გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3გ-ად-44კ-02 26 ივნისი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი,

ბ. კობერიძე

დავის საგანი: ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

ხელვაჩაურის რაიონის სოფ. ... მცხოვრებმა გ. ს-ძემ 1997წ. 9 სექტემბერს განცხადება შეიტანა ხელვაჩაურის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოში, რომლითაც მოითხოვა საკარმიდამო მიწის ნაკვეთის გამოყოფა დადგენილი ნორმის ფარგლებში, ¹6 ბრიგადის ტერიტორიაზე. 1997წ. 14 სექტემბერს, შესაბამისი კომისიის მიერ ადგილზე იქნა შესწავლილი გ. ს-ძის განცხადება და ხელვაჩაურის რაიონის მიწის მართვის სასამართლომ მიზანშეწონილად მიიჩნია, გ. ს-ძისათვის, როგორც მრავალსულიანი და უმიწო კომლისათვის, ... კოლმეურნეობა-კომბინატის მიერ ნაკვეთის გამოყოფა. აღნიშნულის საფუძველზე, ... კოლმეურნეობა-კომბინატისა და ხელვაჩაურის მიწის მართვის სამმართველოს ერთობლივმა კომისიამ 1997წ. 14 ნოემბრის აქტით გ. ს-ძეს ე.წ. «...ში” ¹9 ბრიგადის ტერიტორიაზე, კომუნალური საერთო საცხოვრებლის ზედა მხარეს, მიუზომეს საკარმიდამო ნაკვეთი 0,25 ჰა ფართის ოდენობით.

აჭარის ა/რ მინისტრთა საბჭომ 1998წ. 25 ნოემბერს გამოსცა ¹214 დადგენილება, რომლითაც მახოს კოლმეურნეობა-კომბინატს სარეფორმო მიწის ფონდში გასანაწილებლად დაუმტკიცდა 39,65 ჰა მიწის ფართობი. დადგენილების საფუძველზე, ... კოლმეურნეობა-კომბინატის რწმუნებულთა კრების 1999წ. 28 აგვისტოს დადგენილებით «...ის” უბანში ზ. ლ-ძეს გამოუყვეს 800მ² საკარმიდამო მიწის ფართობი და 0,17 ჰა სახნავი ფართი, სულ 0,25ჰა, ხოლო გ. ს-ძეს გამოეყო საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი 2000მ².

2001წ. 4 მაისს გ. ს-ძემ სარჩელით მიმართა ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა 1999 წლის 28 აგვისტოს დადგენილების გაუქმება იმ ნაწილში, რომელიც ეხება «...ის” ტერიტორიაზე ზ. ლ-ძისათვის 800მ² ნაკვეთის გადაცემას, ასევე სადავო ნაკვეთით მისი საკარმიდამო ნაკვეთის შევსება და შესაბამისი ცვლილების შეტანა რეესტრში. მოსარჩელის განმარტებით, მას ნაცვლად 0,25 ჰა მიწის ნაკვეთისა, მიეზომა 0,20 ჰა ნაკვეთი. ამის შესახებ მისთვის ცნობილი გახდა 2000 წელს, ვინაიდან 1989წ. ბოლოდან მას ნაკვეთი აღებული ქონდა იჯარით და ამუშავებდა მანამ, სანამ ამ ნაკვეთს ზ. ლ-ძეს მიუზომავდნენ. 1997 წლის შემდეგ მან ამ მიწაზე ააგო ხის ქოხი, რის გამოც სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად მიწა გახდა მისი საკუთრება.

მოპასუხეებმა _ ... თემის საკრებულომ და ზ. ლ-ძემ სარჩელი არ ცნეს უსაფუძვლობის გამო.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 7 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა სარჩელი, გაუქმდა რწმუნებულთა კრების 1999წ. 28 აგვისტოს დადგენილება ზ. ლ-ძისათვის «...ის» ტერიტორიაზე 800მ² მიწის ნაკვეთის მიკუთვნების ნაწილში, სადავო ნაკვეთით შეივსო მოსარჩელის საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი და რეესტრში შეტანილი იქნა სათანადო ცვლილებები.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა ... თემის საკრებულომ და ზ. ლ-ძემ.

აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა სააპელაციო საჩივარი, გაუქმდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება და დაევალა ... თემის საკრებულოს მიწის სარეფორმო კომისიას განიხილოს გ. ს-ძის მიწის ნაკვეთის ზღვრულ ნორმამდე შევსების საკითხი. სახელდობრ:

1) სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზ. ლ-ძეს 1999წ. 28 აგვისტოს დადგენილებით სწორად გამოეყო საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი, რადგან ეს განხორციელდა აჭარის ა/რ მინისტრთა საბჭოს 1998წ. 25 ნოემბრის ¹214 დადგენილებით გამოყოფილი მიწის ფონდის საფუძველზე. ზ. ლ-ძეზე ნაკვეთის გადაცემის დროს დაცული იქნა «საქართველოს რესპუბლიკაში სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის რეფორმის შესახებ» საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. 18 ნოემბრის ¹48 დადგენილების მე-11 მუხლისა და «მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის მე-4 თავის მე-17 მუხლის მოთხოვნები. ზ. ლ-ძემ მიწის ნაკვეთი მიიღო ... თემის საკრებულოს მიწის რეფორმის კომისიისა და მახოს კოლმეურნეობა-კომბინატის საერთო კრების დადგენილებით, რის შემდეგაც გაფორმდა მიწის მიზომვისა და მიღება-ჩაბარების აქტი;

2) სააპელაციო პალატამ გ. ს-ძეზე ნაკვეთის გადაცემის დროს დარღვეულად მიიჩნია მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. 18 იანვრის ¹48 დადგენილება, რომლის მიხედვითაც მიწის გადაცემა უნდა მოეხდინათ არა კოლმეურნეობა-კომბინატისა და მიწის მართვის სამმართველოს წარმომადგენლებს, არამედ სოფლის საკრებულოსთან შექმნილ მიწის სარეფორმო კომისიას, რასაც დაამტკიცებდა სოფლის საერთო კრება. ხოლო «სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ» კანონის ამოქმედების თაობაზე პარლამენტის დადგენილიების თანახმად, კერძო საკუთრებაში გამოცხადდა მხოლოდ ის მიწის ნაკვეთები, რომლებიც აღნიშნული კანონის მე-2 პუნქტში ჩამოთვლილი ნორმატიული აქტების შესაბამისად არის გაცემული. ამასთან, გ. ს-ძეზე ნაკვეთის მიზომვის დროს ... თემის საკრებულოს არ გააჩნდა მოსახლეობაზე გასაცემი საკარმიდამო მიწის ნაკვეთების ფონდი;

3) სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ რადგან გ. ს-ძემ ნაკვეთზე ააგო საცხოვრებელი სახლი, ამიტომ სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად, ეს ნაკვეთი გახდა მისი საკუთრება. სააპელაციო სასამართლოს აზრით, მართალია გ. ს-ძეს მიწის ნაკვეთი გადაეცა სარგებლობაში, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ იგი ამ ნაკვეთის მესაკუთრე იყო. გარდა ამისა, მან ვერ წარმოადგინა სახლის აგებაზე ნებართვის რაიმე მტკიცებულება;

4) სააპელაციო პალატის განმარტებით, 1997წ. 14 ნოემბერს კომისიამ გ. ს-ძეს მიუზომა არა სადავო, არამედ სხვა ნაკვეთი. პალატამ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა, რომ მას, როგორც სადავო ნაკვეთის მოიჯარეს, ქონდა ნაკვეთის უპირატესი მიღების უფლება. საქმეზე არსებული მასალების მიხედვით, სადავო ნაკვეთს იჯარით ამუშავებდნენ სულ სხვა პირები და ეს ნაკვეთი საერთოდ არ ესაზღვრება გ. ს-ძის საკარმიდამო მიწის ნაკვეთს;

5) სააპელაციო სასამართლოს ასევე მიუღებლად მიაჩნია ზ. ლ-ძისათვის მისი ძმის ანამატი (ზედმეტი) ფართის გადაცემა, რადგან ეს ფართი არ არის ჩარიცხული სარეფორმო ფონდში. ამასთან, კომისია ანამატი მიწის ნაკვეთის მოზომვას აპირებს ზ. ლ-ძის ძმაზე, რომელსაც არ გააჩნია საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი.

აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს გადაწყვეტილებას საკასაციო წესით ასაჩივრებს გ. ს-ძის წარმომადგენელი ი. შ-ძე, რომელიც ითხოვს სააპელაციო სასამართლოს 2001წ. 20 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილებას შემდეგი საფუძვლით:

1) კასატორის მითითებით გ. ს-ძეზე 1997წ. 14 ნოემბერს საკარმიდამო მიწის ნაკვეთის გამოყოფა მოხდა კანონმდებლობის დაცვით, ხოლო შემდგომში დოკუმენტების გაუფორმებლობაში ბრალი მიუძღვის იმჟამინდელ კოლმეურნეობის თავმჯდომარეს, რომელიც ზ. ლ-ძის ნათესავია. ამასთან, გ. ს-ძემ კანონის დაცვით ჩადგა ფიცრული სახლი ნაკვეთში, მაგრამ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლი;

2) საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტებით დასტურდება, რომ სადავო ფართი იჯარით ქონდა აღებული გ. ს-ძეს და არა სხვა პირებს;

3) ზ. ლ-ძეზე საკარმიდამო ნაკვეთის გაცემა მოხდა არაუფლებამოსილი ორგანოს _ ... კოლმეურნეობა-კომბინატის კრების მიერ, რადგან 1999 წელს კოლმეურნეობა აღარ არსებობდა და მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. 18 იანვრის ¹48 დადგენილების შესაბამისად, მიწების გაცემის საკითხს წყვეტდა მმართველობის ადგილობივი ორგანო;

4) კასატორს მიაჩნია, რომ ზ. ლ-ძეს ფართი უნდა მიეზომოს მისი ძმის ანამატი 1600მ² ფართიდან, ხოლო გ. ს-ძის საკარმიდამო ნაკვეთის შევსება უნდა მოხდეს მხოლოდ «...ის» ტერიტორიაზე, რადგან კანონი «სასოფლო-სამეურნეო” დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” კრძალავს მიწის ნაკვეთების დაქუცმაცებას.

მოწინააღმდეგე მხარემ _ ზ. ლ-ძემ უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის გამო არ ცნო საკასაციო საჩივარი, ითხოვს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას და აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვებას, რადგან სადავო ნაკვეთი მას გამოყოფილი აქვს მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით.

აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას მთლიანად იზიარებს მეორე მოწინააღმდეგე მხარე _ ... თემის საკრებულოს გამგებელი, რომელმაც წერილობით თანხმობა განაცხადა მის დაუსწრებლად საკასაციო საჩივრის განხილვაზე, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 27-ე მუხლის შესაბამისად. გამგეობამ, სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით, კასატორ გ. ს-ძეს საკარმიდამო ნაკვეთის ზღვრულ ნორმამდე, 2500-მდე შესავსებად, მისი საცხოვრებელი სახლის გვერდით რამდენჯერმე შესთავაზა ციტრუსებით დაკავებული ნაკვეთი.

საკასაციო სასამართლომ, ... თემის საკრებულოს გამგებლის წერილობითი შეთავაზების საფუძველზე, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის გათვალისწინებით, მხარეებს მისცა მორიგების ვადა, რაც უშედეგოდ დამთავრდა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ს-ძის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის მოტივით არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2001წ. 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო სასამართლო უსწორობის გამო ვერ გაიზიარებს საკასაციო საჩივრის პირველ არგუმენტს 1997წ. 14 ნოემბერს გ. ს-ძისათვის საკარმიდამო მიწის ნაკვეთის გაცემის კანონშესაბამისობის შესახებ, ვინაიდან:

ა) «საქართველოს რესპუბლიკაში სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის რეფორმის შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. ¹48 დადგენილების მე-4 პუნქტის მიხედვით, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწები უნდა დაყოფილიყო სახელმწიფო მიწებად და მიწის რეფორმის ფონდად, რომლის შესაბამისადაც აჭარის ა/რ მინისტრთა საბჭოს 1998წ. 25 ნოემბრის ¹214 დადგენილებით ... კოლმეურნეობა-კომბინატს განესაზღვრა სარეფორმო მიწის ფონდი, საიდანაც მოხდა მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. ლ-ძისათვის სადავო სარეფორმო მიწის ნაკვეთის გამოყოფაც. ამდენად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო პალატის სამართლებრივ შეფასებას, რომ 1997წ. 14 სექტემბრისათვის, მ. ს-ძეზე მიწის ნაკვეთის გამოყოფის მომენტისათვის, საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის ¹48 დადგენილების შესაბამისად ჯერ არ იყო გამიჯნული (გაყოფილი) სახელმწიფო მიწისა და სარეფორმო მიწის ფონდი, ამიტომ მისთვის მიწის ნაკვეთის გამოყოფა კანონიერად ვერ ჩაითვლება;

ბ) საკასაციო პალატა ასევე ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ გ. ს-ძეზე 1997წ. 14 ნოემბერს მიწის ნაკვეთის გამოყოფა მოახდინა არაუფლებამოსილმა კომისიამ, ხოლო ზ. ლ-ძისათვის სადავო ნაკვეთის გამოყოფა განხორციელდა უფლებამოსილი ორგანოების მიერ, მიწის რეფორმის შესახებ კანონმდებლობის მოთხოვნათა და პროცედურის დაცვით. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დადგენილია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1996წ. ¹186 განკარგულების I პუნქტის თანახმად, ... თემის საკრებულოს მიწის სარეფორმო კომისიის 1999წ. 27 ივლისის სხდომამ მიიღო გადაწყვეტილება ზ. ლ-ძისათვის 0,25 ჰა მიწის ნაკვეთის (მათ შორის 0,08 ჰა ციტრუსი, 0,17 ჰა სასიმინდე) ¹6 ბრიგადის ტერიტორიაზე, ...ში გამოყოფის შესახებ, რაც განხილულ-დამტკიცებული იქნა ... კოლმეურნეობა-კომბინატის სოფლის მცხოვრებთა საერთო კრების (და არა ... კოლმეურნეობა-კომბინატის კრების) მიერ 1999წ. 3 აგვისტოს, ასევე რწმუნებულთა კრებაზე 28 აგვისტოს, რაც საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის ზემოაღნიშნული ¹48 დადგენილების მე-11 პუნქტის შესაბამისად, 1999წ. 29 დეკემბერს დამტკიცდა ... თემის საკრებულოს გამგეობის ¹50 გადაწყვეტილებით და საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1993წ. ¹503 დადგენილების შესაბამისად, ზ. ლ-ძეზე გაიცა მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტი ¹ 22\8-14.

ამდენად, საკასაციო პალატა იზიარებს აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს გადაწყვეტილებას და მიაჩნია, რომ ზ. ლ-ძეზე სადავო მიწის ნაკვეთის გამოყოფა 1999 წელს მოხდა მიწის რეფორმის შესახებ კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით და მოსარჩელემ ვერ მიუთითა მისი ჩამორთმევის კანონიერ საფუძველზე, ხოლო თავად მოსარჩელისათვის 1997 წელს მიწის ნაკვეთის გამოყოფა ზემოაღნიშნული კანონმდებლობის იგნორირებით განხორციელდა, არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერ, ამიტომ გ. ს-ძის საკასაციო საჩივარი და სასარჩელო მოთხოვნა ზ. ლ-ძისათვის სადავო მიწის ნაკვეთის ჩამორთმევის შესახებ უკანონოა, დაუსაბუთებელი და არ უნდა დაკმაყოფილდეს;

2. დაუსაბუთებელია ასევე საკასაციო საჩივრის მეორე საფუძველიც, თითქოს გ. ს-ძეს წლების განმავლობაში იჯარით ჰქონდა აღებული სადავო მიწის ნაკვეთი, და ამ მიწიდან დაკმაყოფილების უპირატესი უფლება გააჩნდა.

საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის ¹48 დადგენილების მე-3 პუნქტი მართლაც ითვალისწინებდა სარეფორმო მიწის ნაკვეთიდან პირველ რიგში მიწების ადრინდელი მესაკუთრეების (და არა მოიჯარეების) ან მათი მემკვიდრეების დაკმაყოფილებას, მაგრამ აღნიშნული უპირატესობა გაუქმდა «სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწების რეფორმის მიმდინარეობის შესახებ” მინისტრთა კაბინეტის 1993წ. ¹39 დადგენილების მე-3 პუნქტით და მიწის რეფორმის შესახებ მოქმედი კანონმდებლობა ადრინდელი მესაკუთრეებისათვის რაიმე უპირატესობას ან შეღავათს მიწების საკუთრებაში გადაცემის დროს აღარ ითვალისწინებდა. ამასთან, საკასაციო პალატა ამ ნაწილშიც იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებებით უტყუარად არ დასტურდება, წლების მანძილზე სადავო მიწის ნაკვეთის მოსარჩელის მიერ იჯარით დამუშავების ფაქტი, რადგან სააპელაციო ინსტანციაში წარმოდგენილია ხელშეკრულებები მიწის ნაკვეთის სხვა პირებზე იჯარით გაცემის შესახებ და მათი ახსნა-განმარტებები, რომლის მიხედვითაც მათთვის იჯარით გაცემული ნაკვეთი მითვისების მიზნით, თვითნებურად გადაუბარავს კასატორ გ. ს-ძეს;

3. კასატორის აზრით, სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლი და მიწაზე დავის გადაწყვეტისას არ გაითვალისწინა უმთავრესი გარემოება, რომ მისთვის გამოყოფილ სადავო ნაკვეთში 1998 წელს კანონის დაცვით ჩადგა ფიცრული სახლი, რასაც საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს დაუსაბუთებლობის გამო და ეთანხმება სააპელაციო პალატის შეფასებას. თავად გ. ს-ძემ სააპელაციო სასამართლოში 2001წ. 18 დეკემბერს სხდომაზე მიცემულ ჩვენებაში განმარტა, რომ მიზომვის შემდეგ, რადგან მიწა მის საკუთრებაში იყო, ხის ფიცრული სახლის აშენებაზე ნებართვა არავისთვის უთხოვია. საქმის მასალებში არ მოიპოვება რაიმე მტკიცებულება სადავო მიწაზე გ. ს-ძისათვის სახლის აშენების ნებართვის მიცემის შესახებ და ვერც იქნებოდა წარმოდგენილი, ვინაიდან «საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეთათვის სარგებლობაში გაცემულ მიწის ნაკვეთებზე დოკუმენტაციის გაფორმების რეგულირების შესახებ” საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1993წ. ¹503 დადგენილების მე-2 პუნქტით დაწესდა, რომ მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი წარმოადგენდა მიწათსარგებლობის უფლების დამადასტურებელი სახელმწიფო აქტის გაცემისა და საცხოვრებელი სახლის დაპროექტება-მშენებლობის ერთადერთ საფუძველს. სადავო ნაკვეთზე მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი 1999წ. 25 ნოემბერს გაცემულია ზ. ლ-ძის სახელზე და ბუნებრივია, გ. ს-ძეს იგი არ გააჩნია. ამასთან, ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 29 სექტემბრის განაჩენით, ლ. ს-ძე (კასატორ გ. ს-ძის დედა) მსჯავრდებულ იქნა სისხლის სამართლის კოდექსის 220-ე მუხლით სოფ. ... ზ. ლ-ძისათვის კუთვნილი 0,08 ჰა მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დამუშავებისა და ნაკვეთის მითვისების მიზნით ჯიხურის ჩადგმისათვის. ამიტომ, საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლობის გამო არ იზიარებს საკასაციო საჩივრის აღნიშნულ არგუმენტს, მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატამ სწორად არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალქო კოდექსის 1513-ე მუხლი და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა” პუნქტზე კასატორის მითითება უმართებულოა.

ამრიგად, საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლისა და მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის შედეგად, ... თემის საკრებულოს გამგებლის მორიგების პირობების გათვალისწინებით, მიიჩნევს, რომ გ. ს-ძის წარმომადგენლის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის მოტივით არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2001წ. 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება, ვინაიდან საკასაციო საჩივარში მითითებულ დარღვევებს ადგილი არ ჰქონდათ, სააპელაციო სასამართლომ კანონის მართებული გამოყენებითა და განმარტების სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს და გამოიტანა კანონიერი გადაწყვეტილება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. ს-ძის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001წ. 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

3. გ. ს-ძეს საკასაციო საჩივარზე დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის 30 ლარის გადახდა;

4. უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.