გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ ბს-220-296-კ-03 26 ნოემბერი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

მ. ვაჩაძე,

გ. ქაჯაია

დავის საგანი: ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულების გამო საურავის დაკისრება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2002წ. 3 დეკემბერს სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხის ქ.თბილისის მთავრობის მიმართ სარჩელი აღძრა და ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულების გამო საურავის დაკისრება მოითხოვა.

მოსარჩელემ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად შემდეგ გარემოებებზე მიუთითა:

მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” 1999 წელს ქ.თბილისის მთავრობის მიერ გამოცხადებულ ტენდერში გაიმარჯვა, რომელიც თბილისში მცხოვრებ და პოლიკლინიკურ დაწესებულებებში რეგისტრირებულ 3-დან 14 წლამდე მოსახლეობის მუნიციპალური პროგრამის ფარგლებში სტაციონარული სამედიცინო მომსახურების დაზღვევას ითვალისწინებდა. აღნიშნულის საფუძველზე, ქ.თბილისის მთვარობასა და სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” შორის 1999წ. 30 ივნისს შესაბამისი ხელეკრულება დაიდო, რომლის 3.2.1 ქვეპუნქტის “გ” ნაწილის მიხედვით “ა.” სამედიცინო დაწესებულებებთან სამედიცინო მომსახურების ხელშეკრულებები გააფორმა და მათთან მუნიციპალური პროგრამის ფარგლებში რეგულარულ ანგარიშსწორებას აწარმოებდა.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებების 4.3 და 4.4 პუნქტების შესაბამისად, ქ.თბილისის მთავრობას სს “ა.” სახელშეკრულებო თანხა უნდა გადაერიცხა, რაც ყოველთვიურად არანაკლებ 83433 ლარს შეადგენდა.

მოსარჩელის განმარტებით, თანხის გადარიცხვა ყოველი თვის გასვლიდან 10 დღის ვადაში უნდა განხორიცილებულიყო, მაგრამ ქ.თბილისის მთავრობა თავის ფინანსურ ვალდებულებებს სისტემატურად არღვევდა, რაც ბანკებიდან ამონაწერებითა და მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის გადმორიცხული თანხის ოდენობისა და გადმორიცხვის თარიღების შესახებ ცნობით დასტურდებოდა.

მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ 2000 წელს სადაზღვევო კომპანია “ა.” ქ.თბილისის მთავრობის მიერ გამოცხადებულ კიდევ ერთ ტენდერში გაიმარჯვა, რომელიც თბილისში მცხოვრებ და პოლიკლინიკურ დაწესებულებებში რეგისტრირებულ 15 წლის და ზევით მოსახლეობის გადაუდებელი სტაციონარული დახმარების, მოსახლეობის სასწრაფო სამედიცინო დახმარების, ონკოინკურაბელურ და მასთან გათანაბრებულ ავადმყოფთა ტკივილგამაყუჩებლებითა და თბილისის მოსახლეობის პროგრამული დიალიზით უზრუნველყოფის პროგრამებს მოიცავდა. აღნიშნულის საფუძველზე, 2000წ. 11 აგვისტოს ქ.თბილისის მთავრობასა და სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” შორის ხელშეკრულება დაიდო, რომლის მიხედვითაც ზემოთმითითებული მუნიციპალური პროგრამის ფარგლებში სს “ა.” თბილისის მოსახლეობის დაზღვევა და მათი სამედიცინო მომსახურების ხარჯების სადაზღვევო პრინციპით ანაზღაურება იკისრა. ხელშეკრულების 4.3. და 4.4. პუნქტების თანახმად კი თბილისის მთავრობას, თავის მხრივ, სს “ა.”, ყოველი თვის პირველი 5 საბანკო დღის ვადაში 198025 ლარი უნდა გადაერიცხა.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ მიუხედავად ხელშეკრულების 5.2. პუნქტით გათვალისწინებული 4-თვიანი მოცდის პერიოდისა, ქ.თბილისის მთავრობა თავის ფინანსურ ვალდებულებებს სისტემატურად არღვევდა.

მოსარჩელის განმარტებით, სს “ა.” 1999წ. 30 ივნისსა და 2000წ. 11 აგვისტოს დადებული ხელშეკრულებებით ნაკისრი ვალდებულებები ჯეროვნად შეასრულა. კერძოდ, მუნიციპალურ პროგრამაში მონაწილე სამედიცინო დაწესებულებების მიერ გაცემული სამედიცინო მომსახურების ხარჯები საკუთარი სახსრებით დაფარა, რაც სს “ა.” და კლინიკებს შორის გაფორმებული შეთანხმებებით დასტურდებოდა.

მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ 2000წ. 11 აგვისტოს ხელშეკრულების 3.2.9 ქვეპუნქტის შესაბამისად ნაკისრი დამატებითი ვალდებულებების შესრულების მიზნით, სს “ა.” მიერ თბილისის სამედიცინო აკადემიის კლინიკის, მე-5 პოლიკლინიკური გაერთიანების, თბილისის პირველი საავადმყოფოსა და თბილისის სასწრაფო დახმარება “03”-ის ტერიტორიაზე სარემონტო სამუშოები ჩატარდა, სასწრაფო დახმარება “03”-ს სხვადასხვა სახის ძირითადი საშუალებები გადაეცა, რომელთა საერთო ღირებულებამ 187832.64 ლარი შეადგინა.

ამდენად, მოსარჩელის მოსაზრებით, სკ-ს 387-ე, მე-400, 402-ე, 403-ე და 405-ე მუხლების შესაბამისად და 2000წ. 11 აგვისტოს ხელშეკრულების 5.1 პუნქტის, ასევე, 1999წ. 30 ივნისის ხელშეკრულების 6.2 პუნქტის თანახმად, მოპასუხეს ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე დავალიანებული თანხის 0,1 პროცენტი უნდა გადაეხადა. მიუხედავად იმისა, რომ ხელშეკრულებები დამთავრდა და მოპასუხეს არაერთი წერილი გაეგზავნა ზემოაღნიშნულის შესახებ, მას საურავები არ გადაუხდია.

მოსარჩელის განმარტებით, სკ-ს 387-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იფარებოდა ის ვალდებულება, რომლის გადახდის ვადაც პირველად დგებოდა, რადგან ქ.თბილისის მთავრობა გადარიცხვის დროს თანხას არ მიჯნავდა. აღნიშნულზე დაყრდნობით საურავების საერთო ოდენობამ 319042.25 ლარი შეადგინა.

2003წ. 4 თებერვალს სს “ა.” სასამართლოში დაზუსტებული სასარჩელო მოთხოვნა წარადგინა და სკ-ს მე-18 მუხლის მე-2 და მე-6 ნაწილების შესაბამისად, ქ. თბილისის მთავრობისაგან ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულების შედეგად სადაზღვევო კომპანია “ა.” საქმიანი რეპუტაციის შელახვით მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად 200000 ლარის გადახდა მოითხოვა. გადასახდელი თანხის საერთო ოდენობამ 519042.25 ლარი შეადგინა, რის გამოც, სსკ-ს მე-14 მუხლის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, საქმე თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიას გადაეცა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 21 აპრილის საოქმო განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹-ე მუხლის თანახმად, სასამართლომ საქმე მოპასუხის ქ.თბილისის მთავრობის მონაწილეობის გარეშე განიხილა და გადაწყვეტილება საქმეში არსებული მასალების საფუძველზე გამოიტანა. კერძოდ, მოპასუხეს სარჩელი და თანდართული დოკუმენტები, აგრეთვე, სასამართლო უწყებები 2003წ. 31 მარტის, 25 და 21 აპრილის სხდომებზე გამოცხადების შესახებ, სსკ-ს 70-78-ე მუხლების მოთხოვნათა შესაბამისად ჩაბარდა, მაგრამ მას სასამართლოსათვის არც შესაგებელი წარუდგენია და არც სასამართლო პროცესებზე გამოცხადებულა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 21 აპრილის გადაწყვეტილებით სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. ქ.თბილისის მთავრობას სს “ა.” სასარგებლოდ 314042.25 ლარის გადახდა დაეკისრა. სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” სასარჩელო მოთხოვნის დანარჩენი ნაწილის დაკმაყოფილებაზე უარი ეთქვა.

სასამართლო კოლეგიამ გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებებზე დააფუძნა:

სასამართლომ საქმის მასალებზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” მიმართ ქ.თბილისის მთავრობის მიერ სახელშეკრულებო ვალდებულებები სისტემატურად ირღვეოდა.

სასამართლო კოლეგია მიუთითებდა, რომ სკ-ს 417-ე მუხლის შესაბამისად, პირგასამტეხლო არის მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული ფულადი თანხა, რომელიც მოვალემ უნდა გადაიხადოს ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის ან არაჯეროვნად შესრულებისათვის. ამდენად, სს “ა.” და ქ.თბილისის მთავრობას შორის 1999წ. 30 ივნისსა და 2000წ. 11 აგვისტოს დადებული ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული მხარეთა შეთანხმება საურავზე, პირგასამტეხლოზე შეთანხმებას წარმოადგენდა.

სასამართლო აღნიშნავდა, რომ სკ-ს 418-ე მუხლის თანახმად, მხარეებს თავისუფლად შეუძლიათ განსაზღვრონ პირგასამტეხლო. პირგასამტეხლოს შესახებ შეთანხმება წერილობით ფორმას მოითხოვს, აქედან გამომდინარე, ზემოაღნიშნულ ხელშეკრულებებში დაფიქსირებული მხარეთა შეთანხმება პირგასამტეხლოზე სკ-ს 418-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნას აკმაყოფილებდა, რადგან 1999წ. 30 ივნისსა და 2000წ. 11 აგვისტოს დადებული ხელშეკრულებებით მხარეებმა თავად განსაზღვრეს ურთიერთვალდებულებები, კერძოდ, ვალდებულებების შესრულების ვადის გადაცილებისათვის საურავის გადახდა.

სასამართლო კოლეგიის მოსაზრებით, სკ-ს მე-400 მუხლის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოვალის მიერ ვალდებულების შესრულების ვადა გადაცილებულად ითვლება, თუკი შესრულებისათვის დადგენილ დროში ვალდებულება არ შესრულდა. ამავე კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას. ამდენად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქ. თბილისის მთავრობა ვალდებული იყო სს “ა.” ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საურავი, 314042.25 ლარი გადაეხადა.

სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება სკ-ს 387-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად ფულადი ვალდებულებების დაფარვის რიგითობის თაობაზე.

სასამართლო კოლეგიამ, ამასთან, მიიჩნია, რომ სკ-ს მე-18 მუხლი საქმიანი რეპუტაციის შელახვით მიყენებული ქონებრივი ზიანის ანაზღაურებისათვის საქმიანი რეპუტაციის შემლახველი ცნობების გავრცელების ფაქტისა და ამ ფაქტის გავრცელებაში ბრალეული პირის არსებობის აუცილებლობაზე მიუთითებდა, რასაც აღნიშნულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

თბილისის სოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილება ქ.თბილისის მთავრობამ საკასაციო წესით გაასაჩივრა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სს “ა.” სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, 1999წ. 30 ივნისსა და 2000წ. 11 აგვისტოს დადებული ხელშეკრულებების საფუძველზე სს “ა.” 45 სამედიცინო დაწესებულებასთან შესაბამისი ხელშეკრულებები გააფორმა, რომლის მიხედვით სადაზღვევო კომპანიას სამედიცინო დაწესებულებების მიერ შესრულებული სამუშაოს ღირებულება წარმოდგენიდან 10 დღის განმავლობაში უნდა აენაზღაურებინა, რაც უმეტეს შემთხვევაში ირღვეოდა. ამასთან, სს “ა.” მხრიდან თანხის გადარიცხვის სისტემატურ დაგვიანებას ჰქონდა ადგილი. აგრეთვე, ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებებით სადაზღვევო კომპანიას, თავის მხრივ, ნაკისრი ჰქონდა ვალდებულება ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე საჯარიმო სანქცია არგადახდილი თანხის 0,1%-ის ოდენობით გადაეხადა.

კასატორის მოსაზრებით, სს “ა.” მიერ გაანგარიშებული საურავის მოცულობა 314042.25 ლარი არასწორი იყო, საურავის თანხა მხოლოდ 185309 ლარს შეადგენდა.

2003წ. 18 ნოემბერს საქართველოს უზენაეს სასამართლოში ქ.თბილისის მთავრობამ დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი წარმოადგინა, რომელშიც მიუთითებდა, რომ სასამართლო კოლეგიამ მას არ მისცა დრო და შესაძლებლობა, რომ შესაგებელი და სხვა დოკუმენტები წარედგინა.

კასატორი აღნიშნავდა, რომ ადინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის თანახმად, სასამართლოს საქმეში მესამე პირად საფინანსო სამსახური აუცილებლად უნდა ჩაება, ვინაიდან, საფინანსო სასახური ისევე, როგორც ქ.თბილისის მერიის ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის საქალაქო სამსახური სამართალურთიერთობის უშუალო მონაწილე იყო.

კასატორის მოსაზრებით, სკ-ს 401-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულების შეუსრულებლობა ქ. თბილისის მთავრობის მხრიდან არ ყოფილა გამოწვეული, იგი სს ,,ა.” მიერ ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულებამ და ბიუჯეტის დეფიციტმა განაპირობა. ამასთან, სკ-ს 369-ე მუხლის შესაბამისად, ქ.თბილისის მთავრობას ვალდებულების შესრულებაზე საპასუხო მოქმედების განხორციელებადე შეეძლო უარი ეთქვა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება და დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და თვლის, რომ ქ.თბილისის მთავრობის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 21 აპრილის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საოლქო სასამართლომ კანონის მართებული გამოყენებითა და საქმის გარემოებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური გამოკვლევის შედეგად საქმეზე სწორი გადაწყვეტილება მიიღო.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სსკ-ს 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არა აქვს.

საქმის მასალებით დადგენილია შემდეგი სახის ფაქტობრივი გარემოებები:

1999წ. 30 ივნისს სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” და ქ.თბილისის მთავრობას შორის დაზღვევის ხელშეკრულება დაიდო, რომლის 3.1.1. და მე-4 მუხლების მიხედვით დამზღვევი (ქ.თბილისის მთავრობა) ვალდებული იყო ერთბაშად ან ეტაპობრივად მზღვეველისათვის (სადაზღვევო კომპანია “ა.”) პირველი ექვსი თვის სადაზღვევო პრემია 500602 ლარის ოდენობით გადაეხადა, მაგრამ ყოველთვიურად არანაკლებ 83433 ლარისა, რომელიც ყოველი თვის გასვლიდან 10 დღის განმავლობაში უნდა დაფარულიყო. ხელშეკრულების 6.2 მუხლით, დამზღვევის მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფინანსური ვალდებულებების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში, იგი ვალდებული იყო მზღვეველისათვის საურავი პრემიის დაგვიანების გამო ამ პერიოდისათვის გათვალისწინებული სადაზღვევო შესატანის 0,1%-ის ოდენობით ყოველ ვადგადაცილებულ დღეზე გადაეხადა.

2000წ. 11 აგვისტოს იმავე მხარეებს შორის კიდევ ერთი ხელშეკრულება დაიდო, რომლის 4.3 მუხლით ერთი თვის სადაზღვევო პრემია 198025 ლარს შეადგენდა და რომელიც დამზღვევს წინასწარ, ყოველი თვის 5 საბანკო დღის ვადაში უნდა გადაეხადა. აღნიშნული ხელშეკრულების 5.2 მუხლით, დამზღვევის მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფინანსური ვალდებულებების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში, დამზღვევი ვალდებული იყო მზღვეველისათვის საურავი პრემიის 4 თვეზე მეტი ხნით დაგვიანების გამო ამ პერიოდისათვის გათვალისწინებული სადაზღვევო შესატანის 0,1%-ის ოდენობით ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე გადაეხადა. ის გარემოება, რომ სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” ორივე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობები ჯეროვნად შეასრულა, საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებებით, კერძოდ, სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” და იმ სამედიცინო დაწესებულებებს შორის შედგენილი ურთიერთშეთანხმების აქტებით დასტურდება, რომლებმაც სამედიცინო მომსახურება გაუწიეს მუნიციპალური პროგრამით გათვალისწინებულ პირებს. აღნიშნული დასტურდება აგრეთვე მოსარჩელისა და მოპასუხის წერილობითი შეთანხმებებით.

რაც შეეხება ქ.თბილისის მთავრობის მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების არაჯეროვნად შესრულებას, აღნიშნულს ადასტურებს სს “ს. ბ.” ცენტრალური ფილიალისა და სს “გ. ქ. ბ.” მთაწმინდის ფილიალის ამონაწერები, რომელთა მიხედვითაც ქ.თბილისის მთავრობას დარღვეული აქვს ორივე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სადაზღვევო პრემიის გადახდის ვადა.

ზემოთ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე ქ.თბილისის მთავრობის მიერ გადასახდელი საურავის ოდენობა (ორივე ხელშეკრულებიდან გამომდინარე) 314042.25 ლარს შეადგენს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში ადგილი აქვს სკ-ს მე-400 მუხლის “ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ გარემოებას, კერძოდ, მოვალის მიერ, შესრულებისათვის დადგენილ დროში, ვალდებულების შეუსრულებლობას. სკ-ს 417-ე მუხლის შესაბამისად, პირგასამტეხლო არის მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული ფულადი თანხა, რომელიც მოვალემ უნდა გადაიხადოს ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულებისათვის, ხოლო ამავე კოდექსის 418-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით შეთანხმება პირსაგამტეხლოს შესახებ მოითხოვს წერილობით ფორმას, რაც მოცემულ შემთხვევაში მხრეებმა განსაზღვრეს კიდეც 1999წ. 30 ივნისისა და 2000წ. 11 აგვისტოს ხელშეკრულებებში.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ვინაიდან საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებების საფუძველზე, კასატორმა არ შეასრულა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებები, ეს უკანასკნელი ვალდებულია, გადაიხადოს იმავე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საურავი, რომლის ოდენობაც 314042,25 ლარს შეადგენს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საოლქო სასამართლოს მოსაზრებას კასატორის მიერ ფულადი ვალდებულებების დაფარვის რიგითობის თაობაზე და თვლის, რომ მოსარჩელე მოქმედებდა მართლზომიერად, როცა სკ-ს 378.1 მუხლის შესაბამისად, მოპასუხის მიერ გადმორიცხული თანხით დაფარა ის ვალდებულება, რომლის გადახდის ვადაც პირველად დადგა.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მიერ საკასაციო საჩივარში მოყვანილ არგუმენტს სს “ა.” მხრიდან თანხის გადარიცხვის სისტემატურად დაგვიანების თაობაზე, რადგან აღნიშნულის დამადასტურებელი შესაბამისი წერილობითი მტკიცებულებები ქ.თბილისის მთავრობას საოლქო სასამართლოში არ წარუდგენია, რაც სსკ-ს 189-ე მუხლიდან გამომდინარე, სავსებით შესაძლებელი იყო. თუკი ქ.თბილისის მთავრობას, თავის მხრივ, პრეტენზიები გააჩნდა სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” მიმართ, ამ უკანასკნელის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულების გამო, მას სრული უფლება ჰქონდა, გამოეყენებინა სსკ-ს 189-ე მუხლით მინიჭებული შესაძლებლობა და შეეტანა შეგებებული სარჩელი ან შესაგებელი მაინც. უფრო მეტიც, ქ.თბილისის მთავრობას შეეძლო ასევე გამოეყენებინა სკ-ს 442-ე მუხლით მინიჭებული შესაძლებლობა და მასა და სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” შორის არსებული ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვა მოეხდინა.

საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება კასატორს, რომ სს სადაზღვევო კომპანია “ა.” მიერ სასამართლოში წარდგენილი ურთიერშეთანხების აქტები არაუფლებამოსილი პირის მიერ არის შედგენილი, რადგან მან ვერ დაასაბუთა, რომ რომელიმე დირექტორი უარყოფდა თავისი ბუღალტრის ხელმოწერას ან ამის წინააღმდეგი იყო. საკასაციო სასამართლო, ასევე, ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ მოცემულ საქმეში იგი არ შეიძლება იყოს მოპასუხე, რადგან მთავრობა არ არის საჯარო სამართალსუბიექტი და საქმეში მხარედ უნდა ჩართულიყო ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტი _ მერია. ამასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ვინაიდან აღნიშნულ შემთხვევაში დავის საგანს ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულების გამო საურავის დაკისრება წარმოადგენს, ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე კი ქ.თბილისის მთავრობაა, ბუნებრივია, მოპასუხე სწორედ ქ.თბილისის მთავრობა უნდა ყოფილიყო, რადგან სხვა ვინ შეიძლება იყოს პასუხისმგებელი მის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულების გამო.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, არ არსებობს მისი გაუქმების საპროცესო კანომდებლობით გათვალისწინებული საფუძველი და შესაბამისად, იგი დატოვებულ უნდა იქნეს უცვლელად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ს 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ.თბილისის მთავრობის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 21 აპრილის გადაწყვეტილება.

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.