გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3გ-ად-419-კ-02 26 თებერვალი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

მ. ვაჩაძე,

გ. ქაჯაია

დავის საგანი: სს «ი-ის" მიერ სახაზინო საწარმო «გ-ისათვის" გაცემული კრედიტის მოპასუხისათვის დაკისრება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2001წ. 8 მარტს სს «ი-მა" სარჩელით მიმართა გარდაბნის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე გარდაბნის რაიონის გამგეობის მიმართ და მიუთითა შემდეგზე:

1996წ. 6 აგვისტოს სს «ი-სა" და სახაზინო საწარმო «გ-ს" შორის გაფორმდა საკრედიტო ხელშეკრულება 194825 ლარზე ერთიწ. ვადით 24%-იანი დარიცხვით. განსაზღვრული იყო, რომ სახაზინო საწარმო «გ-ს" ხორბალი და სასოფლო-სამეურნეო პროდუქცია უნდა ეწარმოებინა. აღნიშნული თანხები «ტასისის" მიერ იყო გამოყოფილი. გარდაბნის რაიონის გამგეობამ 1996წ. 8 ივლისს ¹678 წერილით მიმართა სს «ი-ს", თავდებად დაუდგა სახაზინო საწარმო «გ-ს" 194825 ლარის კრედიტზე და განაცხადა, რომ ამ უკანასკნელის მიერ მიღებული კრედიტის გადაუხდელობის შემთხვევაში, გამგეობა თავად დაფარავდა არსებულ კრედიტს 1997წ. დეკემბრამდე, რაც არ გაუკეთებია.

1996წ. კრედიტი 194825 ლარი სახაზინო საწარმო «გ-მა" დაფარა ნაწილობრივ, დარჩენილმა დავალიანებამ 127620 ლარი შეადგინა, თუმცა მეწარმემ აღნიშნული დავალიანების სრულად გადახდა ვერ შეძლო, რის გამოც სს «ი-ი" იძულებული გახდა თავად დაეფარა «ტასისის»' ვალი. სახაზინო საწარმო «გ-ს» კი ვალის დაფარვის ვადა გაუგრძელდა.

მიუხედავად აღნიშნულისა, სახაზინო საწარმო «გ-ს" დავალიანება კვლავ არ დაუფარავს, რის გამოც სს «ი-მა" გარდაბნის რაიონის სასამართლოში სარჩელი შეიტანა და სახაზინო საწარმო «გ-საგან" 184317 ლარის გადახდა მოითხოვა. გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 18 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მოპასუხეს სს «ი-ის" სასარგებლოდ 184317 ლარისა და სახელმწიფო ბაჟის სახით 4608 ლარის გადახდა დაეკისრა, გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა. სააღსრულებო ფურცელიც გამოიწერა, მაგრამ თანხის ამოღება და გადაწყვეტილების აღსრულება ვერ მოხერხდა, რადგან სახაზინო საწარმო «გ-ის" დაგირავებული ქონება გაფლანგული იყო და მისი ამოღება აღმასრულებელმა ვერ შეძლო. დასტურად საქმეში წარმოდგენილია 2001წ. 16 ივნისს შედგენილი «უქონლობის ოქმი».

სს «ი-ის" თქმით, რადგან მისთვის მიკუთვნებული თანხის ამოღება ვერ მოხერხდა, იგი იძულებული გახდა, კვლავ მიემართა გარდაბნის რაიონული სასამართლოსათვის და ვალის დაფარვა ახლა გარდაბნის რაიონის გამგეობისაგან მოეთხოვა, რადგან მის მიერ იყო სახაზინო საწარმო «გ-ი" შექმნილი და დამტკიცებული წესდების თანახმად, თუ მეწარმე თავად ვერ გადაიხდიდა ვალებს, დამფუძნებელი იყო სუბსიდურად პასუხისმგებელი ვალების გადახდაზე. უფრო მეტიც, მან სს «ი-ს" თავდებობის წერილი გაუგზავნა, რომლითაც სახაზინო საწარმო «გ-ის" მიერ ვალის გაუსტუმრებლობის შემთხვევაში მათი დაფარვა თავის თავზე აიღო.

2001წ. 4 აპრილს გარდაბნის რაიონის გამგეობამ შესაგებლით მიმართა გარდაბნის რაიონულ სასამართლოს და მიუთითა, რომ გარდაბნის რაიონის გამგეობის 1996წ. 18 ივლისის ¹678 წერილი არ უნდა ყოფილიყო მიჩნეული თავდებობად, რადგან დაცული არ ყოფილა თავდებობისათვის კანონით დადგენილი წესები.

გარდაბნის რაიონის გამგეობამ აქვე მიუთითა, რომ რაიონის საკრებულოს სარევიზიო კომისიის მიერ Aშედგენილი 2000წ. 30 ოქტომბრის აქტით ირკვეოდა, რომ 1996წ. 6 აგვისტოს საკრედიტო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სესხი მთლიანად იქნა დაფარული სახაზინო საწარმო «გ-ის" მიერ 1997წ. დეკემბრისათვის _ ნაწილი თანხის გადახდის გზით, ნაწილი კი კვლავ იმავე მხარეებს შორის 1997წ. 15 დეკემბერს დადებული ორი ახალი საკრედიტო ხელშეკრულებით, 127620 ლარის ოდენობით. ეს უკანასკელი სახაზინო საწარმო «გ-ის" ქონების დაგირავებით და არა გამგეობის თავდებობის შედეგად გაიცა.

აქვე ნიშანდობლივია ის გარემოებაც, რომ გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 1999წ. გადაწყვეტილებით სახაზინო საწარმო «გ-ს" სს «ი-ისათვის» 1997წ. 15 დეკემბრის საკრედიტო დავალიანების _ 188925 ლარის გადახდა დაეკისრა, რასაც გამგეობის წერილი საერთოდ არ ეხებოდა. ამდენად, შესაგებლის ავტორმა უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ გარდაბნის რაიონული სასამართლოს ზემოხსენებულ გადაწყვეტილებას მოცემულ დავაზე პრეიუდიციული მნიშვნელობა უნდა მისცემოდა.

გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 18 მაისის სასამართლოს სხდომაზე მოპასუხის წარმომადგებელმა სასამართლოს წარუდგინა გარდაბნის რაიონის ქონების მართვის სამმართველოსა და შპს «კ-ს" შორის 1997წ. 5 დეკემბერს გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც სახაზინო საწარმო «გ-ის" ბალანსზე რიცხული ქონება (გამოსასყიდი ღირებულებით 121832 ლარი) გადაცემულ იქნა მის სამართალმემკვიდრე შპს «კ-ს" ბალანსზე. აქვე დადგენილ იქნა, რომ სახაზინო საწარმო «გ-ი" ხელმოწერის დღიდან გაუქმებული უნდა ყოფილიყო, მაგრამ იმის გამო, რომ მოიჯარემ დადებული ხელშეკრულების პირობები დაარღვია, გარდაბნის რაიონის ქონების მართვის სამმართველოს 1998წ. 15.10. ¹165 ბრძანებით გაუქმდა ეს უკანასკნელი და იმავე ქონებაზე გამოცხადდა აუქციონი, შედეგად კი, 1999წ. 23 მარტს რაიონის ქონების მართვის სამმართველოსა და მოქალაქე კ. ჯ-ს შორის გაფორმდა ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება, რომლის თანხმადაც კ. ჯ-ი სახაზინო საწარმო «გ-ის» სამართალმემკვიდრე გახდა და მისი ვალების დაფარვის ვალდებულება იკისრა.

ამდენად, გარდაბნის რაიონის გამგეობის მოსაზრებით, იმ დროისათვის იგი სს «ი-ის" მოპასუხე საერთოდ არ უნდა ყოფილიყო. მოპასუხემ აქვე დაამატა, რომ სასამართლოს გასარკვევი იყო, ვინ წარმოადგენდა რეალურად სახაზინო საწარმო «გ-ის" სამართალმემკვიდრეს და, შესაბამისად, მისთვისვე უნდა მომხდარიყო ვალის დაკისრება.

სასამართლო პროცესზე დაისვა, ასევე, სახაზინო საწარმო «გ-ის" ლიკვიდაციის საკითხი. მოსარჩელის მიერ წამოდგენილი სამეწარმეო რეესტრის ცნობით სახაზინო საწარმო «გ-ი» არ იყო ლიკვიდირებული.

გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 20 ივნისის გადაწყვეტილებით სს «ი-ის" სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა.

ზემოხსენებული გადაწყვეტილება სს «ი-მა" სააპელაციო წესით გაასაჩივრა და მიუთითა, რომ, მართალია, ბანკსა და «გ-ს" შორის 1997 წელს დამატებით ორი საკრედიტო ხელშეკრულება დაიდო, მაგრამ მისი დაფარვა არ მომხდარა, 127620 ლარის დავალიანება კვლავ არსებობდა. მეტიც, მოპასუხეს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია არანაირი მტკიცებულება დასტურად იმისა, რომ ბანკის დავალიანების დაფარვა მოხდა. აპელანტმა აქვე მიუთითა იმ გარემოებაზეც, რომ მცდარი იყო სასამართლოს მტკიცება იმის თაობაზე, რომ რაიონის გამგეობა თავდებად ვერ იქნებოდა მიჩნეული, რადგან, მისი აზრით, გამგეობის წერილს თავდებობის დოკუმენტის ყველა რეკვიზიტი გააჩნდა, კერძოდ, თავდები, კრედიტორი, მოვალე და თავდებობის თანხა.

სს «ი-ის" წარმომადგენელი აქვე დაამატებდა, რომ მიუხედავად თავდებობის ფაქტის დადგენისა, სახაზინო საწარმო «გ-ის" წესდების 1.4 მუხლის თანახმად, გამგეობა მაინც ითვლებოდა სახაზინო საწარმო «გ-ის" ვალებზე პასუხისმგებელ პირად, რადგან ამ უკანასკნელს ქონება რეალურად არ გააჩნდა და სუბსიდური პასუხისმგებლობა სახელმწიფოს (გამგეობას) უნდა აეღო.

გარდაბნის რაიონის გამგეობამ 2001წ. 10 ოქტომბერს შესაგებელი წარადგინა სასამართლოში სს «ი-ის" სააპელაციო საჩივარზე და კვლავ მიუთითა, რომ სახაზინო საწარმო «გ-ის" ქონება რეალურად არსებობდა და დავალიანების გადახდევინების მიქცევაც მის ქონებაზე უნდა მომხდარიყო.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2002წ. 20 მარტის განჩინებით მოპასუხის წარმომადგენლის შუამდგომლობა, საქმეში მესამე პირად კ. ჯ-ის ჩაბმის შესახებ, დაკმაყოფილდა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 10 ივლისის განჩინებით სს «ი-ის" სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი გარემოებები:

1996წ. 6 აგვისტოს მხარეებს შორის დაიდო 194825 ლარის საკრედიტო ხელშეკრულება. სესხის უზრუნველყოფის მიზნით სახაზინო საწარმო «გ-ის" ქონება დაგირავებულ იქნა. სს «ი-ი" ვალდებული იყო სესხის გაცემა უზრუნველეყო ხელშეკრულების 1.5 მუხლით გათვალისწინებული ქონების ჩაბარების შემდეგ, ხოლო თანხის ვადაში გადაუხდელობის შემთხვევაში სს «ი-ი" ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე თანხის 1%-ს დაარიცხავდა მოპასუხეს, ხოლო შეუსრულებლობისას კი გირავნობის საგნის რეალიზაცია მოხდებოდა. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტიც, რომ გარდაბნის რაიონის გამგეობამ 1999წ. წერილით მიმართა სს «ი-ს" და სახაზინო საწარმო «გ-ის" მიერ სესხის _ 194825 ლარის გაუსტუმრებლობის შემთხვევაში 1997წ. დეკემბრამდე იკისრა მისი დაფარვა, თუმცა სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გამგეობის წერილი ვერ ჩაითვლებოდა თავდებობის ხელშეკრულებად, რადგან არ იყო ამ უკანასკნელისათვის კანონით დადგენილი მოთხოვნები დაცული, მოხდა მხოლოდ ცალმხრივი ნების გამოვლენა, რასაც თავდებობის ხელშეკრულების გაფორმება არ მოჰყოლია.

სასამართლომ არამართებულად მიიჩნია აპელანტის მტკიცება და ჩათვალა, რომ სახაზინო საწარმო «გ-ის" წესდების 1.4 მუხლის მოთხოვნები ამ უკანასკნელ შემთხვევაზე ვერ გავრცელდებოდა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 10 ივლისის განჩინება სს «ი-მა" საკასაციო წესით გაასაჩივრა და მიუთითა, რომ გამგეობის 1996წ. 8 ივლისის ¹678 წერილით იგი სახაზინო საწარმოს თავდებად დაუდგა. კასატორის თქმით, მას გარდა წერილისა, სახაზინო საწარმო «გ-ის" წესდების 1.4 მუხლი და იმ დროს მოქმედი «მეწარმეთა შესახებ" კანონის 3.4 მუხლიც ავალდებულებდა კრედიტის გადახდას.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და სათანადოდ არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, მაშინ, როცა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში სასამართლო ვალდებულია თავად გამოიკვლიოს საქმის არსებითი გარემოებები და მიიღოს კანონიერი გადაწყვეტილება.

კასატორმა ყურადღება თავდებობის საკითხზეც გაამახვილა და განმარტა, რომ გარდაბნის რაიონის გამგეობის წერილი მიჩნეული უნდა ყოფილიყო თავდებობად, რადგან იგი წერილობითი სახის იყო(ფორმა დაცულია), მასში მითითებული იყო ყველა რეკვიზიტი და თანაც გამგეობის ცალმხრივი ნების გამოვლენა მეორე მხარის _ ბანკის მიერ მიღებული იყო, რაც სამართლებრივ შედეგს წარმოშობდა.

კასატორმა ასევე სახაზინო საწარმო «გ-ის» წესდების 1.4. მუხლისა და «მეწარმეთა შესახებ» კანონის იმ დროს მოქმედი 3.4 მუხლის მოთხოვნებზე მიუთითა და განმარტა, რომ ამ მუხლების შესაბამისად მოვალის მიერ ვალის გადაუხდელობისას მოთხოვნების დაკმაყოფილება ხდება შესაბამისი სახელმწიფო ან მმართველობის ორგანოების მიერ. კასატორის თქმით, მიუხედავად იმისა, რომ სარჩელში 3.4 მუხლი მითითებული არ ყოფილა, აღნიშნული რამდენჯერმე იქნა დაფიქსირებული ზეპირსიტყვიერად, რასაც სასამართლოს მსჯელობა და რეაგირება არ მოჰყოლია, მაშინ, როცა იმ დროს მოქმედი «მეწარმეთა შესახებ" კანონი ბანკის (კრედიტორის) წინაშე სახაზინო საწარმო «გ-ისა" და გარდაბნის რაიონის გამგეობის სუბსიდიურ პასუხისმგებლობას ითვალისწინებდა.

საბოლოოდ, კასატორმა ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

2003წ. 13 იანვარს გარდაბნის რაიონის გამგეობამ შესაგებელი წარმოადგინა სასამართლოში და მოცემული განჩინების ძალაში დატოვება მოითხოვა იმავე საფუძვლებით.

სამოტივაციო ნაწილი:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება და დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიიჩნევს, რომ სს «ი-ის" საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, უნდა გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2002წ. 10 ივლისის განჩინება და საქმე ხელახლა არსებითად განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საოლქო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სათანადოდ არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და არ იმსჯელა ისეთ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლებსაც საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია სათანადოდ გარდაბნის რაიონის გამგეობის 1996წ. წერილი შეესაბამებოდა თუ არა იმ დროს მოქმედი სკ-ს მოთხოვნებს, კერძოდ, იყო თუ არა «თავდებობისა» და «ხელშეკრულების» ნორმები დაცული. ნიშანდობლივია, რომ ახალი სკ-გან განსხვავებით იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობა თავდების წერილობით განცხადებასა და თვით თავდებობის დოკუმენტს (ხელშეკრულებას) ცალ-ცალკე არ განიხილავდა. ძველი სკ-ს 197-ე მუხლის შესაბამისად, თავდებობის ხელშეკრულებით თავდები კისრულობდა მეორე პირის კრედიტორის წინაშე პასუხისმგებლობას ამ პირის ვალდებულების შესრულებისათვის, ხოლო ხელშეკრულება დადებულად ითვლებოდა, როცა მისი ყველა არსებითი პუნქტის თაობაზე მხარეებს შორის მიღწეული იყო შეთანხმება იმ ფორმით, რაც კანონით იყო დადგენილი (სსკ-ს 156-ე მუხლი). ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად უნდა იმსჯელოს გამგეობის წერილის თავდებობად მიჩნევის საკითხზე.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა სს «ი-ის» სააპელაციო საჩივრის მეორე საფუძველზე, «მეწარმეთა შესახებ» კანონის იმ დროს მოქმედი 3.4-ე მუხლისა და სახაზინო საწარმო «გ-ის» წესდების 1.4 მუხლის თაობაზე. ზემოთმითითებული საკრედიტო ხელშეკრულებების დადების დროს მოქმედებდა «მეწარმეთა შესახებ» კანონის 3.4-ე მუხლი, რომლის თანახმადაც სახაზინო საწარმოები კრედიტორების წინაშე პასუხს აგებდენ თავისი განცალკავებული ქონებით. თუ კრედიტორი ვერ დაიკმაყოფილებს თავის მოთხოვნებს საწარმოს ქონებიდან, მისი მოთხოვნები კმაყოფილდება შესაბამისი სახელმწიფო ან მმართველობის ადგილობრივი ორგანოს მიერ (სუბსიდიური პასუხისმგებლობა). საგულისხმოა ისიც, რომ საქმეში წარმოდგენილი სამეწარმეო რეესტრის ცნობით სახაზინო საწარმო «გ-ი» ჯერ კიდევ ლიკვიდირებული არ არის.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ სათანადო შეფასება არ მისცა იმ გარემოებასაც, თუ როგორ მოხდა სახაზინო საწარმო «გ-ის" ბალანსიდან მთელი ქონების გადასვლა შპს «კ-ს" ბალანსზე, როგორ გახდა იგი მისი სამართალმემკვიდრე, ან ჰქონდა თუ არა ქონების მართვის გარდაბნის რაიონულ სამმართველოს უფლებამოსილება, იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება დაედო შპს «კ-სთან", მაშინ, როცა სახაზინო საწარმო გამგეობის (მუნიციპალურ) საკუთრებას წარმოადგენდა და გამგეობის განმარტებით, საწარმოს ქონება სს «ი-ის» საკრედიტო ხელშეკრულების უზრუნველსაყოფად იყო დაგირავებული.

ანალოგიურად, არ არის გამოკვლეული, როგორ მოხდა სახაზინო საწარმო «გ-ის» ქონებაზე აუქციონის გამოცხადება რაიონის ქონების მართვის სამმართველოს მიერ, შესაბამისად, 1999წ. 23 მარტს აუქციონში გამარჯვებულ მოქალაქე კ. ჯ-სა და გარდაბნის რაიონის ქონების მართვის სამმართველოს შორის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების გაფორმება, «ყოფილ სახაზინო საწარმო აგრარულ-სამრეწველო სავაჭრო ფირმა «გ-ის" საკუთრებაზე". არსად არ არის მსჯელობა იმის თაობაზე ე.წ. «ყოფილი" სახაზინო საწარმო 1999 წლისათვის რა სახით არსებობდა.

და ბოლოს, ძალზედ მნიშვნელოვანია ლიკვიდაციის საკითხზე «მეწარმეთა შესახებ» კანონის დებულებების მოხმობა. კერძოდ, ხსენებული კანონის 70-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად (1999წ. 28 მაისის ცვლილებების გათვალისწინებით) სახელმწიფო და ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის ორგანოებს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსთან ან მის ტერიტორიულ ორგანოებთან ერთად დაევალათ 1999წ. 1 სექტემბრამდე უზრუნველეყოთ მათ მიერ შექმნილი სახაზინო საწარმოების შპს-ებად ან სს-ებად გარდაქმნა სახელმწიფო 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით, რაც თავისთავად ამ სახაზინო საწარმოთა კრედიტორების დაკმაყოფილების გარანტიაა კაპიტალური საწარმოების კაპიტალიდან, რაც გარდაბნის გამგეობამ კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად არ განახორციელა. ამდენად, 1999წ. 1 სექტემბრიდან ყველა ის სახაზინო საწარმო, რომელიც არ იქნა გარდაქმნილი (რეორგანიზებული) კანონით დადგენილი წესით, გამოცხადდა ლიკვიდირებულად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საოლქო სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია სახაზინო საწარმო «გ-ის" კანონისმიერი ლიკვიდაციის საკითხზე და შესაბამისად, არ დადგენილა არც მისი უფლებამონაცვლე, რომელზეც მისი უფლება-მოვალეობები გადავიდოდა. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზეც, რომ, მართალია, საიჯარო ხელშეკრულებით სახაზინო საწარმოს ქონება შპს «კ-ს" გადაეცა და ეს უკანასკნელი მის უფლებამონაცვლედ გამოცხადდა, ხოლო მოგვიანებით 1999 წელს, ყოფილი სახაზინო საწარმო მოქალაქე კ. ჯ-ის საკუთრებაში გადავიდა და ახლა მან აიღო თავის თავზე მისი ვალდებულებები, მაგრამ, ნიშანდობლივია, რომ სამეწარმეო რეესტრში ცვლილებები შეტანილი არ ყოფილა და სახაზინო საწარმო «გ-ი" ფაქტობრივად დღესაც სახაზინო საწარმოთაა რეგისტრირებული, არ მომხდარა მისი რეორგანიზაცია შპს «კ-დ", ან მისი ლიკვიდაცია დამფუძნებლის გადაწყვეტილებით, თუმცა კანონის თანახმად იგი ლიკვიდირებულია.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საოლქო სასამართლომ ხელმეორედ უნდა გამოიკვლიოს საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებები და შესაბამისი შეფასება უნდა მისცეს მათ. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმე ხელახლა არსებითად განსახილველად თბილისის საოლქო სასამართლოს იმავე პალატას უნდა დაუბრუნდეს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი და სსკ-ს 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს «ი-ის" საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 10 ივლისის განჩინება და საქმე ხელახლა არსებითად განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

3. სახელმწიფო ბაჟის საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას.

4. უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.