3გ-ად-222-კ-02 27 ნოემბერი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი,

ბ. კობერიძე

დავის საგანი: ადმინისტრაციული აქტებისა და ხელშეკრულებების ბათილობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

1932 წელს მოსარჩელე ნ.ს.-ის მამამ ბ. ს.-მ ბ. და ვ. ა.-ებისაგან შეიძინა მათი სახლის ნაწილი, საერთო სახლის 1/3-ი. 1937 წელს ბ. ა.-ი დააპატიმრეს, ხოლო მისი კუთვნილი სახლის წილი კონფისკირებულ იქნა და ჩაირიცხა კომუნალურ ფონდში. 1966 წელს გ.ს.-სა (პ.ს.-ის მამა) და სიღნაღის რაისაბჭოს აღმასკომის ¹1 საბინაო სამმართველოს შორის გაფორმდა ქირავნობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც გ.ს.-ს გადაეცა ...-ის ქ. ¹14-ში, მე-2 სართელზე მდებარე საცხოვრებელი ფართი 40 მ²-ის ოდენობით. 1973 და 1980 წლებში ანალოგიური ხელშეკრულებები გაფორმდა პ.ს.-ის დედასთან მ.ბ.-თან.

1980წ. 17 ივლისს ვ.ა.-სა და ნ.ს.-ს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ნ.ს.-მ ვ.ა.-საგან შეიძინა ამ უკანასკნელის კუთვნილი წილი, კერძოდ, საცხოვრებელი ოთახი 15,1მ² ფართით და სარდაფის 1 ოთახი 20,7 მ², რაც ხელშეკრულების თანახმად შეადგენდა მთლიანი სახლის 1/3-ს.

1994 წ. 17 დეკემბერს სიღნაღის საკრებულოს გამგეობამ მიიღო ¹35 გადაწყვეტილება, რომლითაც ბ.-ს (პ.ს.-ის დედა) მიეკუთვნა ა.-ს კუთვნილი 12მ² აივნის ფართი, ვინაიდან 1980 წ. 17 ივლისის ხელშეკრულებაში არ იყო მითითებული ამ ფართზე. საკრებულოს გადაწყვეტილებით სადავო ეზო, როგორც კომუნალური და კორიდორის 50% ასევე დარჩა ბ.-ს საკუთრებაში.

1995 წ. 27 მარტს სიღნაღის ადგილობრივ მმართველობის ორგანოსა და პ.ს.-ს შორის დაიდო პრივატიზაციის ხელშეკრულება სიღნაღში, ...-ის ქ. ¹14-ში მდებარე 38,2მ² საერთო ფართის საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემის შესახებ, აქედან საცხოვრებელი ფართია 9,9 მ², ღია აივანი – 21,2 მ².

ტექბიუროს 1997წ. ¹65 ცნობის მიხედვით, 1940წ. 29 მაისის ტექდოკუმენტაციით სიღნაღში, ...-ის ქ. ¹14-ში მდებარე სახლი ეკუთვნოდა ა.-ს, ს.-ს და კომუნალურ განყოფილებას, მიწის საერთო ფართი 382მ². ნახაზზე ცალკე გამოყოფილი ბინა არსად არ არის ნაჩვენები. 1968 წელს შედგენილი ტექდოკუმენტებით ამავე მისამართზე არსებულ სახლს ჰყავდა ორი მფლობელი – ვ.ა. და ნ.ს.-ე. საერთო ფართის მოცულობა იყო 268მ², რომელიც მთლიანად ეწერა ნ.ს.-ს, რის შესახებაც არ არსებობდა არავითარი დოკუმენტი.

ნ.ს.-ემ სარჩელით მიმართა სიღნაღის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა სიღნაღის საკრებულოს გამგეობის 1994წ. 17 დეკემბრის გადაწყვეტილების, ასევე პ.ს.-სა და სიღნაღის ადგილობრივ ორგანოს შორის 1995წ. 27 მარტს დადებული პრივატიზების ხელშეკრულების გაუქმება. მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ სადავო საკითხის გადაწყვეტისას სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა არა 1940წ., არამედ 1968წ. საბინაო გეგმით.

1996წ. 7 მარტს პ.ს.-მ თავის მხრივ შეგებებული სარჩელი შეიტანა დედოფლისწყაროს რაიონულ სასამართლოში, რომლითაც მოითხოვა ვ.ა.-სა და ნ.ს.-ეს შორის 1980წ. 17 ივლისის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმება.

აღნიშნული საქმე არაერთხელ იქნა განხილული სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლო ორგანოების მიერ, საბოლოოდ გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 23 ივლისის გადაწყვეტილებით ნ.ს.-ის სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა სიღნაღის საკრებულოს გამგეობის 1994წ. 17 დეკემბრის ¹35 გადაწყვეტილება ნ.ს.-ის კუთვნილი ეზოს ფართობის მ. ბ.-ისათვის მიკუთვნების ნაწილში, გადაწყვეტილების დანარჩენი პუნქტები დარჩა ძალაში; მოსარჩელეს უარი ეთქვა პ.ს.-ის მიერ განხორციელებული ბინის პრივატიზაციის გაუქმებაზე.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ.ს.-ემ და მოითხოვა მისი გაუქმება იმ ნაწილში, რომლითაც უარი ეთქვა მის სასარჩელო მოთხოვნებს.

საოლქო სასამართლოს განჩინებით დანიშნულმა საინჟინრო ტექნიკურმა ექსპერტიზამ დაასკვნა, რომ ნ. ს.-ე ფლობს 107,11 მ² საერთო ფართს, სრულად ფლობს მამის – ბ. ს.-ის მიერ ნაყიდ ფართს, სადავო აივნის გაყოფა შესაძლებელია ამ დასკვნის მე-2 დანართის შესაბამისად.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 11 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. ს.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 23 ივლისის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ბათილად იქნა ცნობილი სიღნაღის საკრებულოს გამგეობის 17.12.94წ. ¹35 გადაწყვეტილების პირველი ნაწილი, ხოლო მე-3 ნაწილი (კორიდორის შესახებ) დარჩა ძალაში; პ. ს.-ის მიერ 1995წ. 27 მარტს დადებული პრივატიზაციის ხელშეკრულება ბათილად იქნა ცნობილი ღია აივნის, კერძოდ 9,2მ² ფართის ნაწილში, ხოლო დანარჩენ 13,5მ² ნაწილში დარჩა უცვლელი; ნ. ს.-ს უარი ეთქვა სადავო აივნის საერთო საკუთრებაში დატოვებაზე. სააპელაციო სასამართლო დაეყრდნო შემდეგ გარემოებებს:

1) სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტ ნ. ს.-ის მოსაზრება, თითქოს სადავო კორიდორი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოადგენს მის საკუთრებას და ამიტომ კორიდორის 50%-ის ბ.-ისათვის გადაცემა არასწორია. საოლქო სასამართლო დაეყრდნო ტექბიუროს გეგმა-ნახაზს (1940წ. მდგომარეობით), რომლის საფუძველზეც ...-ის ქ. ¹14 სახლის მე-2 სართულზე მდებარე კორიდორის 50% (ლიტ ¹6) ირიცხება საბინაო ფონდის სახელზე. რადგან სადავო კორიდორი წარმოადგენდა სახელმწიფო ფონდის საკუთრებას, ამიტომ შესაძლებელი იყო მისი პრივატიზება. სასამართლომ მიუთითა, რომ ვინაიდან ნ.ს.-მ ვერ წარმოადგინა მტკიცებულება ტექბიუროს ჩანაწერის უზუსტობის შესახებ, ამიტომ რეესტრის მონაცემების უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფციიდან გამომდინარე, ნ.ს.-ის უფლება სადავო კორიდორის 50%-ზე არ არსებობდა და მისი გასხვისებით არ შელახულა მოსარჩელის უფლებები;

2) სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის მოთხოვნა ღია აივნის ნაწილში დაკმაყოფილებული უნდა იქნეს ნაწილობრივ. სასამართლო დაეყრდნო ექსპერტიზის დასკვნას, რომლის მიხედვითაც ნ.ს.-ის მამასა და ა.-ებს შორის 1932 წელს გაფორმებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებაში აივანი და “კორიდორის” ფართი არ შედიოდა. საქმეზე წარმოდგენილი ტექაღრიცხვის ბარათის მიხედვით სადავო ღია აივანი გეგმა ნახაზზე მოცემულია ლიტ “ა^3”-ით, მითითებული ჩანაწერის მიხედვით ვ.ა.- ფლობდა ლიტ “ა^3”-ის 40%-ს, ხოლო ნ.ს.-ეზე ტექბიუროს ჩანაწერებით ლიტ “ა^3” აღრიცხული არ არის. ღია აივნის საერთო ფართი ტექბიუროს ჩანაწერების მიხედვით, შეადგენს 30მ²-ს, აქედან ვ.ა.-ის კუთვნილი 40% შეადგენს 12მ²-ს. ამდენად, ვ.ა.-ასა და ნ.ს.-ეს შორის 1980წ. ხელშეკრულებით ნ.ს.-ეს გადაეცა სადავო აივნის 40%, ე.ი. 12მ². ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ დაასკვნა, რომ ღია აივნის დანარჩენ ნაწილზე, კერძოდ, 18მ²-ზე ნ.ს.-ეს საკუთრების უფლება არ გააჩნია და მათ ეკუთვნის აივნის მხოლოდ 12მ² ნაწილი.

სასამართლომ ყურადღება იმ გარემოებაზეც გაამახვილა, რომ ნ.ს.-ე ნაცვლად 12მ²-სა, ფაქტობრივად ფლობს აივნის 16,5 მ²-ს. წარმოდგენილი ნახაზის მიხედვით აივანი ამოშენებული და გადატიხრულია, საქმეში არსებობს სიღნაღის აღმასკომის 1982წ. 25 აგვისტოს ¹119 გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვითაც აივნის ტიხარი არ ექვემდებარება დანგრევას. გადაწყვეტილება მოწინააღმდეგე მხარეს არ გაუსაჩივრებია, რის გამოც სასამართლომ მიიჩნია, რომ სიღნაღის ადგილობრივ ორგანოსა და პ.ს.-ს შორის 1995წ. 27 მარტს დადებული ხელშეკრულება ღია აივნის ნაწილში ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი მხოლოდ 9,2 მ²-ზე, ხოლო დანარჩენი 13,5მ² დარჩეს პ.ს.-ის საკუთრებაში. ამდენად, საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით ნ.ს.-ეს საკუთრებაში გადაეცა ღია აივნის ნაწილი 16,5 მ² ფართი.

საოლქო სასამართლომ ბათილად ცნო სიღნაღის საკრებულოს გამგეობის 17.12.94წ. ¹35 გადაწყვეტილების პირველი პუნქტი (ღია აივნის შესახებ), ვინაიდან სამოქალაქო კოდექსის 136-ე მუხლის თანახმად, ქონება, რომელსაც მესაკუთრე არა ჰყავს, ან რომლის მესაკუთრეც უცნობია, გადადის სახელმწიფოს საკუთრებაში საფინანსო ორგანოს განცხადებით, სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე. ვ. ა.-ის გარდაცვალების შემდეგ სასამართლოსათვის მიმართვას ადგილი არ ქონია, რის გამოც სიღნაღის საკრებულოს გამგეობას არ შეეძლო მიეღო მითითებული გადაწყვეტილება;

3) საოლქო სასამართლომ უარი უთხრა ნ.ს.-ს აივნის დარჩენილი ფართის, 13,5 მ² (და არა 12 მ²⁾ საერთო საკუთრებაში დატოვებაზე, ვინაიდან სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის თანახმად, საერთო საკუთრება წარმოიშობა კანონის ძალით ან გარიგების საფუძველზე. არცერთ გარემოებას მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ქონია, რის გამოც აივნის 13,5მ² დატოვებული იქნა პ.ს.-ის საკუთრებაში.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას ნაწილობრივ ასაჩივრებს პ.ს.-ი ღია აივნისა და ეზოს ნაწილში, ხოლო კორიდორის ნაწილში ითხოვს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვებას შემდეგი მოტივებით:

1) კასატორის მითითებით, ღია აივანი 30მ² ფართით, ტექაღრიცხვის 1940წ. მონაცემებით, ეწერა ორ მობინადრეს – ვ.ა.-ს 40% (12 მ²) და კომუნალურ მეურნეობას 60% (18მ²). ნ.ს.-ს ამ მონაცემებით არ ეკუთვნის აივნის არცერთი მეტრი და მასზე აივნის ნაწილის გადაცემის არანაირი დოკუმენტი არ არსებობს. პ.ს.-ის განმარტებით, სიღნაღის ხელმძღვანელობამ 1966 წლიდან ვ.ა.-ს კუთვნილი 12მ² აივანი თავიდანვე მათ გადასცა, რაზეც ნ. ს.-ს პრეტენზია არ განუცხადებია. ამიტომ ნ.ს.-სა და ვ.ა.-ს შორის 1980 წელს გაფორმებულ ხელშეკრულებაში ეს ფართი არ არის ნაჩვენები, აქედან გამომდინარე უკანონოა ნ.ს.-ისათვის აივნის 16,5მ² ფართის მიკუთვნება.

2) კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ უკანონოდ მიაკუთვნა ნ. ს.-ს სადავო ეზოს 115მ² ნაწილი ...-ის ქ. ¹14-ში, რითაც მათ მოესპო ეზოში შესასვლელი ერთადერთი გზა. 1941 წ. 24 ოქტომბრის ¹1852 ცნობის საფუძველზე, ნ.ს.-ეს ეზო ეკუთვნის მხოლოდ ...-ს (ყოფილი ...-ის) 1 ჩიხის ¹3-ში.

3) კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია მის შეგებებულ სარჩელზე, რითაც დაირღვა მისი უფლებები.

მიუხედავად სასამართლოს მიერ დადგენილი წესით მხარეთა მრავალგზის გამოძახებისა, მხარეები არ გამოცხადდნენ და თანახმად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹ მუხლის მე-2 ნაწილისა, პ. ს.-ის საკასაციო საჩივარი განხილულ იქნა მხარეთა დასწრების გარეშე.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ პ.ს.-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 11 მარტის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ შეცლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. კასატორი პ. ს.-ი თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაიული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილებას ნაწილობრივ ასაჩივრებს ღია აივნისა და ეზოს ნ.ს.-ისათვის მიკუთვნების ნაწილში, ამიტომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო პალატა პროცესუალურად უფლებამოსილია თბილისის საოლქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შეამოწმოს მხოლოდ საკასაციო საჩივრის ფარგლებში;

2. კასატორი თბილისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილებას ასაჩივრებს სადავო ღია აივნის ნაწილის – 16,5მ² ნ.ს.-ისათვის საკუთრებაში გადაცემის ნაწილში, რასაც საკასაციო პალატა იზიარებს, რადგან სააპელაციო პალატის მიერ საქმის მასალების საფუძველზე დადგენილია, რომ ნ. ს.-ის მამასა და ასრათოვებს შორის 1932 წელს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებაში სადავო აივანი არ შედიოდა. საქმეში ასევე წარმოდგენილია ტექაღრიცხვის ბარათი, რომლის თანახმადაც სიღნაღში, ...-ის ქ. ¹14-ში მდებარე სადავო სახლი, სამ სახლთმფლობელზე იყო აღრიცხული _ ვ. ა.-აზე, ნ.ს.-ზე და სახლმმართველობაზე. ტექაღრიცხვის ამ მონაცემით სადავო აივანი ლიტ “ა^3”-ით არის აღნიშნული და ვ.ა.-ა ლიტ “ა^3”-ს 40%-ს ფლობდა. ტექბიუროს ჩანაწერის, მიხედვით სადავო ღია აივნის ფართია 30მ² და ვ.ა.-ას კუთვნილი 40% შეადგენს 12მ². ამდენად, ვ.ა.-ს და ნ.ს.-ეს შორის 1980 წელს დადებული ხელშეკრულებით ნ.ს.-ს გადაეცა ვ.ა.-ს საკუთრებაში არსებული ღია აივნის 40% ანუ 12 მ² და დარჩენილი 18 მ² კომუნალურ ფონდის კუთვნილ ფართს წარმოადგენდა, რომლის პრივატიზებაც პ.ს.-მა განახორციელა 1995 წელს. სადავო პრივატიზების ხელშეკრულებაში მითითებულია ღია აივნის ფართი 21,5 მ², მაგრამ რადგან 12 მ² ვ.ა.-საგან შეიძინა ნ.ს.-მ, ამიტომ პ.ს.-ს შეეძლო მხოლოდ კომუნალურ ფონდში დარჩენილი 18 მ² ღია აივნის პრივატიზება. თბილისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით კი ნ.ს.-ეს საკუთრებაში დარჩა 16,5 მ² ფაქტობრივად დაკავებული ფართი და პ.ს.-ს საკუთრებაში გადაეცა 13,5 მ² ღია აივანი, რასაც საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს, ამიტომ ღია აივნის ნაწილში ეთანხმება პ.ს.-ის საკასაციო საჩივარს და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი ღია აივნის ნაწილში უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-5 პუნქტი და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც პ.ს.-ის მიერ 1995წ. 27 მარტს დადებული პრივატიზების ხელშეკრულება ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი ღია აივნის, კერძოდ 3,5 მ² ფართის ნაწილში; კასატორ პ.ს.-ს საკუთრებაში გადაეცეს 18 მ² ღია აივანი, ხოლო ნ.ს.-ეს საკუთრებაში დარჩეს ვ.ა.-საგან შეძენილი 12 მ² ფართი;

3. კასატორი პ.ს.-ი თბილისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებას ითხოვს მიწის ნ.ს.-ისათვის საკუთრებაში გადაცემის ნაწილშიც, რასაც საკასაციო პალატა უსაფუძვლობის მოტივით ვერ გაიზიარებს, ვინაიდან სადავო მიწა (ეზო) ნ.ს.-ეს საკუთრებაში გადაეცა გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 23 ივლისის გადაწყვეტილებით, რომელიც ღია აივნისა და კორიდორის ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ.ს.-ემ და კასატორმა პ.ს.-მა თუმცა შესაგებელში მიუთითა, მაგრამ გურჯაანის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება ეზოს ნ.ს.-ისათვის საკუთრებაში გადაცემის ნაწილში სააპელაციო წესით არ გაუსაჩივრებია. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 264-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” პუნქტის თანახმად, გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 23 ივლისის გადაწყვეტილება ეზოს ნ.ს.-ისათვის მიკუთვნების შესახებ შევიდა კანონიერ ძალაში. თბილისის საოლქო სასამართლომ ნ.ს.-ის სააპელაციო საჩივარი, ამავე კოდექსის 377-ე მუხლის თანახმად, განიხილა მხოლოდ სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში ე.ი. ღია აივნისა და კორიდორის ნაწილში, რადგან მიწის (ეზოს) ნაწილში რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში იყო შესული და სააპელაციო პალატა პროცესუალურად არაუფლებამოსილი იყო გასცდენოდა სააპელაციო საჩივრის ფარგლებს. ამიტომ საკასაციო პალატაც იგივე მოტივით არაუფლებამოსილია იმსჯელოს მიწის ნ.ს.-ისათვის საკუთრებაში გადაცემის კანონიერების შესახებ და პ.ს.-ის საკასაციო საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს;

4. კასატორი პ.ს.-ი თბილისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების მოტივად იმ გარემოებაზეც მიუთითებს, რომ სააპელაციო პალატამ არ იმსჯელა მის შეგებებულ სარჩელზე, რასაც საკასაციო პალატა ასევე ვერ გაიზიარებს ზემოაღნიშნული მიზეზის გამო. კერძოდ, კასატორმა 1996წ. 7 მარტს შეგებებული სარჩელი შეიტანა დედოფლისწყაროს რაიონულ სასამართლოში და მოითხოვა ვ. ა.-სა და ნ. ს.-ეს შორის 1980წ. 17 ივლისის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმება. სხვადასხვა ინსტანციაში საქმის მრავალგზის განხილვის შემდეგ, 1999წ. 23 ივლისის გურჯაანის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ნ. ს.-ის სარჩელი, რაც სააპელაციო წესით მანვე გაასაჩივრა, ხოლო კასატორ პ. ს.-ს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე, რომელშიც შეგებებული სარჩელის შესახებ არ იყო ნამსჯელი, სააპელაციო საჩივარი არ შეუტანია, ამოტომ სააპელაციო სასამართლომ განიხილა მხოლოდ ნ. ს.-ის სააპელაციო საჩივარი, თანახმად სსკ-ს 377-ე მუხლისა. საკასაციო პალატაც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერებას ამოწმებს ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად და შეგებებული სარჩელის განხილვა-გადაწყვეტის პროცესუალური უფლებამოსილება არ გააჩნია.

ამდენად, საკასაციო პალატა ნაწილობრივ იზიარებს პ. ს.-ის საკასაციო საჩივარს ღია აივნის ნაწილში და მიაჩნია, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 11 მარტის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-5 პუნქტის შეცვლით მიღებული უნდა იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, 1995წ. 27 მარტის პრივატიზების ხელშეკრულება ნაწილობრივ ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი ღია აივნის, კერძოდ 3,5 მ² ნაწილში და პ. ს.-ს საკუთრებაში გადაეცეს ღია აივანი 18 მ^2, ხოლო დანარჩენ ნაწილში საკასაციო საჩივარს დაკმაყოფილებაზე უარი უნდა ეთქვას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 386-ე, 390-ე მუხლებით, 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. პ.ს.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 11 მარტის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-5 პუნქტის შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ქ. სიღნაღის ადგილობრივი მმართველობის ორგანოსა და პ.ს.-ს შორის 1995წ. 27 მარტს დადებული პრივატიზების ხელშეკრულება ნაწილობრივ ბათილად იქნეს ცნობილი ღია აივნის, კერძოდ 3,5 მ² ნაწილში, პ.ს.-ს საკუთრებაში გადაეცეს ღია აივანი 18 მ², ხოლო ნ.ს.-ეს საკუთრებაში დარჩეს ვ.ა.-საგან შეძენილი 12 მ² ღია აივანი;

4. პ. ს.-ის საკასაციო საჩივარი ეზოსა და შეგებებული სარჩელის ნაწილში არ დაკმაყოფილდეს;

5. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 11 მარტის გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩეს უცვლელად;

6. უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.