3გ-ად-287-კ-02 18 დეკემბერი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ბ. კობერიძე,

ნ. კლარჯეიშვილი

სარჩელის საგანი: ადმინისტრაციული აქტების ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2002 წლის 19 თებერვალს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა მოსარჩელე შპს “ს.-მ” მოპასუხე საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს სახელმწიფო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიმართ.

სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს სახელმწიფო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის 2000 წლის 22 აგვისტოს ¹11-3506 საგადასახადო შეტყობინებით შპს “ს.-ს” დაევალა თბილისის ტერიტორიაზე მიმაგრებული 6454239 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ფართობის წლიური გადასახადის გადახდა 709263,32 ლარის ოდენობით.

2000 წლის 22 სექტემბრის ¹11-3834 საგადასახადო შეტყობინებით კი ინსპექციამ შპს “ს.-ს” მიმაგრებულად ჩაუთვალა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების უკვე 70820000 კვ.მ ფართობი და დაარიცხა 3531764 ლარის გადახდა.

იქვე იყო მითითებული, რომ ქუთაისის რკინიგზის ქვეშ არსებული მიწის ფართობის მონაცემები არ წარდგენილა და ამდენად, გადასახდელად დარიცხულ თანხაში არ შესულა.

მიუხედავად შპს “ს.-ის” მხრიდან არაერთი მოთხოვნისა, გაეთავისუფლებინა იგი გადასახადისაგან, ვინაიდან მიწის გადასახადის დაირცხვა იყო უკანონო, მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ მისი მოთხოვნა არ დააკმაყოფილა, პირიქით, კატეგორიულად მოსთხოვა საგადასახადო შეტყობინების შესრულება, საურავიც დაარიცხა და მოსთხოვა უკვე არა 3531764 ლარის, არამედ 7448808 ლარის გადახდა.

მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხის კატეგორიულმა მოთხოვნამ შპს “ს.-ა” იძულებული გახადა, სხვადასხვა დროს გადაეხადა მიწის გადასახადი _ 277194 ლარი.

მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის საგადასახადო შეტყობინებები, შპს “ს.-ზე” მიწის გადასახადის დარიცხვის შესახებ და საურავთან ერთად 7448808 ლარის გადახდის მოთხოვნა, აშკარად უკანონო იყო, ეწინააღმდეგებოდა საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნებს და უნდა გაუქმებულიყო შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 148-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით მიწის გადასახადის განსაზღვრის საფუძველია მიწის ფართობის საკუთრების ან სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტები.

ამდენად, საგადასახადო ინსპექციას მხოლოდ მაშინ აქვს უფლება დაარიცხოს გადასახადის გადამხდელს მიწის გადასახადი, როდესაც სათანადო დოკუმენტითაა დადასტურებული გადამხდელზე მიკუთვნებული მიწის სახეობის სარგებლობის ან საკუთრების უფლება.

მოსარჩელის განმარტებით, ასეთი უფლება შპს “ს.-ისათვის” საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტს არ გაუცია, ვინაიდან არ იყო რეალურად დადგენილი, რა სახის და რაოდენობის მიწის ფართობს ფლობდა შპს “ს.-ა”.

სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ 2001 წლის სექტემბერში (მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის მითითებით), გაფორმებული ხელშეკრულების თანახმად მიმდინარეობდა შპს “ს.-ის” ხაზებისა და განშტოებების ტოპოგრაფიული აგეგმვა, რეგისტრაციისათვის საჭირო რუკების შედგენა და ზუსტი საზღვრების განსაზღვრა. მხოლოდ ამ საშუალების დასრულების შემდეგ მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტი შეძლებდა შპს “ს.-ისათვის” გაეცა სარგებლობის (ან საკუთრების) დამადასტურებელი დოკუმენტაცია.

ასეთი დოკუმენტაციის გაცემამდე კი მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციას არ ჰქონდა უფლება, შპს “ს.-ისათვის” დაერიცხა მიწის გადასახადი.

მოსარჩელე მიუთითებდა საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის “ვ” ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად მიწის გადასახადისაგან განთავისუფლებულია და მიწის გადასახადით არ იბეგრება ქალაქის წყალსაცავები და მათი აკვატორიები, ის მიწები, რომლებიც გამოიყენება სატრანსპორტო და მიწისქვეშა კომუნიკაციებისათვის და არ გამოიყენება სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის წარმოებისა და ეკონომიკური საქმიანობისათვის.

გარდა ამისა, მოსარჩელემ მიუთითა “სარკინიგზო ტრანსპორტის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლზე, რომლის მიხედვით სარკინიგზო ტრანსპორტის მიწებს განეკუთვნება მიწები, რომლებიც გამოყოფილია ლიანდაგებისა და სადგურებისათვის (გასხვისების ზოლის ჩათვლით), აგრეთვე, დამცავი და დასამაგრებელი ნარგავებისათვის, ნაგებობის, შენობებისა და სხვა ობიექტებისათვის, რომლებიც საჭიროა რკინიგზის ექსპლუატაციისა და განვითარებისათვის. გასხვისების ზოლია რკინიგზის ლიანდაგების მიმდებარე მიწები, რომელთა ზომები განისაზღვრება დადგენილი წესით დამტკიცებული ნორმებით და საპროექტო სახარჯთაღრიცხვო დოკუმენტაციით, მაგრამ არა ნაკლებ 20 მეტრისა რკინიგზის განაპირა ლიანდაგის ორივე მხარეს.

სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ საქართველოს პარლამენტმა 1997 წლის 3 დეკემბერს შემდეგი სახის განმარტება მისცა ამ კანონს: “საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის “ვ” პუნქტის თანახმად ის მიწები, რომლებიც გამოიყენება სატრანსპორტო კომუნიკაციებისათვის და ამავე დროს, არ არის გამოყენებული სხვა სამეწარმეო საქმიანობისათვის, მიწის გადასახადით არ დაიბეგრება”.

მოსარჩელე თვლიდა, რომ საქართველოს უმაღლესი საკანონმდებლო ორგანოს მიერ ასეთი განმარტების შემდეგ ტრანსპორტის კომუნიკაციებისათვის განკუთვნილი მიწის გადასახადით დაბეგვრა აშკარა უკანონობა იყო.

მოსარჩელის განმარტებით, რკინიგზის ლიანდაგის გასწვრივ მიწის ნაკვეთების უმეტესი ნაწილი გამოიყენებოდა ტყის ზოლის გასაშენებლად, ნარგავებით დაცული ტერიტორიებისათვის (ნამქერსაწინააღმდეგო, ზვავისა და მთიან მონაკვეთებზე) _ მიწის ჩამოქცევის ასაცილებლად, სადგურებსა და ბაქნებზე სკვერების, ხეივნების გასაშენებლად. მიწების ეს ტერიტორიაც საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის “ე” პუნქტის შესაბამისად განთავისუფლებული იყო მიწის გადასახადისაგან.

სარჩელის თანახმად 1999 წლის 24 დეკემბრამდე ძალაში იყო საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 28-ე ნაწილი, რომლის მიხედვითაც 2000 წლის 1 იანვრამდე გადასახადისაგან თავისუფლდებოდა მიწის ის ფართობები, რომლებიც უშუალოდ იყო დაკავებული სარკინიგზო ტრანსპორტის ძირითადი საქმიანობის სავაგონო და სალოკომოტივო დეპოებისა და სალიანდაგო დისტანციების მიერ და გამოიყენებოდა ძირითადი საქმიანობისათვის, აგრეთვე, არაფუნქციონირებადი რკინიგზის სადგურების მიერ დაკავებული მიწები, რომლებიც არ გამოიყენებოდა ეკონომიკური საქმიანობისათვის.

1999 წლის 24 დეკემბრის საქართველოს კანონით ამ მუხლში შევიდა ცვლილება, კერძოდ, “2000 წლის 1 იანვრამდე”, შეიცვალა სიტყვებით: “2001 წლის 1 აპრილამდე”.

2000 წლის 24 მარტის კანონით ამ მუხლში კიდევ შევიდა შემდეგი სახის შესწორება: “28-ე ნაწილში სიტყვები: “2001 წლის 1 აპრილამდე” შეიცვალა სიტყვებით: “2000 წლის 1 ივლისამდე”.

2000 წლის 29 დეკემბრის საქართველოს კანონით უკვე მესამედ 273-ე მუხლის 28-ე ნაწილმა განიცადა შემდეგი სახის ცვლილება: “28-ე ნაწილში რიცხვი 2000 შეიცვალა რიცხვი 2002-ით”.

ამდენად, 273-ე მუხლის 28-ე ნაწილის მიხედვით ამ მუხლში ჩამოთვლილი მიწის ფართობები მიწის გადასახადისაგან თავისუფალი იყო.

მართალია, 2000 წლის 24 მარტის კანონმა 1 ივლისიდან დეკემბრის ბოლომდე აღადგინა ზემოთ მითითებული მიწის ფართობების დაბეგვრა, მაგრამ 2000 წლის 29 დეკემბრის კანონმა გააუქმა ის და აღადგინა 1999 წლის დეკემბერში მიღებული კანონი.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს კონსტიტუციის 48-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მიხედვით “არავინ არ აგებს პასუხს იმ მოქმედებისათვის, რომელიც მისი ჩადენის დროს სამართალდარღვევად არ ითვლებოდა. კანონს, თუ ის არ ამსუბუქებს ან არ აუქმებს პასუხისმგებლობას, უკუქმედებითი ძალა არა აქვს”.

კონსტიტუციის 45-ე მუხლი კი განმარტავს შემდეგს: “კონსტიტუციაში მითითებული ძირითადი უფლებანი და თავისუფლებანი, მათი შინაარსის გათვალისწინებით, ვრცელდება, აგრეთვე, იურიდიულ პირებზე”.

ამდენად, მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ 2000 წლის 29 დეკემბრის საქართველოს კანონმა გააუქმა 2000 წლის 24 მარტს მიღებული კანონი, რითაც ძალაში დარჩა 1999 წლის 24 დეკემბრის კანონი თავისი დისპოზიციით.

ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 28-ე ნაწილის ბოლო შესწორება ამსუბუქებდა იურიდიული პირის მდგომარეობას, ცხადია ის უნდა გავრცელებულიყო მოსარჩელეზე _ შპს “ს.-ზეც”.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ მოპასუხემ უხეშად დაარღვია საგადასახადო კოდექსის 148-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა, როდესაც გადასახადით დაბეგრა მიწის ის ფართობები, რომლებიც შპს “ს.-ს” არ ჰქონდა გადაცემული საკუთრებით ან სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტით. გადასახადით დაბეგრა ის მიწები, რომლებიც საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის “ე” პუნქტით განთავისუფლებული იყო გადასახადისაგან. გადასახადით დაბეგრა ის მიწის ფართობებიც, რომლებიც საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 28-ე ნაწილის მიხედვით, ასევე, თავისუფლდებოდა გადასახადისაგან.

მოსარჩელემ სარჩელით ითხოვა მიწის გადასახადებისა და საურავის, სულ: 7448808 ლარის, გადახდის თაობაზე მოპასუხის საგადასახადო შეტყობინებების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელემ, აგრეთვე, ითხოვა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 240-ე მუხლის შესაბამისად დავალებოდა მოპასუხეს, მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციას შპს “ს.-ის” მიერ ზედმეტად გადახდილი 277194 ლარისა და სახელმწიფო ბაჟის, 5000 ლარის, სულ: 282194 ლარის ჩათვლა შპს “ს.-ის” სხვა გადასახადების გადახდის ანგარიშში.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიამ 2002 წლის 25 თებერვლის განჩინებით შპს “ს.-ის” სარჩელი წარმოებაში მიიღო და მოცემულ საქმეში მესამე პირებად ჩააბა: საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტრო (ამჟამად ფინანსთა სამინისტრო), საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი და საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2002 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს “ს.-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის 2000 წლის 22 აგვისტოს ¹11-3506 და 2000 წლის 22 სექტემბრის ¹11-3834 საგადასახადო შეტყობინებები, როგორც საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე გამოცემული ადმინისტრაციული აქტები (ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი). ამავე გადაწყვეტილებით მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციას დაევალა შპს “ს.-ის” მიმართ ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გამოკვლევის, მათი შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. სარჩელის სხვა ნაწილში დაკმაყოფილებაზე მოსარჩელე შპს “ს.-ს” ეთქვა უარი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ.

საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ საგადასახადო კოდექსის 152-ე და 156-ე მუხლების თანახმად მიწის გადასახადის გადამხდელთა რეგისტრაციისა და გადასახადის თანხის განსაზღვრის მიზნით მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ადგილობრივი ორგანოები საგადასახადო ორგანოებს საანგარიშო წლის 1 მარტისათვის წარუდგენენ გადამხდელთა სიებს მიწის ფართობისა და გადასახადის განაკვეთის ჩვენებით.

კასატორის განმარტებით, საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტიდან მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციაში შევიდა 2000 წლის 15 სექტემბრის ¹5/13-926 წერილი, რომლითაც ინსპექციამ მიიღო მონაცემები შპს “ს.-ის” დაქვემდებარებაში არსებული მიწის ფართობისა და მასზე გასაწერი გადასახადის ოდენობის შესახებ, მხარეებისა და მასში შემავალი რაიონების მიხედვით. მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის წერილის საფუძველზე მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიერ შპს “ს.-ს” გაეგზავნა 2000 წლის 22 სექტემბრის ¹11-3834 საგადასახადო შეტყობინება ბიუჯეტში გადასახდელი თანხების დავალიანების შესახებ, ე.ი. აღნიშნული ქმედება ინსპექციამ განახორციელა მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის მხრიდან გაცემული მიწის გადასახადით დაბეგვრის პრინციპების დამადასტურებელი დოკუმენტების საფუძველზე.

კასატორი თვლის, რომ მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიერ 2000 წლის 22 სექტემბრის ¹11-3834 საგადასახადო შეტყობინება გაგზავნილია საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული მოთხოვნების სრული დაცვით.

რაც შეეხება საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 28-ე პუნქტში შესულ ცვლილებებს, კასატორი აღნიშნავს, რომ ამ ნაწილში მოსარჩელის მოსაზრების ძირითადი საფუძველი მდგომარეობს შემდგომში: მისი აზრით, 2000 წლის 29 დეკემბრის საქართველოს კანონმა გააუქმა რა 2000 წლის 24 მარტს მიღებული კანონი, ძალაში დარჩა 1999 წლის 24 დეკემბრის კანონი თავისი დისპოზიციით, რასაც კასატორი არ ეთანხმება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 28-ე პუნქტში შესული ცვლილებების გათვალისწინებით 2000 წლის 1 ივლისიდან 2000 წლის 29 დეკემბრამდე პერიოდში შპს “ს.-ა” დაექვემდებარა მიწის გადასახადით დაბეგვრას.

სამოქალაქო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად იმ კანონის გაუქმება, რომლითაც გაუქმდა ძველი კანონი, არ ნიშნავს ამ უკანასკნელის ამოქმედებას. ამრიგად, 2000 წლის 29 დეკემბრის საქართველოს კანონით 2000 წლის 24 მარტის საქართველოს კანონის გაუქმება არ ნიშნავს 1999 წლის 24 დეკემბრის კანონის ამოქმედებას. გარდა ამისა, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად საგადასახადო კანონმდებლობის აქტებს უკუქმედების ძალა არა აქვს.

სასამართლო კოლეგია თავის გადაწყვეტილებას საფუძვლად უდებს იმ გარემოებას, რომ შპს “ს.-ის” სარგებლობაში არსებული მიწა დღემდე არ გატარებულა რეგისტრაციაში და მასზე სარეგისტრაციო მოწმობა ჯერ გაცემული არ ყოფილა. ამასთან, უნდა გარკვეულიყო, რეალურად რა სახის და რა რაოდენობის მიწის ფართობს ფლობს შპს “ს.-ა”.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კოდექსის 152-ე და 156-ე მუხლების შესაბამისად აღნიშნული მოთხოვნები ამ საფუძვლით წაყენებული უნდა ყოფილიყო მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ადგილობრივი ორგანოების წინაშე და არა მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიმართ, რომელიც მოქმედებდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნების სრული დაცვით, ანუ გადამხდელთა სიებს მიწის ფართობისა და გადასახადის განაკვეთის ჩვენებით ინსპექციას წარუდგენს მხოლოდ მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტი, რის საფუძველზეც შესაბამისი საგადასახადო ორგანოები დარიცხული გადასახადის შესახებ საგადასახადო შეტყობინებას უგზავნიან გადამხდელებს საანგარიშო წლის 1 ივნისისათვის.

კასატორს მიაჩნია, რომ საოლქო სასამართლოს უნდა ემსჯელა მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარატმენტის მიერ წარდგენილი სიის კანონიერების საკითხზე და არა _ აღნიშნულის საფუძველზე მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიერ გაცემულ შეტყობინებაზე, ვინაიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების მიხედვით ინსპექციის შეტყობინებების გაუქმებას დაედო ის საფუძველი, რისი შესრულებაც უშუალოდ მიწის მართვის დეპარატმენტის პრეროგატივაა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვს თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმებას და მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ შპს “ს.-ის” მიწის ფართობის საბოლოო დაზუსტებამდე მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის საგადასახადო შეტყობინების ძალაში დატოვებას.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოუსმინა მხარეთა, განმარტებებს, შეამოწმა საკასაციო საჩივრისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების საფუძვლები, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საქმის მასალებიდან ირკვევა, რომ საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპრატამენტმა საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციას 2000 წლის 15 სექტემბერს გაუგზავნა ¹5/13-926 წერილი და დანართი შპს “ს.-ის” დაქვემდებარებაში არსებული მიწის ფართობისა და მასზე გასაწერი გადასახადის ოდენობის შესახებ მხარეებისა და მასში შემავალი რაიონების მიხედვით. აღნიშნული წერილის საფუძველზე მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ შპს “ს.-ს 2000 წლის 22 სექტემბერს გაუგზავნა ¹11-3834 საგადასახადო შეტყობინება სახელმწიფო ბიუჯეტში გადასახდელი თანხების დავალიანების შესახებ.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საგადასახადო კოდექსის 152-ე და 156-ე მუხლების თანახმად მიწის გადასახადის გადამხდელთა რეგისტრაციისა და გადასახადის თანხის განსაზღვრის მიზნით მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციისათვის წარდგენილი მონაცემები შპს “ს.-ის” დაქვემდებარებაში არსებული მიწის ფართობისა და გადასახადის ოდენობის შესახებ არ აძლევდა საფუძველს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო კოლეგიას, გასაჩივრებული აქტები (მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის 2000 წლის 22 სექტემბრის ¹11-3834 და 2000 წლის 22 აგვისტოს ¹11-3506 საგადასახადო შეტყობინებები) ჩაეთვალა არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე გამოცემულად.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასამართლო კოლეგიამ არასწორად გამოიყენა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, რის გამოც სსკ-ს 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ბ” პუნქტის თანახმად გადაწყვეტილება ითვლება სამართლის ნორმის დარღვევით მიღებულად.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოტივაციას, რომ უნდა გაირკვეს რეალურად რა სახის და რა ფართობის მიწას ფლობს შპს “ს.-ა”, მაგრამ აღნიშნული უნდა გაარკვიოს თავად ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიამ, კერძოდ, სსკ-ს 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებები სასამართლო კოლეგიამ უნდა გამოიკვლიოს სრულყოფილად და საქმე განიხილოს არსებითად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ს 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2002 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.