3გ-ად-320-კ-02 13 თებერვალი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე),

ი. ლეგაშვილი, ნ. კლარჯეიშვილი

დავის საგანი: ვაკის რაიონის გამგეობის 1999წ. 20 იანვრის ¹2.5.7 გადაწყვეტილება და 1 დეკემბრის ¹468/2-03 განკარგულება.

აღწერილობითი ნაწილი:

ა. ი.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ვაკის რაიონის გამგეობის მიმართ და მოითხოვა ვაკის რაიონის გამგეობის 1999წ. 1 დეკემბრის ¹468/2-03 განკარგულების გაუქმება. მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ ... ¹3-ში ვაკის რაიონის გამგეობის გადაწყვეტილების (2,5,7 20.01.99) საფუძველზე კანონიერად დაიწყო მშენებლობა. ქალაქის მთავარი არქიტექტორის 16.03.99 ¹143 ბრძანებით შეთანხმებულ იქნა პროექტი და სრული ტექ. დოკუმენტაციის წარდგენის შემდეგ არქიტექტურულ-სამშენებლო კონტროლის ინსპექციიდან მიიღო მშენებლობის ნებართვა, რის გამოც საყოფაცხოვრებო მომსახურების ობიექტის მშენებლობა კანონიერი იყო. ასევე მიუთითებდა, რომ არქიტექტურული საქალაქო სამსახური მშენებლობის შეჩერებას უსაფუძვლოდ თვლიდა, ამიტომ მიაჩნდა, რომ ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი მმართველობის ვაკის რაიონის გამგეობის 1999წ. 1 დეკემბრის ¹468/2-03 განკარგულება უკანონო იყო.

საქმის მომზადების სტადიაზე საქმეში მესამე პირად ჩართულ იქნა შპს «შ.-ის” დირექტორი დ. ვაჩაძე და 2000წ. 2 თებერვლის განჩინებით საქმეზე დაინიშნა საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა.

შპს «შ.-ის” დირექტორმა 2000წ. 14 აპრილს სასამართლოს დამოუკიდებელი სასარჩელო განცხადებით მიმართა მოპასუხე თბილისის მერიის ადგილობრივი მმართველობის ვაკის რაიონის გამგეობის მიმართ და მიუთითა: ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის მთავარი სამმართველოს კოლეგიის 1994წ. 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ოქმი ¹19.05.255/ ქ. თბილისში, ..., ვაკის რაიონის პროკურატურის და შს ვაკის რაიონული სამმართველოს ეზოში მდებარე სასაუზმე კაფეს შენობა და ძირითადი საშუალებები სახელმწიფოს მეთაურის 1994წ. 29 მაისის ¹178 ბრძანებულებით დადგენილი პირდაპირი წესით შრომითი კოლექტივისათვის მიყიდვის ფორმით პრივატიზებულ იქნა და მიეყიდა შრომით კოლექტივს; გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა. მიწის ნაკვეთი კი დარჩა პროკურატურისა და შს რაიონული სამმართველოს საერთო სარგებლობაში.

შპს «შ.-ის” დირექტორი აღნიშნავდა, რომ ვაკის რაიონის გამგეობამ ისე გასცა ა. ი.-ზე მათ სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე სამკერვალო სახელოსნოს მშენებლობის ნებართვა, რომ ამის თაობაზე მათ თანხმობა არ მიუციათ. მიაჩნდა, რომ დარღვეული იყო «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწების მართვისა და განკარგვის შესახებ” კანონის მე-3 და მე-10 მუხლები და «ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მოთხოვნები, რის გამო ითხოვდა სადავო მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში გადაცემას და ვაკის რაიონის გამგეობის 1999წ. 20 იანვრის ¹2.5.7 გადაწყვეტილების გაუქმებას.

ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2000წ. 12 მაისის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით ა. ი.-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა. შპს «შ.-ის” დირექტორს სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარი ეთქვა. გადაწყვეტილებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა შპს «შ.-ის” დირექტორმა. რაიონული სასამართლოს 2000წ. 30 მაისის განჩინებით კერძო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული და საქმის მასალებთან ერთად გადაიგზავნა თბილისის საოლქო სასამართლოს სააპელაციო პალატაში.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2000წ. 27 ოქტომბრის განჩინებით შპს «შ.-ის” დირექტორ დ. ვ.-ის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: გაუქმდა რაიონული სასამართლოს 2000წ. 20 მაისის განჩინება; დ. ვ.-ის კერძო საჩივარი დასაშვებად იქნა მიჩნეული და განსახილველად დაუბრუნდა ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს.

ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2000წ. 14 დეკემბრის განჩინებით დაკმაყოფილდა დ. ვ.-ის კერძო საჩივარი, გაუქმდა სასამართლოს 2000წ. 12 მაისის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და საქმეში მესამე პირებად ჩართულ იქნენ ვაკის რაიონის პროკურატურა და შს ვაკე-საბურთალოს სამმართველო.

რაიონული სასამართლოს 2001წ. 12 იანვრის გადაწყვეტილებით ა. ი.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: შპს «შ.-ის» დირექტორ დ. ვ.-ეს უარი ეთქვა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს «შ.-ის” დირექტორმა დ. ვ.-ემ, რომელმაც მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება და მისი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

აპელანტი მიუთითებდა, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს კანონი «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ”, რომლის მე-3 მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად სახელმწიფო მიწის ნაკვეთი სარგებლობაში ან საკუთრებაში გაიცემა კონკურსის, ან აუქციონის წესით. სასამართლოს მიერ ამ კანონის გამოუყენებლობით მოსარჩელემ მიიღო უკანონო შეღავათები.

სასამართლომ სასარჩელო მოთხოვნის უფლებაზე გავრცელდა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული 6 თვიანი ვადა. აღნიშნული კოდექსის გამოყენების უფლება კი სასამართლოს არ ჰქონდა, ვინაიდან ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსი ძალაში შევიდა 2000წ. 1 იანვრიდან, ხოლო ურთიერთობები წარმოშობილი იყო ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის ამოქმედებამდე.

სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი «დედაქალაქის-თბილისის შესახებ”.

ა. ი.-მა სააპელაციო საჩივარი არ ცნო და მოითხოვა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 21 მაისის განჩინებით აპელანტი შპს «შ.-ის” დირექტორის, დ. ვ.-ის, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 31 იანვრის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ა. ი.-ზე თბილისში, ... საყოფაცხოვრებო მომსახურების ობიექტის მშენებლობის ნებართვა გაცემული იყო კანონიერად, ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს «შ.-ისათვის” სადავო გადაწყვეტილების არსებობის შესახებ ცნობილი იყო 1999წ. 28 ნოემბრისათვის, ვინაიდან ამ დროს მის მიერ შეტანილი განცხადების საფუძველზე შეჩერდა ვაკის რაიონის გამგეობის 1999წ. 20 იანვრის ¹2.5.7 გადაწყვეტილების მოქმედება და მიუთითა, რომ სსკ-ს იმჟამად მოქმედი 357-ე, 363-ე მუხლებით დადგენილი იყო ადმინისტრაციული და სახელმწიფო სამართლებრივი ურთიერთობებიდან წარმოშობილი საქმეთა განხილვის წესი და გასაჩივრების ერთთვიანი ვადა, რომლის ათვლა იწყებოდა იმ დროიდან, როდესაც მხარისათვის ცნობილი გახდებოდა სარჩელის აღძვრის უფლება და მიუთითა, რომ, მართალია, რაიონულმა სასამართლომ სასარჩელო ხანდაზმულობის თაობაზე არასწორად გამოიყენა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის ნორმები, მაგრამ არსებითად სწორი გადაწყვეტილება მიიღო, ამიტომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული არ შეიძლებოდა გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი გამხდარიყო.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთA სააპელაციო პალატის 2002წ. 21 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «შ.-ის” დირექტომა დ. ვ.-ემ.

კასატორმა სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა, რომლითაც უარყოფილი იქნებოდა ა. ი.-ის სარჩელი და დაკმაყოფილდებოდა მისი მოთხოვნა ვაკის რაიონის გამგეობის 1999წ. 20 იანვრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ.

შპს «შ.-ის” დირექტორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება იურიდიულად არ არის საკმაოდ დასაბუთებული, რის გამოც განჩინების სამართლებრივი საფუძვლების შემოწმება შეუძლებელია.

1. უსაფუძვლოდ მიაჩნია სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ მოცემული დავის ხანდაზმულობის საკითხის გადასაწყვეტად გამოყენებული უნდა ყოფილიყო 1999წ. ნოემბრისათვის მოქმედი სსკ-ს 361-ე მუხლი, რომლის თანახმდაც სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი შეტანილი უნდა ყოფილიყო ერთი თვის ვადაში, კერძოდ _ 1999წ. 28 დეკემბრამდე. კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლოს ეს დასკვნა ეწინააღმდეგება სსკ-ს 1999-2000 წლებში მოქმედ ნორმებს და აღნიშნავს, რომ 1999წ. ნოემბრისათვის მოქმედი სსკ მართლაც შეიცავდა ადმინისტრაციული და სახელმწიფო სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ საქმეთა განხილვის წესს, მაგრამ ამავე კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად სამოქალაქო საქმეების განხილვა წარმოებს საპროცესო კანონმდებლობით, რომლებიც მოქმედებს საქმის განხილვის, ცალკეული საპროცესო მოქმედების შესრულების ან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების დროს. მიაჩნია, რომ კოდექსის 44-ე თავით დადგენილი წესები შეიძლებოდა, გამოყენებულიყო მხოლოდ იმ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი ურთიერთობებიდან გამომდინარე დავებზე, რომლებთან დაკავშირებითაც აღძრული სარჩელი განხილული იქნებოდა ამ ნორმების მოქმედების პერიოდში. მოცემულ დავასთან დაკავშირებით კი სარჩელი აღძრულ იქნა 2000წ. 14 აპრილს და განხილულ იქნა 2001 წელს, რის გამოც ამ დავის გადაწყვეტისას გამოყენებული უნდა ყოფილიყო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 პუნქტით დადგენილი სასამართლო ხანდაზმულობის 6 თვიანი ვადა. ასევე მიუთითებს, რომ სასამართლომ ასევე არ გაითვალისწინა სსკ-ს 138-ე მუხლის მოთხოვნა, რომლის მიხედვით ხანდაზმულობის ვადის დენა წყდება, თუ უფლებამოსილი პირი შეიტანს სარჩელს მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად ან შეეცდება დაიკმაყოფილოს მოთხოვნა სხვა საშუალებით, როგორიცაა სახელმწიფო ორგანოსათვის ან სასამართლოში განცხადებით მიმართვა მოთხოვნის არსებობის შესახებ.

მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატამ გამოიყენა სსკ-ს 357-363-ე მუხლები, რომლებიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა.

2. უსაფუძვლოდ მიაჩნია სააპელაციო პალატის არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ შპს «შ.-ის” მიერ ვაკის რაიონის გამგეობაში შეტანილი საჩივარი ეხებოდა მოპასუხის მიერ დაწყვებული მშენებლობის ლიკვიდაციას და არა _ მშენებლობის თაობაზე გაცემულ ადმინისტრაციულ აქტს და მიუთითებს, რომ მშენებლობის აკრძალვას მოითხოვდა იმიტომ, რომ უკანონოდ თვლიდა მშენებლობაზე ნებართვის გაცემაზე ვაკის რაიონის გამგეობის 1999წ. 20 იანვრის გადაწყვეტილებას.

3. სააპელაციო პალატამ ვაკის რაიონის გამგეობის 1999წ. 1 დეკემბრის განკარგულება ძალადაკარგულად გამოაცხადა და მიიჩნია, რომ ნებართვა მშენებლობის დაწყების თაობაზე ა. ი.-ს მიცემული ჰქონდა კანონით დადგენილი წესით, ვინაიდან მიწათმფლობელობაზე ნებართვის გაცემა მიეკუთვნება მერიის კომპეტენციას და ვაკის რაიონის გამგეობას ასეთი უფლებამოსილება არ გააჩნია. ვაკის რაიონის გამგეობის 1999წ. 20 იანვრის გადაწყვეტილებაში ლაპარაკია მხოლოდ მშენებლობის ნებართვაზე, ა. ი.-ისათვის მიწის ნაკვეთის გამოყოფას ადგილი არ ჰქონია, მის გარეშე კი გამორიცხულია რაიმე მშენებლობის წარმოება, ვინაიდან ყოველგვარი შენობა წარმოადგენს იმ მიწის განუყოფელ ნაწილს, რომელზედაც იგი მდებარეობს.

საქმის განხილვა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში რამდენჯერმე იყო დანიშნული, რის შესახებაც მხარეები გაფრთხილებული იყვნენ სსკ-ს 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით. მ/წლის 6 თებერვალს სასამართლო სხდომაზე გამოცხადებულმა მხარეებმა თანხმობა გამოთქვეს საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვაზე. საკასაციო პალატამ სსკ-ს 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად ადგილზე თათბირით დაადგინა შპს «შ.-ის” დირექტორის დ. ვ.-ის საკასაციო საჩივრის ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება და დასაბუთებულობა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიიჩნევს, რომ შპს «შ.-ის” დირექტორ დ. ვ.-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 21 მაისის განჩინება.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და სწორად განმარტა იგი შემდეგ გარემოებათა გამო: შპს «შ.-ი” თავისი სასარჩელო განცხადებით ითხოვდა თბილისის ვაკის რაიონის გამგეობის 1999წ. 20 იანვრის ¹2.5.7 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას. როგორც საქმეში არსებული მასალებითY დგინდება, შპს «შ.-მა”, ვაკის რაიონის შსს პოლიციის სამმართველოს ეზოში, ...-ის ქუჩის მხრიდან, ა. ი.-ის მიერ საყოფაცხოვრებო მომსახურების ობიექტის მშენებლობის თაობაზე იმთავითვე (ქვაბულის ამოღების პროცესში) იცოდა და იგი მშენებლობის წინააღმდეგი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ გამგეობამ ურჩია მხარეებს შეთანხმებულიყვნენ, მათ შორის შეთანხმება არ შემდგარა და ამავეწ. 28 ნოემბერს შპს «შ.-მ” განცხადებით მიმართა ვაკის რაიონის გამგეობას, გამგეობის 1999წ. 20 იანვრის ¹2.5.7 გადაწყვეტილების შეჩერების მოთხოვნით.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ მიუხედავად იმისა, რომ შპს «შ.-ის” დირექტორისათვის მშენებლობის დაწყებისთანავე იყო ცნობილი საყოფაცხოვრებო ობიექტის მშენებლობის თაობაზე. ვაკის რაიონის გამგეობის 1999წ. 1 დეკემბრის ¹468/2-9 განკარგულების შინაარსიდან გამომდინარე, უტყუარად დასტურდება, რომ შპს «შ.-ის” დირექტორისათვის 1999წ. 28 ნოემბერს ცნობილი იყო გამგეობის 1999წ. 20 იანვრის ¹2.5.7 გადაწყვეტილება და მას აღნიშნული გადაწყვეტიოლების ბათილად ცნობის მოთხოვნით სასამართლოსათვის არ მიუმართავს კანონით დადგენილ ვადაში, ვინაიდან სსკ-ს იმჟამად მოქმედი 357-363-ე მუხლებით დადგენილი იყო ადმინისტრაციული და სახელმწიფო-სამართლებრივი ურთიერთობებიდან წარმოშობილი საქმეთა განხილვის წესი. 359-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად შესაბამისი სარჩელის შეტანით შეიძლებოდა ადმინისტრაციული ორგანოს ან თვითმმართველობის ორგანოს მიერ მიღებული აქტების გაუქმება ან მათი მოქმედების შეწყვეტა, ხოლო 361-ე მუხლის თანახმად სარჩელი შეტანილი უნდა ყოფილიყო ერთი თვის ვადაში იმ დღიდან, როდესაც მხარისათვის ცნობილი გახდა სარჩელის აღძვრის უფლება. საქმის მასალებით უდავოდ დადასტურებულია, რომ შპს «შ.-ისათვის” სარჩელის აღძვრის უფლება ცნობილი გახდა 1999წ. 28 ნოემბერს, საიდანაც უნდა აითვალოს გასაჩივრების ერთთვიანი ვადა, რომელიც შპს «შ.-ს” გაშვებული აქვს, ვინაიდან სასარჩელო განცხადებით სასამართლოს მიმართა 2000წ. 14 აპრილს.

საკასაციო სასამართლო ასევე ეთანხმება სააპელაციო პალატას, რომ ა. ი.-ს საყოფაცხოვრებო ობიექტის მშენებლობის დაწყების ნებართვა მიღებული ჰქონდა კანონით დადგენილი წესით, ვინაიდან საქმეში არსებული ა. ი.-ის განცხადებით დასტურდება, რომ მან საყოფაცხოვრებო ობიექტის მშენებლობის ნებართვის მოთხოვნით ვაკის რაიონის გამგეობას მიმართა 1998წ. 24 აგვისტოს, ე.ი კასატორის მიერ მითითებული კანონების: «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ” და «ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” სამოქმედოდ შემოღებამდე. მართალია, ვაკის რაიონის გამგეობის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიღებულია უკვე ზემოხსენებული კანონების მოქმედების პერიოდში, მაგრამ გასაჩივრებული გადაწყვტილების მე-3 პუნქტის შესაბამისად მშენებლობის წარმოების უფლება ა. ი.-ს ეძლეოდა «ა.-ის” მიერ მშენებლობის დაწყებაზე ნებართვის გაცემის შემდეგ, ანუ კომპეტენტური ორგანოს მიერ ნებართვის გაცემის შემდეგ. ასეთი ნებართვა კი გაიცა 1999წ. 30 მარტს. გარდა ამისა, მშენებლობის ნებართვის კანონიერების საკითხი შესწავლილ იქნა თბილისის მერიის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის მიერ კომისიურად და მიჩნეულ იქნა, რომ ი.-ისათვის საყოფაცხოვრებო ობიექტის მშენებლობის ნებართვა გაცემული იყო კანონიერად და მისი შეჩერების საფუძველი არ არსებობდა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით სსკ-ს 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს «შ.-ის” დირექტორ დ. ვ.-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 21 მაისის განჩინება.

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.