გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3გ-ად-163-კ-02 29 მაისი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლო ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი,

გ. ქაჯაია

დავის საგანი: დღგ-ის თანხის დაბრუნება.

აღწერილობითი ნაწილი:

სს “.. ..” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს მოპასუხე საბაჟო დეპარტამენტის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა მასზე დარიცხული და გადახდილი დღგ-ს თანხის დაბრუნება. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 1997წ. მარტიდან ამავე წლის დეკემბრის ჩათვლით აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან თავისუფალი მიმოქცევის (იმპორტის) საბაჟო რეჟიმით, ¹950, ¹679, ¹7135, ¹7671, ¹7874, ¹13418, ¹8721, ¹8962, ¹9043, ¹10275, ¹10385, ¹11739, ¹12672, ¹14084, ¹14289, ¹15493, ¹16461, ¹17818, ¹20074, ¹19165, ¹19564, ¹2073 საბაჟო სატვირთო დეკლარაციების შესაბამისად შემოიტანა დიზელის საწვავი. აღნიშნულ საწვავზე სხვა სავალდებულო გადასახადებთან ერთად დაერიცხა და გადაიხადა დამატებული ღირებულების გადასახადი 500393 ლარის ოდენობით. “საქართველოს მთავრობასა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მთავრობას შორის თავისუფალი ვაჭრობის შესახებ” 08.03.96წ. ხელმოწერილი შეთანხმების თანახმად არ არსებობდა “.. ..”-ის მიერ შემოტანილ დიზელის საწვავზე დღგ-ის დარიცხვის და გადახდევინების საფუძველი, ვინაიდან შეთანხმების მონაწილე მხარეები, შეთანხმების I-ლი მუხლის შესაბამისად, არ იყენებენ საბაჟო გადასახადებსა და ეკვივალენტური ქმედების მქონე ბეგარას საქონლის ექსპორტსა და იმპორტზე, რომელიც წარმოშობილია ერთ-ერთი მონაწილე მხარის საბაჟო ტერიტორიიდან და განკუთვნილია მეორე მონაწილე მხარის საბაჟო ტერიტორიისათვის. აღნიშნული წესი გარკვეულწილად შეიცვალა 27.12.97წ. ხელმოწერილი შეთანხმებით “საქართველოს მთავრობასა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მთავრობას შორის საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) ექსპორტისა და იმპორტისას ირიბი გადასახადების ამოღების პრინციპების შესახებ”, რომელიც 25.06.98წ. იქნა რატიფიცირებული. მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ 1997წ. მარტიდან ამავე წლის 26 დეკემბრის ჩათვლით აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან საზოგადოების მიერ შემოტანილ დიზელის საწვავზე არასწორადაა დარიცხული და გადახდილი დღგ (500393ლ), აღნიშნულიდან გამომდინარე საგადასახადო კოდექსის 240-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე მოსარჩელემ მოითხოვა არასწორად დარიცხული და გადახდილი დღგ-ის თანხების დაბრუნება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 02.04.02წ. გადაწყვეტილებით სს “.. ..”-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. კოლეგიამ აღნიშნა, რომ “საქართველოს 1996წ. სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” 09.02.96წ. კანონის მე-18 მუხლით, “საგადასახადო სისტემის საფუძვლების შესახებ” 21.12.93წ. კანონის 21-ე მუხლის დასაწყისში დაემატა შემდეგი შინაარსის აბზაცი: “დსთ-ს ქვეყნებში საქართველოდან გატანილი საქონელი იბეგრება აქციზით (აქციზის საქონელზე), დამატებული ღირებულების გადასახადით, ხოლო ამ ქვეყნებში წარმოებული და საქართველოში შემოტანილი საქონელი დამატებული ღირებულებისა და საბაჟო გადასახადებით არ იბეგრება”. “საქართველოს 1997წ. სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” 21.02.97წ. კანონის 27-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად ძალაში დარჩა “საქართველოს 1996წ. სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” კანონის მე-18 მუხლი. საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლში 03.09.97წ. კანონით შეტანილი ცვლილებების თანახმად 1998წ. იანვრამდე დსთ-ს ფარგლებში საქონლის ექსპორტისა და იმპორტის დროს დღგ-ს და აქციზის მიმართ გამოიყენებოდა ამ კოდექსის მიღებამდე მოქმედი რეჟიმი. კოლეგიამ მიიჩნია, რომ აზერბაიჯანში წარმოებული და საქართველოში იმპორტირებული საქონელი გათავისუფლებული იჟო დღგ-სა და საბაჟო გადასახადისაგან 1997 წ. 10 იანვამდე, რადგანაც “საქართველოს საგადასახადო სისტემის მარეგულირებელ საკანონმდებლო აქტებში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ” 27.12.96წ. კანონში მითითებულ იქნა, რომ ბენზინის და ნათვობპროდუქტების დაბეგვრის რეჟიმი და საგადასახადო განაკვეთები 1997წ 10 იანვრიდან უნდა ამოქმედდეს. ვინაიდან მოსარჩელის მიერ საწვავის იმპორტი დღგ-ს დაწესების შემდეგ განხორციელდა კოლეგიამ სწორად მიიჩნია საბაჟო დეპარტამენტის მიერ თანხის დარიცხვა. აღნიშნული მოსაზრების დასადასტურებლად საოლქო სასამართლოს კოლეგიამ მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის მე-11 მუხლის “ბ” ქვეპუნქტით, მე-15 პუნქტით 1997წ. 1 სექტემბრიდან ძალადაკარგულად ჩაითვალა “საქართველოს 1996წ. სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” კანონის მე-18 მუხლი, 27.12.96წ კანონის მე-6 მუხლი, რის შემდეგაც 03.09.97წ. კანონით კოდექსის 273-ე მუხლს დაემატა მე-7 პუნქტი იმის შესახებ, რომ 1998 წ. იანვრამდე დსთ-ს ფარგლებში საქონლის ექსპორტისა და იმპორტის დროს დღგ-ს და აქციზის მიმართ გამოიყენება ამ კოდექსის მიღებამდე მოქმედი რეჟიმი ანუ “საგადასახადო სისტემის საფუძვლების შესახებ” კანონის 21-ე და “საქართველოს საგადასახადო სისტემის მარეგულირებელ საკანონმდებლო აქტებში ცვლილებების და დამატებების შეტანის შესახებ” 27.12.96წ. კანონის მე-6 მუხლები.

საოლქო სასამართლოს კლეგიის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა სს “.. ..”-ის მიერ, რომელმაც მოითხოვა თბილისის საოლქო სასამართლოს 02.04.02წ. გადაწყვეტილების გაუქმება. კასატორი აღნიშნავს, რომ “საქართველოს მთავრობასა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მთავრობას შორის თავისუფალი ვაჭრობის შესახებ” შეთანხმების პირველი მუხლის თანახმად მხარეები არ იყენებენ საბაჟო გადასახადებს და ეკვივალენტური ქმედების მქონე ბეგარას, ტერმინი “საბაჟო გადასახადი და ეკვივალენტური ქმედების მქონე ბეგარა” გულისხმობს დღგ-ს, ვინაიდან საბაჟო კოდექსის 71-ე მუხლის თანახმად საბაჟო გადასახდელებში იგულისხმება გადასახადები და მოსაკრებელი, ამავე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად გადასახადებია: საბაჟო, დღგ, აქციზი. “საქართველოს მთავრობასა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მთავრობას შორის თავისუფალი ვაჭრობის შესახებ” შეთანხმება წარმოადგენს საერთაშორისო აქტს, რომელიც საქართველოს კონსტიტუციის მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად აქვე უპირატესი იურიდიული ძალა შიდასახელმწიფოებრივი ნორმატიული აქტების მიმართ. “ნორმატიული აქტების შესახებ” მე-19 მუხლით დადგენილი ნორმატიული აქტების იერარქიის მიხედვით სასამართლოს უპირატესობა უნდა მიენიჭებია საერთაშორისო შეთანხმების ნორმებისათვის, მიუხედავად ამისა სასამართლო კოლეგიამ საერთოდ გვერდი აუარა მითითებული საერთაშორისო შეთანხმების ნორმების შეფასებას.

კასატორი აღნიშნავს აგრეთვე, რომ “საქართველოს მთავრობასა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მთავრობას შორის საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) ექსპორტისას და იმპორტისას ირიბი გადასახადების ამოღების პრინციპების შესახებ” 27.12.97წ. ხელმოწერილი შეთანხმებამ, რომელიც 25.06.98წ. იქნა რატიფიცირებული, შემოიღო იმპორტირებულ საქონელზე, მათ შორის დიზელის საწვავზე, დღგ გადახდა. აღნიშნული შეთანხმებით შეიცვალა 08.03.96წ. ხელმოწერილი შეთანხმებით დადგენილი თავისუფალი ვაჭრობის რეჟიმი, 08.03.96წ. შეთანხმებით პროდუქციის ექსპორტ-იმპორტზე დღგ-ს გადახდა რომ მოიაზრებოდეს ცხადია 1997წ. შეთანხმება არ მიუთითებდა დღგ-ს გადახდის დაწესებაზე. კასატორი თვლის, რომ აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან შემოტანილ დიზელის საწვავზე 27.12.97წ. შეთანხმების რატიფიკაციამდე (25.06.97წ.) აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან შემოტანილ დიზელის საწვავზე დღგ-ს გადახდა არ უნდა მომხდარიყო. საკასაციო საჩივარში ყურადღება არის გამახვილებული იმ გარემოებაზე, რომ სასამართლო კოლეგიის მიერ გამოყენებული 27.12.96წ. კანონის მე-6 მუხლით არ შესულა რაიმე ცვლილება რომელიმე საკანონმდებლო აქტში, ამასთანავე თვით მე-6 მუხლი ეწინააღმდეგება 08.03.96წ. ხელმოწერილ საერთაშორისო შეთანხმებას. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, სსკ-ს 411-ე მუხლის საფუძველზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება, მოპასუხისათვის 500393 ლარის გადახდის დაკისრება ან საბაჟო გადასახადების ანგარიშში ჩათვლის დავალდებულება.

საკასაციო პალატის სხდომაზე კასატორის წარმომადგენელმა მხარი დაუჭირა საკასაციო საჩივარს და მოითხოვა მისი დაკმაყოფილება. მოწინააღმდეგე მხარის – ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის წარომადგენელმა აღნიშნა, რომ სს “.. ..” დღგ-ს სადავო თანხა კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით დაერიცხა, თავისუფალი ვაჭრობის შესახებ შეთანხმებაში ცნება “საბაჟო გადასახადი” მოიცავს შესაბამისი ქვეყნის კანონმდებლობით დაწესებულ საბაჟო გადასახადის სახეებს, დამატებული ღირებულების გადასახადი, რომლის გადახდევინების მართლზომიერებას სადავოდ ხდის კასატორი, არ არის საბაჟო გადასახადის შემადგენელი ნაწილი. მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენელმა ითხოვა საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა უსაფუძვლობის გამო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების და საკასაციო საჩივრის მოტივების შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი, რომ სს “.. ..”-მა 1997 წ მარტიდან 1997 წ დეკემბრის ჩათვლით აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან იმპორტის საბაჟო რეჟიმში შემოიტანა დიზელის საწვავი, კასატორის მიერ იმპორტირებული დიზელის საწვავი წარმოებულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში. სს “.. ..”-ის მიერ 1997 წ მარტიდან დეკემბრის ჩათვლით იმპორტირებული დიზელის საწვავზე დამატებული ღირებულების გადასახადის სახით გადახდილია 500393 ლარი.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან ნათვობპროდუქტების შემოტანის დროისათვის მოქმედი კანონმდებლობა და დადებული საერთაშორისო ხელშეკრულებები ითვალისწინებდნენ ნავთობპროდუქტების შემოტანისათვის დამატებული ღირებულების გადახდას. “საქართველოს 1996წ. სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” 09.02.96წ. კანონის მე-18 მუხლის თანახმად “საგადასახადო სისტემის საფუძვლების შესახებ” 21.12.93წ. კანონის 21-ე მუხლს დაემატა დებულება დსთ-ს ქვეყნებში საქართველოდან გატანილი საქონლის აქციზით და დღგ-თი დაბეგვრის, ხოლო ამ ქვეყნებში წარმოებული და საქართველოში შემოტანილი საქონლის დღგ-სა და საბაჟო გადასახადისაგან გათავისუფლების შესახებ. “საქართველოს 1996წ. სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” კანონის მე-8 და 21-ე მუხლებით, ამავე კანონის მე-18 მუხლისაგან განსხვავებით, საქართველოს ტერიტორიაზე იმპორტირებულ ნავთობპროდუქტებზე საბაჟო, აქციზის და დღგ-ს სანაცვლოდ შემოღებულ იქნა ფიქსირებული გადასახადი საბაჟო ღირებულების 15%-ის ოდენობით. “საქართველოს 1997წ. სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” კანონის 27-ე მუხლის მიხედვით, ძალაში დარჩა წინა წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ კანონის მე-18 მუხლი. ამასთანავე “საქართველოს საგადასახადო სისტემის მარეგულირებელ საკანონმდებლო აქტებში ცვლილებებისა და დამატებების შესახებ” 27.12.96წ. კანონის მე-6 მუხლში აღინიშნა, რომ დსთ-ს ქვეყნებიდან ნათვობპროდუქტების იმპორტი იბეგრება დამატებული ღირებულების გადასაადით. ის, რომ აღნიშნული ნორმა არ შეიცავს რაიმე მითითებას საკაონმდებლო აქტებში ცვლილებების შეტანის შესახებ არ გამორიცხავს მის გამოყენებას, “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის 26-ე მუხლის თანახმად, სხვადასხვა ნორმატიული აქტების ნორმების ერთმანეთთან წინააღმდეგობის შემთხვევაში გამოიყენება უფრო გვიან მიღებული ნორმატიული აქტი. გარდა ამისა, “საქართველოს საგადასახადო სისტემის მარეგულირებელ საკანონმდებლო აქტებში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ” საქართველოს კანონის თაობაზე” საქართველოს პარლამენტის 27.12.96წ. დადგენილების მე-2 პუნქტით “საქართველოს საგადასახადო სისტემის მარეგულირებელ საკანონმდებლო აქტებში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრული ბენზინისა და სხვა ნავთობპროდუქტების დაბეგვრის რეჟიმი და საგადასახადო განაკვეთების ამოქმედების ვადა 1997წ. 10 იანვრით განისაზღვრა (ამავე თარიღიდან “საბაჟო გადასახადის შესახებ” საქართველოს კანონის თაობაზე” 27.12.96წ. დადგენილებით შემოღებულ იქნა საბაჟო გადასახადის 12 პროცენტიანი განაკვეთი ნავთობპროდუქტის იმპორტზე). საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის მე-11 პუნქტის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად 1997 წ 1 სექტემბრიდან ძალადაკარგულად გამოცხადდა 27.12.96წ. კანონი, მაგრამ საგადასახადო კოდექსში 03.09.97წ. კანონით შეტანილი ცვლილებების შედეგად 273-ე მუხლის მე-7 ნაწილში აღინიშნა, რომ “1998წ. 1 იანვრამდე დსთ-ს ფარგლებში საქონლის ექსპორტისა და იმპორტის დროს დღგ-ს და აქციზის მიმართ გამოიყენება ამ კოდექსის მიღებამდე მოქმედი რეჟიმი”. ამდენად სს “.. ..”-ის მიერ აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან ნათვობპროდუქტის შემოტანისას მოქმედი კანონმდებლობა ითვალისწინებდა დიზელის საწვავის იმპორტისათვის დამატებული ღირებულების გადასახადის გადახდას, ნავთობპროდუქტის განხორციელებული იმპორტი საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის მე-3 ნაწილის, 109-ე მუხლის თანახმად არ წარმოადგენდა დღგ-დან განთავისუფლების საფუძველს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მართებულია საოლქო სასამართლოს კოლეგიის დასკვნა იმის შესახებ, რომ საბაჟო დეპარტამენტმა სწორად დაარიცხა დღგ სს “.. ..” მიერ აზერბაიჯანის რესპუბლიკიდან იმპორტირებულ საწვავზე.

საქართველოს პარლამენტის 16.04.97წ. დადგენილებით რატიფიცირებული “საქართველოს მთავრობასა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მთავრობას შორის თავისუფალი ვაჭრობის შესახებ” 08.03.96წ. შეთანხმების პირველი პუნქტის თანახმად “მონაწილე მხარეები არ იყენებენ საბაჟო გადასახადებსა და ეკვივალენტური ქმედების მქონე ბეგარას საქონლის ექსპორტსა და იმპორტზე, რომელიც წარმოშობილია ერთ-ერთი მონაწილე მხარის საბაჟო ტერიტორიიდან და განკუთვნილია მეორე მონაწილე მხარის საბაჟო ტერიტორიისათვის. უმართებულოა კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საბაჟო გადასახადებსა და ეკვივალენტური ქმედების მქონე ბეგარაში იგულისხმება დამატებული ღირებულების გადასახადი, ვინაიდან დამატებული ღირებულების გადასახადი არ წარმოადგენს საბაჟო გადასახადს, საბაჟო გადასახადის რაიმე სახესხვაობას ან საბაჟო გადასახადის ეკვივალენტური ქმედების ბეგარას. კასატორის მოსაზრებას არ ადასტურებს აგრეთვე საბაჟო კოდექსის 71-ე მუხლი, აღნიშნულ მუხლში საუბარია საბაჟო გადასახდელების გადახდევინებაზე, მუხლის ტექსტის თანახმად გადასახდელებში მოიაზრება გადასახადები და მოსაკრებლები. კოდექსის 71-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გადასახადებში გათვალისწინებულია საბაჟო, დამატებული ღირებულების, აქციზის გადასახადი, გადასახადის მითითებული სახეობანი, საბაჟო მოსაკრებლებთან ერთად, ერთობლიობაში შეადგენენ საბაჟო გადასახდელებს და არა 08.03.96წ შეთანხმებით გათვალისწინებულ საბაჟო გადასახადებს. საბაჟო კოდექსის 71-ე მუხლის მე-2 ნაწილში მითითებული გადასახადები წარმოადგენენ საბაჟოზე გადასახდელ გადასახადებს და არა საბაჟო გადასახადებს, უკანასკნელთ განეკუთვნება საბაჟო გადასახადი და მისი სახეები (ჩვეულებრივი, სეზონური, განსაკუთრებული (სპეციალური, ანტიდემპინგური, საკომპენსაციო), რომლებსაც ერთობლიობაში საბაჟო გადასახადებათ მოიხსენებენ (იხ. მაგ. “საბაჟო ტარიფის შესახებ” სახელმწიფო საბჭოს 21.10.92წ. დეკრეტის 1-3, 5-6, 8-15, 19-23 მუხლები, “საბაჟო ტარიფისა და გადასახადის შესახებ” კანონის მე-4, მე-7 მუხლის მე-2, მე-3 პუნქტები, მე-20 მუხლის მე-3, მე-4 პუნქტები). ამდენად, საფუძველს მოკლებულია კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საოლქო სასამართლოს კოლეგიას დამატებული ღირებულების გადასახადთან დაკავშირებით უნდა გამოეყენებინა შიდასახელმწიფოებრივ კანონმდებლობასთან მიმართებაში უპირატესი იურიდიული ძალის მქონე 08.03.96წ. საერთაშორისო შეთანხმება.

ზემოაღიშნულიდან გამომდინარე, უსაფუძვლოა აგრეთვე კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ “საქართველოს მთავრობასა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მთავრობას შორის საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) ექსპორტისა და იმპორტისას ირიბი გადასახადების ამოღების პრინციპების შესახებ” 27.12.97წ. შეთანხმების რატიფიცირებამდე (25.06.98წ) არ უნდა მომხდარიყო დღგ-ს გადახდა. აღნიშნული შეთანხმების რატიფიცირებით ძალა არ დაუკარგავს თავისუფალი ვაჭრობის შესახებ 08.03.96წ. შეთანხმებას, არ მომხდარა მისი დენონსაცია, აზერბაიჯანის რესპუბლიკასთან დადებული აღნიშნული ორი საერთაშორისო შეთანხმება არანაირად არ ეწინააღმდეგება ერთმანეთს. თავისუფალი ვაჭრობის შესახებ შეთანზმებით გაუქმებულია იმპორტზე საბაჟო გადასახადები ან მისი ეკვივალენტური ბეგარა, ხოლო შეთანხმება ირიბი გადასახადების ამოღების პრინციპების შესახებ არეგულირებს ირიბი გადასახადების (დღგ, აქციზი) ამოღების პრინციპებს. ირიბი გადასახადების გადახდის მოწესრიგების საჭიროება სწორედ იმიტომ წარმოიქმნა, რომ 08.03.96წ. ხელმოწერილი შეთანხმება არ ითვალისწინებდა მათი გადახდისაგან საქონლის გათავისუფლებას. 16.04.97წ. რატიფიცირებული 08.03.96წ. შეთანხმების მე-18 მუხლით გათვალისწინებული შეთანხმების ძალის დაკარგვის პროცედურის ამოქმედების შემთხვევაშიც კი 08.03.96წ. შეთანხმება კასატორის მიერ ნავთობპროდუქტების შემოტანის პერიოდში არ დაკარგავდა ძალას, ვინაიდან შეთანხმება კარგავს ძალას შეთანხმების მოქმედების შეწყვეტის განზრახვის შესახებ ერთ-ერთი მონაწილე მხარის მიერ წერილობითი შეტყობინების თარიღიდან 12 თვის გასვლის შემდეგ.

ზემოაღიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ საკასაციო საჩივარში აღნიშნულ კანონის დარღვევებს არ აქვს ადგილი, საოლქო სასამართლოს კოლეგიის გადაწყვეტილება ემყარება კანონმდებლობის მოთხოვნებს, არ არსებობს სსკ-ს 393.2 მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი. პალატა ითვალისწინებს იმას, რომ საკასაციო პალატის 05.06.02წ. განჩინებით სს “.. ..”-ის საკასაციო საჩივარი უმოძრაოდ იქნა დატოვებული, კასატორს მიეცა ვადა საკასაციო საჩივრის ხარვეზის შესავსებად, კერძოდ დავის საგნის ღირებულებიდან გამომდინარე 5000 ლარის ოდენობის სახელმწიფო ბაჟის გადასახდელად. კასატორის მიერ გადახდილ იქნა 300 ლარი, სს “.. ..”-ის დირექტორმა 30.07.02წ. ¹10/25-1 წერილით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც ითხოვა სახელმწიფო ბაჟის გადახდის გადავადება, საკასაციო საჩივრის არსებითად განხილვა. ამდენად, სსკ-ს 48-ე, 39-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე პალატა თვლის, რომ კასატორს სახელმწიფო ბაჟის სახით უნდა დაეკისროს 4700 ლარის გადახდა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ს 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს “.. ..”-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინიტსრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 02.04.02 წ. გადაწყვეტილება.

2. კასატორს სს “.. ..” დაეკისროს გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 4700 ლარის ოდენობით.

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.