გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹3გ/ად-409-კ-02 16 მაისი, 2003 წ. ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

გ. ქაჯაია,

ნ. ქადაგიძე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2001წ. 11 ოქტომბერს მ. ხ-მა და ნ. მ-მ სარჩელით მიმართეს გარდაბნის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვეს გარდაბნის რაიონის გამგეობის 2001წ. 26 სექტემბრის ¹187 დადგენილების ბათილად ცნობა შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელეებს, როგორც თბილისის სანერგე მეურნეობის თანამშრომლებს, სანერგე მეურნეობის დასახლებაში, ახლად აშენებულ საცხოვრებელ სახლში გამოეყოთ ბინები და ნორიოს საკრებულოს გამგეობასთან შექმნილი თბილისის სანერგე მეურნეობის ტერიტორიაზე ბინების განაწილების კომისიის 1993წ. 6 აგვისტოს და გარდაბნის რაიონის გამგეობის 1993წ. 29 ოქტომბრის ¹165 დადგენილებათა საფუძველზე გამოეწერათ ორდერები. მ. ხ-ის მიერ აღნიშნული ბინა პრივატიზებულ იქნა და აღირიცხა ტექინვენტარიზაციის ბიუროში.

აღნიშნული ბინების გამოყოფის შემდეგ მ. ხ-ის ბინაში საცხოვრებლად თვითნებურდ შეიჭრნენ მ. ბ-ი და ე. ბ-ი, რის გამოც მ. ხ-მა აღძრა სარჩელი სასამართლოში მათი გამოსახლების მოთხოვნით. საპასუხოდ მ. ბ-მა და ე. ბ-მა მიმართეს სარჩელით სასამართლოს ბ.ხ-ზე გაცემული ორდერის ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 1997წ. 19 ივნისის გადაწყვეტილებით განუხილველი დარჩა ე. ბ-ისა და მ. ბ-ის სარჩელები მ. ხ-ის ორდერის ბათილად ცნობის შესახებ და ისინი გამოსახლებულ იქნენ აღნიშნული ბინებიდან. გადაწყვეტილება მოპასუხეების მიერ გასაჩივრდა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში, რომელმაც გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვა და იგი კაონიერ ძალაშია შესული. ამის შემდგომ მ. ბ-მა მიმართა საქართველოს პარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვის, მოქალაქეთა პეტიციებისა და სამოქალაქო საზოგადოების მშენებლობის კომიტეტს, რომელმაც შეისწავლა საქმის მასალები, მივიდა დასკვნამდე, რომ გარდაბნის რაიონის ნორიოს საკრებულოს გამგეობასთან შექმნილი თბილისის სანერგე მეურნეობის ტერიტორიაზე ბინების განაწილების კომისიის 1993წ. 6 აგვისტოს სხდომის ოქმი იყო გაყალბებული და განცხადება განსახილველად გადაუგზავნა გარდაბნის რაიონის გამგეობას. სწრაფი რეაგირების მიზნით გარდაბნის რაიონის გამგეობის მიერ 2001წ. 26 სექტემბერს გამოიცა ¹187 დადგენილება, რომლითაც 1993წ. 29 ოქტომბრის ¹165 დადგენილებაში შევიდა ნაწილობრივი ცვლილებები და გაუქმდა ამ დადგენილების მე-9, მე-12, მე-19 პუნქტები; ნორიოს თემის საკრებულოს გამგეობას დაევალა შეექმნა კომპეტენტური კომისია და ხელახლა განეხილა სადავო ბინების განაწილების საკითხი. მოსარჩელეების განმარტებით, პარლამენტის კომიტეტის მიერ ზემოთ მოყვანილი მიმართვით გარდაბნის გამგებელს დაევალა, გაეუქმებინა გარდაბნის რაიონის გამგეობის 1993წ. 29 ოქტომბრის ¹165 გადაწყვეტილება გადამეტებული იქნა მასზე დაკისრებული უფლება-მოვალეობები. 2001წ. 26 სექტემბრის ¹187 დადგენილების გამოტანით დარღვეულ იქნა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 პუნქტის, 96-ე მუხლისა და 97-ე მუხლის მოთხოვნები.

მოსარჩელეთა განმარტებით ორდერი საცხოვრებელ სადგომზე შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი სასარჩელო წესით. ამდენად, მხოლოდ სასამართლოს გადაწყვეტილებით უნდა მომხდარიყო ორდერის ბათილად ცნობა, რის გამოც გამგეობის ¹187 დადგენილება არის უკანონო. აღნიშნული დადგენილებით მ.ხ-ის მიმართ დაირღვა საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლით მინიჭებული უფლება, რომლის თანახმად დაუშვებელია საკუთრების უფლების გაუქმება და იგი შეიძლება მოქალაქეს ჩამოერთვას სასამართლო გადაწყვეტილებით კანონით პირდაპირ დადგენილ შემთხვევაში.

გარდაბნის რაიონული სასამართლოს მიერ საქმეში მესამე პირად ჩაბმული იქნა მ. ბ-ი დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე.

გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 12 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. ხ-ისა და ნ. მ-ს სარჩელი დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი გარდაბნის რაიონის გამგეობის 2001წ. 26 სექტემბრის ¹187 დადგენილება, რომლითაც ნაწილობრივ შეიცვალა ამავე გამგეობის 1993წ. 20 ოქტომბრის ¹165 გადაწყვეტილება.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქმეში მესამე პირმა მ. ბ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით მ.ხ-ისა და ნ.მ-ს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და გარდაბნის რაიონის გამგეობის 2001წ. 26 სექტემბრის ¹187 დადგენილების ძალაში დატოვება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატამ საქმეში მესამე პირებად დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე ჩააბა ნ. კ-ე და ე. ბ-ი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 5 აგვისტოს განჩინებით მ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ განჩინება დააფუძნა შემდეგ გარემოებებზე:

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ გარდაბნის რაიონის გამგეობის 2001წ. 21 სექტემბრის ¹187-ე დადგენილება გამოცემულია ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მასალების ყოველმხრივი და სრულყოფილი გამოკვლევისა და შესწავლის საფუძველზე. ადმინისტრაციული ორგანო – გარდაბნის რაიონის გამგეობა _ მოქალაქეების: მ.ბ-ის, ე.ბ-ის და ნ.კ-ის განცხადებებისა და ადამიანის უფლებათა დაცვის, მოქალაქეთა პეტიციებისა და სამოქალაქო საზოგადოების მშენებლობის კომიტეტის წერილის განხილვისას ვალდებული იყო, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნების შესაბამისად, ეცნობებინა დაინტერესებული მხარისათვის (ე.ი. მოსარჩელეებისათვის) ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ, რადგან ადმინისტრაციული აქტით შეიძლებოდა გაუარესებულიყო მათი სამართლებრივი მდგომარეობა და უზრუნველყო მათი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში. ამავე კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი და ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციულ წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, ხოლო მე-2 ნაწილის თანახმად დაუშვებელია ადმინისტრაციული აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. ამავე კოდექსის 97-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია, გამოითხოვოს დოკუმენტები, შეაგროვოს ცნობები, მოუსმინოს დაინტერესებულ მხარეებს, დანიშნოს ექსპერტიზა და მტკიცებათა შეგროვების, გამოკვლევისა და შეფასების მიზნით მიმართოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ სხვა ზომებს. 98-ე-99-ე მუხლების თანახმად დაინტერესებულ მხარეს აქვს საკუთარი აზრის გამოთქმისა და ადმინისტრაციული წარმოების მასალების გაცნობის უფლება, ხოლო 194-ე მუხლის თანახმად ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, მისცეს ადმინისტრაციულ წარმოებაში მონაწილე დაინტერესებულ მხარეს საკუთარი აზრის წარდგენის შესაძლებლობა. კონკრეტულ შემთხვევაში დაირღვა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის ზემოაღნიშნული მუხლების მოთხოვნები, რადგან არ იქნენ ადმინისტრაციულ წარმოებაში ჩაბმული დაინტერესებული პირები, არ ჩამოერთვათ მათ ახსნა-განმარტებები განსახილველ განცხადებასთან დაკავშირებით. გამოკვლევის გარეშე დარჩა მათი მოსაზრებებიც. ამავე დროს, ადმინისტრაციული საქმის წარმოებისას არასრულად იქნა მოკვლეული მასალები, რაც საშუალებას მისცემდა ადმინისტრაციულ ორგანოს, გაეკეთებინა სრულყოფილი ანალიზი განსახილველი საკითხების შესახებ. აღნიშნული გაკეთდა საქმის სასამართლო განხილვის დროს.

მოპასუხეების – გარდაბნის რაიონის გამგეობის წარმომადგენლისა და საქმეზე მოწმის სახით დაკითხულ გარდაბნის რაიონის გამგეობის საბინაო-სამსახურის უფროს მ.აფციაურის ჩვენებით გაირკვა, რომ მათ მ.ხ-ს და ნ.მ-ს არ შეატყობინეს ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ, არც გამგეობის სხდომაზე დაუბარებიათ და დაუსწრიათ დაინტერესებული პირები.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სხდომათა საჯაროობის პრინციპის დარღვევით გამართული კოლეგიური დაწესებულების სხდომაზე მიღებული გადაწყვეტილება სავალდებულოდ ექვემდებარება ბათილად გამოცხადებას.

პალატამ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის მოსაზრება სასამართლოს მიერ თ.დ-ს დანაშაულებრივი ქმედების ფაქტის დადგენის შესახებ, რადგან გარდაბნის რაიონის სასამართლომ საქმე შეწყვიტა წარმოებით ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო. თ. დ-ს ბრალეულობაზე მსჯელობის უფლება მას არ ჰქონდა და, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, არც უმსჯელია ამის შესახებ.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ გარდაბნის რაიონის გამგეობა არ არის თბილისის სანერგე მეურნეობის ტერიტორიაზე მდებარე 30-ბინიანი სახლის მესაკუთრე და არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება – ამ საფუძვლით გაეუქმებინა გარდაბნის გამგეობის არა ¹187-ე დადგენილება, არამედ _ 1993წ. 29 ოქტომბრის ¹165-ე დადგენილება იმ მოტივით, რომ სასამართლო ვერ გასცდებოდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს.

ამდენად, სააპელაციო პალატამ ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება კანონიერად მიიჩნია და უცვლელად დატოვა იგი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 5 აგვისტოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მესამე პირებმა: მ. ბ-მა და ე. ბ-მა და მოითხოვეს აღნიშნული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე პალატის სხვა შემადგენლობისათვის დაბრუნება ხელახალი განხილვის მიზნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორები არ ეთანხმებიან სასამართლოს მოსაზრებას გარდაბნის გამგეობის მიერ, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-80 მუხლის მეორე ნაწილის მოთხოვნების დარღვევის თაობაზე, რადგან მიიჩნევენ, რომ ბინების განაწილების კომისიის 1993წ. 6 აგვისტოს სხდომის ოქმის სიყალბე დადგენილია და საქმის არსებითად განხილვისთვის, მათი აზრით, ამ ფაქტს აქვს მნიშვნელობა და არა იმას, რომ იქნა მიცემულ პასუხისგებაში თუ არა სიყალბის ჩამდენი. ამასთან, პარლამენტის კომიტეტის წერილში მოყვანილი გარემოებები წარმოადგენს კანონის მოთხოვნებს და არა კომიტეტის მოსაზრებებს. წერილი წარმოადგენს მიმართვას და არა მითითებებს თუ როგორ ან რა უნდა შეასრულოს გამგეობამ. შესაბამისად, ადმინისტრაციული კოდექსის 80-ე მუხლის დარღვევას ადგილი არ ჰქონია. ამდენად, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც მას არ უნდა გამოეყენებინა.

კასატორების განმარტებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია რომ დაინტერესებული პირები არ იყვნენ მოწვეული გამგეობის სხდომაზე, არ იყვნენ ამის შესახებ გაფრთხილებულნი და შესაბამისად მათ არ მიეცათ საშუალება, დაეცვათ თავისი ინტერესები. ამ მოსაზრების დასადასტურებლად იყენებს გამგეობის წარმომადგენლის და საქმეზე მოწმის სახით დაკითხული გამგეობის საბინაო სამსახურის უფროსის მ. აფციაურის ჩვენებებს, რომ მათ სხდომის შესახებ არ შეატყობინეს მ. ხ-ს და ნ. მ-ს, რაც არასწორია. აღნიშნული ჩვენებები სასამართლოს მიერ განმარტებული არ არის სწორად, ვინაიდან გამგეობის წარმომადგენლისა და მოწმის ჩვენებით, მართალია, ოფიციალურად უწყება ან წერილი პირებს გაგზავნილი არ ჰქონიათ, მაგრამ ეს იმიტომ, რომ ყველა დაინტერესებული პირი იმყოფებოდა გამგეობაში და ისინი გაფრთხილებული იყვნენ საქმის წარმოების შესახებ. მეტიც, განხილვის დღესაც ყველა დაინტერესებული პირი იმყოფებოდა გამგეობაში.

ამრიგად, მოსაზრება, რომ მოსარჩელეებს არ მიეცათ საშუალება დაეცვათ თავისი ინტერესები უსაფუძვლოა და არც ადმინისტრაციული კოდექსის 95-99-ე და 194-ე მუხლები დარღვეულია.

კასატორებმა აღნიშნეს, რომ 1996წ. 8 თებერვალს და 14 მარტს გარდაბნის რაიონის სასამართლომ და უზენაესმა სასამართლომ გააუქმა მ. ხ-ის ორდერი. მას შემდეგ სასამართლოს მ. ხ-ის ორდერი არ აღუდგენიათ, ხოლო გამგეობას კი ახალი არ გამოუწერია, ვინაიდან მე-2 კორპუსის 22-ე ბინის კანონიერი, კეთილსინდისიერი მესაკუთრე 1996წ. 26 სექტემბრიდან დღემდე არის მზია ბ-ი.

კასატორების აზრით, სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა და არასწორი შეფასება მისცა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია რომ სადავო ბინები გარდაბნის რაიონის გამგეობის ბალანსზე არ არის. ამასთან, მან მხედველობაში არ მიიღო ის გარემოება, რომ იგი არც სანერგე მეურნეობის ბალანსზეა.

კასატორების განმარტებით, მათი მტკიცებულებების გაუზიარებლად და მოპასუხის მტკიცებების გადაუმოწმებლად და შეფასების გარეშე მათზე დაყრდნობით სასამართლომ დაარღვია საპროცესო სამართალწარმოების შეჯიბრებითობის პრინციპი. აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით კასატორებმა მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ხელახალი განხილვისათვის საქმის დაბრუნება იმავე პალატაში სხვა შემადგენლობისათვის.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებები, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ მ. ბ-ის და ე. ბ-ის საკასაციო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 5 აგვისტოს განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ყველა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი უნდა შეიცავდეს წერილობით დასაბუთებას, ხოლო მესამე ნაწილის მოთხოვნაა, რომ აქტში უნდა მიეთითოს ის საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე ნორმატული აქტი ან მისი შესაბამისი ნორმა, რომლის საფუძველზეც გამოიცა ეს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. გარდაბნის რაიონის გამგეობის 2001წ. 26 სექტემბრის ¹187-ე დადგენილება არ აკმაყოფილებს ზემოთ მითითებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისთვის დადგენილ აუცილებელ მოთხოვნებს, კერძოდ, ფაქტობრივად იგი დაუსაბუთებელია. ამავე დროს დადგენილებაში მითითებული საქართველოს პარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვის, მოქალაქეთა პეტიციებისა და სამოქალაქო საზოგადოების მშენებლობის კომიტეტის 2001წ. 24 სექტემბრის ¹1/5638/60-2 წერილი, რომელშიც მოთხოვნილია გარდაბნის რაიონის გამგეობის 1993წ. 29 ოქტომბრის ¹165-ე გადაწყვეტილების გაუქმება და შეცვლა, არ წარმოადგენს საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტს, რომელიც შეიძლებოდა საფუძვლად დადებოდა სადავო დადგენილების გამოცემას. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ აღნიშნული წერილის შინაარსი არღვევს ზოგადი ადმინისატრაციული კოდექსის მე-80-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნას, რომლის მიხედვითაც, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, უფლებამოსილი სახელმწიფო ორგანოსათვის განცხადების გადაგზავნისას დაუშვებელია რაიმე მოსაზრების წარდგენა დასმულ საკითხების გადაწყვეტის შესახებ.

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ აცნობოს დაინტერესებულ მხარეს, თუ ადმინისტრაციული აქტით შეიძლება გაუარესდეს მისი სამართლებრივი მდგომარეობა და უზრუნველყოს მისი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ ნორმებში. საკასაციო სასამართლო საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნევს იმ ფაქტს, რომ მ. ბ-ის, ე. ბ-ის და ნ. კ-ის განცხადებების თაობაზე ჩატარებული ადმინისტრაციულ წარმოებაში მონაწილეობის მისაღებად არ იქნენ გამოძახებული მ. ხ-ი და ნ. მ-ა, რომელთა ინტერესებს უშუალოდ ეხებოდა მიღებული დადგენილება, რითაც უხეშად დაირღვა მითითებული მუხლის მოთხოვნები და ამ უკანასკნელთ მოესპოთ 98-ე მუხლით მინიჭებული უფლება _ წარედგინათ მტკიცებულებები და გამოეთქვათ საკუთარი აზრი განსახილველ საკითხზე. აღნიშნული გარემოების გათვალისწინებით საკასაციო სასამართლო იზიარებს და ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული წარმოებისას დარღვეულ იქნა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე, 95-99-ე მუხლების მოთხოვნები და მიიჩნევს, რომ გარდაბნის რაიონის გამგეობის ¹187-ე დადგენილება კანონიერად იქნა ცნობილი ბათილად.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს იმ გარემოებას, რომ გარდაბნის რაიონის გამგეობის გასაჩივრებული დადგენილებით გაუქმდა ამავე გამგეგობის ¹165-ე გადაწყვეტილების ის პუნქტები, რომელთა საფუძველზეც მ. ხ-ს და ნ. მ-ს გამოეწერათ ბინების ორდერები და შემდგომ მოახდინეს ამ ბინების პრივაიზება. ¹87-ე დადგენილებით კი გარდაბნის რაიონის გამგეობამ კერძო საკუთრებაში არსებული ბინები წაართვა მოსარჩელეებს, რის უფლებაც მას არ ჰქონდა და აღნიშნული საკითხი მხოლო სასამართლოს წესით უნდა ყოფილიყო გადაწყვეტილი.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორების და გარდაბნის რაიონის გამგეობის მიერ საკასაციო პალატაში წარმოდგენილ წერილში გამოთქმულ მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ გარდაბნის რაიონის სასამართლოს 1996წ. 8 თებერვლის გადაწყვეტილებით და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 1996წ. 14 მარტის განჩინებით გაუქმებულ იქნა მ.ხ-ზე გაცემული ორდერი და სასამართლოს ეს ორდერი არ აღუდგენია. საქართველოს უზენაესი სასამართლო პრეზიდიუმის 1996წ. პირველი ნოემბრის დაგენილებით გაუქმებულ იქნა ზემოთ მითითებული გადაწყვეტილება, განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად გადაიგზავნა იმავე სასამართლოში. გარდაბნის რაიონის სასამართლოს 1997წ. 19 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. ბ-ის და ე. ბ-ის სარჩელი გარდაბნის გამგეობისა და მ. ხ-ის მიმართ ორდერის ბათილად ცნობის შესახებ დატოვებულ იქნა განუხილველად, ხოლო მ.ბ-ი და ე.ბ-ი მ.ხ-ის შეგებებული სარჩელის საფუძველზე გამოსახლებულ იქნენ ფართის მიუცემლად სადავო ბინებიდან. აღნიშნული გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაშია შესული.

ამდენად, ზემოთ მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არსებითად სწორია. შესაბამისად კასატორების _ მ. ბ-ისა და ე. ბ-ის საკასაციო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობის მოტივით და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 5 აგვისტოს განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ს 399-ე, 404-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. კასატორების _ მ. ბ-ის და ე. ბ-ის საკასაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 5 აგვისტოს განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.