3გ-ად-452-კ-02 23 აპრილი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

გ. ქაჯაია,

ნ. ქადაგიძე

დავის საგანი: მუნიციპალიტეტის კაბინეტის დადგენილების, ბინის ორდერისა და პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

1998წ. 14 დეკემბერს ნ. ლ-ემ სარჩელით მიმართა მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს და მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹310 დადგენილების გაუქმება და ქ. თბილისში, ..... მდებარე სახლის მესამე სართულზე არსებულ 12 კვ.მ ბინაზე მესამე პირის, ლ. ი-ას სახელზე გამოწერილი საბინაო ორდერის ბათილად ცნობა იმ მოტივით, რომ სადავო 12 კვ.მ არის მისი ბინის მომიჯნავე ფართი და ამ ფართის ლ. ი-აზე გადაცემით შეილახა მისი უფლებები. მთაწმინდის რაიონის სასამართლომ 1999წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილებით დააკმაყოფილა ნ. ლ-ის სარჩელი: გააუქმა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹214.11.310 დადგენილების მესამე პუნქტი – მოქ. ლ. ი-ასათვის ქ. თბილისში, ..... მდებარე 12 კვ.მ ოთახის დამტკიცების შესახებ მისგან გამომდინარე ყველა შედეგებით – ორდერის გამოწერითა და აღნიშნული პრივატიზაციის გაუქმებით.

1999წ. 28 დეკემბერს ლ. ი-ამ განცხადებით მიმართა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე იმ მოტივით, რომ რაიონის სასამართლოს მიერ დარღვეულ იქნა სსკ-ს 70-ე-78-ე მუხლებით გათვალისწინებული სასამართლო შეტყობინების და სასამართლოში გამოცხადების წესი; იგი, როგორც ერთ-ერთი მხარე, არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაში მონაწილეობისათვის, რაც ამავე კოდექსის 422-ე მუხლის “ბ” პუნქტის თანახმად გადაწყვეტილების ბათილობის საფუძველს წარმოადგენს.

კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულმა სასამართლომ 2000წ. პირველი თებერვლის განჩინებით ბათილად ცნო ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილება და განაახლა საქმის წარმოება.

ნ. ი-ამ, როგორც მესამე პირმა დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით, სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა ნ. ლ-ის მიერ სადავო 12 კვ.მ-ის პრივატიზების გაუქმება და ნ.ლ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. შემდგომ ლ. ი-ამ გაზარდა მოთხოვნა და დამატებით მოთხოვა მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილების გაუქმება, რომლითაც ნ. ლ-ის ოჯახს სადავო 12 კვ.მ დამხმარე სათავსად გადაეცა.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 25 მაისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე ნ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹24.11.310 დადგენილების მესამე პუნქტი მისგან გამომდინარე ყველა შედეგით – ლ. ი-ზე გამოწერილი ორდერისა და 1998წ. 29 ივლისის ბინის პრივატიზების ხელშეკრულების გაუქმებით და მთაწმინდის რაიონის გამგეობისათვის სადავო 12 კვ.მ ოთახის თავისუფალ მდგომარეობაში ჩაბარებით. ასევე დაკმაყოფილდა მესამე პირის, ლ. ი-ას დამოუკიდებელი სარჩელი და ბათილად იქნა ცნობილი მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილება და ნაწილობრივ გაუქმდა 1995წ. 26 ივლისს ნ. ლ-ეზე გაფორმებული ..... მდებარე ბინის, ხელშეკრულება, რომელიც ეხებოდა დამხმარე სათავსების პრივატიზებას. მთაწმინდის რაიონის გამგეობას დაევალა სადავო 12 კვ.მ-ის განაწილების თაობაზე ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა. რაიონულმა სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქ. თბილისის მერიის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹24.11.310 დადგენილების მესამე პუნქტი ლ. ი-ასათვის სადავო 12 კვ.მ დამტკიცების შესახებ და მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილება, რომლის შესაბამისად სადავო ფართი გადაეცა მოსარჩელე ნ. ლ-ეს, საქმის არსებითი გარემოებების გამოკვლევის გარეშე და ზედაპირულად იქნა მიღებული. რაიონულმა სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ ნ. ლ-ის ბინის პრივატიზების ხელშეკრულებაში დამხმარე სათავსების ფართი არაზუსტად იყო მითითებული და გამგეობის მიერ სადავო ფართზე გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ შესაძლებელი გახდებოდა ხელახალი პრივატიზების ხელშეკრულების გაფორმება.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. ი-ამ, ნ. ლ-ემ და მთაწმინდის რაიონის გამგეობამ.

ლ. ი-ამ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 25 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმება იმ ნაწილში, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹14.11.310 დადგენილება და ახალი გადაწყვეტილებით ნ. ლ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. აპელანტი მიიჩნევდა, რომ მას სადავო 12 კვ.მ ფართის ოთახი დაკავებული ჰქონდა 1988 წლიდან, ხოლო 1998 წელს გასანაწილებელი ბინები ეკუთვნოდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტს და არა რაიონის გამგეობას და ამიტომ ბინების განაწილებისას გამგეობის თანხმობა აღარ იყო საჭირო. ლ. ი-ამ დამატებით მოითხოვა ნ. ლ-ის მიერ სადავო ფართის პრივატიზების გაუქმება.

ნ. ლ-ე სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სადავო ოთახის საკითხის გადაწყვეტისას გათვალისწინებულ იქნა ის გარემოება, რომ ეს ოთახი წარმოადგენდა მისი ბინის განუყოფელ ნაწილს. 2000წ. 13 იანვრისათვის, როდესაც სადავო ოთახის განაწილება მოხდა, ძალაში იყო მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილება. აპელანტი მიიჩნევდა, რომ რაიონულმა სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არასწორად განმარტა კანონი და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. აპელანტმა ასევე მიუთითა, რომ პრივატიზების ხელშეკრულებაში დამხმარე სათავსების ფართის არაზუსტად მითითება მასში ცვლილების შეტანის და არა მისი გაუქმების საფუძველია. აპელანტმა მოითხოვა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და ნ. ი-ას სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობამ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლა მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და ნ. ლ-ის საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან დამხმარე სათავსების პრივატიზაციის გაუქმების და მთაწმინდის რაიონის გამგეობისათვის ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის დავალების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდებოდა ი. ი-ას სარჩელი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატამ 2002წ. 26 ივნისის გადაწყვეტილებით ლ. ი-ას საკასაციო საჩივარი არ დააკმაყოფილა, ხოლო ნ. ლ-ის და კრწანისი-მთაწმინდის რაიონის გამგეობის სააპელაციო საჩივრები დააკმაყოფილა: გააუქმა კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 25 მაისის გადაწყვეტილება, ახალი გადაწყვეტილებით დააკმაყოფილა ნ. ლ-ის სარჩელი და ბათილად ცნო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹14.11.310 დადგენილების მესამე პუნქტი მისგან გამომდინარე სამართლებრივი შედეგებით. მესამე პირის, ლ. ი-ას, დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნა მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილებისა და 1995წ. 26 ივლისის პრივატიზების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. ლ-ის სამოთახიან საცხოვრებელ ბინას აქვს ერთი შესასვლელი, ხოლო სადავო 12 კვ.მ ოთახი არის მთლიანი ბინის შემადგენელი ნაწილი ყოველგვარი დამხმარე სათავსებისა და დამოუკიდებელი შესასვლელის გარეშე. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტ ნ. ლ-ის მოსაზრება, რომ 2000წ. 13 იანვრისათვის, როდესაც მთაწმინდის რაიონის გამგეობამ გაანაწილა სადავო ფართი, კანონიერ ძალაში იყო შესული მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილება, რომლითაც ბათილად იყო ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹24.11.310 დადგენილება. აღნიშნული გარემოებებისა და ქ. თბილისის მთავრობის 1999წ. 10 ივნისის ¹04.02.79 დადგენილების საფუძველზე (რომლის საფუძველზე რაიონული გამგეობა საბინაო საკითხებს განიხილავდა, წყვეტდა და თავისუფალი საცხოვრებელ ფართობს მოქალაქეს აკუთვნებდა). სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის ¹9-ში გადაწყვეტილება ნ. ლ-ისათვის ქ. თბილისში, ..... მდებარე 12 კვ.მ გადაცემის შესახებ შეესაბამება იმ დროისათვის მოქმედ კანონმდებლობას და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹14.11.310 დადგენილების მესამე ნაწილი ეწინააღმდეგებოდა იმ დროისათვის მოქმედ საბინაო კანონმდებლობას (მუხლი 57), რის გამოც დადგენილების ეს ნაწილი ბათილად იქნა ცნობილი.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება ხელშეკრულებაში დამხმარე ფართის არაზუსტად დაფიქსირების საფუძვლით 1995წ. 26 ივლისის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ნაწილობრივი გაუქმების თაობაზე მიუთითა, რომ საქმეში რაიონულმა სასამართლომ არ ჩააბა მესამე პირად სახელმწიფო ნოტარიუსი, რომელმაც დაამოწმა ეს ხელშეკრულება და რომლის უფლებებსაც შეიძლებოდა შეხებოდა საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ პრივატიზების ხელშეკრულებაზე შეიძლება ედავა მხოლოდ ამ ხელშეკრულების მონაწილე მხარეებს და არა მესამე პირს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ი-ას რწმუნებულმა ს. ლ-ემ შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორმა მიუთითა, რომ ლ. ი-ასათვის მოქ. კ-ის ყოფილი ბინის დამტკიცებაზე მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹24.11.310 დადგენილების მიღებას საფუძვლად დაედო მუნიციპალიტეტის საბინაო საკითხთა კომისიის 1998წ. 23 ივნისის გადაწყვეტილება და “ქ. თბილისში მოქალაქეთა საცხოვრებელი ფართობებით უზრუნველყოფის დროებითი ღონისძიებების შესახებ” მუნიციპალიტეტის 1998წ. 2 აპრილის ¹07.12.113 დადგენილება, რომლის დანართის მიხედვითაც მუნიციპალიტეტის განკარგულებაში არსებული საცხოვრებელი ფართობების მოქალაქეებზე დამტკიცების შესახებ მასალებს იხილავდა საბინაო საკითხთა კომისია და წარუდგენდა კაბინეტს დასამტკიცებლად, ხოლო შესახლების ორდერს აფორმებდა და გასცემდა საბინაო გაერთიანება. შესაბამისად, ლ. ი-ას სადავო ბინა დაუმტკიცდა და ორდერი მიეცა იმ დროისათვის მოქმედი წესების შესაბამისად.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა ქ. თბილისის მთავრობის 1999წ. 10 ივნისის ¹04.02.79 დადგენილება, რადგან აღნიშნული დადგენილება “საქალაქო მმართველობისა და რაიონულ გამგეობებს შორის ფუნქციათა გამიჯვნს შესახებ” ქ. თბილისის მთავრობის 1999წ. 15 ივლისის დადგენილებით ძალადაკარგულად არის ჩათვლილი. სასამართლომ ასევე არასწორად გამოიყენა საქართველოს საბინაო კოდექსი, რადგან სკ-ს ამოქმედების დროიდან, 1997წ. 25 ნოემბრიდან, იგი ძალადაკარგულად იყო ჩათვლილი. კასატორისათვის გაუგებარია, რატომ ეწინააღმდეგება მუნიციპალიტეტის 1998წ. 16 ივლისის დადგენილება იმ დროისათვის ძალადაკარგულ საბინაო კოდექსის 57-ე მუხლს.

კასატორის აზრით, რაიონის გამგეობამ აშკარა დაინტერესება გამოიჩინა სადავო ბინის მიმართ, როდესაც გაანაწილა და მიაკუთვნა ნ. ლ-ის ოჯახს იმ დროს, როდესაც მისთვის ცნობილი იყო, რომ ბინა ეკავა ლ. ი-ას ოჯახს და მათ შეტანილი ჰქონდათ საჩივარი მთაწმინდის სასამართლოს 1999წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ.

კასატორმა ასევე აღნიშნა, რომ სადავო ფართი, მოქ. კ-ის ყოფილი საცხოვრებელი ოთახი, არასოდეს ყოფილა დამხმარე სათავსი და საქმეში არ მოიპოვება რაიმე დოკუმენტი, თუ რის საფუძველზე იქნა ჩათვლილი დამხმარე სათავსად. ამავე დროს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის 1999წ. 10 ივნისის დადგენილებაც ითვალისწინებდა მხოლოდ თავისუფალი საცხოვრებელი ფართობების გადაცემას მოქალაქეებზე საცხოვრებელ ფართად. ანალოგიური მოთხოვნა იყო დაფიქსირებული 15 ივლისის დადგენილებაშიც. მოქ. კ-ის ყოფილი ბინა არასოდეს ყოფილა ნ. ლ-ის ოთახების შემადგენელი ნაწილი, იგი ყოველთვის დამოუკიდებული საცხოვრებელი ოთახი იყო. კასატორის აზრით გაურკვეველია, თუ რის საფუძველზე მივიდა სასამართლო ამ დასკვნამდე.

კასატორი მითითებს, რომ ლ. ლ-ისათვის სადავო ბინის გადაცემისას არ არსებობდა ბინის ამგვარი განაწილების არანაირი საფუძველი. მიუხედავად მათი შუამდგომლობებისა, მთაწმინდის გამგეობამ ვერ წარმოადგინა რაიმე მტკიცებულება, თუ რის საფუძველზე გაანაწილეს ლ. ი-ას ბინა ნ. ლ-ეზე, მაშინ, როდესაც მტკიცების ტვირთი ადმინისტრაციული აქტის (2000წ. 13 იანვრის დადგენილების) კანონიერების თაობაზე ეკისრებოდა გამგეობას.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ რეაგირების გარეშე დატოვა ლ. ი-ას დამატებითი მოთხოვნა დამხმარე სათავსოების ნაწილში თავისი ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში შესწორების შეტანის თაობაზე. ის ფაქტი, რომ დამხმარე სათავსები ორივე ბინას ეკუთვნის, არ საჭიროებს მტკიცებას.

კასატორი არ იზიარებს სასამართლოს მოსაზრებას, თითქოს და ი-ა არაუფლებამოსილი პირი იყო ნ. ლ-ის ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში. ლ. ი-ას, როგორც დაინტერესებულ პირს, უფლება აქვს გაასაჩივროს მითითებული ხელშეკრულება საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. პირველი თებერვლის ¹107 დადგენილების საფუძველზე.

კასატორი აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით ითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდება ლ. ი-ას სარჩელი და ბათილად იქნება ცნობილი ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილება მისგან გამომდინარე სამართლებრივი შედეგებით. ასევე ითხოვს ნ. ლ-ესა და ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის საბინაო-საექსპლოატაციო უბანს შორის 1995წ. 26 ივლისს დადებული ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობას დამხმარე სათავსების ნაწილში იმგვარად, რომ სათავსები ამ ხელშეკრულებაში აისახოს მისი და ლ. ი-ას ოჯახის, საერთო ფართად, ხოლო ლ. ი-ას 12 კვ.მ ერთოთახიანი ბინა 1998წ. 29 ივლისის პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში აისახოს მისი და ნ. ლ-ის ოჯახის საერთო დამხმარე სათავსად. ასევე უარი ეთქვას ნ. ლ-ეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ ი. ი-ას წარმომადგენელ ს. ლ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა 2002წ. 27 სექტემბრის გადაწყვეტილება გაუქმდეს და საქმე ხელახალი არსებითად განხილვისათვის დაუბრუნდეს ამავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის განხილვისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, არ დაადგინა საქმეზე სრულად ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ:

საქმის მასალებით დადგენლია, რომ ლ. ი-აზე სადავო ბინის ორდერი გაიცა 1998წ. 28 ივლისს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის ¹14.11.310 დადგენილების საფუძველზე. ამ დროს მოქმედებდა უკვე ახალი სკ-ს და გადაწყვეტილების დასასაბუთებლად სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს საბინაო კოდექსზე მითითება, რომელიც უკვე გაუქმებული იყო, არაკანონიერია. საკასაციო სასამართლო ასევე თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა ქ. თბილისის მთავრობის 1999წ. 10 ივნისის ¹04.02.79 დადგენილება, რადგან ამავეწ. 15 ივლისის ქ. თბილისის მთავრობის ¹06.01.115 დადგენილებით გაუქმდა აღნიშნული დადგენილება. მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა ნ. ლ-ისათვის სადავო ბინის გადაცემის კანონიერებისა და იმ დროისათვის მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისობაზე არ უნდა იქნეს გაზიარებული.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები და სრულად უსაფუძვლოდ მიიჩნია, რომ 12 კვ.მ სადავო ბინა არის ნ. ლ-ის ბინის შემადგენელი ნაწილი ყოველგვარი დამხმარე სათავსებისა და დამოუკიდებელი შესასვლელის გარეშე, დაეყრდნო რა საქმეში არსებულ ნახაზს, მაშინ, როდესაც საქმეში არსებობს მეორე ნახაზიც, სადაც კ-ის ყოფილ ბინას დერეფნიდან ცალკე აქვს შესასვლელი, სამზარეულო და საპირფარეშო კი საერთოა. სააპელაციო სასამართლოს საჭიროების შემთხვევაში აღნიშნული საკითხის გადასაწყვეტად უნდა დაენიშნა შესაბამისი ექსპერტიზა და მისი დასკვნა გაეთვალისწინებინა. ის გარემოება, რომ სადავო ოთახი, როგორც საცხოვრებელი ბინა, ეკავა კ-ს და შემდეგ ლ. ი-ას ოჯახს საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია საქმეში არსებული მასალებით. სააპელაციო სასამართლოს არ გამოურკვევია, თუ რის საფუძველზე მოხდა საცხოვრებელი ფართის ჩარიცხვა დამხმარე ფართში და როდის, რამდენად კანონიერი იყო საცხოვრებელი ფართის, რომელიც დაკავებული ჰქონდა ლ. ი-ას ოჯახს, როგორც დამხმარე სათავსის გადაცემა ნ. ლ-ისათვის. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს იმ გარემოებას, რომ საქმის მასალებიდან არ ჩანს, აღსრულებული იყო თუ არა მთაწმინდის რაიონის გამგეობის მიერ 2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილების გამოტანისას მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილება და გამოთავისუფლებული იყო თუ არა სადავო ფართი ლ. ი-ას ოჯახის მიერ. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ უნდა იმსჯელოს აღნიშნულ საკითხზე ქ. თბილისის მთავრობის 1999წ. 15 ივლისის ¹06.01.115 დადგენილებაზე დაყრდნობით, რომელიც ითვალისწინებდა მოქალაქეთათვის თავისუფალი საცხოვრებელი ფართობის გადაცემას.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ლ. ი-ა არ არის უფლებამოსილი პირი, იდავოს მთაწმინდის რაიონის საბინაო მეურნეობასა და ნ. ლ-ეს შორის 2000წ. პირველ თებერვალს დადებულ ხელშეკრულებაზე, სადავო 12 კვ.მ-ის პრივატიზების, ვინაიდან აღნიშნული ხელშეკრულება უშუალოდ ეხება ლ. ი-ას ინტერესს და შესაბამისად, მას უფლება აქვს, იდავოს ამ ხელშეკრულების კანონიერებაზე.

აღნიშნული გარემოების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არ გამოიკვლია საქმის ფაქტობრივი გარემებები, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ არის საკმაოდ დასაბუთებული. აღნიშნული გარემოება კი სსკ-ს 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტის თანახმად გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამავე კოდექსის 411-ე მუხლის შესაბამისად ამ ეტაპზე შეუძლებელია საქმის გადაწყვეტა, ამიტომ უნდა გაუქმდეს თბილისის საოოქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 26 ივნისის გადაწყვეტილება და ზემოაღნიშნული მითითებებით საქმე ხელახლა არსებითად განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით სსკ-ს 399-ე, 409-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ. ი-ას წარმომადგენლის ს. ლ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 26 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი არსებითად განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

3. სახელმწიფო ბაჟის მხარეთათვის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანისას.

4. საქართვეოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.