3გ-ად-154-კ-02 13 ნოემბერი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ბ. კობერიძე,

ნ. კლარჯეიშვილი

სარჩელის საგანი: ქონების მესაკუთრედ ცნობა და თანხის დაბრუნება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2001წ. 11 მაისს შ. მ.-ისა და გ. ნ.-ის წარმომადგენელმა თ. ხ.-მ სარჩელით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიმართ.

სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ 1995წ. 8 სექტემბერს თელავის რაიონის სასამართლომ რეგისტრაციაში გაატარა სააქციო საზოგადოება “...”, რომელიც დაფუძნდა “მეწარმეთა შესახებ” კანონისა და საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1993წ. 14 აპრილის ¹288 დადგენილების შესაბამისად.

ს.ს. “...-ის” აქციათა აბსოლუტური უმრავლესობა, სულ _ 756634 ცალი აქცია ნომინალური ღირებულებით (1 აქცია = 1 აშშ დოლარი), საზოგადოების შექმნისა და რეგისტრაციის მომენტში წარმოადგენდა მოპასუხის საკუთრებას.

მოპასუხემ 1995წ. 27 ოქტომბრის დადგენილებით (ოქმი ¹50 06.1048) დაამტკიცა ¹22 სპეციალიზირებული საბარათო აუქციონის ნუსხა, რომელშიც ჩართულ იქნა ს.ს. “...-ის” მთლიანი საწესდებო კაპიტალის აქციათა 44,41%, ანუ 336000 ცალი აქცია.

მოსარჩელეთა მიერ აუქციონზე მონაწილეობის და სს “...-ის” აქციათა შესაძენად გაკეთდა განაცხადი 5168 ცალი ვაუჩერით, კერძოდ: გ. ნ.-მ გააკეთა განაცხადი 2604 ცალი საპრივატიზებო ბარათით, (ვაუჩერით), ხოლო შ. მ.-მ – 2564 ცალი საპრივატიზებო ბარათით (ვაუჩერით).

საპრივატიზებო ბარათების მოპასუხის სახელზე შეტანა დადასტურდა 1995წ. 12 დეკემბრის 2 ცალი ქვითრით, რომლებზედაც აღნიშნულია განმცხადებლის ვინაობა და საპრივატიზებო ბარათების მიმღების ხელმოწერა, აგრეთვე, განაცხადი, რომელიც დამოწმებულია განაცხადის გადამამუშავებელი რესპუბლიკური ცენტრის ბეჭდებით.

¹22 სპეციალიზირებული საბარათო აუქციონი ჩატარდა 1995წ. 16 დეკემბერს, თუმცა აუქციონის შედეგები სს “...-ის” აქციათა პრივატიზების ნაწილში არ დამტკიცდა.

მოსარჩელეთა წარმომადგენლის განმარტებით, მოსარჩელეთათვის მოგვიანებით გახდა ცნობილი, რომ მოპასუხის 1996წ. 15 იანვრის დადგენილებით (ოქმი ¹02.03.21), რომელიც გამოიცა საქართველოს პრეზიდენტის 1996წ. 6 იანვრის ¹108 ბრძანებულების საფუძველზე, სს “...” ამოღებულ იქნა მოპასუხის 1995წ. 25 ოქტომბრის დადგენილებით დამტკიცებული ნუსხიდან, გაუქმებულად ჩაითვალა საზოგადოების აქციათა შესაძენად წარმოდგენილი განაცხადები.

რესპუბლიკურ საბარათო და განაცხადების გადამამუშავებელ ცენტრს ზემოთ აღნიშნული დადგენილების მე-4 პუნქტით დაევალა სს “...-ის” აქციათა შესაძენად შეტანილი საპრივატიზებო ბარათების დაბრუნება მესაკუთრეებისათვის.

მოპასუხის 1996წ. 15 იანვრის დადგენილებას საფუძვლად დაედო საქართველოს პრეზიდენტის 1996წ. 6 იანვრის ¹108 ბრძანებულება, რომელშიც არ ყოფილა მითითებული სს “...-ის”, როგორც კერძო სამართლის იურიდიული პირის, ლიკვიდაციის, გარდაქმნის ან მისი რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ.

მოსარჩელეთა წარმომადგენელი აღნიშნავდა, რომ მოპასუხემ საკუთარი ინიციატივით, საქართველოს პრეზიდენტის 1996წ. 6 იანვრის ¹108 ბრძანებულების დარღვევით ამოიღო სს “...-ის” აქციები აუქციონის ნუსხიდან, გააუქმა განაცხადი-ხელშეკრულებები, რითაც მოსარჩელეებს მიადგათ ზიანი, კერძოდ:

1. მოპასუხემ არ შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება, რომელიც წარმოეშვა მას ხელშეკრულების მომზადების სტადიაზე და გააუქმა ხელშეკრულება სს “...-ის” აქციათა 44,41%-ის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ, რითაც დაირღვა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ.) 165-ე და 166-ე მუხლების მოთხოვნები. 165-ე მუხლის თანახმად ვალდებულება უნდა სრულდებოდეს ჯეროვნად და დაწესებულ ვადაში. მოპასუხემ ფაქტობრივად ვალდებულების შესრულებაზე ცალმხრივად განაცხადა უარი, რაც დაუშვებელია სკ-ს 166-ე მუხლის თანახმად, გარდა კანონით გათვალისწინებული შემთხვევისა, ხოლო პრეზიდენტის ბრძანებულება არ შეიძლება განიხილებოდეს როგორც კანონი, მით უფრო, რომ ამ ბრძანებულებით მოპასუხეს არ წარმოშობია პირდაპირი ვალდებულება ქმედებაზე, რაც მან განახორციელა.

2. სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ.) 212-ე მუხლის თანახმად, თუ ვალდებულება მოვალემ არ შეასრულა ან არაჯეროვნად შეასრულა, იგი მოვალეა, აუნაზღაუროს კრედიტორს ამით მიყენებული ზარალი. ზარალად ითვლება კრედიტორის მიერ გაწეული ხარჯები, მისი ქონების დაკარგვა, ან გაფუჭება, აგრეთვე, შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია და რასაც იგი მიიღებდა, თუკი მოვალე ვალდებულებას შეასრულებდა.

მოსარჩელეთა წარმომადგენელმა ითხოვა, რომ აღნიშნული დავის მიმართ გამოყენებული ყოფილიყო ახალი სამოქალაქო კოდექსის ნორმები, რადგანაც მოპასუხის მიერ ახალი სკ-ს მოქმედების პერიოდში მოხდა ვალდებულების არსებობის იგნორირება, თუმცა მოპასუხემ 1995წ. 15 იანვრის დადგენილებით ვალდებულება იკისრა, დაებრუნებინა აქციათა შესაძენად შეტანილი საპრივატიზებო ბარათები (ვაუჩერები) მათ მესაკუთრეებზე და ეს ვალდებულებაც არ შეასრულა, მოსარჩელეთა თხოვნის მიუხედავად არ აცნობა მათ აუქციონის შედეგები. აღნიშნული დადასტურებულია მოსარჩელეთა მიერ გაგზავნილი დეპეშებით სამინისტროს სახელზე და რაზედაც პასუხი არ მიუღიათ.

აუქციონის ჩატარების წესების თანახმად მოსარჩელეთა მიერ გაკეთებული განაცხად-ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოპასუხეს წარმოეშვა მომავალი ხელშეკრულების დადების ვალდებულება სკ-ს 327-ე მუხლის თანახმად, რადგან ზემოაღნიშნულ განაცხად-ხელშეკრულებაში, შეთანხმება მიღწეულ იქნა ყველა არსებით პირობებზე (მოპასუხის მიერ 1995წ. 29 თებერვლის ¹1-3/27 ბრძანებით დამტკიცებული სახელმწიფო ქონების აუქციონით გაყიდვის წესი).

მოპასუხეს, აღნიშნული წესით, რომელიც რეგისტრირებულია საქართველოს იუსტიციის სამინისტროში, დადგენილი ჰქონდა ხელშეკრულების სტანდარტული პირობები, რომელიც მრავალჯერადი გამოყენებისათვის იყო გამიზნული და გამოიყენებოდა არა მხოლოდ სს “...-ის”, არამედ ზოგადად სახელმწიფო ქონების (აქციების) პრივატიზებისას აუქციონზე.

3. სკ-ს მე-3 მუხლის თანახმად მოსარჩელეები ითხოვდნენ ვალდებულების დარღვევით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურებას, ხოლო 408-ე მუხლის თანახმად პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. აღნიშნული მუხლის თანახმად მოსარჩელეები მიუთითებდნენ, რომ მოპასუხე ვალდებული იყო, მათთვის გადაეცა სს “...-ის” აქციათა 44,41%, მაგრამ გათვალისწინებული უნდა ყოფილიყო ის გარემოება, რომ სს “...-ის” ქონების ბაზაზე შემდგომში დაფუძნდა სახაზინო საწარმო “...”, ხოლო შემდეგ _ შპს “...-საქართველოს ღვინის საგანძური”, რომლის წილის 100% მოპასუხის საკუთრება იყო. ამდენად, აღარ არსებობდა აქციები, მაგრამ არსებობდა მოთხოვნის უფლება. მოსარჩელეებმა ითხოვეს ფულადი ანაზღაურება, რაც შეადგენდა თანხას შემდეგი ოდენობით:

მოსარჩელეთა მიერ გაკეთდა განაცხადი სს “...-ის” აქციათა 44,41%-ზე, ანუ 336000 ცალ აქციაზე, რის შესაძენადაც შეტანილ იქნა 5168 ცალი საპრივატიზებო ბარათი (ვაუჩერი). ერთი საპრივატიზებო ბარათის (ვაუჩერის) ნომინალური ღირებულება საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1995წ. 24 თებერვლის ¹108 დადგენილებით განისაზღვრა 30 აშშ დოლარით. ამდენად, მოსარჩელეთა მიერ მოპასუხის სახელზე შეტანილი ვაუჩერების (15168 ვაუჩერი) ნომინალური ღირებულება შეადგენდა 155040 აშშ დოლარს (1 ვაუჩერის ღირებულება _ 30 აშშ დოლარი).

მოპასუხის 1995წ. 27 ოქტომბრის ¹1 დანართის შესაბამისად, მოსარჩელეთა განმარტებით, ისინი მოპასუხის სახელზე მათ მიერ შეტანილი ვაუჩერების საფასურად მიიღებდნენ 336000 ცალ აქციას, ღირებულებით _ 1 აქცია = 1 აშშ დოლარს, იმ შემთხვევაში, თუ მოპასუხე ჯეროვნად შეასრულებდა განაცხადი-ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებას და ცალმხრივად არ შეწყვეტდა ხელშეკრულებას.

მოპასუხის მიერ ვალდებულების ჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში მოსარჩელეები საკუთრებაში მიიღებდნენ მთლიანი საწესდებო კაპიტალის 44,41%-ს, რაც შესაძლებლობას მისცემდა მათ, მიეღოთ შესაბამისი დივიდენდი საზოგადოების მოგებიდან, რაც, მოსარჩელეთა ვარაუდით, ხუთი წლის განმავლობაში შეადგენდა 250000 აშშ დოლარს, რადგან აუქციონის ჩატარების დროისთვის, საზოგადოების მეურნეობის კვლავწარმოებისათვის, არსებობდა 800000 დეკალიტრი ღვინო და ღვინომასალები. მოსარჩელეებს აღნიშნულის მოთხოვნის უფლებას აძლევდა სკ-ს 411-ე მუხლი და რაც გააჩნდათ ვაუჩერის მოპასუხის სახელზე შეტანის დროისათვის.

მოსარჩელეებს სურდათ საზოგადოების საწესდებო კაპიტალის 44,41% აქციების შეძენა, რაც შეადგენდა 336000 ცალ აქციას (თითოეულის ღირებულება უდრიდა 1 აშშ დოლარს) და მიეღოთ შესაბამისი დივიდენდი საზოგადოების მოგებიდან.

ამდენად, მოსარჩელეთა მიერ მოპასუხის სახელზე შეტანილი 5168 საპრივატიზებო ბარათის (ვაუჩერის) ნომინალურ ჯამურ ღირებულებას _ 155040 აშშ დოლარს _ უნდა დამატებოდა მოპასუხის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობით გამოწვეული ზიანის ოდენობა, რაც შეადგენდა მოსარჩელეთა ინტერესს, საკუთრებაში მიეღოთ 336000 ცალი აქცია, თითოეული _ 1 აშშ დოლარს მიმატებული მიუღებელი შემოსავალი დივიდენდის სახით 250000 აშშ დოლარი, სულ _ 741040 აშშ დოლარი.

მოპასუხისათვის წინასწარ იყო ცნობილი სავარაუდო ზიანი, რაც შეიძლებოდა მისდგომოდა მოსარჩელეებს მისი უკანონო ქმედებით, რადგან ვაუჩერის მოქმედების ვადა მთავრდებოდა 1996წ. ივლისისათვის, ხოლო ამის შემდეგ იგი გადახდისუნარიან ფასიან ქაღალდს აღარ წარმოადგენდა. ამდენად, ზიანი, რომელიც მიადგათ მოსარჩელეებს, წარმოადგენდა მოპასუხის უკანონო მოქმედების შედეგს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეთა წარმომადგენელმა ითხოვა მოსარჩელეთა სასარგებლოდ მოპასუხისათვის 741040 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2002წ. 27 მარტის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების: გ. ნ.-ისა და შ. მ.-ის წარმომადგენლის თ. ხ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: მოპასუხეს, საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ დაეკისრა 37268,49 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით ნაწილობრივ გაასაჩივრეს შ. მ.-მ, გ. ნ.-მ და მათმა წარმომადგენლებმა: თ. ხ.-მ და ნ. ჯ.-მ.

საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2002წ. 27 მარტის გადაწყვეტილება არ არის გასაჩივრებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და გასაჩივრებულია ძირითადი თანხის _ 155070 აშშ დოლარისა და პროცენტის გადახდის მოპასუხისათვის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში.

შემდგომ საკასაციო სასამართლოს სხდომაზე, კასატორებმა დააზუსტეს მოთხოვნა და ითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების გამოტანით მოპასუხისათვის ძირითადი თანხის, 117771,51 აშშ დოლარის, ეკვივალენტი ლარის დაკისრება მოსარჩელეთა სასარგებლოდ, რაც უკვე დაკისრებულ 37268,49 აშშ დოლართან ერთად შეადგენს 155040 აშშ დოლარს.

კასატორთა განმარტებით, სასამართლო კოლეგიამ არ გაიზიარა მათი სასარჩელო მოთხოვნა საპრივატიზებო ბარათების (ვაუჩერების), 30 აშშ დოლარის ღირებულებით, ანაზღაურების თაობაზე.

საკასაციო საჩივარში მითითებულია, რომ სასამართლო კოლეგიამ დადგენილად კი ცნო საპრივატიზებო ბარათებისა და მათი ღირებულების მოსარჩელეთათვის დაუბრუნებლობის ფაქტი, მაგრამ სსკ-ს 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად სასამართლო კოლეგიამ არ მიუთითა, რომელი საფუძვლით უარყო მოსარჩელეთა მოთხოვნა.

კასატორთა განმარტებით, საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 165-ე მუხლი განმარტავს, რომ ვალდებულება უნდა სრულდებოდეს ჯეროვნად და დაწესებულ ვადაზე, ხოლო ამავე კოდექსის 212-ე მუხლის თანახმად, თუ მოვალემ არ შეასრულა ან არაჯეროვნად შეასრულა ვალდებულება, იგი მოვალეა, აუნაზღაუროს კრედიტორს ამით მიყენებული ზარალი. ზარალად კი ითვლება კრედიტორის მიერ გაწეული ხარჯები, მისი ქონების დაკარგვა ან გაფუჭება, აგრეთვე, შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია და რასაც მიიღებდა თუკი მოვალე ვალდებულებას შეასრულებდა. კასატორები მიუთითებენ: სასამართლო კოლეგიამ თავად დაადგინა, რომ საპრივატიზებო ბარათები და მათი ღირებულება მოსარჩელეებს არ დაბრუნებიათ, რითაც მოესპოთ საშუალება, გამოეყენებინათ ისინი 1996წ. 1 ივლისის შემდეგ. 1995წ. 1 თებერვლიდან 1996წ. 1 ივლისამდე პერიოდი განისაზღვრა საპრივატიზებო ბარათების მოქმედების ვადად საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1995წ. 18 იანვრის ¹314 დადგენილებით.

კასატორებს დაუსაბუთებლად მიაჩნიათ სასამართლო კოლეგიის გადაწყვეტილება მოსარჩელეთათვის 5169 საპრივატიზებო ბარათის ნომინალური ღირებულების მოპასუხისათვის დაკისრების ნაწილში.

კასატორთა განმარტებით, სასამართლო კოლეგიის გადაწყვეტილებით მოპასუხეს დაეკისრა ის მიუღებელი შემოსავალი, რომელიც აუქციონის შედეგების დადგომის შემთხვევაში უნდა მიეღოთ მოსარჩელეებს და რაც შეადგენს ზარალს.

კასატორების მითითებით, სასამართლო კოლეგიას რომ გამოეყენებინა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ.) 216-ე მუხლი, მაშინ აუცილებლად დააკმაყოფილებდა ძირითადი თანხის დაბრუნების მოთხოვნას, რადგანაც მიუღებელი შემოსავალი გამომდინარეობს ძირითადი თანხიდან.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორები მიუთითებენ, რომ სასამართლო კოლეგიამ 2002წ. 27 მარტის გადაწყვეტილების გამოტანისას ყოველმხრივ და სრულყოფილად არ გამოიკვლია ფაქტობრივი გარემოებები, არ მიუთითა კანონზე, რომლითაც ხელმძღვანელობდა წარმოდგენილ მტკიცებულებათა უარყოფისას, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ.) 212-ე, 216-ე მუხლები, რის გამოც გამოიტანა არასწორი გადაწყვეტილება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოუსმინა მხარეთა განმარტებებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებისა და საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

სასამართლო კოლეგიამ დადგენილად ჩათვალა ის ფაქტი, რომ მოსარჩელეებს: გ. ნ.-სა და შ. მ.-ს საპრივატიზებო ბარათები ან მათი ღირებულების თანხა არ დაბრუნებიათ. გარდა ამისა, სასამართლო კოლეგიამ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეები იმყოფებოდნენ ქ. მოსკოვში და, რადგანაც აინტერესებდათ 22-ე საბარათო აუქციონის შედეგები, 1996წ. მარტში, აპრილსა და მაისში წერილობით სთხოვეს საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს, ეცნობებინა მათთვის ზემოთ აღნიშნული აუქციონის შედეგების თაობაზე, მაგრამ მათ სამინისტროსაგან შეტყობინება არ მიუღიათ და შესაბამისად არც ვაუჩერები გაუტანიათ.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სასამართლო კოლეგიამ სწორად მიუთითა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ.) 165-ე მუხლზე, რომლის თანახმად ვალდებულება უნდა სრულდებოდეს ჯეროვნად და დაწესებულ ვადაში.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასამართლო კოლეგიამ სწორად ჩათვალა, რომ 22-ე საბარათო აუქციონზე სს “...-ის” აქციათა პაკეტის გაყიდვის შედეგების დამტკიცების შემთხვევაში მოპასუხეს, სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ეკისრებოდა ვალდებულება მოსარჩელეებზე გაეცა აქციები, რაც მოპასუხემ არ შეასრულა და ამიტომ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ.) 48-ე მუხლის თანახმად, მოპასუხეს ეკისრებოდა მოსარჩელეებისათვის აქციების ღირებულების ანაზღაურება. თუმცა საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სასამართლო კოლეგიამ გადაწყვეტილებაში სრულყოფილად ვერ დაასაბუთა, თუ რატომ არ ეთანხმებოდა მოსარჩელეთა მოთხოვნას ვაუჩერების ღირებულების 30 აშშ დოლარის ოდენობით ანაზღაურების თაობაზე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ არსებობს ნაწილობრივ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სსკ-ს 394-ე მუხლის “ე” პუნქტით გათვალისწინებული გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი, რადგანაც გადაწყვეტილება ზემოთ აღნიშნულ ნაწილში სამართლებრივად სრულყოფილად არ არის დასაბუთებული.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილის “დ” პუნქტის თანახმად გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების შემდეგ საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა გადაეგზავნოს რაიონულ სასამართლოს, რადგანაც კასატორებმა საკასაციო სასამართლოს სხდომაზე შეამცირეს სასარჩელო მოთხოვნა 155040 აშშ დოლარამდე, ხოლო რადგანაც მათი მოთხოვნა პირველი ინსტანციის სასამართლომ დააკმაყოფილა 37268,49 აშშ დოლარის ნაწილში, სარჩელის საგნის ღირებულებამ საკასაციო ინსტანციაში შეადგინა მხოლოდ 117771,51 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. ნ.-ის, შ. მ.-ისა და მათი წარმომადგენლების: თ. ხ.-ისა და ნ. ჯ.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

2. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2002წ. 27 მარტის გადაწყვეტილება გაუქმდეს გასაჩივრებულ ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს.

3. სახელმწიფო ბაჟის მხარეთათვის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანისას.

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.