გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

¹ 3გ/ად-40კ-02 19 ივნისი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი,

ბ. კობერიძე

დავის საგანი: ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

1998წ. 27 ივნისს სამტრედიის ტერიტორიაზე მომხდარი ავტოსატრანსპორტო შემთხვევის შედეგად გარდაიცვალა კ. ა-ძე. დაღუპულის მამამ – გ. ა-ძემ და მეუღლემ _ ი. ლ-ავამ 1998წ. 7 ივლისს განცხადებით მიმართეს საქართველოს დაზღვევის სახელმწიფო კომპანიის სამტრედიის დაზღვევის სახელმწიფო ფირმას ზემოაღნიშნული ავტოსატრანსპორტო შემთხვევის შედეგად მიყენებული ზიანის _ 2500 ლარის ანაზღაურების თაობაზე. აღმოჩნდა, რომ ბრალდებულ გ. ა-ავას კუთვნილი ავტომაქანა დაზღვეული არ იყო, რის გამოც საქართევლოს სახელმწიფო დაზღვევის სამტრედიის ფილიალმა უარი განაცხადა ზიანის ანაზღაურებაზე, რის შემდეგაც გ. ა-ძემ და ი. ლ-ავამ 1999წ. 29 მარტს იგივე მოთხოვნით მიმართეს საქართველოს ავტომოტოტრანსპორტით დაზარალებულთა ფონდს, რომელმაც ასევე უარი უთხრა მათ განცხადების დაკმაყოფილებაზე იმ მოტივით, რომ განცხადება არ აკმაყოფილებდა «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» საქართველოს კანონითა და ავტოტრანსპორტით დაზარალებულთა ფონდის დებულების მე-8 მუხლის «დ» პუნქტით განსაზღვრულ მოთხოვნას განცხადების შეტანის ვადის თაობაზე.

გ. ა-ძემ და ი. ლ-ავამ 2000წ. 4 აპრილს ერთობლივი სარჩელით მიმართეს თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს და «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» კანონის მე-11, 22-ე მუხლების საფუძველზე, საქართველოს ავტომოტოტრანსპორტით დაზარალებლთა ფონდისაგან მოითხოვეს კ. ა-ძის დაღუპვის გამო მიყენებული ზიანის – 2500 ლარის ანაზღაურება. მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ კანონის მე-18 მუხლისა და ავტომოტოტრანსპორტით დაზარალებულთა ფონდის დებულების მე-8 მუხლის «დ» პუნქტის დაცვით, დადგენილ 7 დღეში მიმართეს მათ საქართველოს დაზღვევის სამტრედიის ფირმას. კერძოდ, 1998წ. 7 ივლისს მიმართეს და განცხადების შეტანამდე 3 დღე (28 ივნისი, 4-5 ივლისი) დასვენების დღეები იყო.

მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და მიუთითა, რომ მოსარჩელეების მიერ გაშვებულია ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ხანდაზმულობის კანონით დადგენილი ვადა.

ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2000წ. 29 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა. საქართველოს სავალდებულო დაზღვევის ფონდს მოსარჩელეების სასარგებლოდ დაეკისრა 2500 ლარის გადახდა.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხე საქართველოს სავალდებულო დაზღვევის ფონდმა. თბილისის საოლქო სასამართლოს 2001წ. 6 დეკემბრის გადაწყვეტილებით გაუქმდა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება და დაკმაყოფილდა სააპელაციო საჩივარი, შემდეგი საფუძვლით:

1. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» კანონის 26-ე მუხლის თანახმად, ეს კანონი უნდა ამოქმედებულიყო საქართველოში სადაზღვევო საქმიანობის ლიცენზირების წესების ამოქმედებისთანავე. 22-ე მუხლის მე-6 პუნქტის მიხედვით, ფონდიდან საზღაურის გაცემა იწყება ამ კანონის ამოქმედებიდან ერთი წლის თავზე. საქართველოს ტერიტორიაზე სადაზღვევო საქმიანობის ლიცენზირების წესები კი მიღებულა 1997წ. 25 აგვისტოს საქართველოს დაზღვევის სამსახურის უფროსის ¹1 ბრძანებით, რის გამოც ფონდიდან საზღაურის გაცემა უნდა დაწყებულიყო ერთი წლის შემდეგ, ანუ 1998წ. 25 აგვისტოს შემდეგ. იგივეა დადასტურებული საქართველოს პრეზიდენტის 1998წ. 3 აპრილის ¹210 ბრძანებულების მე-4 მუხლში. გ. ა-ძემ განცხადება სახელმწიფო დაზღვევის სამტრედიის ფილიალში შეიტანა 1998წ. 7 ივლისს, როდესაც ზემოაღნიშნული კანონისა და პრეზიდენტის ბრძანებულების მიხედვით, ავტომოტოტრანსპორტით დაზარალებულთა ფონდიდან საზღაურის გაცემა ჯერ არ ხდებოდა;

2. სააპელაციო პალატის განმარტებით, ავტომოტოტრანსპორტით დაზარალებულთა ფონდი არის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, «ს-ის» სამტრედიის ფილიალისადმი მიმართვა ფონდისადმი მიმართვად ვერ ჩაითვლება, თუნდაც ფონდიდან საზღაურის გაცემა დაწყებული ყოფილიყო. მითუმეტეს, მოსარჩელეებმა ფონდს დაგვიანებით, 1999წ. 29 მარტს მიმართეს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე ერთობლივი საკასაციო საჩივარი შეიტანეს გ. ა-ძემ და ი. ლ-ავამ. მათ მოითხოვეს 2001წ. 6 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მათი სარჩელის დაკმაყოფილება. კასატორები მიუთითებდნენ შემდეგ მოტივებზე:

1. კასატორებს მიაჩნიათ, რომ მათ დროულად და სწორად მიმართეს სახელმწიფო დაზღვევის სამტრედიის ფილიალს, რომელიც ერთადერთი სადაზღვევო ორგანიზაცია სამტრედიაში. შვილმკვდარ მამას 1998წ. 7 ივლისისათვის არ შეიძლება სცოდნოდა მიმართვის ნამდვილი ადრესატი, მითუმეტეს მანქანის დაზღვევის საკითხის გარკვევა გაუჭირდა თვით გამოძიებასა და სამტრედიის სადაზღვევო ორგანიზაციასაც;

2. კასატორების განმარტებით, ავტომოტოტრანსპორტით დაზარალებულთა ფონდი შეიქმნა საქართველოს პრეზიდენტის ¹210 ბრძანებულებით 1998წ. 3 აპრილს, «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» კანონის 22-ე მუხლის შესაბამისად. ამრიგად, ავარიის დროისათვის – 1998წ. 27 ივნისისათვის ფონდი უკვე შექმნილი იყო, რის გამოც მათ გააჩნიათ მოთხოვნის უფლება ფონდის მიმართ. კასატორების აზრით, იმაზე მითითება, რომ ფონდიდან საზღაურის გაცემა დაიწყოს 1998წ. 27 აგვისტოს, არ ნიშნავს იმას, თითქოს მათ არა აქვთ ფონდიდან ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება.

მოწინააღმდეგე მხარემ – საქართველოს სავალდებულო დაზვევის ფონდის წარმომადგენლებმა საკასაციო საჩივარი არ ცნეს, უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის მოტივით ითხოვენ მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას და თბილისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვებას.

მესამე პირი – სს საქართველოს სახელმწიფო დაზღვევის სამტრედიის ფილიალი, მიუხედავად რამდენიმე გზის გაფრთხილებისა, სხდომაზე არ გამოცხადდა და სასამართლომ საკასაციო საჩივარი მისი წარმომადგენლის გარეშე განიხილა, თანახმად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹ მუხლის მე-2 ნაწილისა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება-კანონიერების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ა-ძისა და ი. ლ-ავას ერთობლივი საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია, უნდა დაკმაყოფილდეს, შესაბამისად თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001წ. 6 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებით მიღებულ უნდა იქნეს ახალი გადაწყვეტილება კასატორების ერთობლივი სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ, შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. სააპელაციო პალატის განმარტებით, ავტოტრანსპორტით დაზარალებულთა ფონდი (ამჟამად საქართველოს სავალდებულო დაზღვევის ფონდი) დებულების მე-5 მუხლის მიხედვით, არის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, განკერძოებული ქონებით, თავის ვალდებულებებზე თავად აგებს პასუხს, ამიტომ სს «ს-ის» სამტრედიის ფილიალისადმი მოსარჩელეთა მიმართვა საქართველოს სავალდებულო დაზღვევის ფონდისადმი მომართვად ვერ ჩაითვლება. ფონდს დანიშნულებისამებრ მოსარჩელეებმა რადგან 1999წ. 29 მარტს მიმართეს, «ავტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-18, 22-ე მუხლის მე-6, 26-ე მუხლის I პუნქტისა და «ავტოტრანსპორტით დაზარალებულთა ფონდის» დებულების მე-5, მე-8 მუხლის «დ» პუნქტის თანახმად, მოსარჩელეთა მოთხოვნა უსაფუძვლოა, რადგან დაგვიანებითაა წარდგენილი. სააპელაციო პალატის მითითებულ მოტივს საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს.

სააპელაციო პალატის მიერ უტყუარად დადგენილია რომ სადაზღვევო შემთხვევა – ავტოავარია სამტრედიის ტერიტორიაზე მოხდა 1998წ. 27 ივნისს, რის შედეგადაც გარდაიცვალა კ. ა-ძე. 1998წ. 7 ივლისს მოსარჩელეებმა ერთობლივი განცხადებით მიმართეს საქართველოს დაზღვევის სახელმწიფო კომპანიის სამტრედიის დაზღვევის სახელმწიფო ფირმას, მიყენებული ზიანის 2500 ლარის ანაზღაურების თაობაზე. «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» საქართველოს 1997 წლის კანონი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსთან (839-843 მუხლები) ერთად ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევასთან დაკავშირებული ურთიერთობების მარეგულირებელი სპეციალური კანონია, რომლის მე-18 მუხლის იმჟამინდელი რედაქცია იმპერატიულ ვალდებულებას უწესებდა ავტოტრანსპორტის “მფლობელს (ნებისმიერი პირი, რომლის საკუთრებაშია ავტომოტრანსპორტი ან მართლზომიერად განაგებს მას _ მუხლი მე-2 «ბ» პუნქტი) საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევისას (სადაზღვევო შემთხვევის დადგომისას) წერილობით განუცხადოს მზღვეველს (სადაზღვევო კომპანიას, ფონდს) ამის შესახებ არაუგვიანეს შვიდი დღე-ღამისა, შემთხვევის დღიდან და წარმოადგინოს ცნობები მის მიერ მიყენებული ზიანის დროის, ადგილის, მიზეზისა და სხვა გარემოებათა შესახებ». სააპელაციო პალატის მიერ მითითებული ნორმა შვიდი დღე-ღამის განმავლობაში სადაზღვევო შემთხვევის შესახებ მზღვეველისადმი (ფონდისადმი) მიმართვის (შეტყობინების) ვალდებულებას ნათლად აკისრებდა მხოლოდ ავტოტრანსპორტის მფლობელს და არა დაზარალებულს. დაზარალებული, ამავე კანონის მე-13 მუხლის თანახმად, ვალდებული იყო მზღვეველისათვის წარედგინა მისთვის ცნობილი ყველა ის ინფორმაცია, რომელიც ეხებოდა ზიანის მიყენებისა და მფლობელის ბრალეულობას.

ამდენად, «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» კანონის მე-13 და მე-18 მუხლები მკვეთრად მიჯნავდა სადაღზვევო შემთხვევის დადგომისას (ავტოავარია) დაზარალებულისა და ავტოტრანსპორტის მფლობელის უფლება-მოვალეობებს, რაც კიდევ უფრო ნათელი გახდა კანონში 2000წ. 2 სექტემბერს განხორციელებული ცვლილებით, რომლის თანახმადაც: «მფლობელი ვალდებულია, ხოლო დაზარალებულს ან დაზარალებულის წარმომადგენლებს შეუძლიათ საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევების (სადაზღვევო შემთხვევის) დადგომისას წერილობით განუცხადონ მზღვეველს ამის შესახებ».

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» კანონის მე-18 მუხლი და არ გამოიყენა მე-13 მუხლი, რაც სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა» და «გ» პუნქტით გათვალისწინებული უდავო საფუძველია. ზემოთ მითითებული ნორმების სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სადაზღვევო შემთხვევის დადგომიდან 7 დღე-ღამის განმავლობაში მზღვეველი კომპანიისათვის მიმართვის ვალდებულება ეკისრებოდა მხოლოდ ავტოტრანსპორტის მფლობელს, ხოლო დაზარალებულის მიერ მზღვეველისათვის ინფორმაციის მიწოდების განსაზღვრული, კონკრეტული ვადა კანონით დადგენილი არ იყო, ამიტომ მოპასუხე _ საქართველოს სავალდებულო დაზღვევის ფონდისადმი დაზარალებულ კასატორთა 1999წ. 23 მარტისათვის ერობლივი მიმართვა კანონშესაბამისია და უნდა დაკმაყოფილდეს.

2. «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» კანონის მე-3 მუხლის I ნაწილის თანახმად: «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელი ვალდებულია დააზღვიოს თავისი სამოქალაქო პასუხისმგებლობა მის მფლობელობაში არსებულ ყოველ ავტოტრანსპორტზე», რაც ნებაყოფლობითი სამოქალაქო სამართლებრივი დაზღვევისაგან განსხვავებით წარმოადგენს საჯარო სამართლით დარეგულირებულ სავალდებულო დაზღვევას. კონკრეტულ სადაღზვევო შემთხვევაში, მ. ა-ავას ავტომანქანა ვაზ-2103, სადაზღვევო ფირმა «კ-ს» მიერ 1999წ. 8 თებერვალს გაცემული ცნობის მიხედვით, დაზღვეული არ იყო. ავტოტრანსპორტის დაზღვევის შესახებ სხვა რაიმე მტკიცებულება არც საქმეში დევს და არც მოწინააღმდეგე მხარეს (მოპასუხეს) წარმოუდგენია.

ზემოაღნიშნული კანონის 22-ე მუხლის I ნაწილის «ა» პუნქტის თანახმად, საქართველოს დაზღვევის სახელმწიფო ზედამხედველობის სამსახურთან შეიქმნა ავტომოტოტრანსპორტით დაზარალებულთა ფონდი, საიდანაც ხდება იმ ზიანის ანაზღაურება, რომელიც გამოწვეულია დაუზღვეველი ავტომოტოტრანსპორტით, ხოლო დაზღვეული ტრანსპორტით ავარიის შემთხვევაში, კანონის მე-20 მუხლის შესაბამისად, დაზარალებულს თანხას აუნაზღაურებს მზღვეველი კომპანია.

საკასაციო პალატის აზრით, სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევა სწორედ დაზარალებული მესამე პირის სიცოცხლისა და ჯანმრთელობის დაცვის კანონით უზრუნველყოფილი მტკიცე გარანტია, რომლის მიზანია დაზარალებულის დაცვა დაზღვეული თუ დაუზღევეველი ავტოსატრანსპორტო შემთხვევებისაგან, წინააღმდეგ შემთხვევაში სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევა სამართლებრივად აზრს დაკარგავდა, რადგან მის გარეშეც დაზარალებულს სამოქალაქო სამართლებრივი (დელიქტური ვალდებულებით) საფუძვლებითაც შეეძლო უშუალოდ ზიანის მიმყენებლისაგან ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა.

ვინაიდან კონკრეტულ შემთხვევაში მ. ა-ავას ავტომანქანა დაზღვეული არ ყოფილა, «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» კანონის სამართლებრივი მიზნებიდან, კანონის მე-11 მუხლის I ნაწილის «ა» პუნქტისა და 22-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა» პუნქტიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ გ. ა-ძისა და ი. ლ-ავას ერთობლივი სარჩელი კანონიერია, უნდა დაკმაყოფილდეს და მოპასუხე საქართველოს სავალდებულო დაზღვევის ფონდს მათ სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს სულ 2500 ლარის გადახდა, ხოლო თავის მხრივ ფონდს დაზარალებულთათვის ზიანის ანაზღაურების შემდგომ, კანონის მე-17 მუხლის თანახმად, შეუძლია მფლობელს _ მ. ა-ავას რეგრესის წესით წაუყენოს მოთხოვნა;

3. საკასაციო პალატას უსაფუძვლოდ და დაუსაბუთებლად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება იმ მომენტისათვის ფონდიდან საზღაურის გაუცემლობის მოტივით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ. პალატის აზრით, საოლქო სასამართლომ ამ საკითხთან დაკავშირებითაც ასევე არასწორად განმარტა «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» კანონი. სახელდობრ, კანონის 26-ე მუხლის თანახმად, კანონი ამოქმედდებოდა საქართველოში სადაღზვევო საქმიანობის ლიცენზირების წესების ამოქმედებისთანავე, რაც საქართველოს დაზღვევის სახელმწიფო ზედამხედველობის სამსახურის უფროსის 1997წ. 25 აგვისტოს ¹1 ბრძანებით ამოქმედდა, ხოლო კანონის 25-ე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ფონდიდან საზღაურის გაცემა უნდა დაწყებულიყო ამ კანონის ამოქმედებიდან ერთი წლის თავზე _ 1998წ. 25 აგვისტოდან, რასაც ადასტურებს “ავტომოტოტრანსრორტით დაზარალებულთა ფონდის შექმნის შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 1998წ. 3 აპრილის ¹210 ბრძანებულებაც.

ამდენად, «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» კანონი ამოქმედდა 1997წ. აგვისტოდან და სადავო სადაღზვევო შემთხვევის დადგომის დროისათვის, 1998წ. 27 ივნისისათვის უკვე მოქმედებდა. ავტომოტოტრანსორტით დაზარალებულთა ფონდიც 1998წ. 3 აპრილიდან ასევე შექმნილი იყო, მაგრამ ფონდიდან საზღაურის გაცემა მოგვიანებით, კანონის ამოქმედებიდან 1 წლისთავზე, 1998წ. აგვისტოდან დაიწყო, რადგან საჭირო იყო საზღაურის თანხების დაგროვება. ვინაიდან სადაზღვევო შემთხვევის დადგომის დროისათვის, 1998წ. 27 ივნისისათვის უკვე ძალაში იყო კანონი და ავტომოტოტრანსპორტით დაზარალებულთა ფონდიც არსებობდა, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» კანონის მე-11 მუხლის I ნაწილის «ა» პუნქტით უკვე გათვალისწინებული იყო დაზარალებული კასატორების უფლება ზიანის ანაზღაურებაზე, კასატორებს გააჩნდათ მოთხოვნის უფლება და ამიტომ მათი მოთხოვნა უნდა დაკმაყოფილდეს.

ამრიგად, საკასაციო პალატის აზრით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატამ «ავტომოტოტრანსპორტის მფლობელთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის შესახებ» კანონის არასწორი გამოყენებითა და განმარტებით გამოიტანა არსებითად უსწორო გადაწყვეტილება, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა» და «გ» პუნქტების თანახმად, გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია, ამიტომ გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და მიღებული იქნეს ახალი გადაწყვეტილება კასატორთა ერთობლივი სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების შესახებ.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I, სამოქალაქო საპროცსო კოდექსის 389-ე, 399-ე, 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. გ. ა-ძისა და ი. ლ-ავას ერთობლივი საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001წ. 6 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. გ. ა-ძისა და ი. ლ-ავას ერთობლივი სარჩელი დაკმაყოფილდეს;

4. საქართველოს სავალდებულო დაზღვევის ფონდს გ. ა-ძისა და ი. ლ-ავას სასარგებლოდ სულ დაეკისროს 2500 ლარის გადახდა;

5. საქართველოს სავალდებულო დაზღვევის ფონდს საკასაციო საჩივარზე დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის 100 ლარის გადახდა;

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.