გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3გ/ად-180-კ-01 22 მარტი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ნ. სხირტლაძე,

მ. ვაჩაძე

დავის საგანი: ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის დადგენილების პუნქტის, დიდუბის რაიონის გამგეობის განკარგულების ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს «კ.» გენერალურმა დირექტორმა ქ. ვ-ურმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა სასამართლოს, რომელშიც აღნიშნავდა, რომ ქ.თბილისის დიდუბის რაიონის გამგეობის 31.03.95წ. ¹253 განკარგულებით შპს «კ.» გამოეყო დიდუბის მეტროს მიმდებარე ტერიტორია დიდი ტვირთმზიდებისა და ავტოამწეების სადგომად. მოსარჩელის განმარტებით გამოყოფილი ადგილი წარმოადგენდა დიდი მოცულობის ღრმულს, ადგილის სადგომად გამოყენებისათვის საჭირო იყო დიდი მოცულობის სამუშაოების ჩატარება. შპს «კ.» სამუშაოები ჩაატარა ეტაპობრივად, ღრმულის ამოსავსებად შეტანილი იქნა 2000 მანქანა მიწა, შესრულებული სამ უშაოების ღირებულება 11000 ლარს შეადგენდა. მოსარჩელემ განმარტა, რომ შპს «ი.-...»-ის წარმომადგენლებმა ყოველგვარი კანონიერი საფუძვლის გარეშე, თვითნებურად დაიკავეს ტერიტორია, მოხრეშეს იგი, ჩადგეს ჯიხური და აპირებდნენ ავტობუსების შემოყვანას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა შპს «ი.-...»-ის გამოსახლება სადავო ტერიტორიიდან.

შპს «კ.» დირექტორმა ქ. ვ-ურმა საქმის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში განხილვის დროს დააზუსტა თავისი სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 18.12.97წ. ¹25 17.1293 დადგენილების მე-6 პუნქტის ბათილად, ხოლო ქ.თბილისის დიდუბის რაიონის გამგეობის 31.03.95წ. ¹253 განკარგულების კანონიერად ცნობა. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის გასაჩივრებული დადგენილების მე-6 პუნქტით შპს «ი.-...»-ს მეტროსადგურ «....» მიმდებარე ტერიტორიაზე ავტოსადგომის მოსაწყობად გადაეცა მიწის ნაკვეთი, რომელმაც მოიცვა ქ.თბილისის დიდუბის რაიონის გამგეობის 31.03.95წ. ¹253 განკარგულებით შპს «კანებონისათვის» გამოყოფილი ტერიტორია. მოსარჩელემ განმარტა, რომ გამგეობის განკარგულება, რომელსაც საფუძვლად უდევს საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 02.08.93წ. ¹93 ბრძანებულებით დამტკიცებული დებულება «საქართველოს რესპუბლიკის რაიონის (ქალაქის) სახელმწიფო ხელისუფლებისა და მმართველობის ადგილობრივი ორგანოების შესახებ», გაუქმებული არ ყოფილა არც ერთი ორგანოს მიერ და არც სადავო ტერიტორია ყოფილა გამონთავისუფლებული, რის გამოც ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტი არ იყო უფლებამოსილი მიეღო სადავო დადგენილება.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 17.10.2000წ. გადაწყვეტილებით შპს «კ.» სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 18.12.97წ. ¹25.17.1293 დადგენილების მე-6 პუნქტი, ქ.თბილისის დიდუბის რაიონის გამგეობის 31.03.95წ. ¹253 განკარგულება ცნობილ იქნა კანონიერად. არ დაკმაყოფილდა შპს «ი.-…»-ის მოთხოვნა ქ.თბილისის დიდუბის რაიონის გამგეობის 31.03.95წ. ¹253 განკარგულების გაუქმების შესახებ.

რაიონული სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა შპს «ი.-….»-ის დირექტორმა გ. ძ-შვილის მიერ. აპელანტმა მოითხოვა დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით ქ.თბილისის მერიის საქალაქო კოლეგიის 18.12.97წ. დადგენილების მე-6 პუნქტის ბათილად ცნობაზე უარის თქმა, დიდუბის რაიონის გამგეობის 31.03.95წ. ¹253 განკარგულების გაუქმება. საქმის მსვლელობისას აპელანტის მიერ წარმოდგენილ იქნა დოკუმენტები, რომელთა საფუძველზე დადგინდა, რომ შპს «ნ.» წარმოადგენს შპს «ი.-…»-ის უფლებამონაცვლეს. სააპელაციო პალატამ საქმის განხილვის შედეგად დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ.თბილისის დიდუბის რაიონის გამგეობის 31.03.95წ. ¹253 განკარგულებით შპს «კ.» ნება დაერთო მეტრო «...» მიმდებარე ტერიტორიაზე, თანდართული ნახაზის მიხედვით, მოეწყო ავტოსადგომი ავტოამწეებსა და დიდი ტვირთმზიდობის მქონე ავტომობილებისათვის. მასვე დაევალა არსებული ტერიტორიის კეთილმოწყობა და სანიტარულო წესრიგის დაცვა, ჩატარებული კეთილმოწყობის სამუშაოების პროექტის შეთანხმება ქალაქის შესაბამის სამსახურებთან. განკარგულების მე-3 პუნქტით შპს «კ.» ხელმძღვანელობა გაფრთხილებული იქნა იმის შესახებ, რომ სადგომისათვის გამოყოფილ ტერიტორიაზე არ აწარმოოს რაიმე არქიტექტურული ფორმების ჩადგმა და ქალაქის ან რაიონის პირველივე მოთხოვნისთანავე გაანთავისუფლოს ტერიტორია ყოველგვარი ანაზღაურების გარეშე.

ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 18.12.97წ., ¹25.17.1293 დადგენილების მე-6 პუნქტის თანახმად შპს «ი.-...»-ს მიეცა მეტრო სადგურ «დიდუბის» მიმდებარე ტერიტორიაზე, «ს.» მოპირდაპირედ, დაახლოებით 7000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი ავტოსადგურის მოსაწყობად. ამ დადგენილების 6.1 მუხლით ძალადაკარგულად ჩაითვალა ქ.თბილისის მერიის 29.04.94წ ¹347 განკარგულება ფირმა «სტკ-1»-სთვის ავტობუსების სადგომისა და ბილეთების სარეალიზაციო ჯიხურის განსათავსებლად მიწის ნაკვეთის დამაგრების შესახებ.

სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება სადავო ურთიერთობების მიმართ «საქართველოს რესპუბლიკის რაიონის (ქალაქის) სახელმწიფო ხელისუფლების და მმართველობის ადგილობრივი ორგანოების შესახებ» სახელმწიფო მეთაურის 02.08.93წ. ბრძანებულებით დამტკიცებული დროებითი დებულების გამოყენების თაობაზე და აღნიშნა, რომ დედაქალაქის მიმართ იმჟამად მოქმედებდა სპეციალური ნორმატიული აქტი – საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 19.12.92წ. ¹9 ბრძანებულებით დამტკიცებული დებულება. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 19.12.92წ. «საქართველოს რესპუბლიკის დედაქალაქის – ქ.თბილისის მმართველობითი ორგანოების უფლებამოსილებათა შესახებ» ¹9 ბრძანებულების 7-ე მუხლის და ამავე ბრძანებულებით დამტკიცებული «საქართველოს რესპუბლიკის დედაქალაქის - ქ.თბილისის მმართველობითი ორგანოების უფლებამოსილებათა შესახებ» დებულების მე-2 მუხლის თანახმად, იურიდიულ პირებსა და მოქალაქეთა მიწათსარგებლობის საკითხთა გადაწყვეტა განეკუთვნება ქ.თბილისის მერიის კომეპეტენციას. ქ.თბილისის მერიის საქალაქო კოლეგიის 1994 წლის ¹04.01.17 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული დროებითი დებულების I პუნქტის თანახმად, ქ.თბილისის ადმინისტრაციულ დაქვემდებარებაში არსებული მიწები წარმოადგენს დედაქალაქის მუნიციპალურ საკუთრებას. ქ.თბილისის მერიის საქალაქო კოლეგიის 04.05.94წ. ¹03.01.14 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული ,,ქ.თბილისის ტერიტორიაზე მიწის ნაკვეთის გამოყოფისა და საამშენებლო პასპორტის დამზადების წესის» 1.1 პუნქტის თანახმად მიწა ქ.თბილისის საზღვრებში მერიის გამგებლობაშია, მიწათსარგებლობაზე ნებართვის გაცემა და მიწის გადასახადის დაწესება ხდება ცენტრალიზებულად და განეკუთვნება მხოლოდ მერიის კომპეტენციას. 1.3 პუნქტის მიხედვით ქ.თბილისის ტერიტორიაზე მიწის ნაკვეთის იჯარით გამოყოფა ყველა კატეგორიის იურიდიულ და ფიზიკურ პირზე ხორციელდება ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის დადგენილებით მერიაში შექმნილი მიწათსარგებლობის საქალაქო კომისიის წარდგენის საფუძველზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, იმის გათვალისწინებით, რომ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 18.12.97წ., ¹25.17.1293 დადგენილება მიღებული იქნა ქ.თბილისის მერიის მიწათსარგებლობისა და ქალაქმშენებლობის საქმეთა საქალაქო კომისიის 05.12.97წ. ¹5 ოქმის საფუძველზე და ამ დადგენილების 6.1 პუნქტით იმავდროულად ძალადაკარგულად ჩაითვალა მერიის 29.04.94წ. ¹347 განკარგულება ფირმა «სტკ-1»-თვის მიწის ნაკვეთის დაბრუნების შესახებ, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 18.12.97წ., ¹25.17.1293 დადგენილების მე-6 პუნქტი, რომლითაც შპს «ი.-...»-ს დროებით სარგებლობაში გადაეცა მიწის ნაკვეთი, მიღებულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვის და არ არსებობს მისი ბათილობის საფუძველი. ამასთანავე, მუნიციპალიტეტის კაბინეტის სადავო, აღმჭურველი აქტის საფუძველზე შპს «ი.-...»-მა განახორციელა იურიდიული მნიშვნელობის ქმედება, 18.03.98წ. დაიდო იჯარის ხელშეკრულება ქ.თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტსა და შპს «ი.-...»-ს შორის, ხელშეკრულება 15.04.98წ. რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში. პალატამ აღნიშნა აგრეთვე, რომ შპს «კარებონს» მიწათსარგებლობის ხელშეკრულება მიწის მართვის დეპარტამენტთან არ დაუდია, სადავო ნაკვეთზე უფლება არ გატარებულა საჯარო რეესტრში. მიწის კოდექსის მე-18 მუხლის მიხედვით გამოყოფილი მიწის ნაკვეთით სარგებლობა აკრძალულია მანამ, სანამ სათანადო მიწათმომწყობი ორგანოები ამ ნაკვეთის საჩივრებს ადგილზე დაადგენენ და გადასცემენ მიწათსარგებლობის უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ქ.თბილისის დიდუბის რაიონის გამგეობის 31.03.95წ. ¹253 განკარგულება, რომლითაც შპს «კ.» ნება დაერთო ავტოამწეებსა და დიდი ავტომანქანების ავტოსადგომის მოწყობა, არ წარმოადგენს სათანადო უფლებამოსილების მქონე ორგანოს მიერ გაცემულ მიწათსარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 21.06.01წ. გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 17.10.2000წ. გადაწყვეტილების გაუქმებით საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. შპს «კ.» დირექტორის ქ. ვ-ურის სარჩელი ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 18.12.97წ. ¹25 17.12.1293 დადგენილების მე-6 პუნქტის ბათილად ცნობისა და ქ.თბილისის დიდუბის რაიონის გამგეობის 31.03.95წ. ¹253-ე განკარგულების კანონიერად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა; დაკმაყოფილდა შპს «ნ.» დამოუკიდებელი სარჩელი, ბათილად იქნა ცნობილი ქ.თბილისის დიდუბის რაიონის გამგეობის 31.03.95წ. ¹253 განკარგულება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 21.06.01წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «კ.» დირექტორმა ქ. ვ-ურმა, რომელმაც მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება, საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნება. კასატორმა მიუთითა, რომ სასამართლოს მიერ 21.06.01წ. საქმის არსებითი განხილვის დაწყებამდე შპს «კ.» წარმომადგენელმა დააყენა რამოდენიმე შუამდგომლობა, სასამართლოს მიერ შუამდგომლობების დაუკმაყოფილებლობის გამო მხარემ დემონსტრაციულად დატოვა სხდომის დარბაზი და არ მიუღია მონაწილეობა საქმის არსებით განხილვაში. მიუხედავად აღნიშნულისა, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹ მუხლის დარღვევით, სააპელაციო პალატამ გააგრძელა საქმის არსებითი განხილვა და გამოიტანა გადაწყვეტილება. კასატორი აღნიშნავს აგრეთვე, რომ შპს «ი.-...» შპს «ნ.»-სთან შერწყმით შეწყვიტა არსებობა 10.07.2000წ. ანუ მანამდე, სანამ საქმის განხილვა პირველი ინსტანციის სასამართლოში დამთავრდებოდა, რის შედეგადაც სასამართლო გადაწყვეტილება გამოვიდა ისეთი პროცესუალური მხარის მიმართ, რომელიც უკვე არარსებობდა. უფრო მეტიც, იურიდიუცლად უკვე გაუქმებულმა სუბიექტმა სასამართლოში შეიტანა სააპელაციო საჩივარი, რომელიც სააპელაციო პალატის მიერ მიღებული იქნა წარმოებაში. კასატორის აზრით, ასეთი ქმედებით სასამართლომ აშკარად დაარღვია საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი ნორმები, რამაც საბოლოო ჯამში გამოიწვია არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა. კასატორი აღნიშნავს აგრეთვე, რომ შპს «იბერია-97»-ის სახელით სააპელაციო საჩივარი შეიტანა გ. ძ-შვილმა, რომელსაც სსსკ-ს 98-ე მუხლის შესაბამისად არ ჰქონდა მარწმუნებლის მიერ მინიჭებული უფლება გაესაჩივრებინა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება. მიუხედავად ამისა, სასამართლომ მაინც მიიღო წარმოებაში და განიხილა სააპელაციო საჩივარი. აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორმა მიუთითა, რომ შეგნებულად არ აყენებს პრეტენზიებს საოლქო სასამართლოს მიერ სსსკ-ს 393-ე მუხლით განსაზღვრული კანონდარღვევის შესახებ, რადგანაც საქმის განხილვა საპროცესო ნორმების აშკარა დარღვევით იქნა წარმართული და გადაწყვეტილების სსსკ-ს 393-ე მუხლის შესაბამისად შემოწმება, საოლქო სასამართლოს მიერ საპროცესო მხარედ არარსებული სუბიექტის განსაზღვრის გამო, შეუძლებელია.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლისა და მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის შედეგად მივიდა დასკვნამდე, რომ შპს «კ.» დირექტორის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. სსსკ-ს 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ მათ მიერ 21.06.01წ. სასამართლო სხდომის დემონსტრაციულად დატოვების შემდეგ საქმის განხილვის გაგრძელებით დაირღვა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹ მუხლის მოთხოვნები. 21.06.01წ. სასამართლო სხდომის ოქმიდან დასტურდება, რომ სასამართლო სხდომაზე გამოცხადნენ მოწინააღმდეგე მხარე – შპს «კ.» დირექტორი ქ. ვ-ური, წარმომადგენლები ნ. ა-ძე და ჯ. ა-ია. უსაფუძვლოა კასატორის მითითება სსსკ 232-ე მუხლზე, ვინაიდან ქ. ვ-ურს და მისმა წარმომადგენლებს სასამართლო სხდომის დაწყებისას არ განუცხადებიათ უარი საქმის განხილვაში მონაწილეობაზე და სასამართლოს მიმართეს რამდენიმე შუამდგომლობით, კერძოდ, თავდაპირველად მოითხოვეს საქმის გადადება, შემდეგ საქმის წარმოების შეჩერება, ექსპერტიზის დანიშვნა და სასამართლოს შემადგენლობის აცილება. აღნიშნული შუამდგომლობების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შემდეგ მოწინააღმდეგე მხარემ დემონსტრაციულად დატოვა დარბაზი. ამდენად, საკასაციო პალატა დადგენილად თვლის იმას, რომ შპს «კ.» წარმომადგენლები გამოცხადნენ სასამართლო პროცესზე, დააყენეს რამდენიმე შუამდგომლობა, რითაც მონაწილეობა მიიღეს საქმის განხილვაში. მათ მიერ სასამართლო დარბაზის დემონსტრაციულად მიტოვება წარმოადგენს სასამართლოსადმი უპატივცემულობას და არა პროცესში მონაწილეობის მიღებაზე უარის თქმას. აღნიშნული ვერ იქნება მიჩნეული საქმის გადადების საფუძვლად, საქმის განხილვის გაგრძელებით არ დარღვეულა სამართალწარმოების წესები, ს.ა.ს.კ. 26¹ მუხლის მოთხოვნები.

პალატა არ იზიარებს აგრეთვე კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სააპელაციო საჩივარი შეტანილი იქნა არაუფლებამოსილი პირის მიერ, ხოლო სასამართლოს გადაწყვეტილება გამოტანილია არარსებული პროცესუალური მხარის მიმართ. საქმის მასალებით (12.06.2000წ. საწარმოთა შერწყმის ხელშეკრულება, 11.06.2000წ. შპს «ნ.» წესდება) დადგენილია, რომ შპს «ი.-...» შეუერთდა შპს «ნ.», შერწყმის შედეგად წარმოშობილი საზოგადოება საქმიანობა გააგრძელა შპს «ნ.» სახელით. გ. ძ-შვილმა სააპელაციო საჩივარი შეიტანა შპს «ი.-...»-ის სახელით, მართალია გ. ძ-შვილის მიერ სააპელაციო საჩივრის შეტანის დროისათვის უკვე მომხდარი იყო საწარმოთა შერწყმა, მაგრამ გ. ძ-შვილის სახელზე შპს «ნ.» დირექტორის მ. გ-იანის მიერ 25.07.2000წ. გაცემული იყო მინდობილობა, რომლის თანახმად გ. ძ-შვილს ჰქონდა უფლება წარმოედგინა შპს «ნ.» ინტერესები ყველა დონის სასამართლოში, ესარგებლა მოსარჩელის, მოპასუხის და მესამე პირებისათვის მინიჭებული ყველა უფლებით, მათ შორის დაემთავრებინა საქმე მორიგებით, გაესაჩივრებინა სასამართლოს გადაწყვეტილებები, მიეღო ქონება და ფული, წარედგინა სააღსრულებო ფურცელი გადასახდევინებლად (მინდობილობა 25.07.2000წ.). 20.02.01წ. შპს «ნ.» დამფუძნებელთა კრების ¹2 ოქმის თანახმად გ. ძ-შვილი დაინიშნა შპს «ნ.» დირექტორად, შპს წესდების მიხედვით საზოგადოების დირექტორი მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე მინდობილობის გარეშე მოქმედებს საზოგადოების სახელით, წარმოადგენს მის ინტერესებს საქართველოს და უცხოეთის ყველა დაწესებულებაში, ფირმაში, საწარმოსა და ორგანიზაციაში. ამდენად, საკასაციო პალატის აზრით, გ. ძ-შვილს უფლება ჰქონდა გაესაჩივრებინა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება და შემდეგ გამოსულიყო შპს «ნ.» სახელით.

სააპელაციო პალატამ საქმის განხილვის მსვლელობისას დაადგინა, რომ შპს «ნ.» არის შპს «ი.-...»-ის უფლებამონაცვლე. საკასაციო პალატა იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლოს უფლებამონაცვლის დადგენისას 92-ე, 279-ე მუხლების საფუძველზე უნდა შეეჩერებინა საქმის წარმოება. ამასთანავე, მხარის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტები (შპს «ნ.» წესდება, დამფუძნებელთა კრების ოქმი, საწარმოთა შერწყმის ხელშეკრულება, სახელმშწიფო რეესტრი) საკმაო საფუძველს აძლევდა სააპელაციო პალატას იმისათვის, რომ მოეხდინა შპს «ნ.» ლეგიტიმირება პროცესის მონაწილის სახით. საკასაციო პალატა თვლის, რომ საქმის წარმოების შეჩერების გარეშე უფლებამონაცვლის დადგენას არ გამოუწვევია საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა, ვინაიდან შერწყმის დროს გაერთიანების შედეგად წარმოშობილი საზოგადოება არის გაერთიანებული საზოგადოებების უფლებამონაცვლე. სსსკ-ს 393-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, საპროცესო ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ შპს «ნ.» არის შპს «ი.-...»-ის უფლებამონაცვლე, სსსკ-ს 92-ე მუხლის I ნაწილის მიხედვით უფლებამონაცვლეობა შესაძლებელია პროცესის ყოველ სტადიაზე, ამდენად საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ არის გამოტანილი არარსებული მხარის მიმართ.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა, შესაბამისად არ არსებობს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 21.06.01წ. გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის I მუხლის მეორე ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს «კ.» საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს. უცვლელად დარჩეს საოლქო სასამართლოს ადმინსიტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 21.06.01წ. გადაწყვეტილება.

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.