გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3გ-ად-424-კ-02 28 თებერვალი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

გ. ქაჯაია,

ნ. ქადაგიძე

დავის საგანი: ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

1999წ. 14 ივნისს ჩ. ე-მა სარჩელი აღძრა სიღნაღის რაიონულ სასამართლოში თ. ნა-ისა და სიღნაღის გამგეობის მიმართ და მოითხოვა სიღნაღის რაიონის გამგეობის კომისიის მიერ 1999წ. 23 მარტს შედგენილი აქტის ბათილად ცნობა და თ. ნა-ის უკანონო ქმედების აღკვეთა იმ საფუძვლით, რომ მის მეზობლად მცხოვრებმა თ. ნა-მა განიზრახა პრივატიზაციის შედეგად მოსარჩელის საკუთრებაში გადასული ნაკვეთის ნაწილის (0,0192ჰა) მითვისება, გამავალი გზის გაფართოების საბაბით, რითაც შელახა მისი უფლებები. ჩ. ე-ის აზრით, თ. ნა-ის საჩივართან დაკავშირებით სიღნაღის რაიონის გამგეობის მიერ შექმნილი კომისიის აქტი იწვევს უსამართლო შედეგებს და მიღებულია კომპეტენციის გადაჭარბებით.

სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 8 ივლისის გადაწყვეტილებით ჩ. ე-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ" ორგანული კანონის მე-7 მუხლის «ბ" ქვეპუნქტისა და მე-13 მუხლის «ბ" ქვეპუნქტის საფუძველზე, რაც მან სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის საოლქო სასამართლოში.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 1999წ. 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ჩ. ე-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა სიღნაღის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება, ხოლო სიღნაღის რაიონის გამგეობის კომისიის 1993წ. 23 მარტის აქტი უკანონოდ იქნა ცნობილი შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ გასაჩივრებული აქტის გამოცემისას კომისიისათვის არ იყო ცნობილი სადავო მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების ¹... აქტის არსებობა, თვით სიღნაღის რაიონის გამგეობის წარმომადგენელი მ. ხ-ე, რომელიც კომისიის შემადგენლობაში შედიოდა, კომისიის აქტს უკანონოდ მიიჩნევს. საქმეში დაცული მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტი ¹130093, რომლის მიხედვითაც სადავო მიწის ნაკვეთი ჩ. ე-ს გადაეცა, სასამართლო წესით სადავო არ გამხდარა. საქმეში არსებული მასალების მიხედვით ჩ. ე-ი წლების მანძილზე სარგებლობდა სადავო ნაკვეთით. კომისიის 1999წ. 23 მარტის აქტის თანახმად, თ. ნა-ის სახლის პროექტი არ არის რეგისტრირებული არც საკრებულოში და არც ტექბიუროში. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო მიწის ნაკვეთის ჩამორთმევა არ წარმოადგენს აუცილებელ საზოგადოებრივ საჭიროებას, ვინაიდან სადავო ნაკვეთს სიგრძეზე კვეთს სამანქანო გზა, რითაც შეუძლიათ ისარგებლონ თ. ნა-მაც და სხვა პირებმაც, რის გამოც, სკ-ს 180-ე მუხლით გათვალისწინებული აუცილებელი გზის თმენის ვალდებულება ჩ. ე-ს არ წარმოეშობა.

თ. ნა-მა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მიმართა საკასაციო საჩივრით და მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების და მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების ¹... აქტის გაუქმება შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. კასატორის განმარტებით, ვინაიდან სადავო ნაკვეთის ღირებულება არ აღემატება 70 ლარს, სსკ-ს 365-ე მუხლის თანახმად, საოლქო სასამართლოს უარი უნდა ეთქვა სააპელაციო საჩივრის მიღებაზე. აღნიშნულის გამო, სასამართლოს მთელი შემადგენლობისათვის გაცხადებული აცილება უმართებულოდ არ დაკმაყოფილდა;

2. კასატორმა აღნიშნა, რომ საქმე სააპელაციო წარმოებაში მიიღო სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატამ, რომელსაც გაეგზავნა თ. ნა-ის შეპასუხება. ვინაიდან დავა ადმინისტრაციული აქტის გაუქმებას ეხებოდა, საქმე განსახილველად გადაეცა ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატას, რის შესახებაც მისთვის არ უცნობებიათ.

3. კასატორმა მიუთითა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთის დათვალიერებისათვის გამოცხადებული სასამართლო შემადგენლობის მიერ არ იქნა ადგილზე შედგენილი დათვალიერების ოქმი, მასზე ხელი არ მოუწერიათ მხარეებს და მოწმეებს, ოქმის შინაარსი არც ადგილზე და არც სასამართლოში მხარეებისათვის არ გაუცვნიათ;

4. კასატორმა უმართებულოდ ჩათვალა სააპელაციო პალატის მიერ სადავო ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტის გამცემის _ ვ. დ-ის მოწმედ გამოძახებაზე უარი. იგი უკანონოდ თვლის მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტს და უთითებს, რომ აქტი შედგენილი იყო ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოსთან შეთანხმების გარეშე. მიწის ნაკვეთი იყო სადავო, რაც დასტურდება საქმის მასალებში დაცული სიღნაღის პოლიციის მიერ გაცემული ცნობით. მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტი გამოაჩინეს მხოლოდ სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანის დროს.

5. კასატორის აზრით, ადმინისტრაციულ საქმეზე სასამართლოს უნდა გამოეტანა დადგენილება, რომლის გასაჩივრების ვადა 10 დღეს შეადგენს. ამასთანავე, რაიონული სასამართლოს მიერ ადმინისტარციულ საკითხზე გამოტანილი დადგენილება არ ექვემდებარება კასაციას. სააპელაციო სასამართლო პროცესი კი მიმდინარეობდა მთელი რიგი დარღვევებით, კერძოდ, პროცესი ორჯერ შეწყდა, ერთხელ გამგეობის წარმომადგენლის მიერ რწმუნების წარმოდგენის, ხოლო მეორედ, გამგეობის დებულების გაცნობის საბაბით.

მოწინააღმდეგე მახრემ _ ჩ. ე-მა საკასაციო საჩივარი არ ცნო და წარმოადგინა შეპასუხება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2000წ. 24 იანვრის განჩინებით თ. ნა-ს უარი ეთქვა საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე და უცვლელად დარჩა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 1999წ. 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

2001წ. 27 მარტს თ. ნა-მა განცხადებით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმის წარმოების-განახლების შესახებ. ნ. ნა-მა განცხადებაში მიუთითა, რომ 1998წ. 15 ივნისს გაცემული მიღება-ჩაბარების ¹130093 აქტი, რომელიც სასამართლომ საფუძვლად დაუდო 1999წ. 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილებას, არის ყალბი, რაც დადასტურებულია 2001წ. 26 თებერვლის სიღნაღის რაიონის პროკურორის თანაშემწის, ჟ. ს-ის, დადგენილებით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, თ. ნა-მა მოითხოვა: თბილისის საოლქო სასამართლოს 1999წ. 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილების და ყალბი მიღება-ჩაბარების აქტის გაუქმება, სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 8 ივლისის გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება, ვ. დ-ისა და ა. ბ-ის დაკავებული თანამდებობიდან განთავისუფლება სამსახურებრივი მოვალეობის ბოროტად გამოყენებისათვის და მათ მიერ ნა-ის სასარგებლოდ ღირსების შელახვისა და მორალური ზიანის მიყენებისათვის 2000 ლარის კომპენსაციის სახით ანაზღაურება; სიღნაღის რაიონის გამგეობის 1999წ. 23 მარტის აქტის ძალაში დატოვება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წლის 26 ივნისის განჩინებით გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს 1999წ. 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და დაინიშნა ჩ. ე-ის სააპელაციო საჩივრის ხელახალი განხილვა სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 8 ივლისის გადაწყვეტილებაზე.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 14 აგვისტოს განჩინებით ჩ. ე-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 8 ივნისის გადაწყვტილება, როგორც არსებითად სწორი, შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ჩ. ე-მა მოითხოვა სიღნაღის რაიონის გამგეობის კომისიის 1999წ. 23 მარტის აქტის ბათილად ცნობა, რადგან მან ჩათვალა, რომ აღნიშნული ლახავს მისი, როგორც მესაკუთრის უფლებებს. აქტის შინაარსიდან ირკვევა, იგი სარეკომენდაციო ხასიათისაა და არღვევს ჩ. ე-ის, როგორც სადავო მიწის ნაკევთის კანონიერი მფლობელისა და მესაკუთრის უფლებებს;

2. მართალია, ჩ. ე-ი თავს მიიჩნევს სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ, მაგრამ სასამართლომ არ გაიზირა ეს მოსაზრება, რადგან, საქმის მასალებით დადგენელია, რომ ჩ. ე-ი წლების განმავლობაში ფლობდა სადავო მიწის ნაკვეთს, მაგრამ მან ვერ წარმოადგინა დოკუმენტი, რომლის თანახმად სადავო მიწის ნაკვეთი მასზე იყო რეგისტრირებული სამართლებრივი საფუძვლით და იყო 1998 წლამდე ამ ნაკვეთის კეთილსინდისერი მფლობელი. მართალია, 1998წ. 15 ივნისს ¹... მიღება-ჩაბარების აქტით ჩ. ე-ს საკუთრებაში გადაეცა სადავო მიწის ნაკვეთი, მაგრამ სიღნაღის რაიონის პროკურატურის 2002წ. 28 თებერვლის დადგენილებით დადასტურებულია, რომ აღნიშნული მიღება-ჩაბარების აქტი არის ყალბი, რადგან მასში შეგნებულად შეტანილია ყალბი ჩანაწერი პირადი მოტივით მიწათმომწყობ ვ. დ-ის მიერ მისი ბიძის ჩ. ე-ის სასარგებლოდ სადავო მიწის ნაკვეთის თაობაზე. ამდენად, პალატა ჩ. ე-ის მიერ წარმოდგენილი მიღება-ჩაბარების ზემოაღნიშნულ აქტს, როგორც სადავო მიწის ნაკვეთის საკუთრების დამადასტურებელ დოკუმენტს მკიცებულებად ვერ გაიზიარებს.

საქმის სხვა მასალებით დადგენილია, რომ, სადავო მიწის ნაკევთი სადავო აქტის მიღების დროს მოქალაქეზე არ იყო რეგისტრიებული და, ამდენად, მართალია, ადგილობრივი თვითმმართველისა და მმართველობის შესახებ" საქართველოს ორგანული კანონის შესაბამისად აღნიშნული საკითხის გადაწყვეტა სადავო მიწის ნაკვეთის თაობაზე ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს კომპეტენციაა, მაგრამ ეს ართმევს უფლებას სიღნაღის რაიონის გამგეობის კომისიას მოქალაქის განცხადების განხილვასთან დაკავშირებით მიიღოს სარეკომენდაციო ხასიათის აქტი, რომლის არამართლზომიერება აპელანტმა ვერ დაასაბუთა. აღნიშნული კომისია ვალდებული იყო გაეფორმებინა თავისი პოზიცია და წერილობითი ფორმით გამოეხატა იგი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ ჩათვალა, რომ სიღნაღის რაიონის გამგეობის კომისიის 1999წ. 23 მარტის აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობს და, ამდენად, აპელანტ ჩ. ე-ის მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 14 აგვისტოს განჩინება ჩ. ე-მა საკსაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს უზენაესი სასამართლოში, შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. კასატორის აზრით, განჩინება მიღებულია მხოლოდ სამოქალაქო და ადმინისტრაციული საპროცესო ნორმებზე დაყრდნობით. მასში არ არის მითითებული და გამოყენებული მატრიალური სამართლის ნორმა, თუ რის საფუძველზე იხელმძღვანელა სასამართლომ და ჩათვალა სწორად სიღნაღის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება. სასამართლოს მიერ შეგნებულად არ იქნა გამოყენებული, ხოლო ადმინისტრაციული კოდექსის დადგენილი ნორმებით აუარეს გვერდი იმ ფაქტს, რომ ადმინისტრაციული აქტი გამოცემულ იქნა სწორად ამ კოდექსით დადგენილი ნორმების დარღვევით, კერძოდ, ადმინისტრაციული კოდექსის 52-ე, 53-ე, მე-60, მე-80, 84-ე მუხლების მოთხოვნებით არ არის გამორკვეული დაცული იყო თუ არა ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის ვადები და სხვა;

2. კასატორმა აღნიშნა, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, როდესაც მიუთითა, რომ აღნიშნული აქტი სარეკომენდაციო ხასიათისაა და არ არღვევს ჩ. ე-ის, როგორც სადავო მიწის ნაკვეთის კანონიერი მფლობელისა და მესაკუთრის უფლებებს, თუმცა განჩინებაში უთითებს, რომ 1993წ. 23 მარტის აქტით მიზანშეწონილადაა მიჩნეული, რომ ჩ. ე-ის მიერ დაკავებული სადავო მიწის ნაკვეთი უნდა ჩამოიჭრას და სხვაგან მიეცეს მოსახერხებელ ადგილზე. კასატორის განმარტებით, არავითარი სარგებელი ამ მხრივ მისთვის არ არსებობს;

3. კასატორის აზრით, განჩინებაში შეგნებულად აღიარებენ და მიუთითებენ, რომ აღნიშნული საკითხის გადაწყვეტა იყო ადგილობრივი საკრებულოს პრეროგატივა, ე.ი. სასამართლომ ჩათვალა, რომ აქტი გამოტანილ იქნა არაუფლებამოსილი პირის -_ რაიონის გამგეობის მიერ, რადგან, ადგილობრივი თვითმართველობისა და მმართველობის შესახებ საქართველოს ორგანული კანონის მე-13 მუხლის თანახმად ის ადგენს მიწათსარგებლობის წესებს. აგრეთვე დარღვეულ იქნა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის მოთხოვნები, რაც არ იქნა გამოყენებული საოლქო სასამართლოს მიერ.

4. კასატორი აღნიშნავს რომ, საოლქო სასამართლოს მსჯელობანი მეტად წინააღმდეგობრივია და განჩინება კი დაუსაბუთებელი იმ თვალსაზრისით, რომ სასამართლომ აქტის სამართლიანობაზე მსჯელობას გვერდი აუარა და თავისი მსჯელობა ააგო მიღება-ჩაბარების აქტის სიყალბეზე, არ არსებობს სასამართლო გადაწყვეტილება მიღება-ჩაბარების აქტის ბათილად ცნობაზე. მისთვის ცნობილი არ იყო პროკურატურის მიერ მიღებული დადგენილება. მიღება-ჩაბარების აქტში სწორად არის დაფიქსირებული სადავო ფართის კუთვნილების ფაქტი.

ამასთან, სასამართლოს არ უმსჯელია რამდენად მართებული იყო არაუფლებამოსილი პირის რაიონის გამგეობის მიერ საერთოდ კომისიის შექმნა იმ საკითხების შესახებ, რაც უფლებამოსილი ორგანოს, ანუ სოფლის საკრებულოს პრეროგატივად იყო მიჩნეული, რომ არ არსებობდა საერთოდ საქმის განახლების საფუძველი და უკანონოდ იქნა განახლებულის საქმის წარმოება საოლქო სასამართლოში.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა განმარტებები, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გასაჩივრებელი განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა და თვლის, რომ ჩ. ე-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 14 აგვისტოს განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს და ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ კასატორი ჩ. ე-ი არ წარმოადგენს სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს. 1998წ. 15 ივნისის ¹... მიღება-ჩაბარების აქტს საკასაციო სასამართლო ვერ მიიჩნევს ჩ. ე-ის სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრებად ცნობის საფუძვლად, რადგან სიღნაღის რაიონის პროკურატურის 2001წ. 28 თებერვლის დადგენილებით დადასტურებულია, რომ მითითებული მიღება-ჩაბარების აქტში მიწათმომწყობ ვ. დ-ის მიერ მისი ბიძის _ ჩ. ე-ის სასარგებლოდ შეტანილ იქნა ყალბი ჩანაწერი _ თითქოსდა ამ უკანასკნელს სხვა მიწის ნაკვეთებთან ერთად სარგებლობაში გამოყოფილი ჰქონდა სადავო 0,0192 ჰა მიწის ნაკვეთი. ამდენად, აღნიშნული მიღება-ჩაბარების აქტი არ შეიძლება ჩაითვალოს ჩ. ე-ის სადავო მიწაზე მესაკუთრედ ცნობის დამადასტურებელ დოკუმენტად. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ მიღება-ჩაბარების აქტში სწორად არის დაფიქსირებული სადავო მიწის ფართის მისდამი კუთვნილების ფაქტი. სხვა რაიმე სამართლებრივი დოკუმენტი იმისა, რომ ეს მიწის ნაკვეთი მასზე იყო რეგისტრირებული, კასტორის მხრიდან საქმეში წარმოდგენილი არ არის.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს იმ გარემოებას, რომ სადავო მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებული საკითხი ნუკრიანის საკრებულოს მიერ შესწავლილ იქნა ჯერ კიდევ 1998წ. 10 აპრილს, რის შედეგად დადგინდა, რომ მიწის ნაკვეთი ეკუთვნოდა გარდაცვლილ ჟენია ე-ს, რომელსაც 1978 წელს ჩამოწერილი აქვს ეს ნაკვეთი ¹4 ოქმის საფუძველზე და იმჟამად მიწის ნაკვეთი არავის არ ეწერა. კომისიამ დაადგინა, რომ ჩ. ე-ი თვითნებურად არის შეჭრილი აღნიშნული ნაკვეთში და მან უნდა დატოვოს 192მ² ფართის ნაკვეთი მოსავლის აღების შემდეგ, რომელიც დარჩება საერთო სარგებლობაში.

ნუკრიანის საკრებულოს გამგეობამ 1998წ. 19 მაისის მხარეებს შორის არსებული მეზობლური დავის შესახებ მიიღო ¹3 დადგენილება, რომლითაც ასევე დაადგინა, რომ ჩ. ე-მა უნდა დატოვოს აღნიშნული ნაკვეთის მოსავლის აღების შემდეგ, რომელიც დარჩება საერთო სარგებლობაში აღნიშნული გარემოების გათვალისწინებით საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე გადაწყვეტილება, ფაქტობრივად, ნუკრიანის საკრებულოს გამგეობის მიერ იქნა მიღებული საქართველოს ორგანული კანონის «ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ" საფუძველზე, რაც მის კომპეტენციაში შედიოდა. კასატორის მიერ გასაჩივრებული აქტი კი, რომელიც სიღნაღის რაიონის გამგეობის მიერ მოწინააღმდეგე მხარის, თ. ნა-ის, მიერ გამგეობაში შეტანილ განცხადებასთან დაკავშირებით არის მიღებული, სარეკომენდაციო ხასიათს ატარებს. კომისიამ მიზანშეწონილად მიიჩნია ნუკრიანის საკრებულოს გამგეობის 1998წ. 19 მაისის დადგენილების ძალაში დატოვება. ამავე დროს, ვინიადან ჩ. ე-ი კომისიის დასკვნაში მითითებული მოსაზრებების წინააღმდეგი იყო, ამ უკანასაკნელს მიეცა წინადადება მიემართა სასამართლოსათვის. საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას და თვლის, რომ სიღნაღის რაიონის გამგეობას უნდა განეხილა თ. ნა-ის განცხადება, მიეღო შესაბამისი ზომები და დაეფიქსირებინა კიდეც თავისი პოზიცია. აღნიშნული აქტით არ ყოფილა შელახული კასატორის უფლებები, რადგან როგორც ზემოთ იქნა აღნიშნული, კასატორს სამართლებრივი საფუძველი სადავო მიწის ნაკვეთის ფლობისა არ გააჩნდა, კომისიამ კი ამ აქტით მიზანშეწონილად მიიჩნია კასატორისათვის მისთვის მოსახერხებელ ადგილზე შესაბამისი ნაკვეთის მიცემა.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ არ არსებობდა საქმის განახლების საფუძველი და თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატამ არაკანონიერად გააუქმა ამავე სააპელაციო პალატის 1999წ. 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და ახალად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო განაახლა საქმის წარმოება, რადგან გაუქმებული გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ სიღნაღის რაიონის პროკურატურის მიერ დადგენილ იქნა, რომ 1998წ. 15 ივნისს ¹... მიღება-ჩაბარების აქტში შეტანილი იყო ყალბი მონაცემები სადავო 192მ2 მიწის ნაკვეთის ჩ. ე-ისადმი კუთვნილების შესახებ და სწორედ ეს დოკუმენტი დაედო საფუძვლად გაუქმებულ გადაწყვეტილებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია და არ არსებობს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახდო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 14 აგვისტოს განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძვლები.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ს 399-ე, 404-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ჩ. ე-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 14 აგვისტოს განჩინება.

3. უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.