3გ-ად-413-კ-02 28 მარტი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნ. ქადაგიძე,

გ. ქაჯაია

დავის საგანი: ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიყენებული ზიანის გადახდევინება და “ბე"-ს ორმაგი ოდენობით დაბრუნება.

აღწერილობითი ნაწილი:

თერჯოლის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა თერჯოლის რაიონის სოფ. ...-ში მცხოვრებმა ვ. კ.-მ, რომლის საფუძველზეც მოითხოვა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიგანყოფილების 2001წ. 2 ოქტომბრის ¹41 ბრძანების გაუქმება.

მოსარჩელე თავის მოთხოვნას აფუძნებდა შემდეგ გარემოებებზე: სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიგანყოფილების მიერ მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება შპს “თ.-ს" პრივატიზების შესახებ.

2001წ. 24 სექტემბერს აღნიშნული საწარმო რაიგანყოფილების მიერ გამოტანილი იქნა აუქციონზე გასაყიდად. მოსარჩელემ აუქციონში მონაწილეობის მისაღებად განცხადებით მიმართა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის განყოფილებას და წარადგინა 3100 ლარის ოდენობით “ბე"-ს გადახდის დამადასტურებელი საბანკო ქვითარი, რადგანაც აუქციონში მის გარდა მონაწილეობა არავის არ მიუღია, იგი გამოცხადდა გამარჯვებულად.

სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2001წ. 28 სექტემბრის წერილით მიჩნეულ იქნა, რომ პრივატიზაციის პროცესში ადგილი ჰქონდა კანონდარღვევას და ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიგანყოფილების უფროსის 2001წ. 2 ოქტომბრის ¹41 ბრძანებით გაუქმდა აუქციონის შედეგები.

ვინაიდან ყველა კანონდარღვევა დაშვებული იქნა ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიგანყოფილებისა და თერჯოლის რაიონის გამგეობის მიერ და აღნიშნულის შედეგმა _ აუქციონის გაუქმებამ _ ზარალი მიაყენა მას, როგორც კეთილსინდისიერ მყიდველს, მოსარჩელე მოითხოვდა ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიონული განყოფილების უფროსის 2001წ. 2 ოქტომბრის ¹41 ბრძანების გაუქმებას.

სკ-ს 423-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამასად გადახდილი “ბეს", 3100 ლარის ორმაგად, 6200 ლარის ოდენობით დაბრუნებას და მიყენებული ზიანის 20000 ლარის ანაზღაურებას.

მოპასუხემ _ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიონულმა განყოფილებამ სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ “სახელმწფო ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზაციის შესახებ" საქართველოს კანონი სასამართლო წესით ითვალისწინებს, მხოლოდ გარიგებათა ბათილობას ხოლო ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, მხარეებს შორის გარიგება არ შემდგარა, კერძოდ, გარიგება არ გაფორმებულა იმ წესით, რასაც ითვალისწინებს “სახელმწიფო ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების შესახებ” დებულების მე-7 მუხლის მე-6, მე-7, მე-8 და მე-9 პუნქტები და, ამდენად, ქონების მართვის სამინისტროს რაიგანყოფილების 2001წ. ¹41 ბრძანება ბათილად ცნობს არა გარიგებას, არამედ კანონდარღვევით ჩატარებული აუქციონის დამტკიცების შესახებ გამოცემულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს. რაც შეეხება “ბე”-ს სახით გადახდილი 3100 ლარის ორმაგად ე.ი. 6200 ლარის ოდენობით უკან დაბრუნებას, ეს მოთხოვნაც არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ვინაიდან აღნიშნული სამართლებრივი ურთიერთობა მოწესრიგებულია სპეციალური ნორმატიული აქტებით “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის და “სახელმწიფო ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების შესახებ” დებულებით, ხოლო სკ-ს 423-ე მუხლის მოთხოვნა ამ შემთხვევაში არ შეიძლება გამოყენებულ იქნეს, რადგან აღნიშნული კოდექსის 421-ე მუხლის თანახმად, “ბე”-დ მიიჩნევა ფულადი თანხა, რომელსაც ხელშეკრულების ერთი მხარე აძლევს მეორე მხარეს და ამით დასტურდება ხელშეკრულების დადების ფაქტი. პრივატიზაციის შემთხვევაში “ბე”-ს გადახდა არ შეიძლება ჩაითვალოს ხელშეკრულების დადების დამადასტურებელ გარემოებად, ვინაიდან “სახელმწიფო ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების შესახებ” დებულების შესაბამისად, “ბე”-ს გადახდა აუქციონში მონაწილეობის სურვილის მქონე სუბიექტს მხოლოდ უფლებას აძლევს მონაწილეობა მიიღოს აუქციონში.

ამდენად, სკ-ს 423-ე მუხლზე მითითება “ბე”-ს ორმაგად დაბრუნების თაობაზე, მოწინააღმდეგე მხარის განმარტებით, არის უსაფუძვლო.

რაც შეეხება “ბე”-ს სახით გადახდილი 3100 ლარის დაუბრუნებლობის გამო 20000 ლარის ოდენობით მიყენებული ზარალის ანაზღაურების მოთხოვნას, მოპასუხემ მიუთითა, რომ მოსარჩელეს აუქციონის შედეგების გაუქმებისთანავე ნებისმიერ დროს უფლება ჰქონდა დაებრუნებინა გადახდილი “ბე”, რასაც მან შეგნებულად აარიდა თავი. აღნიშნულზე მეტყველებს ის ფაქტიც, რომ 2002წ. 1 აპრილს მას წერილობით მიმართეს “ბე”-ს გატანის თაობაზე, მაგრამ მან უარი განაცხადა მიმართვის ჩაბარებასა და “ბე”-ს გატანაზე.

მე-3 პირმა თერჯოლის რაიონის გამგეობამ მიუთითა, რომ შპს “თ.-ო” მათ მიერ შეტანილი არ ყოფილა საპრივატიზებო ობიექტების ნუსხაში, რის გამოც, ქონების მართვის თერჯოლის რაიონულ განყოფილებას უფლება არ ჰქონდა მოეხდინა მისი პრივატიზება.

მესამე პირის _ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს წარმომადგენელმა განმარტა, რომ შპს “თ.-ს” აუქციონის ფორმით პრივატიზებისას დარღვეული იყო კანონმდებლობის მოთხოვნები, რის გამოც მისი შედეგების გაუქმება მოპასუხის მიერ იყო კანონიერი და ვ. კ.-ის სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

თერჯოლის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 29 აპრილის გადაწყვეტილებით ვ. კ.-ს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება ვ. კ.-ის მიერ აპელაციის წესით გასაჩივრდა ქუთაისის საოლქო სასამართლოში. აპელანტი სააპელაციო საჩივარში ძირითადად მიუთითებდა იმავე გარემოებებზე, რასაც სასარჩელო განცხადებაში. საქმის მოსამზადებელ სტადიაზე აპელანტმა ვ. კ.-მა საოლქო სასამართლოში შეიტანა განცხადება, რითაც დააზუსტა თავისი მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურების ნაწილში და მოპასუხისაგან მოითხოვა 30200 ლარის გადახდა.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 29 ივლისის გადაწყვეტილებით ვ. კ.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თერჯოლის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 29 აპრილის გადაწყვეტილება.

ვ. კ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიონულ განყოფილებას ვ. კ.-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 27100 ლარის გადახდა.

სარჩელს ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიგანყოფილების 2001წ. 2 ოქტომბრის ¹41 ბრძანების გაუქმების ნაწილში ეთქვა უარი.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ზემო აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრებული იქნა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში სახელმწიფო ქონების მართვის თერჯოლის რაიგანყოფილების მიერ.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა შემდეგ გარემოებებზე:

რაიონულ სასამართლოში ვ. კ.-ი მატერიალური ზიანის დაკმაყოფილებას ითხოვდა გადახდილი “ბე”-ს დაუბრუნებლობის მოტივით, ხოლო საქმის სააპელაციო წესით გასაჩივრების შემდეგ, აპელანტმა სასამართლო პროცესზე გაზარდა სასარჩელო მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურების ნაწილში და “ბეს” დაუბრუნებლობის გამო მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა შეცვალა მის მიერ დადებული ხელშეკრულებებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურებით, რომლის წარმოშობასაც იგი უკავშირებს აუქციონის შედეგების ბათილად ცნობას.

სსკ-ს 381-ე მუხლის თანახმად, დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მოწინააღმდეგე მხარე თანახმა იქნება ამაზე. მოპასუხე მხარემ უარი განაცხადა აპელანტის მიერ წარმოდგენილი დამატებითი განცხადების მიღებაზე, რაც საოლქო სასამართლომ არ გაიზიარა და გადაწყვეტილებაში მიუთითა, რომ “მოწინააღმდეგე მხარე და მესამე პირები წინააღმდეგი არ არიან დამატებითი განცხადების მიღებაზე”, რაც სინამდვილეს არ შეეფერება.

ვინაიდან პირველი ინსტანციის სასამართლოში დადასტურდა, რომ მოსარჩელემ “ბე” თვითონ არ დაიბრუნა და არც არანაირი მტკიცებულება არ ჰქონდა, რომ “ბე”-ს დაუბრუნებლობით მიადგა 20000 ლარის ოდენობით მატერიალური ზარალი, მან ქუთაისის საოლქო სასამართლოს უფრო გაზრდილი ზიანის ანაზღაურების საფუძვლად და იურიდიული ძალის მქონე მტკიცებულებებად დაუსახელა ხელშეკრულებები, რომელთა შეუსრულებლობის გამო ვითომდა მას მიადგა 24100 ლარის ზიანი, ამით მან სააპელაციო სასამართლოს, ფაქტობრივად, მიუთითა ზიანის ანაზღაურების საკითხში ახალი ფაქტებსა და მტკიცებულებებზე, რომელთა წარდგენაც მას თავისუფლად შეეძლო პირველი ინსტანციის სასამართლოშიც, ხოლო სააპელაციო პალატამ არ გამოიყენა სსკ-ს 380-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და უარი არ უთხრა ახალი ფაქტებისა და მტკიცებულებების მიღებაზე. ამასთან წარმოდგენილი ხელშეკრულებები და საპრეტენზიო წერილები სააპელაციო პალატამ საფუძვლად დაუდო ზიანის ანაზღაურების ნაწილს, მაშინ როდესაც აღნიშნულ ხელშეკრულებათაგან ერთი გაფორმებულია 2001წ. 20 ივლისს, ანუ აუქციონის ჩატარებამდე ორი თვით ადრე, ხოლო მეორე ხელშეკრულება გაფორმებულია 2001წ. 12 აგვისტოს ე.ი. აუქციონის გამართვამდე დაახლოებით ერთი თვით ადრე. საგულისხმოა, რომ აპელანტს იმ დროისათვის არ შეიძლება სცოდნოდა აუქციონის გამოცხადებისა და მითითებულ აუქციონში მისი გამარჯვების ფაქტი.

კასატორი მიიჩნევდა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან მოხდა იურიდიულ საფუძველს მოკლებული მტკიცებულებების გაზიარება, რის გამოც, სასამართლო გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელი და აშკარად უკანონოა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა ქ. ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2002წ. 23 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმება თანხის დაკისრების ნაწილში, ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც ვ. კ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდებოდა

მ/წლის 27 მარტს საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარმოდგენილი იქნა ვ. კ.-ის შეგებებული საკასაციო საჩივარი, რომლის საფუძველზეც საჩივრის ავტორმა მოითხოვა, გაუქმებულიყო ქუთაისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 29 ივლისის გადაწყვეტილების ის ნაწილი, რომლითაც ვ. კ.-ს უარი ეთქვა “ბე”-ს ორმაგი ოდენობის დაბრუნებაზე, ხოლო დანარჩენ ნაწილში უცვლელად ყოფილიყო დატოვებული ქუთაისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 29 ივლისის გადაწყვეტილება.

მე-3 პირების: თერჯოლის რაიონის გამგეობისა და ქონების მართვის სამინისტროს წარმომადგენლებმა მხარი დაუჭირეს საკასაციო საჩივარს, ხოლო რაც შეეხება შეგებებულ საკასაციო საჩივარს, მოითხოვეს, აღნიშნულს თქმოდა უარი უსაფუძვლობის მოტივით.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო რა საკასაციო საჩივრისა და შეგებებული საკასაციო საჩივრის საფუძვლებს, მოუსმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებებს, გააანალიზა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულობები. მიიჩნია, რომ როგორც საკასაციო, ისე შეგებებული საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილებულ უნდა იქნეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ს 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამოსად საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ გარემოებებს:

ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიგანყოფილების გადაწყვეტილების საფუძველზე, აუქციონის წესით გასაყიდად, გამოტანილ იქნა შპს “თ.-ო”, რომლის თაობაზეც ინფორმაცია თერჯოლის რაიონულ გაზეთში “...-ა” ოთხჯერ გამოქვეყნდა.

2001წ. 24 სექტემბერს აუქციონში გამარჯვებულად გამოცხადდა ვ. კ.-ი.

2001წ. 2 სექტემბერს სახელმწიფო ქონების მართვის თერჯოლის რაიგანყოფილების ¹41 ბრძანების საფუძველზე, იმ მოტივით, რომ შპს “თ.-ს” საკუთრებაში არსებული სახელმწიფო წილის პრივატიზაციისას დაშვებულ იქნა დარღვევა, გაუქმდა 2001წ. 24 სექტემბერის აუქციონის შედეგები.

ამავე ბრძანების მე-2 ნაწილით განისაზღვრა, რომ აუქციონში გამარჯვებულ პირს ვ. კ.-ს დაბრუნებოდა წინასწარ შეტანილი საპრივატიზებო “ბე” 3100 ლარის ოდენობით.

გამომდინარე იქიდან, რომ ზემოაღნიშნული ბრძანების კანონიერების ნაწილში სასამართლოს გადაწყვეტილება ვ. კ.-ის მიერ საკასაციო წესით გასაჩივრებული არ ყოფილა, საკასაციო სასამართლო, სსკ-ს 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის პრინციპებიდან გამომდინარე, მოკლებულია შესაძლებლობას, იმსჯელოს 2001წ. 24 სექტემბერს გამართული აუქციონის შედეგების ბათილად ცნობის კანონიერებაზე და თვლის, რომ მითითებულ ნაწილში საოლქო სასამართლო გადაწყვეტილება დატოვებულ უნდა იქნეს უცვლელად.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს საოლქო სასამართლოს მსჯელობას დელიქტური ვალდებულებებიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურების თაობაზე და მიიჩნევს, რომ საოლქო სასამართლოს მხრიდან ადგილი აქვს სსკ-ს 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” და “ბ” პუნქტებით გათვალისწინებულ შემთხვევას. კერძოდ, სასამართლო, ზიანის ანაზღაურებას, საფუძვლად უდებს სკ-ს 1005-ე მუხლს, მაშინ, როდესაც სახეზეა ვალდებულებითი სამართლიდან გამომდინარე ურთიერთობა, და სასამართლომ, გადაწყვეტილების გამოტანისას, უნდა იხემძღვანელოს მითითებილი თავით გათვალისწინებული დებულებებით.

კერძოდ, სკ-ს 412-ე მუხლის თანახმად, ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მევალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს.

მითითებული მუხლის დეფინიციიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მოწინააღმდეგე მხარის ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ მოვალის მოქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის აუცილებელია მიზეზობრივ-შედეგობრივი კავშირის არსებობა, რაც მისი მხრიდან საქმეში წარმოდგენილი და დასაბუთებული არ არის. კერძოდ, მოწინააღმდეგე მხარე ზიანის ნაწილში თავის მოთხოვნას აფუძნებს საქმეში წარმოდგენილ ხელშეკრულებას, რომელიც დადებულია ერთი მხრივ ვ. კ.-სა და მეორე მხრივ _ სს “ტ.-ს” შორის. ხელშეკრულება დათარიღებულია 2001წ. 8 ოქტომბრით.

საქმეში წარმოდგენილია 2001წ. 1 ოქტომბრის განცხადება, სადაც კ. კ.-ი უთითებს, რომ მისთვის ცნობილი გახდა აუქციონის შედეგების ბათილად გამოცხადების შესახებ და აღნიშნულის თაობაზე ითხოვს განმარტებას.

ამდენად, ვ. კ.-ისათვის, ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების დადებამდე, ცნობილი იყო აუქციონის შედეგების გაუქმების ფაქტი, რის გამოც, მისი მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სს “ტ.-თან” ხელშეკრულების დადება განაპირობა აუქციონში მისმა გამარჯებამ, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია უსაფუძვლოდ და დაუსაბუთებლად.

აქვე საკასაციო სასამართლო მოწინააღმდეგე მხარის ყურადღებას მიაქცევს სკ-ს 415-ე მუხლის დეფინაციას, რომლის შესაბამისად, თუ ზიანის წარმოშობას ხელი შეუწყო დაზარალებულის მოქმედებამაც, ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება და ამ ანაზღაურების მოცულობა დამოკიდებულია იმაზე თუ უფრო მეტად, რომელი მხარის ბრალით არის ზიანი გამოწვეული; ეს წესი გამოიყენება მაშინაც, როდესაც დაზარალებულის ბრალი გამოიხატება მის უმოქმედობაში _ თავიდან აეცილებინა ან შეემცირებინა ზიანი.

გარდა იმისა, რომ მოწინააღმდეგე მხარე ვერ ადასტურებს მიზეზობრივი კავშირის არსებობას თერჯოლის რაიონის ქონების მართვის განყოფილების ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის, ამასთან საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ იმ შემთხვევაშიც კი თუ ვ. კ.-ს მართლაც მიადგა ზიანი, მას შეეძლო თავისი მოქმედებით ამ ზიანის თავიდან აცილება, ვინაიდან მისთვის ცნობილი და სავარაუდო იყო ის შედეგი, რაც შესაძლოა მოჰყოლოდა აუქციონის ბათილად ცნობას.

ყოველივე ზემოაღნიშნული საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს მიიჩნიოს, რომ ვ. კ.-ის მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურების ნაწილში უსაფუძვლოა და არ დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით.

რაც შეეხება შეგებებული საკასაციო საჩივრის მოთხოვნას, გადახდილი “ბე"-ს ორმაგი ოდენობით დაბრუნების თაობაზე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ აღნიშნული საფუძვლიანია და დაკმაყოფილებულ უნდა იქნეს შემდეგი მოსაზრების გამო:

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს ქონების მართვის განყოფილების მსჯელობას სკ-ს 421-ე მუხლის გამოყენების დაუშვებლობის თაობაზე იმ მოტივით, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა ტერმინთა მხოლოდ გარეგნული და არა შინაარსობრივი იგივეობა, ვინაიდან, პრივატიზაციის კანონმდებლობის შესაბამისად “ბეს" გადახდა, თავისთავად, იძლევა აუქციონში მონაწილეობის უფლებას და არ წარმოშობს ხელშეკრულების დადების ან აუქციონში გამარჯვებულად გამოცხადების ვალდებულებას.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს თავად “ბეს" სამართლებრივ ბუნებას, რომელიც, თავის მხრივ, წარმოადგენს ვალდებულების უზრუნველყოფის აქცესორულ საშუალებას და გამოიყენება ვალდებულების უზრუნველყოფის მიზნით. მას შემდეგ, რაც ვ. კ.-ი გამოცხადებული იქნა კონკურსში გამარჯვებულ პირად, ქონების მართვის სამმართველოს, კანონმდებლობის შესაბამისად, წარმოიშვა მასთან ხელშეკრულების დადების ვალდებულება, რის გამოც, შეიცვალა “ბეს" დანიშნულება და “ბე" იქცა ვალდებულების უზრუნველყოფის გარანტად და არა აუქციონში მონაწილეობის მიღების საშუალებად.

შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში გამოყენებულ უნდა იქნეს სკ-ს 423-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და ვ. კ.-ის მიერ გადახდილი “ბე" უნდა დაექვემდებაროს ორმაგი ოდენობით უკან დაბრუნებას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ს 41-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ი ტ ა :

1. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიონული განყოფილების საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. ვ. კ.-ის შეგებებული საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

3. გაუქმდეს ქუთაისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 29 ივლისის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში და მითითებულ ნაწილში მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

4. ვ. კ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ; სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიონულ განყოფიელბას ვ. კ.-ის სასარგებლოდ გადახდეს “ბე" ორმაგი ოდენობით, სულ 6200 ლარი.

ვ. კ.-ის მოთხოვნას სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს თერჯოლის რაიონული განყოფილებისათვის ზიანის ანაზღაურების თაობაზე ეთქვას უარი.

5. ვ. კ.-ს შეგებებულ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი ჩაეთვალოს სარჩელის დაუკმაყოფილებლობის ნაწილში გადახდილ ბაჟად;

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.