გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3გ-ად-418-კ-02 7 მარტი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

გ. ქაჯაია,

ნ. ქადაგიძე

დავის საგანი: ფიზიკური და მორალური ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობთი ნაწილი:

2001წ. 22 თებერვალს მ. გ-ამ სარჩელით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს და მოითხოვა ¹63 აბაშის საარჩევნო ოლქში 1999წ. 31 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნების შედეგების ბათილად ცნობა, მორალური და ფიზიკური ზიანისათვის ცსკოს მიერ 24000 ლარის კომპენსაციის სახით ანაზღაურება იმ საფუძვლით, რომ იგი რეგისტრირებული იყო საქართველოს პარლამენტის წევრობის მაჟორიტარ კანდიდატად ¹... აბაშის საარჩევნო ოლქში. 1999წ. 31 ოქტომბრის საქართველოს პარლამენტის არჩევენებზე იმის გამო, რომ მას ცსკომ წინა საარჩევნო კამპანიის ჩასატარებელი თანახა არ ჩაუირიცხა, პროტესტის ნიშნად დაიწყო შიმშილობა. როგორც მოსალოდნელი იყო დეპუტატად არჩეული ვერ იქნა, რაც მ. გ-ას აზრით, მოხდა დაუფინანსებლობის გამო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2001წ. 5 მარტის გადაწყვეტილებით მ. გ-ას სარჩელი ¹... აბაშის საარჩევნო ოლქში 1999წ. 31 ოქტიმბრის საპარლამენტიო არჩევნების შედგების ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა, ხოლო სარჩელი მორალური და ფიზიკური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში განსჯადობით განსახილველად გადაეცა კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 3 აგვისტოს განჩინებით, საქმე განსჯადობით განსახილველად გადაეცა ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს.

ვაკე-საბურთალოს რაიონულმა სასამართლომ 5 დეკემბრის განჩინებით მოპასუხედ მიიჩნია ცსკო, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო საქმეში მესამე პირად ჩააბა.

სასამართლოს 2002წ. 17 იანვრის გადაწყვეტილებით მ. გ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო:

რაიონულმა სასამართლომ განმარტა, რიომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2001წ. 5 მარტის გადაწყვეტილებით დადგენილ იქნა ის ფაქტი, რომ სახელმწიფოს მიერ გამოყოფილი იყო მხოლოდ საარჩევნო კომისიის მუშაობისათვის განსაზღვრული თანხები, ხოლო რაც შეეხება «საქართველოს პარლამენტის არჩევენების შესახებ" ორგანული კანონის 30-ე მუხლის მესამე პუნქტში მითითებულ საარჩევნო ფონდებს, რომელსაც პარტიები, საარჩევნო ბლოკები და მაჟორიტარი დეპუტატები ქმნიან და რომელიც ნაწილობრივ სახელმწიფოს მიერ ფინანსდება, 1999წ. კანონით «სახლემწიფო ბიუჯეტის შესახებ" ამ ფონდების ნაწილობრივ დაფინანსება ქვეყნის მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობის გამო არ განსაზღვრულა, ამდენად, საარჩევნო ფონდების დასაფინანსებლად სახელმწიფოს მიერ თანხები არ გამოყოფილა, რის გამოც ვერ მოხდა მათი დაფინანსება. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ ცსკოს მიერ შესაბამისი დადგენილებებით განისაზღვრა საარჩევნო ფონდის შექმნისა და გამოყენების წესი, ასევე ხარჯების განაწილების წესი, რაც მ. გ-ას მხრიდან გასაჩივრებული არ ყოფილა.

რაიონულმა სასამართლომ დაუსაბუთებულად მიიჩნია მ. გ-ას სარჩელი იმ მოტივით, რომ ადგილი არ ჰქონდა დელიქტის შედეგად დამდგარ ზიანს და ამავე დროს უსაფუძვლო იყო მოთხოვნა მორალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში.

აღნიშნული გადაწყვეტილება მ. გ-ამ აპელაციის წესით გაასაჩივრა თბილისის საოლქო სასამართლოში.

სააპელაციო საჩივარში მ. გ-ამ მოითხოვა რაიონული სასამართლოს 2002წ. 17 იანვრის გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება და ცსკოს 138000 ლარის დაკისრება შემდეგ გარემეობათა გამო:

1. მ. გ-ამ აღნიშნა, რომ რაიონულმა სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გაითვალისწინა კანონის «საქართველოს პარლამენტის არჩევენების შესახებ" 30-ე მუხლის პირველი პუნქტის მოთხოვნა, რომლის თანახმად: «არჩევნებთან დაკავშირებული ხარჯების სავარაუდო ოდენობას განსაზღვრავს ცსკოს, რომელიც არჩევნების წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ კანონში აისახება ცალკე მუხლით"; წარმოდგენილი არ ყოფილა მტკიცებულებები იმის თაობაზე, რომ ცსკომ და მოითხოვა მათი ასახვა ბიუჯეტში, რის გამოც კომისიის მიერ დარღვეულ იქნა კანონის ეს მოთხოვნა. ქვეყნის მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობით არ შეიძლება გამართლება დეპუტატობის კანდიდატის დაუფინანსებლობა.

2. აპელანტის აზრით, სასამართლომ არ მიუთითა დელიქტური ვალდებულებების ნორმებზე, კერძოდ, არ გამოიყენა სკ-ს 1005-ე მუხლის პირველი ნაწილი, სახელმწიფოს ვალდებულებების შესახებ მისი მოსამსახურის განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე, რასაც შედეგად მოჰყვა მისი მძიმე ავადმყოფობა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 16 ივლისის გადაწყვეტილებით, მ. გ-ას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. გაუქმდა ვაკე-საბურთალოს 2002წ. 17 იანვრის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომელიც მ. გ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

სასამართლომ გადაწყვეტილება დააფუძნა შემდეგ გარემოებებზე:

1. სააპეალციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან მ. გ-ას სარჩელი მიმართული იყო სახელმწიფოს მიმართ და შეიცავდა გარკვეული თანხების მოთხოვნას, საქმეში მოპასუხედ ჩაბმული უნდა ყოფილიყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, რაც გამოსწორებულ იქნა სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ და იგი საქმეში თანამოპასუხედ ჩაება ცსკოსთან ერთად;

2. სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა მოსაზრებების გათვალისწინებით დავის საგნის გადიდების თაობაზე სსკ-ს 381-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში მიზანშეუწონლად ჩათვალა დავის საგნის გარდა;

3. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2001წ. 5 მარტის გადაწყვეტილებაში დადგენილი ფაქტი, რომ 1999წ. საპარლამენტო არჩევნებისათვის სახელმწიფომ გამოყო მხოლოდ არჩევნებთან დაკავშირებული საარჩევნო კომისიის ხარჯები, ხოლო რაც შეეხება კანონის «საქართველოს პარლამენტის არჩევნების შესახებ" 30-ე მუხლის მესამე ნაწილით გათვალისწინებულ საარჩევნო ფონდს, იგი სახელმწიფოს მხრიდან დაფინანსებული არ ყოფილა. აღნიშნული არც საქმის მასალებით დგინდება, ხოლო, მ. გ-ას მიერ არ გასაჩივრებულა ცსკოს დადგენილებები, რომლებიც შეეხებოდა საარჩევნო ფონდის შექმნასა და ხარჯების განაწილების წესს;

4. სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ რაიონულმა სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ მის ჯანმრთელობას ვნება მიადგა მოპასუხის ქმედების გამო, რადგან ასეთი რამ, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, არც რაიონულ სასამართლოში და არც სააპელაციო ინსტანციაში მ. გ-ას მიერ დასაბუთებული არ ყოფილა;

5. სასამართლოს განმარტებით, აპელანტის მიერ სკ-ს 1005-ე მუხლზე მითითება, რომელიც თითქოსდა უნდა გამოეყენებინა რაიონულ სასამართლოს, უსაფუძვლოა, ვინაიდან კანონის აღნიშნული ნორმა ითვალისწინებს სახელმწიფოს პასუხისმგებლობას მისი მოსამსახურის მიერ მიყენებული ზიანისათვის, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია, რადგან აპელანტის მიერ კონკრეტულად დასახელებული არ ყოფილა რომელიმე სახელმწიფო მოსამსახურე, რომლის განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით, სამსახურებრივი ვალდებულებების დარღვევით ზიანი მიადგა სხვა პირს _ მოცემულ შემთხვევაში მ. გ-ას, ამდენად, საქმის გარემოებებით არ დადგინდა მ. გ-ას ჯანმრთელობისათვის ზიანის მიყენება, რაც გამოიწვევდა სახელმწიფოს მხრიდან ამ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას;

6. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ უსაფუძვლოა აპელანტ მ. გ-ას მოთხოვნა მორალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში, რადგან აპელანტმა ვერ დაასაბუთა სკ-ს მე-18 მუხლით გათვალისწინებული რომელი სიკეთის ხელყოფა მოხდა და რაში გამოიხატა იგი. აპელანტის მითითება შაქრიანი დიაბეტით დაავადებაზე იმ მიმართებით, რომ იგი წარმოადგენს იმის შედეგს, რომ არჩევენებთან დაკავშირებული ხარჯები არ აისახა სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ კანონში, რამაც იგი შეზღუდა საარჩევნო კამპანიის ჩატარებაში, არ იქნა გაზიარებული, რადგან არ იქნა დადგენილი განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით ზიანის მიყენების ფაქტი, ამდენად, არ არის მართებული აპელანტის მხრიდან დაავადებისა და საარჩევნო კამპანიის ჩაშლას შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობის მტკიცება.

მ. გ-ამ თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 16 ივლისის გადაწყვეტილება გაასაჩივრა საკასაციო წესით და მოითხოვა ექსპერტიზის დანიშვნა და სასამართლოს საშუალებით მტკიცებულებათა გამოთხოვა, ახალი გადაწყვეტილების მიღება და ცსკოსა და ფინანსთა სამინისტროსათვის მის სასარგებლოდ ფიზიკური და მორალური ზიანის საკომპენსაციოდ 138000 ლარის დაკისრება შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. კასატორმა განმარტა, რომ სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სსკ-ს 381-ე მუხლი; მიზანშეუწონლად არ უნდა ჩაეთვალა დავის საგნის გაზრდა, რადგან მან სსკ-ს 83-ე მუხლის თანახმად დავის საგნის გაზრდის თაობაზე განაცხადი გააკეთა ჯერ კიდევ 2001წ. 31 ივლისს, შემდეგ კი 2001წ. 5 ოქტომბერს და არა საქმის წინასწარი სასამართლო განხილვისათვის მომზადების შემდეგ;

2. კასატორის აზრით, სასამართლომ არ გამოიყენა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლი, რომ «სახელმწიფო ადმინისტრაციულ ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ მისი სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო". ცსკოს წარმომადგენლების განმარტებით კი, რადგან სახელმწიფომ ვერ შეასრულა მისი ვალდებულებები, ამიტომ მოპასუხედ ცნობილი უნდა ყოფილიყო სახელმწიფოს წარმომადგენელი ფინანსებიდან, ე.ი. ფინანსთა სამინისტრო ვ. გ-ას მიუთითებს, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა სსკ-ს 103-ე, 154-ე და 162-ე მუხლები და არ დააკმაყოფილეს მისი განცხადება;

3. კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს გადაწვეტილებას, რომ უსაფუძვლოა მისი მითითება სკ-ს 1005-ე მუხლზე იმ მოტივით, რომ მან არ დაასახელა კონკრეტული სახელმწიფო მოსამსახურე, რომლის განზრახი ან უხეში გაუფთხილებლობით ზიანი მიადგა მას, საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლის საფუძველზე, მას ჰქონდა უფლება მოეთხოვა ზიანის ანაზღაურება ისე, რომ არ დაესახელებინა კონკრეტული სახელმწიფო მოსამსახურე;

4. მ. გ-ა არ ეთანხმება სასამართლოს გადაწყვეტილებას იმ ნაწილშიც, რომ მან ვერ დაასაბუთა სკ-ს მე-18 მუხლით გათვალისწინებული რომელი სიკეთის ხელყოფა მოხდა და რაში გამოიხატა იგი. მისი აზრით, ამ შემთხვევაში სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა სკ-ს კომენტარი (წიგნი I, გამომცემლობა «სამართალი", 1999წ. მთავარი რედაქტორი, ლადო ჭანტურია, გვ. 73), სადაც სიტყვასიტყვით წერია: «მოცემულ შემთხვევაში უნდა ვიგულისხმოთ სამსახურებრივად დაცული იმ არაქონებრივი ინტერესის ხელყოფა, რომელსაც ქონებრივი ეკვივალენტი არ გააჩნია. მორალური ზიანი შესაძლოა სხვადასხვა სიმძიმის იყოს. დაწყებული მორალური დარღვევებით, რომელიც თავს ატყდება ადამიანს საზოგადოებრივ ცხოვრებაში, მაგრამ არ ბღალავს მისი სირცხვილის გრნობას, დამთავრებული სულიერი ტკივილებით, რომლებიც შესაძლოა მისი ფიზიკური დაუძლურების ან ფსიქიკური აშლილობის საფუძველი შეიქმნას".

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა მ. გ-ას საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ მ. გ-ას საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის მოტივით და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 16 ივლისის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ მან დავის საგნის გაზრდის თაობაზე განაცხადი პირველი ინსტანციის სასამართლოშივე გააკეთა. მართალია, საქმეში წარმოდგენილია კასატორის პასუხი შესაგებელზე და განცხადება, სადაც მან მოითხოვა ფიზიკური ზიანის საკომპენსაციოდ 120000 ლარისა და მორალური ზიანისათვის 18000 ლარის დაკისრება ფინანსთა სამინისტროსთვის, მაგრამ ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოში 2002წ. 17 იანვარს შემდგარი სასამართლო სხდომის ოქმიდან ირკვევა, რომ მან კასატორმა პროცესზე გამოაქვეყნა და მხარი დაუჭირა სასარჩელო განცხადებას, რომლითაც ითხოვდა მიყენებული ფიზიკური და მორალური ზიანის ანაზღაურებას 12000-12000 ლარის ოდენობით მოპასუხე ცსკოსაგან. კასატორს ასევე არ მოუთხოვია საქმეში ფინანსთა სამინისტროს მოპასუხედ ჩაბმა, რომელიც მესამე პირის სტატუსით იყო მოწვეული. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სწორედ აღნიშნული გარემოებების გამო სააპელაციო სასამართლომ კასატორს სასამართლო სხდომაზე დააზუსტებინა მოთხოვნას თანხის ნაწილში, რა დროსაც ამ უკანასკნელმა განაცხადა, რომ ზრდიდა სასარჩელო მოთხოვნას და ითხოვა მოპასუხეებისათვის მის სასარგებლოდ 138000 ლარის გადახდის დაკისრება სსკ-ს 381-ე მუხლის თანახმად დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მოწინააღმდეგე მხარე თანახმა იქნება ამაზე ან სააპელაციო სასამართლო ამას მიზანშეწონილად ცნობს. სხდომის ოქმიდან ირკვევა, რომ მოწინააღმდეგე მხარე _ ფინანსთა სამინისტრო არ დაეთანხმა თანხის გაზრდის მოთხოვნას, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ არ დააკმაყოფილა აპელანტის მოთხოვნა დავის საგნის გაზრდის თაობაზე მიზანშეუწონლობის გამო. აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ კასატორის მიერ არც რაიონულ და არც სააპელაციო სასამართლო სხდომის ოქმებთან დაკავშირებით არ ყოფილა წარდგენილი შენიშვნები მათი უსწორობისა თუ უსრულობის თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ 1999 წელს საპარლამენტო არჩევნებისათვის სახელმწიფომ გამოყო მხოლოდ არჩევნებთან დაკავშირებული საარჩევნო კომისიების ხარჯები, ხოლო საარჩევნო ფონდები კანონით «1994წ. სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ" ქვეყნის მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობის გამო არ განსაზღვრულა და შესაბამისად დეპუტატობის მაჟორიტარი კანდიდატების საარჩევნო ფონდების დაფინანსება არ მომხდარა. ცსკოს მიერ აღნიშნული ვითარების გამო მიღებულ იქნა 1999წ. 5 აგვისტოს მიღებული ¹47/1999 და 46/199თ დადგენილებები საარჩევნო ფონდის შექმნისა და ხარჯების განაწილების წესის შესახებ.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში უსაფუძვლოა კასატორის მოთხოვნა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლის გამოყენების თაობაზე. აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ სახელმწიფოს მიერ არ ყოფილა დაფინანსებული არც ერთი მაჟორიტარი დეპუტატობის კანდიდატის საარჩევნო კამპანია და რომ კასატორის მიერ არ ყოფილა გასაჩივრებული ზემოთ მითითებული დადგენილებები.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს და მიიჩნევს, რომ ასევე უსაფუძლოა კასატორის მოსაზრება მისი ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების თაობაზე, რაც თითქოსდა გამოწვეული იყო 1999წ. 19-23 ოქტომბრის პერიოდში მისი სასარჩევნო კომპანიის დაუფინანსებლობის გამო დაწყებული შიმშილობისას განცდილი მძიმე ნერვული სტრესით, ვინაიდან კასატორის მიერ აღნიშნული გარემოება საქმეში რაიმე მტკიცებულებებით არ არის დასაბუთებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ კასატორს ასევე კანონიერად ეთქვა უარი სკ-ს 1005-ე მუხლის გამოყენების თაობაზე, რადგან ამ უკანასკნელმა ვერ მიუთითა კონკრეტული სახელმწიფო მოსამსახურე, რომლის განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით, სამსახურებრივი ვალდებულებების დარღვევით მიადგა მას ზიანი.

უსაფუძვლოა კასატორის მითითება სკ-ს კომენტარზე მორალური ზიანის ანაზღაურების საკითხთან დაკავშირებით და მასზე მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის დაფუძნება, რადგან როგორც აღინიშნა, არ მომხდარა არც ერთი მაჟორიტარი დეპუტატობის კანდიდატის დაფინანსება სახელმწიფოს მხრიდან და ეს ფაქტი არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს კასატორისათვის მძიმე მორალური ზიანის მიყენების საფუძვლად. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ კანონიერად არ გაიზიარა კასატორის ეს მოთხოვნა და არ დააკმაყოფილა იგი უსაფუძვლობის მოტივით.

საკასაციო სასამართლო განუმარტავს კასატორს, რომ სსკ-ს 406-ე მუხლის თანახმად დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება საკასაციო სასამართლოზე დაუშვებელია, ხოლო 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დამატებითი ან დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია. მოცემულ შემთხვევაში კასატორის მიერ არ არის დასაბუთებული არც ექსპერტიზის ჩატარების და არც სასამართლოს საშუალებით მტკიცებულებების გამოთხოვის მოთხოვნები, შესაბამისიად საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის აღნიშნულ მოთხოვნებს.

აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრის მოთხოვნების დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძვლები არ არსებობს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ს 399-ე, 404-ე, 408-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. გ-ას საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 16 ივლისის გადაწყვეტილება.

3. მ. გ-ა მისი ქონებრივი მდგომარეობის გამო განთავისუფლდეს სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.