3გ/ად-165კ-01 14 დეკემბერი, 2001 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

მ. ვაჩაძე,

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიერ გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ბათილად ცნობის მოთხოვნა.

აღწერილობითი ნაწილი:

ნ. გ-ძემ 1999 წლის 11 იანვარს სარჩელი აღძრა თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოში მოპასუხის ლ. შ-ძის და თანამოპასუხის _ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტოს მიმართ და ¹.....-ე პოლიკლინიკის მშენებარე ობიექტზე ყადაღის დადება, სს «რ-ეს» რეგისტრაციის გაუქმება და საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიერ 1996 წლის 9 აგვისტოს გაცემული ¹...... საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ბათილად ცნობა მოითხოვა იმ საფუძვლით, რომ 1996 წლის 1 ივლისს ვაკის რაიონის სასამართლოში კანონის დარღვევით იქნა რეგისტრირებული სს «რ-ე» ....-ე პოლიკლინიკის შრომითი კოლექტივის წევრების მიერ. მოსარჩელემ აღნიშნული რეგისტრაცია იმ მოტივით მიიჩნია უკანონოდ, რომ იმ დროისათვის საწესდებო კაპიტალი 30 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ვალუტა – ლარი არ არსებობდა და არ არსებული საწესდებო კაპიტალის განაწილება სასამართლოს არ შეეძლო. რეგისტრაციის შემდეგ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრომ სს «რ-ეს» შრომით კოლექტივს მშენებარე ობიექტის გამოსყიდვის უფლება მიანიჭა. საპრივატიზებო დოკუმენტებში მითითებული იყო, რომ ობიექტის პრივატიზების თანხის ნაწილი (27301,75 ლარი) ქონების მართვის სამინისტროს ჩაბარდა ნაღდი ანგარიშსწორებით, დანარჩენი თანხა (11808 აშშ დოლარი) კი დაფარულ იქნა საპრივატიზებო ბარათებით. მოსარჩელის თქმით, აღნიშნული თანხა სახელმწიფო ბიუჯეტში არ შესულა.

ნ. გ-ძემ იმავე დღესვე მეორე სარჩელი აღძრა ქ. თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოში, რომლითაც ......-ე პოლიკლინიკის შენობის დაყადაღება, ქონების მართვის სამინისტროს 1998 წლის 26 იანვრის ¹1-3/57 ბრძანების გაუქმება და აღნიშნული სამინისტროსათვის გადახდილი «ბეს» 5818,90 ლარისა და ზიანის 5 000 ლარის დაკისრება მოითხოვა. მოსარჩელემ მორალური ზიანის სახით 10 000 ლარის დაკისრება ლ. შ-ძისთვისაც მოითხოვა.

ნ. გ-ძემ მეორე სარჩელში აღნიშნა, რომ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1997 წლის 19 დეკემბრის ¹1-3/783 ბრძანებით თბილისის მოზრდილთა ¹...... პოლიკლინიკის პრივატიზების ფორმად კომერციული კონკურსი განისაზღვრა, ობიექტის შესასყიდი ფასი 43848 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარით დადგინდა. კონკურსის საჯაროდ გამოცხადების შემდეგ მოსარჩელემ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ანგარიშზე «ბეს»-ს სახით 5 818,90 ლარი ჩარიცხა და ქონების მართვის სამინისტროს გამოცხადებულ კონკურსში მონაწილეობის მიღების მოთხოვნით მიმართა. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრომ წარმოდგენილი განცხადება არ მიიღო და საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მომართვის საფუძველზე, 1998წ. 26 იანვრის ¹1-3/57 ბრძანებით ობიექტის პრივატიზება შეაჩერა. სამინისტროს მიერ 1998 წლის 26 იანვრის ბრძანებით გაუქმებულ იქნა მისივე ბრძანება ¹...... პოლიკლინიკის პრივატიზების თაობაზე, რითაც მოსარჩელის აზრით, შეილახა მისი უფლებები და დარღვეულ იქნა «კომერციული კონკურსის შესახებ» დებულება. მოსარჩელემ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 423-ე მუხლის თანახმად, გადახდილი «ბეს» ორმაგად დაბრუნება მოითხოვა.

მოსარჩელე ნ. გ-ძე ლ. შ-ძისაგან მორალური ზიანის ანაზღაურების საფუძვლად იმ გარემოებაზე მიუთითებდა, რომ მას მოპასუხე შალამბერიძემ მიაყენა შეურაცხყოფა, რაც მისი პატივისა და ღირსების შემლახავი წერილის დაწერაში გამოიხატა.

ქ. თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 22 იანვრის განჩინებით ყადაღა დაედო ქ. თბილისში ¹...... პოლიკლინიკის შენობას და იმავე მისამართზე მშენებარე ობიექტს. განჩინება შესასრულებლად ქ. თბილისის სანოტარო პალატასა და თბილისის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს გადაეგზავნა.

ქ. თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 17 თებერვლის განჩინებით ნ. გ-ძის სარჩელი ლ. შ-ძისა და ქონების მართვის სამინისტროს მიმართ გაერთიანდა.

1999 წლის 6 აპრილს ნ. გ-ძემ განცხადებით მიმართა სასამართლოს, რომლითაც მშენებარე ობიექტზე (რომელიც შპს «მ-მ» შეიძინა) ყადაღის მოხსნა მოითხოვა. იმავე დღესვე სასამართლოს მიერ მოხნილი იქნა ყადაღა მშენებარე ობიექტზე.

თბილისის .....-ე პოლიკლინიკის ამხანაგობის წარმომადგენელმა შესაგებელში სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

სარჩელი არ ცნო, ასევე, მოპასუხემ – საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტომ იმ მოტივით, რომ მოსარჩელე ვერ მიუთითებდა ნორმატიულ აქტებს, რომელთა მოთხოვნაც დარღვეული იქნა მშენებარე კორპუსის პრივატიზების დროს, თანხები და ვაუჩერები გადახდილია კანონით დადგენილი წესით, რასაც ადასტურებს სამინისტროს ფინანსების აღრიცხვისა და ანგარიშგების სამმართველო. მოპასუხეს სამინისტროს გასაჩივრებული ბრძანებები მიაჩნია კანონიერად, ვინაიდან სადავო ობიექტები ჯანდაცვის სამინისტროს შუამდგოლობით იქნა შეტანილი საპრივატიზაციო ნუსხაში და მისივე შუამდგომლობითვე იქნა შეჩერებული პრივატიზაცია. მოპასუხის განმარტებით, გადახდილი ბე ორმაგად არ უნდა დაბრუნდეს, რადგან სპეციალური კანონი «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» აღნიშნულს არ ითვალისწინებს.

სარჩელი არ ცნო მესამე პირმა საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტრომ და მიუთითა, რომ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტოსადმი მის მიერ წარდგენილ შუამდგომლობას პრივატიზების შეჩერების შესახებ საფუძვლად დაუდო ¹.....-ე პოლიკლინიკის თანამშრომელთა კოლექტიური წერილი, რომელიც კოლექტივის მიერ ჯანდაცვის სამინისტროს წარედგინა.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით ნ. გ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს დაეკისრა გადახდილი ბეს ორმაგად დაბრუნება 11 637,80 ლარის ოდენობით და ზიანის 5000 ლარის გადახდა. იმავე გადაწყვეტილებით მოსარჩელის მოთხოვნა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1998 წლის 26 იანვრის ¹1-3/57 ბრძანების გაუქმების შესახებ არ დაკმაყოფილდა იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნული ბრძანება სამინისტოს მიერვე იყო გაუქმებული. მოსარჩელეს უარი ეთქვა, ასევე, ლ. შ-ძისათვის მორალური ზიანის (10000 ლარით) ანაზღაურების თაობაზე.

ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით ნაწილობრივ გაასაჩივრა ნ. გ-ძის წარმომადგენელმა და სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1998 წლის 26 იანვრის ¹1-3/57 ბრძანების გაუქმება მოითხოვა, რომლითაც შეჩერებულ იქნა უკვე გამოცხადებული კონკურსი. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრომაც გაასაჩივრა, რომელმაც აღნიშნა, რომ მასზე 10818 ლარის გადახდის დაკისრება უკანონოა, რადგან «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» კანონისა და «სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ» დებულების თანახმად, კონკურსში მონაწილეობის მისაღებად საკონკურსო კომისიას წარედგინებოდა «ბეს» გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი, რაც თავისთავად სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსათვის არანაირ ვალდებულებას არ წარმოშობდა და გამარჯვების შემთხვევაში «ბე» ჩაირიცხებოდა საბოლოო ანგარიშსწორების ანგარიშზე ან მოხდებოდა «ბე»-ს სახით გადახდილი თანხის უკან დაბრუნება.

სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრომ უკანონოდ მიიჩნია, ასევე, მისთვის ზიანის 5000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება და ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ამ ნაწილში გაუქმება მოითხოვა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2000 წლის 15 სექტემბრის განჩინებით ¹.....-ე პოლიკლინიკა საქმეში მესამე პირად იქნა ჩაბმული.

იმავე სასამართლოს 2000 წლის 6 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ნ. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიერ წარდგენილი სააპელაციო საჩივარი კი დაკმაყოფილებულ იქნა.

ნ. გ-ძის საკასაციო საჩივრის საფუძველზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2001 წლის 6 თებერვლის განჩინებით ლ. შ-ძისათვის 10000 ლარის მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრების ნაწილში შეწყდა საქმის წარმოება, კასატორის მიერ ამ სასარჩელო მოთხოვნაზე უარის თქმის გამო. იმავე განჩინებით გაუქმდა საოლქო სასამართლოს 2000 წლის 6 ოქტომბრის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად საოლქო სასამართლოს დაუბრუნდა.

ნ. გ-ძის მიერ 2001 წლის 12 ივნისს საოლქო სასამართლოში წარმოდგენილ იქნა დაზუსტებული მოთხოვნა. კერძოდ, ნ. გ-ძემ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსაგან «ბეს» ორმაგად დაბრუნება, ზიანის ანაზღაურება 5000 ლარის ოდენობით, სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1999 წლის 19 მაისის, 1998 წლის 26 იანვრის და 1998 წლის 25 დეკემბრის ბრძანებების ბათილად ცნობა და აღნიშნული ბრძანებების გამოცემამდე არსებული პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა მოითხოვა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2001 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილებით საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მოთხოვნა სრულად დაკმაყოფილდა, ნ. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი კი არ დაკმაყოფილდა და მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გადაწყვეტილების მიღებისას რაიონულ სასამართლოს დარღვეული ჰქონდა როგორც მატერიალური, ისე საპროცესო სამართლის ნორმები, სასამართლოს არასწორად ჰქონდა გამოყენებული და განმარტებული კანონის ნორმები და გადაწყვეტილება იურიდიულად არ იყო საკმაოდ დასაბუთებული. კერძოდ, საოლქო სასამართლოს მოსაზრებით, გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლოს არ გამოუყენებია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I მუხლი, რომლის მიხედვითაც წარმოებს ადმინისტრაციული საქმის განხილვა სასამართლოში, ასევე რაიონულ სასამართლოს არ გამოუყენებია 1997 წლის «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» კანონის ნორმები და 1997 წლის დებულება «სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ».

საოლქო სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ ნ. გ-ძეს პრივატიზაციის კონკურსში მისაღებად განცხადების მიღებაზე კანონიერად ეთქვა უარი, რადგან სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1997 წლის ზემოაღნიშნული დებულების თანახმად, ნ. გ-ძეს არ შეუძენია კონკურსში მონაწილის სტატუსი. მის მიერ გადახდილი «ბე» არ ნიშნავს მოპასუხე ქონების მართვის სამინისტროსთან სახელშეკრულებო ურთიერთობაში შესვლას და გადახდილი «ბეს» ორმაგად დაბრუნების მოთხოვნაც უკანონოა.

საოლქო სასამართლო სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსათვის ზიანის _ 5000 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნასაც უსაფუძვლოდ მიიჩნევს და აღნიშნავს, რომ მოსარჩელეს არ მიუთითებია ის ნორმები, რომელთა თანახმადაც უნდა მომხდარიყო აღნიშნული თანხის გადახდა. რაიონული სასამართლოს მსჯელობა მორალური ზიანის ანაზღაურების თაობაზე კი, სასამართლო კოლეგიის მოსაზრებით არ გამომდინარეობდა მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნებიდან.

სააპელაციო პალატამ აპელანტის მოთხოვნა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ზემოაღნიშნული ბრძანებების ბათილად ცნობის თაობაზე ხანდაზმულად მიიჩნია იმ მოტივით, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.3 მუხლის თანახმად ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის თაობაზე სარჩელი სასამართლოსათვის უნდა ყოფილიყო წარდგენილი მისი გაცნობიდან 6 თვის ვადაში, რაც მოსარჩელის მხრიდან დაცული არ ყოფილა, ამასთან სარჩელის ამ ნაწილში უარი ეთქვა უსაფუძვლობის გამოც.

საოლქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად უნდა გაუქმებულიყო ვაკის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 22 იანვრის განჩინება ¹..... პოლიკლინიკის შენობაზე ყადაღის დადების თაობაზე.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2001 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. გ-ძემ და აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა.

საკასაციო საჩივარში კასატორმა შემდეგ გარემოებებზე მიუთითა: სააპელაციო სასამართლომ მის მიმართ საავადმყოფოდან გაცემული ცნობა არ მიიჩნია საპატიო დოკუმენტად და ადვოკატ ნ. ჯ-შვილის შუამდგომლობის საფუძველზე პროცესზე მისი ხელმეორე გამოუცხადებლობა ჩათვალა არასაპატიოდ. მაშინ, როცა აღნიშნული გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლოს არ გამოუყენებია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 137-ე მუხლის მოთხოვნა.

კასატორი განმარტავს, რომ იგი სააპელაციო საჩივარში მოითხოვდა მხოლოდ რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმებას, მაშინ, როცა საოლქო სასამართლომ თავისი გადაწყვეტილებით მთლიანად გააუქმა ვაკის რაიონის სასამართლოს 2000 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება.

ნ. გ-ძე თვლის, რომ საოლქო სასამართლომ არ იმსჯელა, ვისი ბრალით ვერ მიიღო მან კონკურსში მონაწილის სტატუსი და რატომ არ იქნა მისი განცხადება რეგისტრირებული სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიერ, მაშინ, როცა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდესის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ან ძალადაკარგულად ცნობის შესახებ სარჩელის წარდგენისას მტკიცების ტვირთი ეკისრება სადავო ადმინისტრაციული აქტის გამომცემ ორგანოს.

კასატორს არამართებულად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის თაობაზე, თითქოს საქმეში არ დევს თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს განჩინება ¹..... პოლიკლინიკის შენობაზე ყადაღის დადების თაობაზე და აღნიშნავს, რომ მითითებული განჩინება მის მიერ იყო სასამართლოში წარდგენილი.

ნ. გ-ძემ საკასაციო საჩივრით არ გაიზიარა საოლქო სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მის მიერ წარდგენილი მოთხოვნა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს გასაჩივრებული ბრძანებების ბათილად ცნობის თაობაზე ხანდაზმულია და მიუთითა, რომ მას აღნიშნული მოთხოვნა კანონით დადგენილ ვადაში აქვს წარდგენილი.

ამდენად, კასატორმა თბილისის საოლქო სასამართლოს 2001 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა.

საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას კასატორმა ნ. გ-ძემ უარი თქვა საკასაციო საჩივრის იმ ნაწილზე, რომლითაც იგი საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსაგან გადახდილი «ბეს» ორმაგად დაბრუნებასა და ზიანის სახით 5000 ლარის ანაზღაურებას მოითხოვდა. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატას მიაჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის «გ» ქვეპუნქტის, 372-ე და 99-ე მუხლების შესაბამისად, ნ. გ-ძის საკასაციო საჩივრის განხილვა ამ ნაწილში უნდა შეწყდეს.

სამოტივაციო ნაწილი:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გადაწყვეტილების კანონიერება და დასაბუთებულობა გასაჩივრებულ ნაწილში, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და თვლის, რომ კასატორ ნ. გ-ძის მოთხოვნა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილების მიღების თაობაზე საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს სადავო ბრძანებების ბათილად ცნობის ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გაემოებათა გამო:

გასაჩივრებული გადაყვეტილების გამოტანისას სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და სწორად განმარტა იგი. კერძოდ, საოლქო სასამართლომ გამოიყენა «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» საქართველოს 1997 წლის 30 მაისის კანონი, საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1997 წლის 8 სექტემბრის ბრძანებით დამტკიცებული დებულება «სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ», ასევე, საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის ¹615 ბრძანებულება «საქართველოს ჯანდაცვის ობიექტების პრივატიზების დაჩქარების შესახებ». სააპელაციო სასამართლომ სწორად განმარტა, რომ არც კანონი «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» და არც დებულება «სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ» არ კრძალავს პრივატიზების შეჩერებას, მითუმეტეს, რომ იგი გამოწვეული იყო საპრივატიზებო ობიექტის შრომით კოლექტივში შექმნილი მდგომარეობით, რომლის გათვალისწინებასაც საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსაგან ობიექტის ბალანსმფლობელი – საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტრო მოითხოვდა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორ ნ. გ-ძის მოსაზრებას საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1998 წლის 26 იანვრის ¹1-3/57 ბრძანების უკანონობის თაობაზე და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ამ ნაწილში კანონიერი და დასაბუთებულია.

საკასაციო სასამართლო, ასევე, ვერ გაიზიარებს კასატორ ნ. გ-ძის მოსაზრებას საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1998 წლის 25 დეკემბრის ¹1-3/798 ბრძანების უკანონობის თაობაზე, რომლითაც ცნობად იქნა მიღებული ¹..... პოლიკლინიკის საპრივატიზებო კომისიის მიერ წარმოდგენილი ქონების შეფასების აქტები, გაუქმდა სამინისტროს 1997 წლის ¹1-3/783 ბრძანება «თბილისის მოზრდილთა ¹...... პოლიკლინიკის კომერციული კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ», ასევე, 1998 წლის 26 იანვრის ¹1-3/57 ბრძანება «თბილისის მოზრდილთა ¹...... პოლიკლინიკის კომერციული კონკურსის ფორმით პრივატიზების შეჩერებისა და სამინისტროს 1997 წლის ¹1-3/783 ბრძანებაში ნაწილობრივი ცვლილებების შეტანის შესახებ», და პოლიკლინიკის საწყისი გასაყიდი ფასი განისაზღვრა 50 845 აშშ დოლარის ეკვივალენტური თანხით ლარებში.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საოლქო სასამართლომ სწორად მიუთითა საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 31 ოქტომბრის ¹615 ბრძანებულებაზე, რომლითაც დამტკიცდა საქართველოს ჯანდაცვის ობიექტების ფართომასშტაბიანი პრივატიზების 3 წლიანი პროგრამა და სამედიცინო ობიექტებში მომუშავე პერსონალს ფართო უფლებები მიენიჭა ამ ობიექტების პირდაპირი მიყიდვის წესით პრივატიზების თაობაზე. ვინაიდან აღნიშნული ბრძანებულების ¹2 დანართში ჩამოთვლილ საპივატიზაციო სამედიცინო ობიექტების ნუსხაში შეტანილ იქნა მოზრდილთა ¹..... პოლიკლინიკა, საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს, ამ ბრძანებულების შესაბამისად, სრული უფლება ჰქონდა მიეღო ¹1-3/798 ბრძანება «თბილისის მოზრდილთა ¹..... პოლიკლინიკის საწყისი გასაყიდი ფასისა და პირობების დამტკიცების შესახებ».

საკასაციო სასამართლო, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სავალდებულოდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებს, რადგან კასატორის მიერ წამოყენებული არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 22 იანვრის განჩინება, ¹...... პოლიკლინიკის შენობაზე ყადაღის დადების თაობაზე, საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროში წარდგენილ იქნა მხოლოდ 1999 წლის 8 ივნისს და ამდენად, 1999 წლის 19 მაისისათვის, როცა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტოს მიერ მიღებულ იქნა ¹1-3/240 ბრძანება «თბილისის მოზრდილთა ¹...... პოლიკლინიკის პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ», ამ განჩინების შესახებ სამინისტროსათვის ცნობილი არ იყო. სასამართლოს აღნიშნული განჩინებისა და 1999 წლის 7 ივნისის ¹9-41 წერილის საფუძველზე საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1999 წლის 16 ივნისის ¹1-3/324 ბრძანებით შეჩერდა სამინისტროს 1999 წლის 19 მაისის (და არა 19 ივლისის) ¹1-3/240 ბრძანება პოლიკლინიკის პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ სასამართლოს მიერ საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას და მიიჩნევს, რომ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს არ მოუხდენია ¹...... პოლიკლინიკის პრივატიზება, ვინაიდან ფაქტობრივად სახეზეა მხოლოდ თანხის გადახდა პოლიკლინიკის შრომითი კოლექტივის მიერ, ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება მხარეებს შორის არ დადებულა, მიღება-ჩაბარების აქტი არ გაფორმებულა, არ გაცემულა საკუთრების მოწმობა, ანუ პრივატიზაცია კანონით დადგენილი წესით არ განხორციელებულა, შესაბამისად, მის კანონიერება – უკანონობაზე მსჯელობა შეუძლებელია.

საკასაციო სასამართლო, ამასთან, თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ კასატორ ნ. გ-ძის სარჩელი ძირითადად უსაფუძვლობის გამო არ დააკმაყოფილა, რასაც იზიარებს საკასაციო სასამართლო.

საქმის მასალების გაცნობის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს, სამედიცინო დაწესებულების მომართვის საფუძველზე, სრული უფლება ჰქონდა აპელანტ ნ. გ-ძის გამოუცხადებლობა არასაპატიოდ მიეჩნია და მისი დასწრების გარეშე განეხილა საქმე, მითუმეტეს, რომ აღნიშნულ დოკუმენტს ხელს აწერს საზოგადოების დირექტორი, რაც დამოწმებულია საზოგადოების ბეჭდით. საკასაციო სასამართლო, ამდენად ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას და მიიჩნევს, რომ სააპელაიცო სასამართლოს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹ მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნა არ დაურღვევია, რაც იმითაც დასტურდება, რომ კასატორმა აღნიშნული დოკუმენტის სიყალბის დამადასტურებელი დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია ვერ წარმოადგინა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ნ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინიტრაციული საპროცესო კოდექსის I-ლი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის «გ» ქვეპუნქტით, 372-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შეწყდეს ნ. გ-ძის საკასაციო საჩივრის წარმოება საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსაგან მის მიერ გადახდილი «ბეს» ორმაგად დაბრუნებისა და ზიანის ანაზღაურების ნაწილში.

2. ნ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი სხვა ნაწილში არ დაკმაყოფილდეს.

3. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2001 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილება.

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.