3გ-ად-531-კ-02 11 ივნისი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

მ. ვაჩაძე,

ბ. კობერიძე

დავის საგანი: სს “...-ისათვის” გადასახადების დაკისრება საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობასა და თურქეთის რესპუბლიკის მთავრობას შორის 1992წ. 30 ივლისს საჰაერო ტრანსპორტის დარგში დადებული საერთაშორისო შეთანხმების იურიდიული ძალის არმქონედ მიჩნევის გამო.

აღწერილობითი ნაწილი:

1998წ. 22 აპრილს თბილისის ისნის რაიონის საგადასახადო ინსპექციამ თბილისის ისნის რაიონის სასამართლოში სარჩელი აღძრა სს “...-ის” მიმართ 407999 ლარის გადასახადების დაკისრების თაობაზე შემდეგი საფუძვლებით:

თბილისის სახელმწიფო საგადასახადო ინსპექციის ¹01-14/13 დავალებისა და ¹01-03/14 ბრძანების შესაბამისად შემოწმდა სს “...-ის” ფილიალის საქმიანობა. შემოწმებამ მოიცვა 1996წ. 1 აგვისტოდან 1997წ. 1 ივლისამდე პერიოდი. 1997წ. 2 სექტემბრის შემოწმების აქტით სს “...-ის” ფილიალს ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადასახდე ლად დაერიცხა სულ 67629,31 ლარი, მათ შორის მოგების გადასახადი 67447,43 ლარი და ქონების გადასახადი 181,88 ლარი.

საქართველოს საგადასახადო ინსპექციის 1997წ. 27 ოქტომბრის ¹333 ბრძანების საფუძველზე თბილისის სახელმწიფო საგადასახადო ინსპექციის 1997წ. 2 სექტემბრის შემოწმების აქტის დაზუსტების მიზნით დამატებით იქნა შესწავლილი სს “...-ის” ფილიალის საქმიანობა. შემოწმებამ მოიცვა 1996წ. 1 აგვისტოდან 1997წ. 1 დეკემბრამდე პერიოდი. 1998წ. 29 იანვრის შემოწმების აქტით სს “...-ის” ფილიალს დამატებით დაერიცხა გადასახადები, სულ 407900 ლარის ოდენობით.

საგადასახადო ინსპექციის 1998წ. 29 იანვრის შემოწმების აქტში აღინიშნა, რომ “საქართველოსა და თურქეთის რესპუბლიკის მთავრობებს შორის 1992წ. 30 ივლისს “საჰაერო ტრანსპორტის დარგში” ხელმოწერილი შეთანხმება არ შეიძლება ჩაითვალოს მოქმედად, რადგან საქართველომ დაასრულა შეთანხმების ძალაში შესასვლელად საჭირო შიდა სახელმწიფოებრივი პროცედურა, ხოლო თურქეთის რესპუბლიკის მხარეს ეს პროცედურა არ დაუსრულებია და შესაბამისად, თურქეთში მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად დაბეგრილ იქნა საქართველოს ავიაკომპანია “...-ი”.

მოპასუხე სს “...-ის” წარმომადგენელმა სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ საქართველოსა და თურქეთის მთავრობებს შორის 1992წ. 30 ივლისს დაიდო საერთაშორისო შეთანხმება საჰარო ტრანსპორტის დარგში, რომლის მე-9 მუხლის მეოთხე პუნქტის თანახმად ხელშემკვრელი მხარის ავიაკომპანიები გათავისუფლდნენ ყველა სახის ბეგარისა და გადასახადისაგან, რომლებიც დაკავშირებული იყო საჰაერო ხაზების ექსპლოატაციის მეშვეობით მიღებულ მოგებასა და შემოსავალთან. შეთანხმების 22-ე მუხლის თანახმად, იგი ძალაში უნდა შესულიყო თითოეული ხელშემკვრელი მხარის მიერ კონსტიტუციური მოთხოვნების შესრულების შესახებ დიპლომატიური ნოტების გაცვლის დღეს. საქართველოს მხარემ თურქეთის მხარეს მის მიერ შეთანხმების ძალაში შესვლისათვის აუცილებელი შიდასახელმწიფოებრივი პროცედურების დასრულების შესახებ აცნობა 1993წ. 04 ნოემბრის ¹7-05/454 ნოტით. თურქეთის მხარემ კი საქართველოს ანალოგიური შინაარსის ¹შ-326 ნოტა გამოუგზავნა 1997წ. 29 მაისს, თუმცა მანამდე, 1994წ. 22 აგვისტოს მხარეთა შორის ოფიციალური დელეგაციების შეხვედრისას გაფორმდა ურთიერთგაგების მემორანდუმი, რომლის მე-4 პუნქტის თანახმად შეთანხმება დროებით იქნა ძალაში შეყვანილი, ვიდრე თურქეთის მხარე არ დაასრულებდა თავის შიდასახელმწიფოებრივ პროცედურებს. მოპასუხის მოსაზრებით, მათ მიმართ შეღავათები სწორედ ურთიერთგაგების მემორანდუმის ხელმოწერის დღიდან უნდა გავრცელებულიყო. ამასთან, მოპასუხემ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება თურქეთის მხარის მიერ ნაცვალგების პრინციპის დარღვევის თაობაზე, რადგან მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს სათანადო დოკუმენტაცია საქართველოს ავიაკომპანია “...-ის” თურქეთის მხრიდან დაბეგვრის თაობაზე არ ჰქონდა წარმოდგენილი. ასეც რომ ყოფილიყო, მოპასუხის განმარტებით, იგი არ გამოიწვევდა ავტომატურად სს “...-ის” მიმართ შეღავათების შეწყვეტას, ვინაიდან შეთანხმების მე-19 მუხლის შესაბამისად საქართველოს მხარეს სათანადო ზომები არ გამოუყენებია თურქეთის მხარის მიმართ.

აღნიშნული დავა არაერთხელ იქნა განხილული როგორც პირველი ინსტანციის, ისე ზემდგომი სასამართლოების მიერ და ბოლოს თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 27 აპრილის გადაწყვეტილებით თბილისის ისანი-სამგორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. რაიონულმა სასამართლომ საერთაშორისო შეთანხმება ძალაში შესულად 1997წ. 29 მაისიდან მიიჩნია, როდესაც თურქეთის მხარემ საქართველოს მხარეს ნოტა გამოუგზავნა და ამ შეთანხმების ძალაში შესვლისათვის საჭირო შიდასახელმწიფოებრივი პროცედურების დასრულების შესახებ აცნობა. ამდენად, სასამართლოს გადაწყვეტილებით სს “...-ს” თბილისის ისანი-სამგორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის სასარგებლოდ 1997წ. 29 მაისის მდგომარეობით არსებული მოგების გადასახადის 178510 ლარისა და 20 თეთრის გადახდა დაეკისრა, მათ შორის ძირითადი თანხა – 148736 ლარი და 50 თეთრი, ხოლო ჯარიმა-საურავი – 29773 ლარი და 70 თეთრი.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით სს “...-მა” და ფინანსთა სამინისტროს (იმჟამად საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს) საგადასახადო დეპარტამენტმა გაასაჩივრეს.

სააპელაციო სასამართლოში საგადასახადო დეპარტამენტის წარმომადგენლებმა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად სხვა გარემოებაზე მიუთითეს. თუკი ამ პერიოდამდე საგადასახადო დეპარტამენტი სადავოდ მიიჩნევდა 1994წ. 22 აგვისტოს ურთიერთგაგების მემორანდუმით აღნიშნული საერთაშორისო შეთანხმების ძალაში შესვლას და ნაცვალგების პრინციპის დარღვევას, ამჯერად საგადასახადო დეპარტამენტმა სადავო გახადა საქართველოს მხრიდან ამ საერთაშორისო შეთანხმების ძალაში შესვლისათვის საჭირო შიდასახელმწიფოებრივი პროცედურების შესრულება. კერძოდ, მათი მოსაზრებით, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობასა და თურქეთის რესპუბლიკის მთავრობას შორის საჰაერო ტრანსპორტის დარგში 1992წ. 30 ივლისს დადებული საერთაშორისო შეთანხმება საქართველოს მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობისაგან განსხვავებულ წესებს ადგენდა და ამდენად, პარლამენტის მიერ რატიფიკაციას საჭიროებდა, რაც დღემდე არ შესრულებულა და, მიუხედავად საქართველოს მხრიდან თურქეთის მხარისადმი გაგზავნილი ნოტისა, აღნიშნული შეთანხმება, მათი მტკიცებით, იურიდიული ძალის მქონედ ვერ ჩაითვლებოდა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 31 ივლისის გადაწყვეტილებით ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი სრულად დაკმაყოფილდა, ხოლო სს “...-ს” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც თბილისის ისანი-სამგორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის სარჩელი დაკმაყოფილდა და სს “...-ს” სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 1998წ. 29 იანვრის შემოწმების აქტის საფუძველზე დარიცხული დავალიანების გადახდა დაეკისრა გადახდის დროისათვის არსებული საურავების გათვალისწინებით.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობასა და თურქეთის რესპუბლიკის მთავრობას შორის “საჰაერო ტრანსპორტის დარგში” 1992წ. 30 ივლისს დადებული საერთაშორისო შეთანხმება “საქართველოს რესპუბლიკის საერთაშორისო ხელშეკრულების დადების, რატიფიკაციის, შესრულებისა და დენონსაციის შესახებ” საქართველოს 1993წ. 11 თებერვლის კანონის მე-9 მუხლისა და “საგადასახადო სისტემის საფუძვლების შესახებ” საქართველოს 1993წ. 21 დეკემბრის კანონის მე-2 მუხლის შესაბამისად პარლამენტის მიერ რატიფიკაციას საჭიროებდა, რადგან საქართველოს მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობისაგან განსხვავებულ წესებს ადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ უკანონოდ მიიჩნია და არ გაიზიარა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს მოსაზრება და პოზიცია საქართველოს მხრიდან შიდასახელმწიფოებრივი პროცედურების დასრულების შესახებ 1993წ. 4 ნოემბრის ¹7-05/454 ნოტის თურქეთის მხარისათვის გაგზავნისა და ურთიერთგაგების მემორანდუმის ხელმოწერიდან (1994წ. 22 აგვისტოს) საერთაშორისო შეთანხმების ძალაში შესვლის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ იურიდიული ძალის არმქონედ მიიჩნია საქართველოსა და თურქეთის მთავრობებს შორის საჰაერო ტრანსპორტის დარგში 1992წ. 30 ივლისს დადებული საერთაშორისო შეთანხმება და სს “...-ე” აღნიშნული შეთანხმებით დაწესებული შეღავათები არ გაავრცელა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სს “...-ის” წარმომადგენელმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა.

კასატორის მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებისას სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2, მე-60, 218-ე მუხლები, ასევე, “საერთაშორისო ხელშეკრულებათა შესახებ” ვენის 1969წ. 23 მაისის კონვენციის 46-ე მუხლის მე-2 ნაწილი. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა ვენის კონვენციის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილი და 1993წ. 11 თებერვლის საქართველოს კანონის “საერთაშორისო ხელშეკრულებების დადების, რატიფიკაციის, შესრულებისა და დენონსაციის შესახებ” მე-9 მუხლის დებულებები.

კასატორი თვლის, რომ საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს 17.04.97წ. ¹5/240 წერილი და იმავე სამინისტროს 1993წ. 4 ნოემბრის ¹7-03/454 ნოტა ადმინისტრაციულ აქტებს წარმოადგენენ, რომლებიც პირთა უფლება-მოვალეობებს წარმოშობენ და ადასტურებენ. ორივე ზემოთდასახელებული დოკუმენტი აღმჭურველი ხასიათისაა, რადგან მისი ადრესატებისათვის, ანუ დაინტერესებული მხარეებისათვის შეღავათებს აწესებენ. სააპელაციო სასამართლოს უფლება არ ჰქონდა ამ აქტების კანონიერების განხილვის და ბათილად ცნობის გარეშე თურქეთის ავიაკომპანიისათვის გადასახადების გადახდა დაეკისრებინა.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა “საერთაშორისო ხელშეკრულებათა შესახებ” ვენის 1969წ. 23 მაისის კონვენციის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილი. კასატორის მოსაზრებით, იმისათვის, რომ საერთაშორისო ხელშეკრულება (შეთანხმება) ქვეყნის შიდა კანონმდებლობით დადგენილი პროცედურების დარღვევის მოტივით იურიდიული ძალის არმქონედ ჩაითვალოს, საჭიროა ორი ფაქტორი არსებობდეს – ა) დარღვეული იყოს ფუნდამენტური მნიშვნელობის ნორმა და ბ) შიდა სამართლის ნორმის დარღვევა იყოს აშკარა. მოცემულ შემთხვევაში არ დარღვეულა ის სამართლებრივი აქტები, რომლებიც უდავოდ ფუნდამენტური მნიშვნელობისაა და შეეხება ადამიანის ძირითად უფლებებსა და თავისუფლებებს, კონსტიტუციურ წყობას, საკუთრების უფლებასა და სახელმწიფო მოწყობის წესს.

კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ გამოიყენა ვენის კონვენციის 46-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომელიც განსაზღვრავს, თუ რა შემთხვევაშია შიდა კანონმდებლობის დარღვევა აშკარა. კასატორის მოსაზრებით, შიდა კანონმდებლობის აშკარა დარღვევას, რომელიც სავარაუდო იქნებოდა თურქეთის მხარისათვის, მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

ამდენად, კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით თბილისის ისანი-სამგორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება და დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და თვლის, რომ სს “...-ის” წარმომადგენლის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, უნდა გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2002წ. 31 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე პალატას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 1992წ. 30 ივლისს საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობასა და თურქეთის რესპუბლიკის მთავრობას შორის ხელი მოეწერა საერთაშორისო შეთანხმებას “საჰაერო ტრანსპორტის დარგში”. ამ შეთანხმებით დაწესდა საგადასახადო შეღავათები ხელშემკვრელი ქვეყნების მიერ მეორე ქვეყანაში ოფიციალურად დანიშნული ავიაკომპანიებისათვის. ასეთ ავიაკომპანიებს იმ დროისათვის წარმოადგენდნენ სს “...-ი” და “...-ი”. შეთანხმების მე-9 მუხლით განისაზღვრა, რომ თითოეული ხელმეკვრელი მხარე, თანასწორობის პრინციპის საფუძველზე, გაათავისუფლებდა მეორე მხარის მიერ დანიშნულ ავიაგადამზიდველს ყველა იმ ბეგარისა და გადასახადებისაგან, რომელიც საჰაერო მომსახურების გაწევის შედეგად მიღებული მოგებიდან ან შემოსავლიდან გამომდინარეობდა. საერთაშორისო შეთანხმების ძალაში შესვლის პირობები განისაზღვრა 22-ე მუხლით, რომლის მიხედვითაც შეთანხმება და მისი დანართები, რომლებიც ამ შეთანხმების განუყოფელ ნაწილს წარმოადგენენ, ძალაში შევიდოდა თითოეული მხარის მიერ კონსტიტუციური მოთხოვნების შესრულების შემდეგ, დიპლომატიური ნოტების გაცვლის დღეს.

საქართველოს მხარემ, საგარეო საქმეთა სამინისტროს სახით, 1993წ. 4 ნოემბრის ¹7-03/454 ნოტით აცნობა თურქეთის მხარეს, რომ მის მიერ შესრულებლი იქნა ყველა შიდასახელმწიფოებრივი პროცედრა. აღნიშნული ნოტა თურქულ მხარეს გადაეცა საქართველოსა და თურქეთის დელეგაციების ოფიციალურ შეხვედრაზე ანკარაში, 1993წ. 22-25 დეკემბერს.

რადგან თურქეთის მხარეს ჯერ არ ჰქონდა შესრულებული ყველა შიდასახელმწიფოებრივი პროცედრა, 1994წ. 22 აგვისტოს, საქართველოსა და თურქეთის დელეგაციების ოფიციალურ შეხვედრაზე თბილისში, ხელი მოეწერა ურთიერთგაგების მემორანდუმს. ამ მემორანდუმის მიხედვით, მხარეები შეთანხმდნენ ხელშეკრულების ძალაში შესვლის თარიღზე, რაც 1994წ. 22 აგვისტოთი განისაზღვრა.

მოგვიანებით, როგორც საგარეო საქმეთა მინისტრის 1998წ. 7 მაისის ¹5.05/1483 წერილით ირკვევა, თურქეთის მხარემ საქართველოს მხარეს აცნობა ყველა შიდასახელმწიფოებრივი პროცედურების შესრულების შესახებ 1997წ. 29 მაისის ¹შ-326 ნოტით.

ამასთან, საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის 17.04.97წ. ¹5/240 წერილით და მთელი რიგი წერილებითა და ოქმებით საქართველოს პარლამენტის სხვადასხვა კომიტეტებისაგან რამდენჯერმე დადასტურდა, რომ საქართველოს სახელმწიფოს, ნამდვილად დასრულებული ჰქონდა ყველა შიდასახელმწიფოებრივი პროცედურა და შეთანხმება ძალაში იყო შესული.

საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ აღნიშნული შეთანხმება საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ გადაგზავნილია მონრეალში საერთაშორისო სამოქალაქო ... ორანიზაციაში სარეგისტრაციოდ.

სააპელაციო სასამართლომ, მიუხედავად ყოველივე ზემოაღნიშნულისა, იურიდიული ძალის არმქონედ მიიჩნია საქართველოსა და თურქეთის მთავრობებს შორის 1992წ. 30 ივლისს “საჰაერო ტრანსპორტის დარგში” დადებული საერთაშორისო შეთანხმება, ხოლო უკანონოდ – საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ თურქეთის მხარისათვის გაგზავნილი 1993წ. 4 ნოემბრის ¹7-05/454 ნოტა. ამასთან, საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს საქმეში მონაწილეობა არც მხარედ და არც მესამე პირად არ მიუღია.

საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს ყურადღებას მიაქცევს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმადაც, მესამე პირი აუცილებლად უნდა იქნეს საქმეში ჩაბმული, თუ იგი იმ სამართალურთიერთობის მონაწილეა, რომლის თაობაზედაც სასამართლოს მიერ მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანაა შესაძლებელი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა სცილდება საგადასახადო დავის ფარგლებს, რადგან სარჩელის დაკმაყოფილება – არდაკმაყოფილების საფუძველი საერთაშორისო შეთანხმების ძალაში შესვლაა, რომელიც უდავოდ შეეხება საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ინტერესებს, რადგან იგი ამ სამართალურთიერთობის მონაწილეა. სწორედ საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ თურქეთის მხარისათვის გაგზავნილი 1993წ. 4 ნოემბრის ¹7-03/454 ნოტა ადასტურებდა საქართველოს მხრიდან შეთანხმების ძალაში შესვლისათვის აუცილებელი პროცედურების დასრულებას, რითაც ძალაში შეყავდა შეთანხმება და ამ მომენტიდან წარმოშობდა უფლება-მოვალეობებს შეთანხმების მონაწილე მხარეებისათვის. რაც შეეხება საგარეო საქმეთა მინისტრის წერილებს, იგი კიდევ ერთხელ ხაზს უსვამდა ხელშეკრულების ძალაში ყოფნის ფაქტს, რითაც ადასტურებდა შეთანხმებითა და ნოტით წარმოშობილ უფლება-მოვალეობებს. საყურადღებოა ისიც, რომ “საქართველოს რესპუბლიკის საერთაშორისო ხელშეკრულების დადების, რატიფიკაციის, შესრულებისა და დენონსაციის შესახებ” საქართველოს 1993წ. 11 თებერვლის კანონის მე-16 მუხლის მიხედვით, საქართველოს რესპუბლიკის საერთაშორისო ხელშეკრულების შესრულებისადმი საერთო მეთვალყურეობას ახორციელებდა საქართველოს რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტრო. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემული საქმის ხელმეორედ არსებითად განხილვისას, საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო სააპელაციო სასამართლოს მიერ სავალდებულო მე-3 პირის სტატუსით უნდა იქნეს საქმეში ჩაბმული.

საკასაციო სასამართლო აქვე დაამატებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას უნდა იმსჯელოს “საერთაშორისო ხელშეკრულებათა შესახებ” ვენის 1969წ. 23 მაისის კონვენციის 27-ე და 46-ე მუხლებით გათვალისწინებულ გარემოებებზე, ვინაიდან საქართველო ვენის კონვენციას 1995წ. 3 მაისს შეუერთდა და ამით საერთაშორისო ვალდებულებები იკისრა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სს “...-ის” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის I-ლი, სსკ-ს 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს “...-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2002წ. 31 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაბურუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სახელმწიფო ბაჟის გადახდის საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.