364აპ 17 ივლისი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

დავით სულაქველიძე (თავმჯდომარე)

მაია ოშხარელი, იური ტყეშელაშვილი

სხდომის მდივნის _ გ. ბუხრაშვილის

პროკურორ _ ნ. ნ-ის

ადვოკატების _ გ. ტ-ის, შ. ღ-ას

მსჯავრდებულების _ კ. ს-ის, გ. პ-ის

მონაწილეობით განიხილა მსჯავრდებულ კ. ს-ის დამცველის, ადვოკატ გ. ტ-სა და მსჯავრდებულ გ. პ-ის საკასაციო საჩივრები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2007 წლის 15 იანვრის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2006 წლის 6 ივლისის განაჩენით მსჯავრდებულ იქნენ: კ. ს-ძე, საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ბ”, “გ” ქვეპუნქტების (2000 წლის 30 მაისის რედაქცია) საფუძველზე, რომელსაც სასჯელის ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 4 (ოთხი) წლის ვადით; გ. პ-ლი, საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტის (2000 წლის 30 მაისის რედაქცია) საფუძველზე, რის გამოც მას სასჯელის ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 3 (სამი) წლის ვადით. ამავე განაჩენით კ. ს-სა და გ. პ-ლს მოეხსნათ საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის (მითითებული რედაქცია) მე-2 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით წარდგენილი ბრალდება და ამ ნაწილში ისინი გამართლდნენ.

განაჩენით კ. ს-ეს ბრალი დაედო ძარცვაში, ჩადენილი არაერთგზის, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია, ხოლო გ. პ-ლს _ ძარცვის ჩადენაში, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია. განაჩენის მიხედვით, მათ მიერ ჩადენილი დანაშაული გამოიხატა შემდეგში:

2005 წლის 19 ოქტომბერს კ. ს-ემ, იმყოფებოდა რა თბილისში, ---ის ქუჩაზე არსებულ “---” ბაზრობის გამოსასვლელში, შეამჩნია დაზარალებული ა. ო-ძე, რომელსაც ყელზე ეკეთა ოქროს ყელსაბამი, რაც ჩამოგლიჯა მას, აშკარად დაეუფლა სხვის ქონებას მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით და მიიმალა შემთხვევის ადგილიდან, რითაც დაზარალებულს მიაყენა 700 აშშ დოლარის მნიშვნელოვანი მატერიალური ზიანი. მანვე, არაერთგზის, 2005 წლის 24 ოქტომბერს, იმყოფებოდა რა თბილისში, ---ის ქუჩაზე არსებულ ბაზრობა “---ის” მიმდებარე ტერიტოირაზე, დაზარალებულ ნ. ჭ-ეს ჩამოგლიჯა ყელიდან ოქროს ყელსაბამი თავისივე კულონით და მიიმალა, რითაც დაზარალებულს მიაყენა 800 ლარის მნიშვნელოვანი მატერიალური ზიანი.

2005 წლის 25 ოქტომბერს, დაახლოებით 13 საათზე, გ. პ-მა, იმყოფებოდა რა თბილისში, ---ის ქუჩაზე არსებულ ბაზრობა “---ის” მიმდებარე ტერიტორიაზე, დაზარალებულ მ. ა-ლს ყელიდან ჩამოგლიჯა ოქროს ყელსაბამი, აშკარად დაეუფლა სხვის ქონებას მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით და მიიმალა, რითაც დაზარალებულს მიაყენა 200 ლარის მნიშვნელოვანი ზიანი.

აღნიშნული განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მსჯავრდებულების _ კ. ს-სა და გ. პ-ის დამცველებმა, ადვოკატებმა გ. ტ-მა და შ. ღ-ამ. აპელანტები თავიანთი საჩივრებით ითხოვდნენ საქალაქო სასამართლოს მიერ მსჯავრდებულთა მიმართ გამოტანილი გამამტყუნებელი განაჩენის გაუქმებასა და მის ნაცვლად გამამართლებელი განაჩენის დადგენას იმ საფუძვლით, რომ მათ არ ჩაუდენიათ სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედება, ხოლო ბრალდება ემყარება დაზარალებულთა ურთიერთწინააღმდეგობრივ ჩვენებებსა და საპროცესო ნორმების უხეში დარღვევებით მოპოვებულ სხვა მტკიცებულებებს.

საჩივრები განიხილა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ, რომელმაც, არ დააკმაყოფილა რა აპელანტების მოთხოვნა, 2007 წლის 15 იანვრის განაჩენით მსჯავრდებულების _ კ. ს-სა და გ. პ-ის მიმართ უცვლელად დატოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის განაჩენი.

სააპელაციო სასამართლოს განაჩენის თაობაზე მსჯავრდებულმა გ. პ-მა და მსჯავრდებულ კ. ს-ის დამცველმა, ადვოკატმა გ. ტ-მა საკასაციო საჩივრებით მიმართეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატას.

კასატორი გ. პ-ლი თავის საჩივარში მიუთითებს, რომ გამამტყუნებელი განაჩენი ეყრდნობა დაზარალებულ მ. ა-ის წინასწარი გამოძიების სხვადასხვა ეტაპზე და სასამართლოში მიცემულ ჩვენებებს, რომლებიც აშკარად ეწინააღმდეგებიან ერთმანეთს იმ ნაწილში, რომელშიც მოცემულია მძარცველის გარეგნული აღწერილობა და რომელიც აშკარად არ შეესაბამება მის გარეგნობას. ამასთან, დაზარალებულის მიერ მისი ამოცნობა ჩატარდა საპროცესო ნორმების უხეში დარღვევით, რის გამოც ამოცნობის ოქმი ცნობილი უნდა ყოფილიყო დაუშვებელ მტკიცებულებად. გარდა ამისა, სასამართლომ უსაფუძვლოდ და დაუსაბუთებლად უარყო დაცვის მოწმეთა ჩვენებები, რომლებიც ადასტურებენ, რომ დანაშაულის შემთხვევის დროს იგი იმყოფებოდა სულ სხვა ადგილზე, რის გამოც დანაშაულში მისი მონაწილეობა გამორიცხული იყო. აღნიშნული მოტივებიდან გამომდინარე, კასატორი გ. პ-ლი თავისი საჩივრით ითხოვს სააპელაციო სასამართლოს განაჩენის გაუქმებასა და მის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის შეწყვეტას იმ საფუძვლით, რომ მას არ ჩაუდენია სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედება. მსჯავრდებულ კ. ს-ის ადვოკატი გ. ტ-ლი თავის საჩივარში მიუთითებს შემდეგზე: საქმეზე წინასწარი გამოძიება და საქმის სასამართლო განხილვა მიმდინარეობდა არაობიექტურად და ტენდენციურად, მტკიცებულებები, რომლებსაც ეყრდნობა განაჩენი, არის ურთიერთწინააღმდეგობრივი და ისინი მოპოვებულია საპროცესო ნორმების უხეში დარღვევით. განაჩენი ემყარება მხოლოდ ვარაუდსა და ეჭვს, რაც უნდა გადაწყვეტილიყო კ. ს-ის სასარგებლოდ. ამასთან, მის მიმართ დაკავების მომენტიდან საპროცესო მოქმედებები ტარდებოდა უხეში დარღვევებით, რასაც საერთოდ არ მიაქცია ყურადღება პირველი ინსტანციის სასამართლომ, ხოლო სააპელაციო სასამართლო დაკმაყოფილდა მხოლოდ კერძო დადგენილების გამოტანით გამომძიებლის მიმართ და განაჩენში ჯეროვანი შეფასება არ მისცა გამოვლენილ არსებით დარღვევებს, რომლებმაც გავლენა იქონიეს საქმის შედეგზე. ყველაფერმა აღნიშნულმა საბოლოოდ განაპირობა კ. ს-ის მიმართ უკანონო და დაუსაბუთებელი განაჩენის გამოტანა.

აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, კასატორი, ადვოკატი გ. ტ-ლი თავისი საჩივრით ითხოვს გასაჩივრებული განაჩენის გაუქმებასა და მსჯავრდებულ კ. ს-ის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის შეწყვეტას იმ საფუძვლით, რომ მას არ ჩაუდენია სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედება.

საკასაციო პალატის სხდომაზე განხილვისას მსჯავრდებულმა გ. პ-მა და მისმა დამცველმა, ადვოკატმა შ. ღ-ამ მხარი დაუჭირეს თავიანთ საკასაციო საჩივარს. დამცველმა ყურადღება გაამახვილა მსჯავრდებულის მიმართ სისხლის სამართალწარმოების განხორციელებისას დაშვებულ საპროცესო ნორმების უხეშ დარღვევებზე, გ. პ-ის მიმართ შერაცხული ბრალდების უსაფუძვლობასა და მტკიცებულებებს შორის არსებულ აშკარა წინააღმდეგობებზე. ამასთან, მან აღნიშნა, რომ დაზარალებულ მ. ა-ის მიერ გ. პ-ის ამოცნობის ოქმი ცნობილი უნდა ყოფილიყო დაუშვებელ მტკიცებულებად. სასამართლოებმა ცალმხრივად შეაფასეს დაცვის მოწმეთა ჩვენებები, რომლებიც არ ყოფილა უარყოფილი საფუძვლიანი დასაბუთებით. არ მოიპოვება უტყუარ და საკმარის მტკიცებულებათა ერთობლიობა, რასაც კანონით უნდა ეფუძნებოდეს განაჩენი. ადვოკატმა შ. ღ-ამ ითხოვა სააპელაციო სასამართლოს განაჩენის გაუქმება და მსჯავრდებულ გ. პ-ის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის შეწყვეტა იმ საფუძვლით, რომ მას არ ჩაუდენია სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედება.

მსჯავრდებულმა გ. პ-მა მხარი დაუჭირა თავისი ადვოკატის გამოსვლას. მას მიაჩნია, რომ უსაფუძვლოდ დასდეს მსჯავრი იმ დანაშაულისათვის, რომელიც მას არ ჩაუდენია და ითხოვს მის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის შეწყვეტასა და პატიმრობიდან გათავისუფლებას.

მსჯავრდებულმა კ. ს-ემ და მისმა დამცველმა, ადვოკატმა გ. ტ-მა მხარი დაუჭირეს თავიანთ საკასაციო საჩივარს. ადვოკატმა გ. ტ-მა პალატის ყურადღება მიაქცია შემდეგ გარემოებებზე: საქმის მასალებში მოცემულია ორი განსხვავებული ვერსია იმის თაობაზე, თუ რა გახდა კ. ს-ზე ეჭვის მიტანისა და მისი დაკავების საფუძველი, რომელთაგან არც ერთი არ შეესაბამება სინამდვილეს. უხეში საპროცესო დარღვევებით არის ჩატარებული დაზარალებულთა მიერ კ. ს-ის ამოცნობა და ასევე დარღვევითაა შედგენილი ამოცნობის ოქმები. დაზარალებულები თავიანთ პირველ ჩვენებებში, რომლებიც მათ მისცეს გამოძიებას ჯერ კიდევ კ. ს-ის დაკავებამდე, სრულიად განსხვავებული ნიშნებით აღწერენ მძარცველის გარეგნობას, რაც არ შეესაბამება კ. ს-ის გარეგნობას. შემდგომში დაზარალებულთა მიერ როგორც წინასწარი გამოძიების სტადიაზე, ასევე სასამართლოში კ. ს-ის შესახებ მიცემული ჩვენებები არის აშკარად წინააღმდეგობრივი.

სასამართლომ დაუსაბუთებლად უარყო დაცვის მოწმეთა ჩვენებები, რომლებიც უდავოდ ადასტურებენ, რომ ძარცვის შემთხვევების დროს კ. ს-ძე იმყოფებოდა სხვა ადგილზე, რის გამოც იგი ვერ შეძლებდა დანაშაულში მონაწილეობას. სასამართლო განხილვები მიმდინარეობდა აშკარად ტენდენციურად, რაც იქიდან ჩანს, რომ სასამართლომ ჯეროვანი შეფასების გარეშე დატოვა დაცვის მხარის მიერ წარდგენილი უტყუარი მტკიცებულებები, ხოლო განაჩენი დააფუძნა აშკარად არასარწმუნო და საპროცესო კანონის დარღვევით მოპოვებულ მტკიცებულებებზე. საბოლოოდ ადვოკატმა გ. ტ-მა ითხოვა გასაჩივრებული განაჩენის გაუქმება და მსჯავრდებულ კ. ს-ის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის შეწყვეტა იმ საფუძვლით, რომ მას არ ჩაუდენია სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედება.

მსჯავრდებულმა კ. ს-ემ მხარი დაუჭირა თავისი ადვოკატის გამოსვლას, რომელმაც აღნიშნა, რომ მას არასდროს არ ჩაუდენია რაიმე დანაშაული, ხოლო იმ დანაშაულთა ჩადენისას, რომლებშიც მას უსაფუძვლოდ დასდეს ბრალი, იგი ერთ შემთხვევაში საერთოდ არ იმყოფებოდა თბილისში, ხოლო მეორე შემთხვევის დროს ოჯახის წევრებთან ერთად იმყოფებოდა მამამისის მეგობრის ოჯახში. კ. ს-ემ ითხოვა მის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის შეწყვეტა და პატიმრობიდან გათავისუფლება.

პროცესში მონაწილე პროკურორმა ნ. ნ-ემ მხარი არ დაუჭირა საკასაციო საჩივრებს და აღნიშნა, რომ კასატორთა მოთხოვნა არის უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი, რადგან, საქმეში არსებული მასალებიდან გამომდინარე, დადასტურებულია, რომ კ. ს-სა და გ. პ-ლს ნამდვილად აქვთ ჩადენილი ის ქმედებები, რომლებიც განაჩენით მათ ბრალად შეერაცხათ. საქმეში მოიპოვება უტყუარი და საკმარისი მტკიცებულებების ერთობლიობა მათი დამნაშავედ ცნობისათვის. საბოლოოდ პროკურორმა ნ. ნ-ემ საკასაციო პალატის წინაშე იშუამდგომლა, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2007 წლის 15 იანვრის განაჩენი მსჯავრდებულების _ კ. ს-სა და გ. პ-ის მიმართ დარჩეს უცვლელად, ხოლო კასატორებს უარი ეთქვათ თავიანთი საჩივრების დაკმაყოფილებაზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ, შეისწავლა რა სისხლის სამართლის საქმის მასალები მსჯავრდებულების _ კ. ს-სა და გ. პ-ის მიმართ, შეამოწმა საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობა და მოუსმინა მხარეებს, მიიჩნია, რომ აღნიშნული საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლო საქმეზე გადაწყვეტილების მიღებისას დაეყრდნო პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ ჩატარებული გამოძიების შედეგებსა და წინასწარი გამოძიებით მოპოვებულ მტკიცებულებებს, ხოლო თვით სააპელაციო სასამართლოში გამოძიება ჩატარდა ძალზე შეზღუდულად _ მოსმენილ იქნენ აპელანტები და დაიკითხა მხოლოდ ვ. ბ-ლი დამატებითი მოწმის სახით, რითაც დაირღვა საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის მე-18 და მე-19 მუხლებით დადგენილი მოთხოვნები. მართალია, პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას ჩატარდა დაზარალებულთა და მოწმეთა დაკითხვები, მაგრამ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით მტკიცებულებებს შორის არსებული აშკარა წინააღმდეგობები და სხვა შეუსაბამობები, რომლებიც ჯერ კიდევ წინასწარი გამოძიების სტადიიდან გვხდება, რეალურად გაურკვეველი და გადაუწყვეტელი დარჩა. განსაკუთრებით ეს შეეხება დაზარალებულთა მიერ წინასწარი გამოძიების სტადიაზე და საქმის სასამართლოში განხილვისას მიცემულ ჩვენებებს იმ პირთა გარეგნული ნიშნების თაობაზე, რომლებმაც მათ მიმართ ჩაიდინეს ძარცვა. არც ერთმა სასამართლომ არ გაარკვია დაზარალებულების მიერ მათი პირველი დაკითხვისას აღწერილი მძარცველთა გარეგნული ნიშნები რატომ განსხვავდება მკვეთრად მსჯავრდებულების _ კ. ს-სა და გ. პ-ის გარეგნული ნიშნებისაგან. სასამართლომ არც ის გაარკვია, რატომ მიუთითებდნენ დაზარალებულები სასამართლოში იმის შესახებ, რომ კ. ს-სა და გ. პ-ის ამოცნობების ჩატარებამდე პოლიციის თანამშრომლებმა მობილური ტელეფონის კამერით წინასწარ აჩვენეს მათი ფოტოები, ხოლო თუკი დაზარალებულთა ასეთი განცხადებები სინამდვილეს შეესაბამებოდა _ ვინ იყვნენ აღნიშნული პოლიციის თანამშრომლები. საქმისათვის ასევე მნიშვნელოვანი იყო ის გარემოება, რომ დაზარალებულები, მიუხედავად დანაშაულით მათთვის მიყენებული სერიოზული მატერიალური ზიანისა, სასამართლოში ერთხმად აცხადებდნენ, რომ მატერიალური ზიანის ნაწილში განსასჯელების მიმართ პრეტენზია არ გააჩნიათ და მათგან არაფერს ითხოვენ. აქ უნდა გარკვეულიყო, რა იყო მათი ასეთი განცხადების მოტივაცია _ ის, რომ დაზარალებულები განსასჯელებს დამნაშავედ არ მიიჩნევდნენ, თუ რაიმე სხვა გარემოება. სასამართლოები არ დაინტერესდნენ ასევე იმ საკითხით, თუ რამ შეუშალა ხელი დაზარალებულებს ამოცნობის ოქმებში დაეფიქსირებინათ ის კონკრეტული ნიშნები, რომლებითაც ამოიცნეს მათ კ. ს-ძე და გ. პ-ლი; და ეს მაშინ, როდესაც მანამდე მიცემულ ჩვენებებში მათ თითქმის დეტალურად აღწერეს მძარცველთა გარეგნული ნიშნები.

გარდა ამისა, პირველი ინსტანციის სასამართლოში სასამართლო გამოძიების დროს, რომლის შედეგებიც შემდგომში სააპელაციო სასამართლომ საკმარის საფუძვლად მიიჩნია განაჩენის დასადგენად, ძალზე ზერელედ ჩატარდა საქმისათვის მნიშვნელოვანი მოწმეების დაკითხვა. მაგალითად, კ. ს-ის ნათესავის, მოწმე ს. დ-სათვის არ დაუსვამთ შეკითხვები არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების თაობაზე, რაც უკავშირდებოდა კ. ს-ის მიერ დასახელებული ალიბის რეალურობას. ამ საკითხის გადაწყვეტა მხოლოდ კომპანია “---დან” მიღებული ინფორმაციის საფუძველზე არამართებულია, რადგან არც ერთ მტკიცებულებას არ ეძლევა წინასწარ უპირატესი ძალა სხვა მტკიცებულებებთან შეჯერებისა და შემოწმების გარეშე. ამასთან, არც სააპელაციო სასამართლოს განაჩენიდან და არც პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენიდან არ ჩანს თუ აღნიშნულმა სასამართლოებმა რატომ მიიჩნიეს უმნიშვნელოდ და არ ცნეს ყურადღების ღირსად ის გარემოება, რომ დაზარალებულებმა სასამართლოში მიცემული თავიანთი ჩვენებებით, ფაქტობრივად საფუძვლიანი ეჭვის ქვეშ დააყენეს კ. ს-სა და მ. პ-ის დანაშაულში მონაწილეობა, ხოლო ეს ეჭვი, ფაქტობრივად, არაფრით არ არის გაბათილებული, რისთვისაც აუცილებელი იყო დაზარალებულთა საფუძვლიანი და დეტალური დაკითხვა წინააღმდეგობრივ საკითხებზე.

ზემოაღნიშნულმა ხარვეზებმა ხელი შეუშალეს საქმის ფაქტობრივი გარემოებების უტყუარად დადგენას და, მაშასადამე, ჭეშმარიტების დადგენას მსჯავრდებულების _ კ. ს-სა და გ. პ-ის ბრალეულობისა თუ უდანაშაულობის თაობაზე, რის გამოც მოცემულ ეტაპზე საკასაციო ინსტანცია მოკლებულია შესაძლებლობას, საქმეზე მიიღოს საბოლოო გადაწყვეტილება. ამრიგად, სახეზეა საქართველოს სსსკ-ის მე-18 და მე-19 მუხლებით გათვალისწინებული მოთხოვნების შეუსრულებლობა, რაც წარმოადგენს საქართველოს სსსკ-ის 562-ე მუხლის “ა” ქვეპუნქტითა და 563-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ ისეთ არსებით საპროცესო დარღვევას, რამაც ნეგატიური გავლენა მოახდინა საქმის საბოლოო შედეგზე კანონიერი და დასაბუთებული განაჩენის დადგენის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2007 წლის 15 იანვრის განაჩენი უნდა გაუქმდეს, ხოლო საქმე კ. ს-სა და გ. პ-ის მიმართ ახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

საქმის ხელახლა განხილვისას, ზემოაღნიშნული წინააღმდეგობების გადაწყვეტის მიზნით, სასამართლო გამოძიება უნდა ჩატარდეს საქართველოს სსსკ-ის მე-18 და მე-19 მუხლებით განსაზღვრულ მოთხოვნათა შესაბამისად, ასევე, სააპელაციო სასამართლომ სრულად უნდა გამოიყენოს საქართველოს სსსკ-ის 533-ე მუხლით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილებები, რა დროსაც დაცულ უნდა იქნეს საქართველოს სსსკ-ის მე-10 და მე-15 მუხლებით განსაზღვრული პრინციპები, ხოლო განაჩენის დადგენისას _ საქართველოს სსსკ-ის 496-ე მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნები, რაც აუცილებელია საქმეზე კანონიერი, დასაბუთებული და სამართლიანი სასამართლო გადაწყვეტილების მისაღებად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ, იხელმძღვანელა რა საქართველოს სსსკ-ის 561-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტითა და 568-ე მუხლით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მსჯავრდებულ გ. პ-სა და მსჯავრდებულ კ. ს-ის დამცველის, ადვოკატ გ. ტ-ის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2007 წლის 15 იანვრის განაჩენი კ. ს-სა და გ. პ-ის მსჯავრდების თაობაზე, ხოლო სისხლის სამართლის საქმე მათ მიმართ ახალი განხილვისათვის გადაეგზავნოს იმავე სასამართლოს.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.