3გ-ად-386-კ-02 20 მარტი, 2003 წ., ქ. .თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი,

ი. ლეგაშვილი

დავის საგანი: თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის დადგენილების ძალადაკარგულად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1987წ. 31 აგვისტოს ¹1309 განკარგულებით საქართველოს ... კავშირის საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივს დაუმაგრდა ... მდებარე მიწის ნაკვეთი. 1989 წელს საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივი გარდაიქმნა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “ს.-დ”. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 10 იანვრის ¹01.48.44 დადგენილებით იმ მოტივით, რომ უსახსრობის გამო შპს “ა.-ა” ვერ იქნა გადაყვანილი სხვა ტერიტორიაზე, ხოლო ინდივიდუალური მენაშენეთა ამხანაგობა “ს.-ის” მიერ 9 წლის განმავლობაში არ იქნა ათვისებული მისთვის გამოყოფილი ტერიტორია, ამ უკანასკნელს ჩამოეჭრა შპს “ა.-ის” მიერ დაკავებული მიწის ნაკვეთი და დაუმაგრდა შპს “ა.-ს”. აღნიშნული დადგენილების საფუძველზე, 1997წ. 26 თებერვალს ქ.თბილისის მერიასა და შპს “ა.-ს” შორის გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება ... მდებარე 4170 კვ.მ მიწის ნაკვეთის 5 წლით იჯარის შესახებ. 1997წ. 25 სექტემბერს ქონების მართვის თბილისის დეპარტამენტსა და შპს “ა.-ს” შორის ... პირველ სართულზე განთავსებულ 584,34 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე დაიდო იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება 10 წლის ვადით, რაზეც გაფორმდა მიღება-ჩაბარების აქტი.

... კავშირის საჩივრის საფუძველზე, 1997წ. 14 აგვისტოს თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტმა მიიღო ¹17.64.1044 დადგენილება, რომლითაც შესწორება იქნა შეტანილი ამავე კაბინეტის 1997წ. 10 იანვრის ¹01.48.44 დადგენილებაში და მის პირველ პუნქტს დაემატა წინადადება: “დროებით, ბინათმშენებლობის დანიშნულებით გამოყენებამდე”, ხოლო გაუქმებული იქნა ამავე დადგენილების მე-4 პუნქტი ამხანაგობა “ს.-ისათვის” მიწის ნაკვეთის ჩამოჭრის შესახებ. შესწორების თანახმად, ამხანაგობა “ს.-ს” მიენიჭა უფლება მოეთხოვა შპს “ა.-ისაგან” დაკავებული ტერიტორიის გამოთავისუფლება, მხოლოდ სანაცვლო ფართის უსასყიდლოდ მიცემისა და აშენების შემდეგ.

2000წ. 9 აგვისტოს შპს “ა.-მ” სარჩელით მიმართა მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე თბილისის მთავრობის მიმართ და მოითხოვა თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 14 აგვისტოს ¹17.04.1044 დადგენილების გაუქმება. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ დადგენილების მიღებიდან გასულია 3 წელი და ამხანაგობა “ს.-ს” დადგენილების მე-2 პუნქტის შესაბამისად ჯერაც არ გამოუყვია მისთვის სანაცვლო ტერიტორია. მოსარჩელის განმარტებით შპს “ა.-ა” წარმოადგენს კერძო სამართლის იურიდიულ პირს, რომელიც იჯარა-გამოსყიდვის უფლებით ფლობს სადავო ტერიტორიაზე არსებულ კაპიტალურ ნაგებობებს. “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მე-3 მუხლის თანახმად, კერძო საკუთრების უფლება ენიჭებათ საქართველოს მოქალაქეს და საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად რეგისტრირებულ კერძო სამართლის იურიდიულ პირს იმ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე, რომლებიც ამ კანონის ამოქმედებამდე მათ მიწის სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთით აქვთ გამოყოფილი. ვინაიდან თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 10 იანვრის ¹01.48.44 დადგენილებით შპს “ა.-ას” გადაეცა ... მდებარე მიწის ნაკვეთი, ამიტომ ზემოაღნიშნული კანონის საფუძველზე ეს მიწის ნაკვეთი მათ საკუთრებად უნდა გამოცხადდეს.

მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 13 სექტემბრის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “ს.-ი”, რომელიც არ დაეთანხმა სასარჩელო მოთხოვნას და მიუთითა, რომ გასაჩივრებული დადგენილება კანონიერია და სადავო მიწის ნაკვეთი მათ საკუთრებას წარმოადგენს, თანახმად “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მე-3 მუხლის 3-5 პუნქტისა.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 1 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა შპს “ა.-ის” სარჩელი. ძალადაკარგულად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 14 აგვისტოს ¹17.64.1044 დადგენილება “ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 10 იანვრის ¹01.48.44 დადგენილებაში შესწორების შეტანის შესახებ, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “ს.-მ”.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 24 მაისის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობა, რომელმაც მხარი დაუჭირა შპს “ა.-ის” სასარჩელო მოთხოვნას.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 5 ივნისის ახალი გადაწყვეტილებით გაუქმდა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება, არ დაკმაყოფილდა შპს “ა.-ის” სარჩელი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 14 აგვისტოს ¹17.04.1044 დადგენილების ძალადაკარგულად ცნობის შესახებ შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. სააპელაციო სასამართლო დაეყრდნო ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილს და არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში გამოყენებული უნდა იქნეს უძრავი ნივთებისათვის სკ-ით დადგენილი ხანდაზმულობის 6-წლიანი ვადა. სააპელაციო პალატის მითითებით, შპს “ა.-ისათვის” სადავო აქტის შესახებ ცნობილი იყო 1999წ. 3 დეკემბრისათვის, ვინაიდან საჯარო რეესტრის ამონაწერში (რომელიც ამ რიცხვით არის დათარიღებული), უფლების დამადასტურებელ იურიდიულ დოკუმენტად მითითებულია ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 14 აგვისტოს ¹17.64.1044 დადგენილება. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეს სასამართლოსათვის სადავო აქტის გაუქმების მოთხოვნით უნდა მიემართა 1999წ. 3 დეკემბრიდან 6 თვის ვადაში, მან კი სასამართლოში სარჩელი შეიტანა 2000წ. 9 აგვისტოს, რითაც დაარღვია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა;

2. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-2 ნაწილზეც და აღნიშნა, რომ სადავო დადგენილების შესაბამისად, ამხანაგობა “ს.-ს” აეკრძალა შპს “ა.-ისათვის” ტერიტორიის გათავისუფლების მოთხოვნა სანაცვლო ფართის მიცემისა და მოწყობის გარეშე. ამხანაგობა “ს.-ს” შპს “ა.-ისათვის” ტერიტორიის გათავისუფლების მოთხოვნა არ დაუყენებია, რის გამოც ამ უკანასკნელის უფლებები არ შეიძლება ჩაითვალოს დარღვეულად.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საკასაციო წესით ასაჩივრებს შპს “ა.-ა”, რომელიც შემდეგი მოტივით ითხოვს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილების გაუქმებასა და სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას:

1. კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილების გამოტანისას არასწორად დაეყრდნო ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილ ხანდაზმულობის 6-თვიან ვადას. კასატორი მიუთითებს, რომ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 10 იანვრის ¹01.48.44 დადგენილების საფუძველზე, ამავეწ. 26 თებერვალს შპს “ა.-ასა” და თბილისის მერიას შორის სადავო მიწის ნაკვეთზე დაიდო საიჯარო ხელშეკრულება, რომელიც წარმოადგენს ადმინისტრაციულ გარიგებას, რაც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის “ზ” ქვეპუნქტის მიხედვით, იგივე სამოქალაქო სამართლებრივი გარიგებაა. გარდა ამისა, სკ-ს მე-8 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სახელმწიფო ორგანოებისა და საჯარო სამართლის იურიდიული პირების არასამართლებრივი ურთიერთობები სხვა პირებთან ასევე წესრიგდება სამოქალაქო კანონებით. სასამართლოს ყურადღება უნდა გაემახვილებინა სკ-ს 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნაზე იმასთან დაკავშირებით, რომ უძრავი ნივთების მიმართ გამოიყენება ამ კოდექსით დადგენილი ნორმები. სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის თანახმად კი, უძრავ ნივთებთან დაკავშირებული ხანდაზმულობის ვადაა 6 წელი. ამრიგად ხანდაზმულობის ვადის განსაზღვრისას საოლქო სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა არა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, არამედ სკ-ს 129-ე მუხლით;

2. კასატორის განმარტებით, თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 10 იანვრის დადგენილება, სადავო ნაკვეთზე მათი უფლების დადასტურების შესახებ, კანონიერია. ... მდებარე მიწის ნაკვეთზე მათი უფლება აღიარებულია თვითონ გასაჩივრებული 1997წ. 14 აგვისტოს აქტითაც, წინააღმდეგ შემთხვევაში ამ დადგენილებით ამხანაგობა “ს.-ს” არ დაევალებოდა შპს “ა.-ისათვის” სანაცვლო ნაკვეთის უფასოდ გადაცემა და აშენება.

მოპასუხე ქ. თბილისის მთავრობის წარმომადგენელმა და მესამე პირმა ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობამ (რომლის დასწრების გარეშეც იქნა საკასაციო საჩივარი განხილული, თანახმად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 27-ე მუხლისა) ნაწილობრივ ცნო შპს “ა.-ის” საკასაციო საჩივარი და მხარი დაუჭირა კასატორის მოთხოვნას, ხოლო ინდივიდუალური მენაშენეთა ამხანაგობა “ს.-ის” წარომადგენლებმა საკასაციო საჩივარი არ ცნეს, უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის მოტივით, მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ა.-ის” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, უნდა გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 5 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე არსებითად ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

განსახილველი დავის საგანია თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 14 აგვისტოს ¹17.64.1044 დადგენილება “თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997წ. 10 იანვრის ¹01.48.44 დადგენილებაში შესწორების შეტანის შესახებ”. თბილისის საოლქო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არ დააკმაყოფილა შპს “ა.-ის” სარჩელი თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის ზემოაღნიშნული დადგენილების ძალადაკარგულად ცნობის შესახებ, ვინაიდან ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, სარჩელი ადმინისტრაციული აქტის ძალადაკარგულად ცნობაზე ხანდაზმულად მიიჩნია, ამასთან ჩათვალა, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტი არ ლახავდა მოსარჩელის კანონიერ უფლებებსა და ინტერესს, რასაც საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს.

თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის სადავო დადგენილებით ცვლილება იქნა შეტანილი მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1999წ. 10 იანვრის ¹01.48.44 დადგენილებაში, რომლითაც დაკმაყოფილდა კასატორ შპს “ა.-ის” თხოვნა და ვინაიდან უსახსრობის გამო, იგი ვერ იქნა გადაყვანილი სხვა ტერიტორიაზე, ხოლო ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “ს.-მ” 9 წლის განმავლობაში ვერ აითვისა გამოყოფილი ტერიტორია, “ს.-ს” ჩამოეჭრა შპს “ა.-ის” მიერ დაკავებული მიწის ნაკვეთი. აღნიშნული დადგენილების საფუძველზე ქ.თბილისის მერიასა და შპს “ა.-ს” შორის 1997წ. 26 თებერვალს დაიდო ხელშეკრულება 4170 კვ.მ მიწის ნაკვეთის 5 წლის ვადით იჯარით გადაცემის შესახებ. მუნიციპალიტეტის კაბინეტის სადავო ¹17.64.1044 დადგენილებით ცვლილება იქნა შეტანილი ზემოაღნიშნულ დადგენილებაში, ნაცვლად 5 წლისა, კასატორ შპს “ა.-ას” მიწის ნაკვეთი იჯარით გადაეცა დროებით, ბინათმშენებლობის დანიშნულებით მიწის გამოყენებამდე და ამხანაგობა “ს.-ს” “ა.-ისგან” ტერიტორიის გამოთავისუფლების მოთხოვნის უფლება მიეცა მხოლოდ სანაცვლო ფართობის უსასყიდლოდ მიცემის შემდეგ.

საკასაციო პალატა იზიარებს კასატორის მოსაზრებას და მიაჩნია, რომ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის სადავო ¹17.04.1044 და წინამორბედი ¹01.48.44 დადგენილება სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის შპს “ა.-ისათვის” იჯარით გამოყოფასთან არის დაკავშირებული და “ა.-ასა” და თბილისის მერიას შორის ადმინისტრაციული გარიგების – მიწის იჯარის ხელშეკრულების დადებას ეხება. შპს “ა.-სთან” 1997წ. 26 თებერვალს, თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის ¹01.48.44 დადგენილების საფუძველზე დადებული მიწის იჯარით ხელშეკრულება, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ზ” ქვეპუნქტისა და 65-ე მუხლის თანახმად, სამართლებრივად წარმოადგენს ადმინისტრაციულ გარიგებას, რომლის კონტრაჰენტები არიან ადმინისტრაციული ორგანო – ქ. თბილისის მერია, მეიჯარის სახით და კერძო სამართლის იურიდიული პირი – შპს “ა.-ა”, მოიჯარის სახით. მუნიციპალიტეტის კაბინეტის სადავო დადგენილებით კი ნაწილობრივ ცვლილება იქნა შეტანილი ადმინისტრაციულ გარიგებაში, ხელშეკრულების მოქმედების 5-წლიანი ვადა შეიცვალა და კასატორს მიწის ნაკვეთი გადაეცა დროებით, ბინათმშენებლობის დანიშნულებით გამოყენებამდე. რადგან თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის ზემოაღნიშნული დადგენილებები ადმინისტრაციულ გარიგებასთან, საიჯარო სამართლებრივ ურთიერთობასთანაა დაკავშირებული, საკასაციო პალატის აზრით, დადგენილებები თავისი ბუნებით ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის IV თავით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციულ აქტებს კი არ წარმოადგენენ, არამედ გარიგების კონტრაჰენტი ადმინისტრაციული ორგანოს _ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის (მერიის) ნების ცალმხრივი წერილობითი გამოხატულებაა გარიგებასთან დაკავშირებით (სკ-ს 50-ე მუხლი), რაც არაერთგზის იქნა განმარტებული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ, მაგრამ მიუხედავად ამისა სააპელაციო პალატამ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა სადავო სამართალურთიერთობას, დავის საგანს და საქმე ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერების თაობაზე წამოჭრილ ადმინისტრაციულ დავად მიიჩნია, რასაც საკასაციო პალატა ზემოაღნიშნული განმარტების გამო, ვერ გაიზიარებს და თვლის, რომ სასამართლომ გამოიყენა კანონი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, რაც სსკ-ს 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების უდავო საფუძველია.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის სადავო ¹17.04.1044 დადგენილება სამართლებრივად არ წარმოადგენს ადმინისტრაციულ აქტს, არამედ იგი არის მეიჯარე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული გარიგების – იჯარის ხელშეკრულების პირობის ცალმხრივად შეცვალა, ხოლო დავა წარმოადგენს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციულ გარიგებასთან დაკავშირებულ დავას. ამიტომ დავის გადაწყვეტისას სასამართლომ უნდა იმსჯელოს მუნიციპალიტეტის კაბინეტის დადგენილების არა როგორც ადმინისტრაციული აქტის კანონიერების თაობაზე, არამედ როგორც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული გარიგების პირობის ცალმხრივად შეცვლის მართლზომიერებაზე. პალატა დამატებით მიუთითებს, რომ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65-ე და სკ-ს 24-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, ადმინისტრაციულ გარიგებაში სახელმწიფო და მისი ადმინისტრაციული ორგანო იგივე უფლებებით მონაწილეობს, როგორც სამოქალაქო სამართლის სუბიექტი. ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ადმინისტრაციულ გარიგებასთან დაკავშირებით გამოიყენება სკ-ს შესაბამისი ნორმები და სააპელაციო პალატამ დავის გადაწყვეტისას უნდა იხელმძღვანელოს აღნიშნული ნორმებით. ამასთან საკასაციო პალატა საოლქო სასამართლოს ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებაზე, რომ ქ. თბილისის მერიასა და შპს “ა.-ს” შორის 1997წ. 26 თებერვალს დადებული მიწის იჯარის ხელშეკრულების 5-წლიანი ვადა უკვე ამოიწურა 2002წ. 26 თებერვალს, დავის საგანს კი ხელშეკრულების მოქმედების ვადასთან დაკავშირებული პირობის ცალმხრივად შეცვლის კანონიერება წარმოადგენს.

ამდენად, საკასაციო პალატა ნაწილობრივ იზიარებს შპს “ა.-ის” საკასაციო საჩივარს და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს სსკ-ს 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, რადგან სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, შესაბამისად არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა სადავო სამართლებრივ ურთიერთობას და დავის საგანს, რასაც საქმეზე არსებითად უსწორო გადაწყვეტილების გამოტანა მოჰყვა შედეგად. რადგან სააპელაციო სასამართლომ სარჩელის გადაწყვეტისას მხოლოდ ხანდაზმულობის საკითხზე იმსჯელა და არსებითად საქმის გარემოებები არ გამოუკვლევია, სსკ-ს 411-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს პროცესუალურად შეუძლებლად მიაჩნია ამ ეტაპზე არსებითად საქმის გადაწყვეტა და თვლის, რომ ზემოაღნიშნული მითითებებით საქმე არსებითად განსახილველად კვლავ უნდა დაუბრუნდეს სააპელაციო პალატას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინიტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი, სსკ-ს 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს “ა.-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 5 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.