¹ბს-635-630(კ-11) 22 დეკემბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მურუსიძე, პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ა. გ-ა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – 1. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო;

2. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური (მოპასუხეები)

მესამე პირი – ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი _ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და ქმედების განხორციელების დავალდებულება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 7 აპრილს ა. გ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების _ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისა და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-ის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-მა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში (ყოფ. ... ქ. ¹2/4) დაიწყო მრავალბინიანი სახლის მშენებლობა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისას მნიშვნელოვნად ილახებოდა ... ქ. ¹8 საცხოვრებელი სახლის მობინადრეთა საბინაო-საყოფაცხოვრებო პირობები (მცირდებოდა განიავება და ბუნებრივი განათება), რომლის მაცხოვრებელი იყო ა. გ-ა. მოსარჩელის მითითებით, ზოგიერთმა მაცხოვრებელმა “...”-სგან მიიღო კომპენსაციის სახით ფულადი ანაზღაურება. ვინაიდან მოსარჩელე ფულადი კომპენსაციის წინააღმდეგი იყო “...”-მა გადაწყვიტა მოსარჩელის ოჯახისათვის კომპენსაციის სახით გადაეცა ამხანაგობისათვის გამოუყენებელი მიწის ქვეშა ნაკვეთი ავტოფარეხისათვის. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მას “...”-მა და შპს “...” (რომელიც აშენებდა ... ქ. ¹2/4-ში სახლს) კომპენსაციის სახით 145 კვ.მ. მიწის ფართი გადასცა.

ამასთან, მოსარჩელემ განმარტა, რომ 2002 წლის 21 ნოემბერს ნოტარიუს ხ. მ-ას მიერ შედგენილ იქნა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში (ამჟამად ... ქ. ¹2/4) მდებარე უძრავი ქონების წილის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით გამყიდველს წარმოადგენდა მენაშენეთა ამხანაგობა “...”, ხოლო შემძენს – ც. მ-ი. ხელშეკრულებაში ნოტარიუსის მიერ გაანგარიშებისას დაშვებულ იქნა უზუსტობა, კერძოდ, 108 კვ. მეტრის ნაცვლად 72 კვ. მეტრი მიეთითა, ხოლო მთლიანობაში 202.5 კვ. მეტრის ნაცვლად 166.5 კვ. მეტრი. აღნიშნული ხელშეკრულება შეუსწორებელი სახით ქ. თბილისის მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტს დასარეგისტრირებლად 2003 წლის 19 მარტს ჩაბარდა. მოსარჩელის მითითებით, აღნიშნული ურძავი ნივთი საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის თბილისის ¹1 რეგისტრატორის მიერ დარეგისტრირდა 2003 წლის 1 აპრილს და მას მიენიჭა ¹.... მოსარჩელემ განმარტა, რომ ნოტარიუსმა ხ. მ-ამ ნასყიდობის ხელშეკურლებაში 2007 წელს შეიტანა შესწორება და ხელშეკრულებაში 72 კვ. მეტრის ნაცვლად 108 კვ. მეტრი, ხოლო 166.5 კვ. მეტრის ნაცვლად - 202.5 კვ. მეტრი მიუთითა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ შესწორებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა უარი განაცხადა რეესტრის ამონაწერში ცვლილებების განხორციელებაზე, რაც მის მიერ გასაჩივრებულ იქნა ჯერ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროში, ხოლო შემდგომ სასამართლოში.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ 2009 წლის 29 ივლისს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა განახორციელა ცვლილება რეესტრის ამონაწერში, სადაც ც. მ-ის მიწის ნაკვეთის გეგმაში შეტანილ იქნა ცვლილება და 166.5 კვ. მეტრის ნაცვლად 202.5 კვ. მეტრი ჩაიწერა.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მიწის მესაკუთრე ც. მ-ი არის მისი მეუღლე, რომელმაც 2009 წლის 5 ოქტომბერს გამოხატა ნება სადავო მიწის ნაკვეთი ეჩუქებინა მისთვის. ჩუქების ხელშეკრულება დამოწმებულ იქნა სანოტარო წესით, რომლის საფუძველზე 2009 წლის 9 ოქტომბერს თბილსის სარეგისტრაციო სამსახურმა ცვლილება მოახდინა საჯარო რეესტრის ამონაწერში, სადაც ც. მ-ის ნაცვლად 202.5 კვ.მ. მიწის ფართის მესაკუთრე ა. გ-ა გახდა.

მოსარჩელის მითითებით, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიული სამსახურის მიერ 2003 წლის 1 აპრილს განხორციელებული ¹... რეგისტრაცია. ასევე, ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 9 ოქტომბრის ¹882009315442-03 გადაწყვეტილება, რომელიც ეხებოდა ჩუქების საკითხს. მოსარჩელის მოსაზრებით, 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 გადაწყვეტილება მიღებულია კანონდარღვევით, ვინაიდან, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური არ იყო უფლებამოსილი ემსჯელა აღნიშნულ საკითხებზე. ამასთან, გადაწყვეტილების მიღებისას ასევე დარღვეულია საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 და 2010 წლის 14 იანვრის ¹882010443701-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა და თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისათვის ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე მიწის ფართზე 2010 წლის 14 იანვრის 17:22 სთ. მდგომარეობით ა. გ-ას პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის დავალდებულება მოითხოვა. ასევე, მოსარჩელემ თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისათვის მისთვის მიყენებული ზიანისათვის 30000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის უფროს კ. ი-ისათვის პირადად 30000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის იურიდიული განყოფილების უფროსისათვის პირადად 30000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსათვის 30000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს უფროსის მოვალეობის შემსრულებლის ნ. გ-ასათვის 30000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-ისათვის 100000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-ის თავმჯდომარე ი. დ-ისათვის 100000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 14 ივნისის საოქმო განჩინებით ა. გ-ას სარჩელი მოპასუხე - ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-ის მიმართ ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-ისათვის 100000 ლარის ანაზღაურების დაკისრებისა და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-ის თავმჯდომარე ი. დ-ისათვის 100000 ლარის ანაზღაურების დაკისრების მოთხოვნის ნაწილში განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას. ამავე საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ა. გ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998 წლის 5 ივნისის ფიზიკური და იურიდიული პირებისათვის მიწის ნაკვეთების დამაგრების შესახებ ¹11.20.237 დადგენილებით მიღებული იქნა ქ. თბილისის მერიის მიწათსარგებლობისა და ქალაქმშენებლობის საქმეთა საქალაქო კომისიის წინადადება, რომლითაც ფიზიკურ და იურიდიულ პირებს დაუმაგრდათ მიწის ნაკვეთები. 2002 წლის 23 ოქტომბრის ¹1485 წერილით ქალაქ თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის უფროსმა ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტის თავმჯდომარეს გაუგზავნა მთაწმინდის რაიონში ... ქ. ¹2/4-ში ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “...”-სათვის საცხოვრებელი სახლის ასაშენებლად დამაგრებული 1452.88 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის კორექტირებული წითელი ხაზების გეგმა.

2002 წლის 21 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით (დამოწმებული ნოტარიუსის ხ. მ-ას მიერ, რეესტრისN1-1439) ინდივიდუალურ მენაშენთა ამხანაგობა “...”-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებიდან (მდებარე – ქ. თბილისი, ... (ყოფ. ...) ქუჩა ¹2/4) ნაწილი 166.5 კვ.მ. საცხოვრებელი სახლის მარჯვენა მხარეს არსებული მიწის ნაკვეთი - სიგრძით 21 მ., სიგანით 4.5 მ. (94.5 კვ.მ.) სიმაღლით 4 მ. და ამავე შენობის მარჯვენა კუთხიდან მარცხნივ არსებული მიწის ნაკვეთი სიგრძით 18 მ. და სიგანით 6 მ. (72 კვ.მ.) სიმაღლით 4 მ. მთლიანად 166.5 კვ.მ. (94.5+72=166.5 კვ.მ.) იყიდა ც. მ-მა. ამავე ხელშეკრულებით ც. მ-მა განაცხადა, რომ არავითარი პრეტენზია არ ექნებოდა შეძენილ ტერიტორიაზე შემდგომში მიწის შეჭრით აშენებულ ავტოფარეხის 166.5 კვ.მ. თავზე არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობის მიმართ.

2003 წლის 25 მარტს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სამსახურს განცხადებით მიმართა ც. მ-მა, რომელმაც უძრავი ნივთის (მდებარე - ქ. თბილისი, ... ქ. ¹2/4) საჯარო რეესტრში გატარება მოითხოვა. 2003 წლის 1 აპრილს უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრში დარეგისტრირდა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “...”-სა და ც. მ-ის თანასაკუთრების უფლება.

ქ. თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის გამგეობის 2003 წლის 25 ივლისის ¹192 §24 დადგენილებით ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-ს შეუთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის პროექტი. ამხანაგობამ შეთანხმებული პროექტის მიხედვით აწარმოა საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა და მიიღო საცხოვრებელი ფართობი – 3343.4 კვ. მეტრი; საერთო ფართობი – 5751.1 კვ. მეტრი; ავტოსადგომების ფართობი – 630 კვ. მეტრი. ამავე დადგენილებით დამტკიცდა სახელმწიფო მიმღები კომისიის 2003 წლის 23 ივლისის აქტი ¹182, ... (...) ქუჩა ¹2/4-ში ინდივიდუალური მენაშენთა ამხანაგობა “...”-ის მიერ აშენებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ექსპლოატაციაში მიღების თაობაზე.

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს რეგისტრირებულ ჩანაწერებში ცვლილების შეტანის მოთხოვნით განცხადებით მიმართა ც. მ-მა. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2007 წლის 29 მარტის ¹0115-092313 გადაწყვეტილებით ც. მ-ს უარი ეთქვა სარეგისტრაციო წარმოებაზე. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2007 წლის 25 მაისის ¹01/11-3279/1001/მ გადაწყვეტილებით მოქალაქე ც. მ-ის წარმომადგენლის ა. გ-ას ადმინისტრაციული საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ განიხილა ც. მ-ის წარმომადგენლის ა. გ-ას 2007 წლის 30 აპრილის საჩივარი, რომელიც ეხებოდა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე 202.5 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე საჯარო რეესტრის ამონაწერისა და საკადასტრო რუკის გაცემას. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ შესწავლილ და შემოწმებულ იქნა უძრავი ნივთის სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია, რის შედეგადაც დადგინდა, რომ 2002 წლის 21 ნოემბერს გაფორმებული უძრავი ქონების წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებაში, რომლის საფუძველზეც მოქალაქე ნ. გ-ას მიერ გასხვისებულ იქნა ინდივიდუალურ მენაშენთა ამხანაგობა “...”-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ნაწილი 166.5 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი, ნოტარიუსის მიერ დაშვებული იქნა არითმეტიკული უზუსტობა, კერძოდ, შეძენილი მიწის ნაკვეთის ფართი 108 კვ. მატრის ნაცვლად (18X6=108 კვ.მ.) სანოტარო აქტში აღნიშნულია 18X6=72 კვ.მ. ანუ 36 კვ. მეტრით ნაკლები. სანოტარო მოქმედების მონაწილის თხოვნით ნოტარიუს ხ. მ-ას მიერ სანოტარო აქტში შეტანილ იქნა შესწორება და ნაცვლად 72 კვ. მეტრისა აღინიშნა რეალური ფართი 108 კვ. მეტრი. ც. მ-ის წარმომადგენლის ა. გ-ას მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა იმ ნაწილში, რომლითაც იგი თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისათვის ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე 202.5 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე საჯარო რეესტრის ამონაწერისა და საკადასტრო რუკის გაცემის დავალებას ითხოვდა.

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს 2009 წლის 21 ივლისს მიმართა ც. მ-მა, რომელმაც უძრავ ნივთზე მდებარე - ქუჩა ... (ყოფ. ...) ¹2/4 (ზონა: თბილისი, სექტორი: ...) რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია მოითხოვა. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 27 ივლისის ¹882009213691-03 გადაწყვეტილებით “საჯარო რეესტრის შესახებ” საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის და საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2006 წლის 13 დეკემბრის ¹800 ბრძანებით დამტკიცებული “უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ” ინსტრუქციის 62-ე მუხლის შესაბამისად შეჩერდა სარეგისტრაციო წარმოება. ხოლო, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 29 ივლისის ¹882009213691-07 გადაწყვეტილებით დარეგისტრირდა ცვლილება, კერძოდ, შეიცვალა ვალდებულების საგანი და 202.5 კვ. მეტრით განისაზღვრა.

2009 წლის 5 ოქტომბერს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს განცხადებით მიმართა ა. გ-ამ და ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე უძრავ ნივთზე (მდებარე ქ. თბილისი, ... (ყოფ. ...) ¹2/4) საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მოითხოვა. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 9 ოქტომბრის ¹882009315442-03 გადაწყვეტილებით “საჯარო რეესტრის შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად მიღებული იქნა გადაწყვეტილება მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესახებ.

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2010 წლის 12 იანვარს მიღებული იქნა სადავო ¹298863 გადაწყვეტილება მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიული სამსახურის მიერ 2003 წლის 1 აპრილს განხორციელებული ¹... რეგისტრაციის, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 29 ივლისის ¹882009213691-07 და 2009 წლის 9 ოქტომბრის ¹882009315442-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობისა და სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების თაობაზე. განმცხადებელს განესაზღვრა 30 კალენდარული დღის ვადა გადაწყვეტილების მიღებისათვის აუცილებელი დოკუმენტის – მხარეთა სათანადო ნების გამოვლენის საფუძველზე კანონმდებლობით დადგენილი წესით შედგენილი კორექტირებული (დაზუსტებული) ხელშეკრულების წარდგენისათვის.

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2010 წლის 14 იანვარს მიღებული იქნა ¹882010443701 განცხადება, რომლითაც მოთხოვნილი იქნა საკუთრების უფლების ბათილობა უძრავ ნივთზე მდებარე: ... ქუჩა ¹2/4 (ზონა: თბილისი, სექტორი ...), წარდგენილ განცხადებას თან ერთვოდა თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 გადაწყვეტილება.

2010 წლის 10 თებერვალს მოქალაქე ა. გ-ამ ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თავმჯდომარეს. საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ 2010 წლის 5 მარტის ¹58039 გადაწყვეტილებით ა. გ-ას უარი უთხრა ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და სამართლებრივი საკითხების გათვალისწინებით სარჩელი უსაფუძვლოდ მიიჩნია და განმარტა, რომ მოძრავ ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე უფლების წარმოშობის, უფლებაში ცვლილების ან/და უფლების შეწყვეტის რეგისტრაცია წარმოებს განმცხადებლის მიერ წარმოდგენილი შეტყობინების (ინფორმაცია ან/და დოკუმენტი) ან ინსტრუქციით განსაზღვრული სხვა ინფორმაციის ან/და დოკუმენტის საფუძველზე. მარეგისტრირებელი ორგანო ვალდებულია მოძრავ ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე უფლების რეგისტრაციის შესახებ განცხადების რეგისტრაციისთანავე, დაუყოვნებლივ მიიღოს შესაბამისი გადაწყვეტილება. რეგისტრაციის საფუძვლად წარსადგენი მონაცემების წარდგენის წესი განისაზღვრება ინსტრუქციით.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ “საჯარო რეესტრის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის თანახმად, სარეგისტრაციო წარმოების დაწყების საფუძველია განცხადება ან უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, განცხადებას უნდა ერთვოდეს ინსტრუქციით განსაზღვრული სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია და ინფორმაცია. ასევე, მარეგისტრირებელი ორგანო უფლებამოსილია კონკრეტულ შემთხვევაში დამატებით მოითხოვოს სარეგისტრაციო წარმოებასთან დაკავშირებული ნებისმიერი დოკუმენტის ან ინფორმაციის წარმოდგენა, რომელიც აუცილებელია განცხადებით მოთხოვნილ საკითხზე გადაწყვეტილების მისაღებად. აღნიშნული კანონის 21-ე მუხლით დადგენილია ის საფუძვლები, რომელთა შემთხვევაშიც მარეგისტრირებელი ორგანო უფლებამოსილია მიიღოს გადაწყვეტილება სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ, ხოლო 23-ე მუხლის თანახმად, სარეგისტრაციო წარმოების განმავლობაში მარეგისტრირებელი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ თუ უფლების, უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებული ვალდებულების, მათში ცვლილების და მათი შეწყვეტის, საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების, საჯარო-სამართლებრივი შეზღუდვის წარმოშობა, მათში ცვლილება და მათი შეწყვეტა, ასევე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების მიტოვების წარმოშობა არ ექვემდებარება რეგისტრაციას.

საქალაქო სასამართლომ გაიზიარა მოპასუხე მხარის განმარტება იმასთან დაკავშირებით, რომ “საჯარო რეესტრის შესახებ” საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის ,,ბ” ქვეპუნქტის მიხედვით, მარეგისტრირებელი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ, თუ რეგისტრირებული უფლება გამორიცხავს იმავე უძრავ ნივთზე სარეგისტრაციოდ წარმოდგენილი უფლების რეგისტრაციას. ამასთან, საქალაქო სასამართლომ გაიზიარა მოპასუხე მხარის განმარტება, რომ სადავო გადაწყვეტილება მიღებულია იმ დროისთვის მოქმედ კანონმდებლობასთან სრულ შესაბამისობაში. კერძოდ, საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2006 წლის 13 დეკემბრის ¹800 ბრძანებით დამტკიცებული “უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ” ინსტრუქციის 62-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, მარეგისტრირებელი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ თუ: განცხადებას არ ერთვის ამ ინსტრუქციით და მოქმედი კანონმდებლობით განსაზღვრული უფლების დამადასტურებელი თუ სხვა დოკუმენტი ან ინფორმაცია, რაც აუცილებელია განცხადებით მოთხოვნილ საკითხზე გადაწყვეტილების მისაღებად. ამავე ინსტრუქციის 58-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, მარეგისტრირებელი ორგანო უფლებამოსილია კონკრეტულ შემთხვევაში დამატებით მოითხოვოს ნებისმიერი დოკუმენტის ან ინფორმაციის წარმოდგენა, რაც აუცილებელია განცხადებით მოთხოვნილ საკითხზე გადაწყვეტილების მისაღებად.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო გადაწყვეტილებები მიღებულია კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის საფუძველი.

ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის “გ” ქვეპუნქტის თანახმად, სასამართლოში ადმინისტრაციული დავის საგანს შეიძლება წარმოადგენდეს ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულება ზიანის ანაზღაურების, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის ან სხვა რაიმე ქმედების განხორციელების თაობაზე. სასამართლოს სამართლებრივი მოსაზრებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის XIV თავი აწესებს ადმინისტრაციული ორგანოს პასუხისმგებლობას. კერძოდ, 208-ე მუხლის შესაბამისად, სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ მისი სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო, ხოლო ადგილობრივი თვითმმართველობის (მმართველობის) ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა მოსამსახურის მიერ მისი სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია ადგილობრივი თვითმმართველობის (მმართველობის) ორგანო. აღნიშნული კოდექსის 209-ე მუხლის თანახმად, თუ საზოგადოებრივი აუცილებლობისათვის კანონმდებლობის შესაბამისად გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით თანასწორობის პრინციპის საწინააღმდეგოდ არსებითი ზიანი ადგება მხოლოდ რომელიმე კერძო პირს ან პირთა ჯგუფს, სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველობის (მმართველობის) ორგანო ვალდებულია აანაზღაუროს ამ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მიყენებული ზიანი. ზიანის ანაზღაურების მოცულობა განისაზღვრება საჯარო და კერძო პირის ინტერესების შეფასების საფუძველზე. ამასთან, 207-ე მუხლის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურებისას გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესი. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სახეზე არ არის საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 209-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევა. ხოლო რაც შეეხება მორალური ზიანის ანაზღაურებას საქართველოს კონსტიტუციის მე-17 მუხლის შესაბამისად, ადამიანის პატივი და ღირსება ხელშეუხებელია. აღნიშნული უფლება წარმოადგენს პიროვნების უფლებათა დაცვის ფუნდამენტურ პრინციპს, რომლის ხელშეუვალობაც ასევე გარანტირებულია და აღიარებულია ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა შესახებ ევროპული კონვენციით.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, მორალური ზიანი გულისხმობს ფიზიკურ და ზნეობრივ ტანჯვას, რასაც სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილე განიცდის არამატერიალურ ფასეულობათა ხელყოფის გამო. ამასთან, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურების მოთხოვნის შესაძლებლობა დასაშვებია მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევაში. ასეთი კანონმდებლობა გულისხმობს როგორც სამოქალაქო კოდექსის, ასევე კერძო, საჯარო სამართლებრივი ხასიათის ნორმატიულ აქტებს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად, პატივის, ღირსების და საქმიანი რეპუტაციის ბრალეული ხელყოფის შემთხვევაში უფლებამოსილ პირს უფლება აქვს მოითხოვოს არაქონებრივი (მორალური) ზიანის ანაზღაურებაც. მორალური ზიანის ანაზღაურება შეიძლება ქონებრივი ზიანის ანაზღაურებისაგან დამოუკიდებლად. ხოლო პატივის, ღირსებისა და საქმიანი რეპუტაციის შელახვის ქვეშ შეიძლება იქნეს ნაგულისხმევი პიროვნების შესახებ ისეთი ცნობების გავრცელება, რომლებიც შეიცავენ მტკიცებას მის მიერ კანონის ან მორალის ნორმების დარღვევის, უღირსი საქციელის ჩადენის შესახებ. პატივის, ღირსების, საქმიანი რეპუტაციის შემლახველი ცნობების გავრცელების ქვეშ კი უნდა იქნეს ნაგულისხმევი ასეთი ცნობების გამოქვეყნება პრესაში, ტელევიზიით, რადიოთი, მასობრივი ინფორმაციის სხვა საშუალებებით, ცნობების გამოცემა საჯარო განცხადებებში, გამოსვლებში, სიტყვიერად თუ ზეპირად მათი მიწოდება დაწესებულებისა და ორგანიზაციებისათვის, ერთი ან რამდენიმე პირისათვის. გავრცელებული ცნობების სინამდვილისადმი შესაბამისობის მტკიცება კი ეკისრება მოპასუხე მხარეს, რაც მოსარჩელის მიერ ვერ იქნა დადასტურებული.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. გ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაბრუნება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინებით ა. გ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390.3 მუხლის “გ” ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, თუ სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ ან/და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, მაშინ დასაბუთება იცვლება მასზე მითითებით და სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი შეფასებები, აგრეთვე დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, თბილისის საქალაქო სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის მიერ ვერ იქნა გაბათილებული პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოებები და სამართლებრივი დასკვნები, რისი გათვალისწინებითაც სააპელაციო საჩივარში ჩამოყალიბებული მოსაზრებები არ ქმნიდნენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. გ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ საქმე განიხილა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნათა დარღვევით, საქმეში მესამე პირად არ ჩააბა ც. მ-ი, რომელიც იმ სამართალურთიერთობის მონაწილეა, რომლის თაობაზეც სასამართლოს მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანა შეეძლო. სასამართლოს მიერ ისე გაბათილდა ც. მ-ის საკუთრების უფლება უძრავ ნივთზე, რომ ც. მ-ი პირველი ინსტანციის სასამართლოსა და სააპელაციო სასამართლოს მიერ პროცესზე მიწვეული არ ყოფილა.

კასატორი მიიჩნევს, რომ დარღვეულია საქართველოს კონსტიტუციითა და ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმით გარანტირებული ც. მ-ისა და ა. გ-ას საკუთრების უფლება.

კასატორის მითითებით, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრისა და 14 იანვრის გადაწყვეტილებების მიღებისას არსებითად დარღვეულია ადმინისტრაციული აქტის მომზადებისა და გამოცემის საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი წესი. კერძოდ, ც. მ-ისა და ა. გ-ასათვის ცნობილი არ იყო ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ და მათ არც ადმინისტრაციულ წარმოებაში მიუღიათ მონაწილეობა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ც. მ-ს კანონიერი ნდობა გააჩნდა სადავო აქტების მიმართ, ვინაიდან მან ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის საფუძველზე იურიდიული მნიშვნელობის მოქმედება განახორციელა და ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობით მას მიადგა ზიანი.

კასატორი განმარტავს, რომ სარეგისტრაციო სამსახურმა სრულად გააუქმა ჩანაწრი ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე ც. მ-ისა და ა. გ-ას საკუთრების უფლების თაობაზე, მაშინ როდესაც ეჭვს ქვეშ იდგა მოსარჩელის უფლება სადავო მიწის ნაკვეთის მხოლოდ 36 კვ. მეტრზე. კასატორის მითითებით, თვით სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის გადაწყვეტილებასა და სასამართლოს გადაწყვეტილებაში სადავოდ არ გამხდარა მოსარჩელის სახელზე 166.5 კვ.მ. ფართობის მართლზომიერად რეგისტრაციის ფაქტი. აღნიშნული გარემოება ასევე დასტურდება საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2007 წლის 25 მაისის ¹01/11-3279/1001/მ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით.

კასატორის მითითებით, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებისას გასცდა მისთვის კანონით მინიჭებულ უფლებამოსილებათა ფარგლებს. კერძოდ, რეგისტრაციის წინაპირობების არსებობა-არარსებობის დადგენისა და შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღების ნაცვლად, მან შეაფასა რეგისტრაციის იურიდიული საფუძვლის – ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-სა და ც. მ-ს შორის 2002 წლის 21 ნოემბერს დადებული ხელშეკრულებისა და შემდგომში მის მიმართ განხორციელებული ¹1-1439 სანოტარო მოქმედებების (შესწორებების შეტანის) მართლზომიერება და ბათილად ცნო 2003 წლის 1 აპრილს ც. მ-ის სახელზე უძრავი ნივთის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია (...), თუმცა დღემდე გაუქმებული ან ბათილად ცნობილი არ არის ც. მ-ის მიერ უძრავი ქონების შეძენის უფლებადამდგენი დოკუმენტი (2002 წლის 21 ნოემბრის ნოტარიულად დამოწმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება სანოტარო აქტი ¹1-1439).

ამასთან, კასატორი არ იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას იმის თაობაზე, რომ ნოტარიუსის მიერ სანოტარო აქტით ხელშეკრულებაში შეტანილი ცვლილება წარმოადგენს ხელშეკრულების შინაარსის არსებით ცვლილებას. კასატორის მოსაზრებით, ნოტარიუსმა არსებითად კი არ შეცვალა ხელშეკრულების შინაარსი, არამედ გაასწორა დაშვებული არითმეტიკული შეცდომა, რისი უფლებამოსილებაც მას გააჩნდა.

ამასთან, კასატორი შუამდგომლობით თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 და 2010 წლის 14 იანვრის ¹882010443701-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობასთან ერთად სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას ითხოვს (რომლითაც უცვლელად დარჩა თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 და 2010 წლის 14 იანვრის ¹882010443701-03 გადაწყვეტილებები).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 8 აპრილის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ა. გ-ას საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 სექტემბრის განჩინებით ა. გ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2011 წლის 10 ნოემბერს 12.30 საათზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 დეკემბრის საოქმო განჩინებით ა. გ-ას საკასაციო საჩივრის განხილვა დაინიშნა ზეპირი მოსმენის გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ ა. გ-ას საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: 2002 წლის 21 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით (დამოწმებულია ნოტარიუსის ხ. მ-ას მიერ) ც. მ-მა შეიძინა ინდივიდუალურ მენაშენთა ამხანაგობა “...”-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებიდან (მდებარე – ქ. თბილისი, ... (ყოფ. ...) ქუჩა ¹2/4) ნაწილი – საცხოვრებელი სახლის მარჯვენა მხარეს არსებული მიწის ნაკვეთი - სიგრძით 21 მ., სიგანით 4.5 მ., (94.5 კვ.მ.), სიმაღლით 4 მ. და ამავე შენობის მარჯვენა კუთხიდან მარცხნივ არსებული მიწის ნაკვეთი სიგრძით 18 მ. და სიგანით 6 მ. (72 კვ.მ.), სიმაღლით 4 მ. - მთლიანად 166.5 კვ.მ. (94.5+72=166.5 კვ.მ.). ამავე ხელშეკრულებით მყიდველმა ც. მ-მა განაცხადა, რომ არავითარი პრეტენზია არ ექნებოდა ნასყიდობის საგნის ტერიტორიაზე შემდგომში მიწის შეჭრით აშენებულ ავტოფარეხის 166.5 კვ.მ. თავზე არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობის მიმართ (ტ. I; ს.ფ. 32-35). 2003 წლის 1 აპრილს, აღნიშნული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიულმა სამსახურმა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში (ყოფილი ... ქ. ¹2/4) მდებარე უძრავ ნივთზე ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-თან ერთად ც. მ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია განახორციელა (ტ. I; ს.ფ. 37). 2009 წლის 29 ივლისს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა აღნიშნული უძრავი ქონების სარეგისტრაციო მონაცემებში განახორციელა ცვლილება და ნოტარიუს ხ. მ-ას მიერ კორექტირებული ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, საკუთრების საგნის ფართობი 166.5 კვ. მეტრის ნაცვლად 202.5 კვ. მეტრით განისაზღვრა (18X6=108, ხოლო 94.5+108=202.5). 2009 წლის 5 ოქტომბრის ჩუქების ხელშეკრულებით, ც. მ-მა მისი კუთვნილი წილი უძრავი ქონებიდან მდენარე – ... ქ. (ყოფილი ... ქუჩა) ¹2/4-ში აჩუქა მის მეუღლეს – ა. გ-ას (ტ. I; ს.ფ. 93). აღნიშნულის საფუძველზე თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს განცხადებით მიმართა ა. გ-ამ, რომელმაც ჩუქების ხელშეკრულების შესაბამისად, ქ. თბილისში, ... ქ. (ყოფ. ...) ¹2/4-ში (ზონა: თბილისი, სექტორი: ...) მდებარე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მოითხოვა. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 09 ოქტომბრის ¹882009315442-03 გადაწყვეტილებით “საჯარო რეესტრის შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება ა. გ-ას მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესახებ (ტ. II ს.ფ. 117). აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე, უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრში ქ. თბილისში, ... (ყოფ. ...) ¹2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-თან ერთად ა. გ-ას საკუთრების უფლება დარეგისტრირდა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში წარმოდგენილ საჯარო რეესტრის ამონაწერზე, რომლის მიხედვითაც, 2010 წლის 14 იანვრის 17:22:12 მდგომარეობით ქ. თბილისში, ... ქუჩა (ყოფ. ...) ¹2/4-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრეთა გრაფაში ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-თან ერთად მითითებულია ა. გ-ა (ტ. I; ს.ფ. 214).

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიული სამსახურის 2003 წლის 1 აპრილის ¹... რეგისტრაცია, რომლის თანახმადაც, ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე დარეგისტრირდა ც. მ-ის საკუთრების უფლება და მის მიერ ამხანაგობა “...”-ის მიმართ აღებული ვალდებულება; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 29 ივლისის ¹882009213691-07 გადაწყვეტილება, რომლითაც განხორციელდა ცვლილების რეგისტრაცია ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთთან დაკავშირებით; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 9 ოქტომბრის ¹882009315442-03 გადაწყვეტილება ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე ა. გ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ. ამავე გადაწყვეტილებით ც. მ-ს უარი ეთქვა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე მის მიერ ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “...”-ის მიმართ აღებული ვალდებულების შესახებ რეგისტრირებულ მონაცემებში ცვლილებების რეგისტრაციაზე, ხოლო ა. გ-ას უარი ეთქვა სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციაზე. ამასთან, შეჩერდა მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიული სამსახურის მიერ 2003 წლის 1 აპრილს განხორციელებული ¹... რეგისტრაციის გაბათილების შედეგად ¹... განცხადებაზე განახლებული სარეგისტრაციო წარმოება და განმცხადებელს განესაზღვრა 30 კალენდარული დღის ვადა გადაწყვეტილების მიღებისათვის აუცილებელი დოკუმენტის – მხარეთა სათანადო ნების გამოვლენის საფუძველზე კანონმდებლობით დადგენილი წესით შედგენილი კორექტირებული (დაზუსტებული) ხელშეკრულების წარდგენისათვის (ტ. I; ს.ფ. 20-25).

თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 14 იანვრის ¹882010443701-03 გადაწყვეტილებით “საჯარო რეესტრის შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება საკუთრების უფლების (მდებარე - ქ. თბილისი, ... ქ. ¹2/4) რეგისტრაციის ბათილობის მოთხოვნის დაკმაყოფილების თაობაზე (ტ.II; ს.ფ. 128).

ამასთან, 2010 წლის 10 თებერვალს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ა. გ-ამ, რომელმაც თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 და 2010 წლის 14 იანვრის ¹882010443701-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა მოითხოვა. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილებით ა. გ-ას უარი ეთქვა ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე (ტ. I; ს.ფ. 218-220).

თავდაპირველად საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ განსახილველ საქმეზე მოსარჩელე – ა. გ-ა სადავოდ ხდის და არ ეთანხმება სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ სადავო უძრავ ქონებაზე ა. გ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის გაუქმებას და მოითხოვს ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე მიწის ფართზე 2010 წლის 14 იანვრის 17:22 სთ. მდგომარეობით ა. გ-ას უფლების პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენას. ამასთან, კასატორმა - ა. გ-ამ სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების თაობაზე შუამდგომლობით მომართა საკასაციო სასამართლოს და თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 და 2010 წლის 14 იანვრის ¹882010443701-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობასთან ერთად (რომლითაც გაუქმდა მოსარჩელის სახელზე განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია) სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა (რომლითაც უცვლელად დარჩა თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 და 2010 წლის 14 იანვრის ¹882010443701-03 გადაწყვეტილებები). საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოსარჩელის მიზანია აღდგეს სადავო აქტების გამოცემამდე არსებული მდგომარეობა. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა გაითვალისწინოს მოსარჩელის მოთხოვნის მიზანი, სარჩელის შინაარსი, ის სამართლებრივი შედეგი, რისი დადგომაც სურს მას და მისთვის კანონმდებლობით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში, მოსარჩელეს მისცეს სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შესაძლებლობა და ამის შემდეგ, იმსჯელოს ა. გ-ას სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობაზე.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მართალია კასატორი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინების სრულად გაუქმებას ითხოვს, მაგრამ საკასაციო საჩივარი ეხება მხოლოდ სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ სადავო უძრავ ქონებაზე ა. გ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის გაუქმების უკანონობას და საერთოდ არ შეიცავს მსჯელობას ა. გ-ასათვის ზიანის ანაზღაურების საფუძვლიანობაზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარი აღნიშნულ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა იმსჯელოს ც. მ-ის მესამე პირად ჩაბმის საფუძვლიანობაზე და დაადგინოს წარმოადგენს თუ არა ც. მ-ი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლით გათვალისწინებულ მესამე პირს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არასათანადო სამართლებრივი შეფასება მისცეს საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, სასამართლოს მიერ გამოტანილი დასკვნები არ გამომდინარეობს საქმეში არსებული მასალების ობიექტური შეფასებიდან. ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა სრულყოფილად არ იმსჯელეს დავის საგანზე; ისე გაიზიარეს მოპასუხე მხარის მსჯელობა ა. გ-ას სახელზე განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაციის გაუქმების თაობაზე, რომ სათანადო შეფასება არ მისცეს გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების კანონიერებას.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ არის დასაბუთებული არც პროცესუალური და არც მატერიალური თვალსაზრისით. სააპელაციო სასამართლომ იმის ნაცვლად, რომ მისთვის კანონით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში არსებითად განეხილა საქმე, დამატებით გამოეკვლია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, სამართლებრივი შეფასება მიეცა სადავო საკითხისათვის და მიეღო სათანადო გადაწყვეტილება, სრულად გაიზიარა და უცვლელად დატოვა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, რაც საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნების საფუძველს წარმოადგენს. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, გარდა აღნიშნული მუხლის “გ” და “ე” ქვეპუნქტებისა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტის თანახმად კი, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის აბსოლუტური საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა საკუთარი ინიციატივით, ისე რომ არც ერთი მხარე სადავოდ არ ხდიდა, ბათილად ცნო ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე ც. მ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, ასევე, აღნიშნულ უძრავ ნივთთან დაკავშირებით ცვლილებების შესახებ რეგისტრაცია და სადავო უძრავ ნივთზე ა. გ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაცია.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კანონიერ ძალაში შესული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისა თუ სხვა გადაწყვეტილების შესრულება სავალდებულოა თვით მისი გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანოსთვისაც, თუმცა ეს კანონიერი ძალა არ არის აბსოლუტური ხასიათის და ადმინისტრაციულ ორგანოს აქვს მისივე გადაწყვეტილებების საკუთარი ინიციატივით გაუქმების შესაძლებლობა. კერძოდ, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-3 ნაწილი ადმინისტრაციულ ორგანოს ანიჭებს უფლებამოსილებას ბათილად ცნოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გაუქმებისას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებისას ადმინისტრაციული ორგანო შეზღუდულია ზოგადი ადმინისტრაციული სამართლის ფუნდამენტური პრინციპით _ კანონიერი ნდობის პრინციპით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ 2003 წლის 1 აპრილს განხორციელებული ¹... რეგისტრაცია, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 29 ივლისის ¹882009213691-07 და 2009 წლის 9 ოქტომბრის ¹882009315442-03 გადაწყვეტილებები წარმოადგენენ აღმჭურველ ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციულ სამართლებრივ აქტებს, ვინაიდან, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომელიც დაინტერესებულ მხარეს ანიჭებს რაიმე უფლებას ან სარგებელს წარმოადგენს აღმჭურველ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს. აღნიშნული აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით თავდაპირველად ც. მ-ის, შემდგომ კი მოსარჩელე – ა. გ-ას სახელზე განხორციელდა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია (უძრავ ნივთზე, მდებარე - ქ. თბილისი, ... ქ. ¹2/4). საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-4 ნაწილზე და განმარტავს, რომ დაუშვებელია კანონსაწინააღმდეგო აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა თუ დაინტერესებულ მხარეს კანონიერი ნდობა აქვს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მიმართ და განმარტავს, რომ კანონიერი ნდობის პრინციპი უშუალოდ უკავშირდება ადმინისტრაციული ორგანოს წერილობით დაპირებას – აღმჭურველ ინდივიდუალურ ადმინისტარციულ-სამართლებრივ აქტს, მოცემულ შემთხვევაში, 2003 წლის 1 აპრილს განხორციელებულ ¹... რეგისტრაციას, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 29 ივლისის ¹882009213691-07 და 2009 წლის 9 ოქტომბრის ¹882009315442-03 გადაწყვეტილებებს. საკასაციო სასამართლო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-5 ნაწილის საფუძველზე, უდავოდ მიიჩნევს აღნიშნული აქტების მიმართ როგორც ც. მ-ის, ასევე, ა. გ-ას კანონიერი ნდობის არსებობას.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-4 ნაწილზე მითითებით განმარტავს, რომ კანონმდებლობა იმ შემთხვევაში ითვალისწინებს კანონსაწინააღმდეგო აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობას, როდესაც ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არსებითად არღვევს სახელმწიფო, საზოგადოებრივ ან სხვა პირის კანონიერ უფლებებს ან ინტერესებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა ვერ დაადასტურეს სადავო აქტების კანონიერება, რომლის მტკიცების ტვირთიც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად ეკისრება აქტის გამომცემ ადმინისტრაციულ ორგანოს. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ ისე მიიჩნია სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები კანონშესაბამისად, რომ არ გამოიკვლია და არ დაადგინა, რა ზიანი ადგებოდა 2003 წლის 1 აპრილს განხორციელებული ¹... რეგისტრაციით, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 29 ივლისის ¹882009213691-07 და 2009 წლის 9 ოქტომბრის ¹882009315442-03 გადაწყვეტილებებით სახელმწიფო, საზოგადოებრივ ან სხვა პირის კანონიერ უფლებებს ან ინტერესებს, იმ პირობებში, როდესაც აღნიშნულ აქტებს სადავოდ არც ერთი მხარე არ ხდიდა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების კანონიერების შეფასებისას, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებს მხედველობაში უნდა მიეღო ზოგადი ადმინისტრაციული სამართლის საერთო პრინციპი _ კანონიერი ნდობის პრინციპი და გამოერკვია, განსახილველ შემთხვევაში უფლებამოსილი იყო თუ არა ადმინისტრაციული ორგანო ბათილად ეცნო აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები, რომლის მიმართაც მოსარჩელეს გააჩნდა კანონიერი ნდობა და რომელთა ბათილად ცნობითაც მას მიადგა ზიანი.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა ვერ დაადასტურეს 2003 წლის 1 აპრილს განხორციელებული ¹... რეგისტრაციის, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 29 ივლისის ¹882009213691-07 და 2009 წლის 9 ოქტომბრის ¹882009315442-03 გადაწყვეტილებების უკანონობა, თუმცა აღნიშნული აქტების უკანონობის დადასტურების შემთხვევაშიც კი, ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, არ არსებობდა მათი ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ როგორც ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა, ასევე ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა გასაჩივრებული აქტების კანონიერება დაასაბუთეს იმ საფუძვლით, რომ კორექტირებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე არასწორად განხორციელდა სადავო უძრავი ნივთის სარეგისტრაციო მონაცემებში ცვლილება. საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ 2009 წლის 29 ივლისს სარეგისტრაციო მონაცემებში განხორციელებულ ცვლილებებამდე ც. მ-ის სახელზე სათანადო წესით რეგისტრირებული იყო 166.5 კვ.მ. მიწის ფართი და მისი კანონიერება სადავოდ არ გამხდარა. ამასთან, თუ გასაჩივრებული აქტების კანონიერების ერთადერთ არგუმენტად მოპასუხეებს სარეგისტრაციო მონაცემებში ცვლილების განხორციელების უკანონობა მოყავთ, საგულისხმოა რის საფუძველზე გაუუქმდა ც. მ-სა და ა. გ-ას 166.5 კვ.მ. მიწის ფართზე განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანო გასცდა მისთვის კანონით მინიჭებულ უფლებამოსილებათა ფარგლებს და მაშინ, როდესაც ეჭვს ქვეშ იდგა მოსარჩელის უფლება სადავო მიწის ნაკვეთის მხოლოდ 36 კვ. მეტრზე, სარეგისტრაციო სამსახურმა მთლიანად – 202.5 კვ. მეტრზე გააუქმა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე ც. მ-ისა და ა. გ-ას სახელზე განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ დავის გადაწყვეტისას სააპელაციო სასამართლომ სათანადოდ არ გამოიკვლია საქმის გარემოებები, საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს არ მისცა ობიექტური შეფასება, რის შედეგადაც გაიზიარა და უცვლელად დატოვა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე განხილულია ფაქტობრივი გარემოებებისა და მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ა. გ-ას საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 და 2010 წლის 14 იანვრის ¹882010443701-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობისა და ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე მიწის ფართზე 2010 წლის 14 იანვრის 17:22 სთ. მდგომარეობით ა. გ-ას უფლების პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და საქმე ამ მაწილში ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს; ამასთან, უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინება ა. გ-ასათვის ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში. საკასაციო სასამართლო თვითონ ვერ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, რადგან არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და სააპელაციო სასამართლოში საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები.

სააპელაციო სასამართლომ თავისმხრივ საქმის ხელახლა განხილვისას საკასაციო სასამართლოს მითითებების გათვალისწინებით საქმეზე უნდა მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. გ-ას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინება თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის ¹298863 და 2010 წლის 14 იანვრის ¹882010443701-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობისა და ქ. თბილისში, ... ქ. ¹2/4-ში მდებარე მიწის ფართზე 2010 წლის 14 იანვრის 17:22 სთ. მდგომარეობით ა. გ-ას უფლების პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინება ა. გ-ასათვის ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ლ. მურუსიძე

პ. სილაგაძე