოვონ ზიანის ანაზღაურება. შესაბამისად, მათი სასარჩელო მოთხოვნები საფუძვლიანია და სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდს თ. და გ. შ.-ეების-თითოეულის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 25398 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა. ამავე დროს საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ კასატორებმა მითითებული თანხის მიღების შემდეგ ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულების ანგარიშში უნდა გამოათავისუფლონ მათ კანონიერ მფლობელობაში არსებული ფართი სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის სასარგებლოდ.

რაც შეეხება ფონდის მითითებას, რომ თ. და გ. შ.-ეებს აუნაზღაურდათ 15000 ლარი, აღნიშნული არ დასტურდება საქმის მასალებით. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, სკ-ს 349-ე მუხლი, რის შედეგადაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ არის იურიდიულად დასაბუთებული, რაც სსკ-ს 394-ე მუხლის “ე” პუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია. ვინაიდან საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები დადგენილია საპროცესო ნორმების დრღვევის გარეშე და საჭირო არ არის მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა, საკასაციო სასამართლო თავად მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ს 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. თ. და გ. შ.-ეების საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. თ. და გ. შ.-ეების სარჩელი დაკმაყოფილდეს;

4.საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდს გადახდეს:

_ თ. შ.-ის სასარგებლოდ 25398 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი;

_ გ. შ.-ის სასარგებლოდ 25398 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი;

5. აღნიშნული თანხების მიღების შემდეგ მოსარჩელეებს: თ. და გ. შ.-ეებს დაევალოთ ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულების ანგარიშში საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის სასარგებლოდ მათ კანონიერ მფლობელობაში არსებული ფართის (მდებარე ქ. თბილისში, ... ქ. ¹25-ში) გამოთავისუფლება.

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.